Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1806142

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 12 września 2013 r.
I SA/Wa 333/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.).

Sędziowie WSA: Jolanta Dargas Joanna Skiba.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2012 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) czerwca 1975 r. nr (...) Naczelnik (...) orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości o powierzchni (...) m2, oznaczonej jako (...) uregulowanej w zbiorze dokumentów Rep. (...), stanowiącej własność C. K. Nieruchomość wywłaszczona została z przeznaczeniem pod budowę (...) zgodnie z decyzją lokalizacyjną Nr (...) z dnia (...) października 1974 r. znak (...). Za wywłaszczoną nieruchomość przyznane zostało odszkodowanie w łącznej kwocie (...) zł ((...)).

Wnioskiem z dnia (...) listopada 2009 r. C. K. wystąpiła o zwrot nieruchomości położonej przy ul. (...) w W.

Postanowieniem nr (...) z dnia (...) marca 2010 r. Wojewoda (...) wyznaczył Starostę (...) jako organ właściwy do załatwienia sprawy zwrotu przedmiotowej nieruchomości.

Starosta (...) decyzją nr (...) z dnia (...) marca 2011 r. orzekł o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w W., przy ul. (...) oznaczonej jako działka nr (...) z obrębu (...). W uzasadnieniu wskazał, że rozpatrywana nieruchomość leży w strefie (...). Organ stwierdził, że inwestycje pod które przeprowadzono wywłaszczenie zostały zrealizowane. Podał, że przez działkę nr (...) przechodzą (...).

Po rozpoznaniu odwołania, w którym wskazano, że nieruchomość nie została zabudowana ani zagospodarowana w sposób związany z realizacją celu wywłaszczenia, Wojewoda (...) decyzją nr (...) z dnia (...) maja 2011 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia (...) marca 2011 r.

Wskazał, że wywłaszczenie nastąpiło decyzją Naczelnika (...) z dnia (...) czerwca 1975 r., natomiast inwestycja została zrealizowana w 1979 r. Wojewoda nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że wykorzystanie nieruchomości jako (...) wskazuje na to, że nieruchomość nie była niezbędna dla realizacji celu wywłaszczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi C. K. na decyzję Wojewody (...) nr (...) z dnia (...) maja 2011 r., wyrokiem z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1458/11 uchylił decyzję Wojewody (...) z dnia (...) maja 2011 r. oraz decyzję Starosty (...) z dnia (...) marca 2011 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż realizacja na terenie przy ul. (...) głównego zadania inwestycyjnego - budowy (...) została rozpoczęta w terminie, o którym mowa w art. 137 ust. 1 pkt 1 u.g.n., a zatem przesłanka zbędności przedmiotowego gruntu na cel wywłaszczenia wskazana w tym przepisie nie wystąpiła. Zastrzeżenie Sądu budziło natomiast stanowisko organów, co do nie ziszczenia się przesłanki zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia wskazanej w art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. Sąd nie zgodził się, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy aby przyjąć, iż na przedmiotowym gruncie - terenie obecnej działki nr (...), w ramach prowadzonej inwestycji budowy (...), zostało zrealizowane szczegółowe zadanie inwestycyjne tj.(...). Sąd wskazał, że z protokołu spisanego w dniu (...) grudnia 1981 r. wynika, że wskutek decyzji (...) wydanej w porozumieniu z (...) zrezygnowano z realizacji części inwestycji (...) m.in. w zakresie dotyczącym (...). Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (...) grunt oznaczony obecnie jako działka nr (...) znajdował się w pobliżu, ale poza obszarem (...). Sąd nie zgodził się z organami, że przedmiotowy grunt objęty wnioskiem o zwrot był z całą pewnością przeznaczony pod strefę (...) oraz że te elementy zagospodarowania terenu zostały urządzone i to w terminie określonym w art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. Sąd stwierdził, iż brak jest również dowodów, co do tego, czy (...) była przewidziana na całości przedmiotowego gruntu, czy obejmowała tylko jego część. Jednocześnie, Sąd wskazał, że nie podziela stanowiska Starosty (...), że przeszkodą do zwrotu nieruchomości jest fakt posadowienia na gruncie (...). Sąd zwrócił uwagę w tym aspekcie, że organy nie wyjaśniły, czy (...), czy były wybudowane w ramach realizacji celu wywłaszczenia tj. budowy (...) oraz w jakim okresie. Sąd podkreślił, że argumentacja organu I instancji w tym zakresie nie mogła stanowić podstawy odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.

