Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 706303

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 7 maja 2010 r.
I SA/Wa 692/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Emilia Lewandowska.

Sędziowie WSA: Agnieszka Miernik Joanna Skiba (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2010 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia (...) marca 2009 r., nr (...) w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami RP

1.

oddala skargę;

2.

zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat D. Z. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych.

Uzasadnienie faktyczne

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia (...) marca 2009 r. nr (...), po rozpatrzeniu odwołania J. W. utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) września 2009 r., nr (...) odmawiającą skarżącemu potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na dzień złożenia wniosku o ujawnienie w Wojewódzkim Rejestrze Rekompensat wybranej formy realizacji tego prawa.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał, że w dniu 12 września 2006 r. J. W. złożył wniosek do Wojewody (...) o ujawnienie w rejestrze wojewódzkim wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty.

Decyzją z dnia (...) lipca 2007 r. Wojewoda (...) odmówił J. W. dokonania adnotacji o wybranej formie realizacji prawa do rekompensaty na zaświadczeniu z dnia (...) czerwca 1998 r. nr (...) wydanym przez Kierownika Urzędu Rejonowego w P.

Decyzją z dnia (...) czerwca 2008 r. nr (...) Minister Skarbu Państwa uchylił ww. decyzję Wojewody (...) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji ze względu na brak waloryzacji oraz naruszenie art. 10 k.p.a.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) września 2008 r. nr (...) odmówił J. W. potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej.

Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Skarbu Państwa wniósł J. W.

Minister Skarbu Państwa, w wyniku rozpatrzenia odwołania, wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w przypadku osób, o których mowa w art. 6 ust. 3, które po dniu 1 stycznia 1998 r. zrealizowały prawo do rekompensaty, wartość nabytego prawa własności nieruchomości przyjmuje się na podstawie zwaloryzowanej na dzień wydania decyzji ceny ustalonej w umowie przeniesienia własności nieruchomości. Waloryzacji dokonuje się zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W rozpatrywanej sprawie zaświadczeniem z dnia 3 czerwca 1998 r. nr G.7228-1/5/98 wydanym przez Kierownika Urzędu Rejonowego w P. potwierdzono J. W. prawo do realizacji uprawnień wynikających z art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1998 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115 poz. 74 ze zm.) w wysokości (...) zł W aktach znajduje się wypis z aktu notarialnego z dnia (...) sierpnia 2001 r. przed notariuszem M. N. potwierdzającym nabycie w ramach realizacji prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej działki gruntu nr (...) o pow. (...) ha w P. za cenę (...) zł.

Na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu nieruchomości pozostawionymi poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej, zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami dokonuje się w wysokości równej 20% wartości tych nieruchomości, wysokość świadczenia pieniężnego stanowi również 20% wartości nieruchomości. Natomiast zgodnie z art. 13 ust. 3 ww. ustawy w przypadku o którym mowa w art. 6 ust. 3 wysokość zaliczanej kwoty oraz wysokość świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 2 pomniejsza się o wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków a także innych urządzeń albo lokali przez osoby o których mowa w art. 2 lub art. 3 ustawy. Biorąc pod uwagę, iż wartość pozostawionej nieruchomości zwaloryzowana na dzień wydania decyzji wynosi (...) zł, 20% z tej kwoty wynosi (...), zł. Natomiast J. W. aktem notarialnym nabył w ramach zaliczenia prawa do rekompensaty nieruchomość za cenę (...) zł, której wartość zwaloryzowana wynosi (...) zł. Oznacza to-zdaniem organu-, że J. W. wyczerpał prawo do rekompensaty.

Skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia (...) marca 2009 r. wniósł J. W., w której zarzucił naruszenie podstawowych zasad postępowania, w szczególności słusznego interesu obywatela. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie mu od Skarbu Państwa (...) zł. Podczas rozprawy w dniu 7 maja 2010 r. skarżący dodatkowo zarzucił naruszenie art. 32 Konstytucji RP.

