Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1552927

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 16 września 2014 r.
I SA/Wa 361/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.).

Sędziowie WSA: Włodzimierz Kowalczyk Tomasz Wykowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2014 r. sprawy ze skargi P. w R. S.A. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) grudnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

P. w R. Spółka Akcyjna złożyła skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) grudnia 2013 r. nr (...), którą to decyzją organ uchylił w całości decyzję Ministra Budownictwa z dnia (...) kwietnia 2007 r. nr (...), stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2001 r. nr (...) dotyczącej uwłaszczenia P. w R., w części odnoszącej się do działek nr: (...) oraz części działki nr (...) zajętej pod drogę, objętej (.,..), a w pozostałym zakresie, tj. działek nr (...), odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji i orzekł o stwierdzeniu nieważności ww. decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2001 r. znak (...) w części dot. uwłaszczenia działkami nr (...).

Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.

Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) listopada 2001 r. nr (...), działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.), stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez P. w R. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w R., oznaczonego jako działki nr (...) oraz nieodpłatne nabycie własności budynku stacji transformatorowej usytuowanej na działce nr (...).

Wnioskiem z dnia 19 września. 2006 r. Prezydent Miasta R. wystąpił o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody P. w odniesieniu do działek Nr (...) tj. w zakresie działek zajętych pod drogi publiczne - (...).

Zawiadomieniem z dnia 25 października 2006 r. nr (...) Minister Budownictwa poinformował strony o prowadzeniu na wniosek Prezydenta Miasta R. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2001 r. w odniesieniu do działek nr (...).

W wyniku przeprowadzonego postępowania, Minister Budownictwa decyzją z dnia (...) kwietnia 2007 r. nr (...) stwierdził nieważność ww. decyzji Wojewody (...), w części odnoszącej się do działek nr (...) i części działki nr (...) zajętej pod drogę, a w zakresie dot. działek nr (...) odmówił stwierdzenia nieważności.

P. w R. S.A. oraz Prezydent Miasta R. złożyli wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia (...) lipca 2008 r. nr (...) Minister Infrastruktury uchylił ww. decyzję organu naczelnego z dnia (...) kwietnia 2007 r. w części odnoszącej się do działek nr: (...) i w tym zakresie stwierdził nieważność decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2001 r. znak (...), a w pozostałym zakresie, w tym także odnoszącym się do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) w odniesieniu do działek nr (...), zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1324/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. w R. S.A., ze skargi Prezydenta Miasta R. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia (...) lipca 2008 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż ustalony przez organ stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości i za trafne należało uznać stanowisko organu co do braku możliwości uwłaszczenia działkami nr (...) z uwagi na wydanie w stosunku do ww. działek decyzji z dnia (...) lutego 1978 r. o wygaszeniu prawa użytkowania. Ponadto, Sąd stwierdził, iż zasadne są ustalenia, iż działki nr nr (...) zostały przed dniem 5 grudnia 1990 r. zajęte pod drogi. W uzasadnieniu wyroku wskazano ponadto, iż Minister nie powinien orzekać o stwierdzeniu nieważności niewydzielonej geodezyjnie części działki (...) zajętej pod drogę, jak również za chybione należało uznać posłużenie się działką nr (...), która nie istniała zarówno w dniu 5 grudnia 1990 r., w dniu wydania decyzji uwłaszczeniowej, jak również w dniu wydania decyzji stwierdzającej nieważność. W tym przypadku należy zbadać, czy działka nr (...), wskazana w decyzji z dnia (...) lutego 1972 r., odpowiada całej uwłaszczonej działce nr (...).