Sąd stwierdził, że poprzez brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych do rozstrzygnięcia sprawy oraz pobieżną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 137 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.g.n., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nakazał Staroście (...) przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyjaśnienie i ocenę przesłanki zbędności nieruchomości lub jej części na cel wywłaszczenia, o której mowa w art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n.

Po ponownym rozpoznaniu wniosku C. K., Starosta (...) decyzją z dnia (...) października 2012 r. nr (...) odmówił zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...), położonej w W., w obrębie (...). W uzasadnieniu organ wskazał, że wywłaszczenie nieruchomości nastąpiło na wniosek (...) pod budowę (...). W tym celu Zarządzeniem Nr (...) z dnia (...) października 1975 r. Minister Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych utworzył (...) pod nazwą (...). Do zakresu działania tego (...) należało wykonywanie zadań w zakresie planowania, realizacji rzeczowej i finansowej inwestycji, przygotowania powstałych w wyniku inwestycji obiektów do eksploatacji oraz ich uruchomienia. Przekształcenie tego (...) w (...) nastąpiło po wykonaniu ww. zadań oraz po podpisaniu protokołu stwierdzającego gotowość przekazania (...) do eksploatacji. Zaplanowano więc dwa oddzielne przedsięwzięcia o jednym celu, którego zadaniem było prowadzenie (...) wraz z zapleczem technicznym, socjalnym i usługowym oraz w miarę potrzeb planowano uruchomienie działalności eksploatacyjnej.

Decyzjami lokalizacyjnymi wydanymi przez Urząd Miasta W. nr (...) z dnia (...) października 1974 r. ((...)) i nr (...) z dnia (...) października 1974 r. ((...)) określony został teren pod ww. przedsięwzięcie. Przed zatwierdzeniem planów realizacyjnych (na (...) dec. znak (...) oraz na (...) dec. znak (...)) decyzje te zostały zmienione, i tak-decyzja (...) z dnia (...) kwietnia 1977 r. zmieniła decyzję lokalizacyjną (...) natomiast decyzja (;...) z dnia (...) kwietnia 1977 r. zmieniła lokalizację zatwierdzoną decyzją (...), co spowodowało powiększenie terenu przeznaczonego pod budowę (...) kosztem obszaru przeznaczonego dla (...).

W późniejszej dokumentacji nazwy te zostały zastąpione następująco: (...).

Wywłaszczona nieruchomość aktualnie wchodzi w skład działki ewidencyjnej nr (...) i znajduje się w obszarze (...). Teren ten na mocy decyzji Urzędu W. z dnia (...) kwietnia 1980 r. znajdował się w użytkowaniu (...), które zajmowało się bezpośrednim nadzorem nad całym przedsięwzięciem. Pomimo zmian dotyczących lokalizacji wytyczne urbanistyczne stanowiące integralną część decyzji poprzednich pozostały w mocy.

Dążąc do wyjaśnienia wątpliwości wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1458/11 zebrano dodatkowe materiały w postaci planu zagospodarowania terenu (...) oraz notę Kancelarii Prawnej (...) w W. wraz z dokumentami uzupełniającymi opis aktualnego stanu zagospodarowania działki nr (...) i jej sąsiedztwa. Zgromadzone dodatkowe dokumenty ujawniły błędne ustalenia poprzedniego postępowania odnośnie położenia rozpatrywanej działki w strefie (...).

