Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1966839

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 5 października 2015 r.
I SA/Wa 552/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Marciniak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 5 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) lutego 2015 r., nr (...) w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki postanawia:

1.

odmówić prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu;

2.

umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) marca 2015 r. P. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) lutego 2015 r., nr (...) w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Zarządzeniem z dnia (...) maja 2015 r. skarżący został wezwany do nadesłania dokumentu potwierdzającego wysokość uzyskiwanego dochodu z tytułu umowy o pracę, odpisu zeznania podatkowego za rok 2014 r., ewentualnie stosownego zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego o wysokości uzyskiwanych dochodów osiągniętych przez wnioskodawcę w 2014 r., oraz wyciągów lub wykazów z posiadanych przez wnioskodawcę wyciągów z rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu trzech miesięcy w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu (...) maja 2015 r.

Postanowieniem z dnia 8 września 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu oraz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.

Pismem datowanym na dzień (...) września 2015 r. P. S. wniósł sprzeciw od postanowienia z dnia 8 września 2015 r. wskazując, że dopełnił wszelkie obowiązki związane ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Skutkiem wniesionego sprzeciwu, zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania, postanowienie z dnia 8 września 2015 r. utraciło moc i sprawa podlega rozpoznaniu przez Sąd.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 245 § 1-3 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, a prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).

Przewidziana w przepisach instytucja prawa pomocy stanowi pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną faktycznie nie są w stanie uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc powinien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. Natomiast w przypadku skarżącego taka sytuacja nie ma miejsca.

W złożonym w dniu (...) maja 2015 r. urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Skarżący uzyskuje dochód w wysokości (...) zł brutto z tytułu zawartej umowy o pracę. Jednocześnie wskazał, że miesięczny koszt wynajmu pokoju wynosi go (...) zł, przy czym umowa zawarta jest nieformalnie. Wskazał, że jego wynagrodzenie jest zajęte przez komornika sądowego. Jednocześnie stałe wydatki wynoszą: (...) zł na zakup biletu miesięcznego (karty miejskiej), opłaty za telefon komórkowy w wysokości (...) zł, opłaty za internet w wysokości (...) zł, zaś na zakup żywności i środków czystości przeznacza (...) zł miesięcznie. Jednocześnie z treści sprzeciwu wynika, że w ocenie skarżącego złożenie wypełnionego formularza urzędowego PPF jest jedyną i wystarczającą "formalnością" związaną ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.

W tej sytuacji Sąd uznał, że oświadczenie zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niewystarczające do oceny aktualnego stanu majątkowego skarżącego.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 165 § 1 w zw. z art. 246 § 2 w zw. z art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

O umorzeniu postępowania w przedmiocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 249a p.p.s.a., albowiem rozpoznanie wniosku skarżącego w tym zakresie jest zbędne wobec przedmiotu sprawy, która dotyczy decyzji wydanej w postępowaniu z zakresu pomocy i opieki społeczne, a skarżący jest zwolniony z obowiązku uiszczenia tych kosztów z mocy ustawy (art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.).

Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.