Minister Skarbu Państwa w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Nie ma zatem uprawnień do załatwiania spraw merytorycznie, gdyż uprawnienia do tego rodzaju rozstrzygnięć mają jedynie organy administracji. Wniosek skarżącego o zasądzenie na jego rzecz kwoty (...) zł nie mógł więc zostać uwzględniony.

Oceniając zaskarżone decyzje w tym aspekcie, należy wskazać, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W rozpoznawanej sprawie wartość pozostawionych przez poprzednika prawnego skarżącego nieruchomości poza granicami państwa polskiego została wyceniona, zgodnie z operatem szacunkowym z 1998 r., na kwotę (...) zł. Kierownik Urzędu Rejonowego w P. decyzją z dnia (...) czerwca 1998 r. orzekł, iż J. W. będącemu spadkobiercą właściciela pozostawionych nieruchomości, przysługują uprawnienia do ekwiwalentu za mienie pozostawione poza granicą w związku z wojną z 1939 r..

W dacie orzekania przez organy administracyjne obowiązywała ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Z przepisów tej ustawy wynika, że osoby, które częściowo zrealizowały prawo do rekompensaty przed dniem jej wejścia w życie, ubiegają się o potwierdzenie prawa do rekompensaty na wniosek (art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 3), który uruchamia postępowanie przed właściwym wojewodą.

Zgodzić się należy z organem, że w niniejszej sprawie wysokość rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej określana jest zgodnie z przepisami art. 13 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis art. 13 ust. 2 cytowanej ustawy ogranicza zaliczenie wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej do wysokości równej 20% wartości tych nieruchomości podobnie jak i wysokość świadczenia pieniężnego. Przepis art. 13 ust. 3 ustawy zaś stanowi, że w przypadku osoby, która na podstawie odrębnych przepisów, w ramach realizacji prawa do rekompensaty, nabyła na własność albo w użytkowanie wieczyste nieruchomości Skarbu Państwa, lub nieruchomości takie nabyli jej poprzednicy prawni, wysokość zaliczanej kwoty oraz wysokość świadczenia pieniężnego pomniejsza się o wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali, przez właścicieli nieruchomości pozostawionych bądź ich spadkobierców. W przypadku skarżącego wcześniejsze zaliczenie wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przekroczyło wysokość równą 20% wartości tych nieruchomości. Wobec powyższych regulacji prawnych, skarżący nie mógł uzyskać decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty w wysokości 20% kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy wartością pozostawionych nieruchomości a wartością nabytych przez jego ojca nieruchomości. Nie mógł też skutecznie żądać ujawnienia w rejestrze, o którym mowa w art. 19 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty, zgodnie z art. 7 ust. 3 tej ustawy.

Odnosząc się zaś do zarzutu podniesionego na rozprawie z dnia 7 maja 2010 r. uznania za niezgodny z art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej art. 12 ust. 2 ww. ustawy z dnia 8 lipca 2008 r. to-zdaniem sądu-należy go uznać za nieuzasadniony. Art. 32 Konstytucji RP normuje zasadę równości wobec prawa, rozumianą jako posługiwanie się tymi samymi kryteriami w stosunku do osób znajdujących się w tej samej sytuacji prawnej. Przepisy art. 12 ust. 1 ww. ustawy normuje sytuację osób, które nabyły w ramach realizacji prawa do rekompensaty określone mienie - bez określenia daty nabycia tego mienia, zaś ust. 2 tego artykułu dotyczy osób, które zrealizowały prawo do rekompensaty po dniu 1 stycznia 1998 r.. Wymieniony przepis dotyczy więc w każdym z wymienionych przypadków innego kręgu osób, w zależności od daty zrealizowania prawa do rekompensaty na podstawie odrębnych przepisów. Sytuacja skarżącego, który w ramach realizacji prawa do rekompensaty w dniu 7 sierpnia 2001 r. aktem notarialnym nabył działkę gruntu oznaczoną nr (...) położoną w P. jest więc inna niż np. osoby, która nabyła działkę przed dniem 1 stycznia 1998 r.. Nie można zatem mówić o tożsamości sytuacji prawnej i faktycznej grup podmiotów opisanych w ust. 1 i 2 art. 12 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r..

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w wyroku z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 ww. ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.