Organ stwierdził, że koncepcja utworzenia strefy (...) nigdy nie została zrealizowania, a pas terenu wzdłuż ulicy (...) został przeznaczony na zaplecze logistyczne (...), które funkcjonowało jako integralna część (...). Projektowany stan zagospodarowania terenu przedstawiony jest na dołączonej do akt mapie pn. (...). Pokazane tam obiekty kubaturowe oznaczone numerami (...) zostały zrealizowane, podobnie jak. (...) z własnych środków wybudowała (...) przebiegający przez nieruchomość będącą przedmiotem postępowania, dostarczający (...). (...) te były wybudowane w roku (...) i przyjęte na stan środków trwałych (...) (patrz - karta Wycena majątku trwałego). Przedmiotowa nieruchomość zajęta była (...), zajmując efektywnie cały jej teren i stanowiąc integralną część (...). (...). Prace związane z realizacją celu wywłaszczenia rozpoczęto przed upływem (...) lat od dnia w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna i cel, jakim była budowa (...), został zrealizowany na całości terenu. Teren ten został przekazy do użytkowania w roku (...), pobudowano na nim (...). Organ wskazał, że działka nr (...) leży (...). Ze względu na usytuowanie na przedmiotowej działce (...) warunkujących produkcję należy ją również traktować jako integralną część (...). Usytuowanie tych (...) na środku działki praktycznie nie daje możliwości rozpatrywania warunku zawartego w art. 137 ust. 2 u.g.n. o zrealizowaniu celu wywłaszczenia tylko na części nieruchomości. Organ stwierdził, że nie można uznać za zbędną takiej nieruchomości, na której zostały zainstalowane (...), bez których inwestycja objęta celem wywłaszczenia nie mogłaby spełniać planowanych funkcji.

W odwołaniu strona wskazała, że decyzja nie uwzględnia wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2011 r. (I SA/Wa 1458/11), co w ocenie strony odwołującej się winno skutkować jej zmianą i zwrotem przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem strony odwołującej się, budowa (...) z natury rzeczy nie stanowi przeszkody dla zwrotu wywłaszczonej nieruchomości na rzecz poprzednich właścicieli.

Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) grudnia 2012 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję Starosty (...) z dnia (...) października 2012 r.

W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego. Wskazał, że niezabudowana nieruchomość położona w W., oznaczona jako dz. nr (...), wywłaszczona została decyzją z dnia (...) czerwca 1975 r., nr (...). Nieruchomość wywłaszczona została z przeznaczeniem pod budowę (...) zgodnie z decyzją lokalizacyjną nr (...) z dnia (...) października 1974 r. nr (...). Za wywłaszczoną nieruchomość przyznane zostało odszkodowanie w łącznej kwocie (...) zł.

Materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji wskazuje, że wywłaszczona nieruchomość aktualnie wchodzi w skład działki ewidencyjnej nr (...) z obrębu (...) i znajduje się w obszarze (...). W konsekwencji, nieruchomość ta weszła w skład terenu, który decyzją Urzędu (...) nr (...) z dnia (...) kwietnia 1980 r. została przekazana w użytkowanie (...), które zajmowało się bezpośrednim nadzorem nad całym tym przedsięwzięciem.

Organ podniósł, że z pisma (...) z dnia (...) grudnia 1976 r. nr (...) skierowanego do (...) wynika, iż według stanu na dzień wystosowania pisma realizowane są (...) oraz rozpoczęta została realizacja (...). Z kolei, nie zostały zrealizowane prace inwestycyjne polegające m.in. na (...). Organ stwierdził, że na terenie objętym decyzjami lokalizacyjnymi nr (...) w 1976 r. rozpoczęto realizację inwestycji w postaci budowy (...), przekazanych do eksploatacji w (...) r. Powyższy wniosek został zawarty w powołanym już wyroku WSA z dnia 21 grudnia 2011 r.

Wojewoda (...) wskazał, że organ I instancji pozyskał dodatkowy materiał dowodowy, na podstawie którego ustalono, że (...) w ramach inwestycji budowy (...) nigdy nie powstała. Również Sąd w wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r. stwierdził, że grunt oznaczony jako działka nr (...) z obrębu (...) znajdował się w pobliżu, ale poza obszarem (...). Sąd uznał także, że w aktach sprawy organu I instancji brak było przekonywującego dowodu na to, że na terenie obejmującym obecnie działkę nr (...) wykonano i urządzono (...). W ponownie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym ustalono, że teren wzdłuż ulicy (...), w skład którego wchodzi obecna działka nr (...) został przeznaczony na zaplecze logistyczne (...) oczasu jej uruchomienia. Przeznaczenie terenu obecnej działki nr (...) w ramach wywłaszczenia na ww. cel potwierdza porównanie treści mapy pn. (...) sporządzonej w dniu (...) marca 1975 r., czyli przed dniem wydania decyzji z dnia (...) czerwca 1975 r. nr (...), którą orzeczono o wywłaszczeniu przedmiotowego terenu z treścią aktualnego wypisu z rejestru gruntów, na którym uwidoczniona jest działka ewidencyjna nr (...) z obrębu (...). Na tym terenie (wywłaszczonym w 1975 r.) zrealizowane miały być obiekty (...).