Wyrokiem z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 621/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę P. w R. S.A. od powyższego wyroku z dnia 23 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1324/08 w uzasadnieniu wskazując, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, a tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż prawidłowe było stanowisko, zgodnie z którym decyzja Kierownika Wydziału Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w R. z dnia (...) lutego 1972 r. wygasiła prawo użytkowania poprzednika prawnego skarżącej w stosunku do działek nr (...) i w tym zakresie decydującego znaczenia nie mógł mieć brak ujawnienia ww. decyzji wygaszającej w księdze wieczystej. Ponadto Sąd zaznaczył, iż nieprawdziwe są twierdzenia skarżącej, jakby przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wiedziała o ww. decyzji z dnia (...) lutego 1972 r., gdyż Minister Budownictwa pismami z dnia 21 maja 2007 r., a następnie z dnia 29 kwietnia 2008 r. zawiadomił P. w R. S.A. o złożonej decyzji i protokole z 1972 r. i możliwości zapoznania się z aktami, a co ważniejsze poinformował, że złożone dokumenty świadczą o pozbawieniu użytkowania określonych działek gruntu, a tym samym o nielegitymowaniu się przez P. prawem zarządu w dniu 5 grudnia 1990 r. Jednocześnie zobowiązano stronę do zajęcia stanowiska, zwłaszcza podania czy istnieje dowód przeciwny w sprawie. Ponadto Sąd nie podzielił zarzutów skargi kasacyjnej odnośnie braku prawomocności ww. decyzji z dnia (...) lutego 1972 r.

Organ wskazał, że w związku z powyższym wyrokiem, do rozpatrzenia pozostała sprawa z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygnięta decyzją z dnia (...) kwietnia 2007 r. nr (...).

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia (...) grudnia 2013 r. nr (...), którą to decyzją organ uchylił w całości decyzję Ministra Budownictwa z dnia (...) kwietnia 2007 r. nr (...), stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2001 r. nr (...) dotyczącej uwłaszczenia P. w R., w części odnoszącej się do działek nr: (...), a w pozostałym zakresie, tj. działek nr (...), odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji i orzekł o stwierdzeniu nieważności ww. decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2001 r. znak (...) w części dot. uwłaszczenia działkami nr (...).

Organ wskazał, że zgodnie z art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku Gospodarki Żywnościowej stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, budowle i inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób. Decyzja uwłaszczeniowa ma charakter decyzji deklaratoryjnej i odnosi się do stanu istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r. W myśl art. 200 ust. 4 ustawy, uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich.

Organ podkreślił, że bezspornym w sprawie jest, iż uwłaszczona nieruchomość w dniu 5 grudnia 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa na podstawie umów sprzedaży oraz orzeczeń administracyjnych o wywłaszczeniu. Ostateczną decyzją Kierownika Wydziału Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w R. z dnia (...) lutego 1972 r. nr (...) orzeczono o wygaśnięciu użytkowania przez Wojewódzkie P. Oddział I w R. w stosunku do działek nr (...), wobec przewidywanej inwestycji pod budowę planowanej ulicy (...). Organ wskazywał, że w wyroku z dnia 23 grudnia 2008 r. Sąd stwierdził, iż niedopuszczalne było uwłaszczenie w odniesieniu do działek (...) i objętych niniejszym postępowaniem działek nr (...).

Organ ustalił, że działka nr (...) wskazana w ww. decyzji z dnia (...) lutego 1972 r. jest tożsama z uwłaszczoną działką nr (...) (pismo Prezydenta Miasta R. z dnia (...) lipca 2010 r. nr (...) wraz z załącznikami). Wskazanie działki nr (...) należało uznać jako oczywistą omyłkę, gdyż działka taka nie została nigdy geodezyjnie wydzielona, zaś w księdze wieczystej (...) ujawnione były pgr. nr (...), które zmieniły oznaczenie geodezyjne na nr (...), a następnie na nr (...) (por. projekt podziału działki wpisany do zasobu w dniu (...) stycznia 2002 r. za nr (...) i odpis księgi wieczystej Nr (...) dz. odp. (...)). W ocenie organu, również w stosunku do tej działki uwłaszczony podmiot nie legitymował się prawem zarządu.

