Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1606185

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 11 maja 2011 r.
I SA/Wa 431/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Skiba.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) stycznia 2011 r. nr (...) w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia (...) stycznia 2011 r. nr (...), po rozpatrzeniu odwołania W. K., utrzymało w mocy decyzję działającego z upoważnienia Burmistrza Gminy B. Kierownika Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia (...) grudnia 2010 r. nr (...) w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że W. K. wnioskiem z dnia (...) grudnia 2010 r. wystąpił do Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. o przyznanie zasiłku celowego na cele wymienione w tym wniosku. Kierownik Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. decyzją z dnia (...) grudnia 2010 r., po rozpatrzeniu ww. wniosku odmówił wnioskodawcy przyznania zasiłków celowych na potrzeby wymienione w podaniu.

Nie zgadzając się z tą decyzją W. K. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

Po rozpoznaniu odwołania organ II instancji uznał, że nie może ono być uwzględnione. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ przywołał przepisy art. 39 ust. 1 i 41 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, z późn. zm.) i stwierdził, że wnioskodawca jest pod stałą opieką pomocy społecznej. Organ podkreślił, że specjalny zasiłek celowy może być przyznany na zaspokojenie niezbędnej potrzeby życiowej. Z materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że kwoty oczekiwanych przez skarżącego zasiłków tj. (...) tys. złotych, (...) miliony złotych, (...) tysięcy trylionów z zestawieni z celami na jakie miałaby być przeznaczone kwoty zasiłków (za porwanie przez Policję, za pomoc urzędników (...) w 4 włamaniach do lokalu (...)) wskazuje, że skarżący nie zwraca się o pomoc na codzienne niezbędne potrzeby, bez zaspokojenia których nie mógłby funkcjonować, natomiast wszystkie cele, na jakie pomoc miałaby być przyznana maja charakter irracjonalny i nie stanowią niezbędnych potrzeb. Mając powyższe na uwadze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. K.

W uzasadnieniu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przedstawił żądania, których spełnienia domaga się od Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargę należy uznać za bezzasadną.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega więc na zbadaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięć administracyjnych podjętych w niniejszej sprawie były przepisy ustawy o pomocy społecznej (dalej jako u.p.s.). Zasady ogólne wskazanej ustawy, wyrażone w art. 2 ust. 1 i art. 3 stanowią, że świadczenia z pomocy społecznej mają na celu umożliwienie przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których osoby ubiegające się o pomoc nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości oraz wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiania im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Jak wynika z powyższych przepisów pomoc społeczna jest instytucją stosowaną wyjątkowo, w sytuacjach, w których obywatel nie jest w stanie sam podołać okolicznościom życiowym. W niniejszej sprawie przedmiotem jest świadczenie pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego specjalnego, który zgodnie z art. 39 ust. 1 u.p.s. może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. W. K. odmówiono przyznania pomocy w formie zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego w żądanych kwotach ((...) tys zł, (...) miliony złotych, (...) tys trylionów uznając, że nie są to kwoty, które są potrzebne do zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Takie stanowisko organów obu instancji należy uznać za prawidłowe. Należy mieć również na uwadze, że skarżący składa do ośrodka pomocy społecznej, szereg wniosków o przyznanie mu zasiłków celowych. Jednak możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej są ograniczone. Tak więc zasadnie organ odmówił skarżącemu pomocy na zgłoszone przez niego wniosku, uznając, że przekraczają one możliwości i cele pomocy społecznej.

Wobec faktu, że organ I instancji miał wszelkie podstawy do tego, aby odmówić skarżącemu żądanej pomocy, zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji jest prawidłowa i zgodna z prawem.

W tym stanie rzeczy, Sąd biorąc pod uwagę wskazane wyżej argumenty, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.