Organ stwierdził, że działka nr (...) zabudowana jest (...).

Z informacji uzyskanych z (...) wynika, że w celu dostarczenia niezbędnej do produkcji (...), umożliwiając dla budującej się (...) możliwość (...). (...) z własnych środków wybudowała (...) przebiegający przez nieruchomość stanowiącą obecnie działkę ewidencyjną nr (...) z obrębu (...), dostarczający (...). Instalacje te, były wybudowane w roku (...) r. i przyjęte na stan środków trwałych (...).

Aktualny stan zagospodarowania terenu rozpatrywanej działki nr (...) ustalony na podstawie mapy zasadniczej sporządzonej w skali (...) przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu (...) marca 2011 r. pod nr (...) pozwala stwierdzić, że przechodzą przez nią (...). W świetle powyższego w ocenie Wojewody, organ I instancji, na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, trafnie uznał, że rozpoczęcie realizacji inwestycji na gruncie przedmiotowej nieruchomości nastąpiło przed upływem (...) lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, za zakończenie realizacji celu wywłaszczenia nastąpiło przed upływem 10 lat od wskazanej daty na całości działki ewidencyjnej nr (...). Za nieuzasadniony uznał zarzut odwołania, zgodnie z którym, budowa (...) z natury rzeczy nie stanowi przeszkody dla zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, albowiem zrealizowane na przedmiotowej działce (...) są rzeczywiście niezbędne do prawidłowego funkcjonowania celu wywłaszczenia. Urządzenia te zasadnie uznane zostały za integralną część (...). Materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu wskazuje na niemożność stwierdzenia zbędności działki nr (...) na cel wywłaszczenia w postaci (...) w myśl powołanych wyżej przepisów u.g.n. W ocenie Wojewody, organ I instancji prawidłowo ustalił brak spełnienia przesłanek zbędności przedmiotowej nieruchomości i słusznie orzekł o odmowie jej zwrotu.

Decyzja Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2012 r. nr (...) stała się przedmiotem skargi C. K., reprezentowanej przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy z sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, polegające na błędnej wykładni tego przepisu, a także naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.

W ocenie skarżącej, zaskarżona decyzja nie uwzględnia wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2011 r. (I SA/Wa 1458/11), co powinno skutkować jej uchyleniem, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Strona podniosła, że z utrwalonego i jednolitego w tej materii orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że budowa (...) z natury rzeczy nie stanowi przeszkody dla zwrotu wywłaszczonej nieruchomości na rzecz poprzednich właścicieli. Pełnomocnik skarżącej przywołała w tym zakresie wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 października 2008 r., II SA/Łd 664/08, wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 lipca 2008 r. II SA/Kr 556/08. W ocenie strony, także w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r. (I SA/Wa 1458/11) zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych panuje pogląd, że posadowienie (...) samo bie nie stanowi przeszkody do zwrotu nieruchomości na rzecz uprawnionego.

W ocenie strony, fakt wybudowania na przedmiotowej nieruchomości (...) nie stanowi - wbrew stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - przeszkody dla zwrotu nieruchomości.

Pełnomocnik podniósł, że na przedmiotowej nieruchomości nie zostały zrealizowane obiekty, które - jak zauważa Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - miały zostać na niej zrealizowane, tj.(...). Jednocześnie, zdaniem strony wbrew stanowisku Sądu, wyrażonemu w wyroku z dnia 21 grudnia r. 2011 r. (I SA/Wa 1458/11), organy obu instancji nie ustaliły, kiedy zostały zrealizowane na przedmiotowej nieruchomości (...). Sama adnotacja zawarta w dokumencie zatytułowanym "Arkusz wyceny środka trwałego" nie może stanowić dostatecznego dowodu na to, że istotnie (...) w 1978 r. Ponadto, ww. dokument dotyczy wyłącznie wspomnianego (...). W odniesieniu do wszystkich pozostałych (...) organy obu instancji nie wyjaśniły, kiedy ww. urządzenia zostały posadowione na nieruchomości.

Wojewoda (...) w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe ustalenia.