Działki nr (...) zostały zajęte przed dniem (...) grudnia 1990 r. pod drogę publiczną krajową - ul. (...), a więc z mocy prawa zostały objęte zarządem przez zarząd drogi. Część działki nr (...) w dniu 5 grudnia 1990 r. również znajdowała się do pod drogą publiczną wojewódzką - (...), co również uniemożliwiało uwłaszczenie działką nr (...) z uwagi na naruszenie praw zarządcy drogowego.

Organ stwierdził zatem, iż decyzja z dnia z dnia (...) listopada 2001 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. w stosunku do działek nr (...) - art. 200 ust. 1 ustawy, w związku z wygaśnięciem zarządu jednostki uwłaszczonej, natomiast w stosunku do działek nr (...) - art. 200 ust. 4 ustawy, tj. naruszeniem praw osób trzecich (zarządcy drogi publicznej). Uwłaszczenie działką nr (...) naruszało w sposób rażący zarówno art. 200 ust. 1, jak również art. 200 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., skoro uwłaszczonemu podmiotowi nie przysługiwało w stosunku do ww. działki prawo zarządu a jej niewydzielona w dniu 5 grudnia 1990 r., jak również w dacie wydania kwestionowanej decyzji z dnia (...) listopada 2001 r. część znajdowała się pod drogą publiczną. Organ wskazał, że zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji w sytuacji, gdy zaistniały nieodwracalne skutki prawne. Wówczas organ administracji ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, zgodnie z dyspozycją z art. 158 § 2 k.p.a.

Z akt sprawy - kopii mapy ewidencyjnej przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu (...) listopada 2006 r. pod numerem (...), wniosku Prezydenta Miasta R. z dnia (...) września 2006 r. oraz treści ksiąg wieczystych (...) wynika, iż uwłaszczone działki: nr (...) odpowiada obecnej działce nr (...). Działki nr (...) zostały przeniesione z księgi wieczystej (...) do księgi wieczystej (...) gdzie jako właściciel ujawniony jest Skarb Państwa, a jako użytkownik wieczysty P. w R. S.A, na podstawie zaskarżonej decyzji z dnia (...) listopada 2001 r.

Organ wskazał, że transformacja przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, jak również sprzedaż udziałów w tej spółce (komercjalizacja) nie rodzi nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 214/10). Zbycie udziałów w spółce prawa handlowego nie dotyczy bowiem bezpośrednio przeniesienia na podmiot nabywający udziały tytułu prawnego do nieruchomości, której właścicielem nadal pozostaje spółka (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2010 r. sygn. I OSK 303/10, LBX nr 745208). Ponadto, w związku z poczynionymi ustaleniami dotyczącymi tożsamości działek nr (...) nie zachodziła konieczność geodezyjnego wydzielania z tej działki części zajętej pod drogę publiczną.

P. w R. Spółka Akcyjna z/s C. złożyło skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) grudnia 2013 r. nr (...) uchylającą w całości decyzję z dnia (...) kwietnia 2007 r. nr (...) i stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2001 r. nr (...) w części dotyczącej uwłaszczenia działkami nr (...).

Skarżący zarzucał:

1.

naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż zaistniały pozytywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2013 r. nr (...) w świetle dokonanej oceny dowodów tj. przedłożonej dokumentacji geodezyjnej dostarczonej i opracowanej przez Prezydenta Miasta R. po dacie kontrolowanej decyzji.

2.

naruszenie przepisów postępowania tj. art. 9 i 10 k.p.a. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, poprzez nie poinformowanie skarżącego przed wydaniem zaskarżonej decyzji o przedstawionych przez Prezydenta Miasta R. dokumentach geodezyjnych, przez co uniemożliwiono skarżącemu wypowiedzenie się co do tych dowodów i tym samym nie zapewniono skarżącemu czynnego udziału w sprawie.

Wskazując na powyższe skarżący wnosił o uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2001 r. dotyczącej uwłaszczenia działkami nr (...).

Skarżący podnosił, że oceny legalności decyzji ostatecznej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. To oznacza, iż badany jest stan faktyczny jak i prawny z daty wydania decyzji. Z tego względu, nie można uwzględniać w postępowaniu nieważnościowym dokumentów wydanych po dacie wydania kontrolowanej decyzji, co miało miejsce w niniejszej sprawie w odniesieniu do wydanych i przedłożonych przez Prezydenta Miasta R. dokumentów geodezyjnych.

Ponadto, w ocenie skarżącego, Minister Infrastruktury i Rozwoju winien z urzędu powiadomić stronę postępowania administracyjnego przed wydaniem decyzji o dostarczonych przez Prezydenta Miasta R. dowodach w postaci dokumentacji geodezyjnej, celem wypowiedzenia się co do tych dowodów oraz poinformować jaki wpływ przedmiotowe dowody będą miały na wynik sprawy. Bierność jaką wykazał organ w tym zakresie stanowi, zdaniem skarżącego, naruszenie art. 9 i 10 k.p.a., mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, Nr 2, poz. 31; zob. także uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, s. 29 uzasadnienia). Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w granicach przedstawionych wyżej należało uznać, że zarówno decyzja organu odwoławczego jak i decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu a skarga podlega oddaleniu w całości.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 15 marca 2012 r., II OSK 1261/10, ONSA WSA 2013, Nr 1, poz. 7, stwierdził, że ocena prawna musi zostać w orzeczeniu wyrażona, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone w treści uzasadnienia orzeczenia. Muszą one mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. W powołanym wyroku podkreślono, że z zakresu związania wyłączyć należy oceny wyrażone w sposób niejednoznaczny, jak też oceny przybierające postać pośrednich wniosków, jakie można wywieść z podanych w uzasadnieniu orzeczenia rozważań.

Przedmiotowe postępowanie jest zatem w znacznej części determinowane wiążącymi wskazaniami wyrażonymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 grudnia 2008 r. (ISA/Wa 1324/08) oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lutego 2010 r. (IOSK 621/09).

Zgodnie z art. 200 ust. 1 ww. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.) z dniem 5 grudnia 1990 r. z mocy prawa nastąpiło uwłaszczenie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku Gospodarki Żywnościowej, jeżeli osoby te posiadały w tym dniu w zarządzie grunt stanowiący własność Skarbu Państwa lub gminy. Uwłaszczenie nie narusza praw osób trzecich (art. 200 ust. 4 ustawy). Brak którejkolwiek z przesłanek oznacza, że uwłaszczenie nie mogło nastąpić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 grudnia 2008 r. (ISA/Wa 1324/08) wskazał na niedopuszczalność uwłaszczenia w odniesieniu do działek nr (...). Podkreślił, że w tym zakresie niedopuszczalność uwłaszczenia wynika, z faktu wydania w dniu (...) lutego 1972 r. decyzji o wygaśnięciu użytkowania. Decyzja ta jest jednoznaczna w swojej treści, a protokół z dnia (...) marca 1972 r. o przekazaniu tych działek przez ówczesne Wojewódzkie P. w R na rzecz Zarządu Gospodarki Terenami przy Wydziale Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w R. potwierdza, że decyzja była wprowadzona do obrotu prawnego i wykonana przez poprzednika prawnego skarżącego przedsiębiorstwa. Dlatego też w tym kontekście musi być oceniany wpis w księdze wieczystej KW Nr (...) prowadzonej dla przedmiotowych działek przez Sąd Rejonowy w R. potwierdzający zarząd Przedsiębiorstwa. Wpis ten został dokonany przed wydaniem decyzji o wygaśnięciu użytkowania (wpisy z lat 1964-1966).

Ponadto, część działek znajduje się w pasie dróg publicznych. Mianowicie działki nr (...) zostały zajęte przed dniem 5 grudnia 1990 r. pod drogę publiczną, a więc z mocy prawa zostały objęte zarządem przez zarząd drogi.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ ustalił, że działka nr (...) wskazana w ww. decyzji z dnia (...) lutego 1972 r. jest tożsama z uwłaszczoną działką nr (...) (pismo Prezydenta Miasta R. z dnia (...) lipca 2010 r. nr (...) wraz z załącznikami). Organ ustalił, że wskazanie działki nr (...) należało uznać jako oczywistą omyłkę, gdyż działka taka nie została nigdy geodezyjnie wydzielona, zaś w księdze wieczystej (...) ujawnione były pgr. nr (...), które zmieniły oznaczenie geodezyjne na nr (...), a następnie na nr (...).

Organu zasadnie zatem przyjął, że również w stosunku do tej działki uwłaszczony podmiot nie legitymował się prawem zarządu.

Kolejno, działki nr (...) zostały zajęte przed dniem 5 grudnia 1990 r. pod drogę publiczną krajową - ul. (...), a więc z mocy prawa zostały objęte zarządem przez zarząd drogi. Część działki nr (...) w dniu 5 grudnia 1990 r. również znajdowała się do pod drogą publiczną wojewódzką - (...), co również uniemożliwiało uwłaszczenie działką nr (...) z uwagi na naruszenie praw zarządcy drogowego.

Organ uzupełnił postępowanie zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 grudnia 2008 r. oraz dokonał wykładni zgodnie z wiążącymi wskazaniami Sądu oraz przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami a zwłaszcza z art. 200 ust. 1 ww. ustawy.

Skarżący zarzucał organowi naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż zaistniały pozytywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) w świetle dokonanej oceny dowodów, tj. przedłożonej dokumentacji geodezyjnej dostarczonej i opracowanej przez Prezydenta Miasta R. po dacie kontrolowanej decyzji.

Ponadto, naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 9 i 10 k.p.a. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, poprzez nie poinformowanie skarżącego przed wydaniem zaskarżonej decyzji o przedstawionych przez Prezydenta Miasta R. dokumentach geodezyjnych, przez co uniemożliwiono skarżącemu wypowiedzenie się co do tych dowodów i tym samym nie zapewniono skarżącemu czynnego udziału w sprawie.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów należy podkreślić, że organ prawidłowo wskazał, iż decyzja z dnia z dnia (...) listopada 2001 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. w stosunku do działek nr (...) - art. 200 ust. 1 ustawy, w związku z wygaśnięciem zarządu jednostki uwłaszczonej, natomiast w stosunku do działek nr (...) - art. 200 ust. 4 ustawy, tj. naruszeniem praw osób trzecich (zarządcy drogi publicznej). Natomiast, uwłaszczenie działką nr (...) naruszało w sposób rażący zarówno art. 200 ust. 1, jak również art. 200 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., gdyż uwłaszczonemu podmiotowi nie przysługiwało w stosunku do ww. działki prawo zarządu a jej niewydzielona w dniu 5 grudnia 1990 r., jak również w dacie wydania kwestionowanej decyzji z dnia (...) listopada 2001 r. część znajdowała się pod drogą publiczną.

Naruszenie prawa było zatem istotne, jaskrawe i niemożliwe do zaakceptowania gdyż godziło w prawo własności i jako takie, miało charakter rażącego (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Odnosząc się do drugiego z zarzutów skargi (naruszenia art. 9 i 10 k.p.a.) należy wskazać, że nie każde naruszenie dyspozycji art. 9 i 10 k.p.a. powoduje potrzebę uchylenia zaskarżonej decyzji. Musi być to naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.).

Strona powinna zatem wykazać, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 201 Or. sygn. akt U OSK 881/10, LEX nr 746920, oraz z dnia 1 lutego 201 Or. sygn. akt II OSK 1098/10, LEX nr 786594, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1279/09, LEX nr 746442).

Skarżąca nie wykazała powyższego. Nie przedstawiła jakie dowody zostałyby zgłoszone i jakie okoliczności mogłyby zostać dzięki nim wyjaśnione w sposób odmienny od przyjętego przez organ stanu faktycznego sprawy.

W ocenie Sądu, organ nie naruszył zatem dyspozycji art. 9 i 10 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.