Uczestnik postępowania (...) w likwidacji, reprezentowany przez radcę prawnego, pismem z dnia 21 sierpnia 2013 r. wniósł o oddalenie skargi i dopuszczenie dowodu z dokumentów urzędowych w postaci (...) obrazujących stan istniejący na nieruchomości oznaczonej aktualnie jako dz. ew. nr (...) z obrębu (...). W ocenie pełnomocnika uczestnika postępowania fakt realizacji celu wywłaszczenia na tym terenie potwierdza istnienie (...). Nieruchomość ta zabudowana jest ponadto (...). (...) te były elementem służącym bezpośrednio (...), bez nich (...) nie byłaby w stanie prowadzić swojej działalności. (...). Funkcjonuje ono do chwili obecnej i jest zarejestrowane w ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa. Pełnomocnik podniósł, że na gruncie ww. nieruchomości zostały umieszczone (...) związane z bezpośrednią pracą (...), co potwierdziła uzyskana przez organ I instancji opinia techniczna sporządzona w dniu (...) czerwca 2012 r. Z tych względów w ocenie uczestnika, obecna działka nr (...) nie była zbędna na cel wywłaszczenia. (...) nie stanowiły (...), lecz były jednym z elementów powstania i funkcjonowania inwestycji. Zachowanie terminów określonych w art. 137 ust. 1 znajduje potwierdzenie m.in. w dokumentacji księgowej oraz w sprawozdaniu z rozruchu inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. dopuścił, na podstawie art. 106 § 3 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dowód z dokumentów w postaci (...) obrazujących stan istniejący na nieruchomości oznaczonej aktualnie jako dz. ew. nr (...) z obrębu (...).

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie wskazania wymaga, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

W ocenie Sądu, nietrafny jest zarzut skargi, co do niezastosowania się przez organ do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1458/11. W powołanym wyroku Sąd nakazał - wobec pobieżnej we wcześniejszych decyzjach oceny zgromadzonego materiału dowodowego - wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a następnie dokonanie oceny przesłanki z art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), zwanej dalej u.g.n. W wyroku tym, Sąd stwierdził, że grunt oznaczony obecnie jako działka nr (...) z obrębu (...) znajdował się (...). Brak było też dowodów na to, czy taka (...) była rzeczywiście na tej działce przewidziana. Z uwagi na to, że odmowa zwrotu wywłaszczonej nieruchomości uzasadniona była przez organ zrealizowaniem zadania inwestycyjnego w postaci (...), Sąd w wyroku nakazał wnikliwą analizę materiału dowodowego. Jednocześnie nakazał wyjaśnienie, czy (...) stanowiły (...), czy były wybudowane w ramach realizacji celu wywłaszczenia oraz w jakim okresie.

W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, organ wypełnił wskazania zawarte w wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1458/11 i dokonał należytej oceny materiału dowodowego. Zarówno zaskarżona decyzja Wojewody (...), jak i decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Zdaniem Sądu, organy zasadnie stwierdziły, że w sprawie tej brak jest podstaw do przyjęcia, że nieruchomość oznaczona jako działka nr (...) położona w W.

w obrębie (...) stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, w rozumieniu przepisu art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 u.g.n., co uzasadniałoby zwrot tej nieruchomości, na podstawie art. 136 ust. 3 u.g.n.

Zgodnie z art. 136 ust. 3 zdanie pierwsze u.g.n., poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Stosownie zaś do art. 137 ust. 1 u.g.n., nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: 1) pomimo upływu (...) lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Zgodnie zaś z art. 137 ust. 2 u.g.n., jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część.

Prawidłowo zdaniem Sądu, organy stwierdziły, że w sprawie tej nie zostały spełnione przesłanki zbędności na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości. Nieruchomość, której dotyczy niniejsza sprawa przeznaczona była, jak wskazano w decyzji Naczelnika (...) z dnia (...) czerwca 1975 r. pod budowę (...). Wywłaszczenie nastąpiło na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64).

W sprawie jest bezsporne, że decyzjami lokalizacyjnymi wydanymi przez Urząd Miasta W. nr (...) z dnia (...) października 1974 r. ((...)) i nr (...) z dnia (...) października 1974 r. ((...)) określony został teren pod ww. przedsięwzięcie. Przed zatwierdzeniem planów realizacyjnych ((...)) decyzje te zostały zmienione, decyzja (...) z dnia (...) kwietnia 1977 r. zmieniła decyzję lokalizacyjną (...) natomiast decyzja (...) z dnia (...) kwietnia 1977 r. zmieniła lokalizację zatwierdzoną decyzją (...), co spowodowało powiększenie terenu przeznaczonego pod budowę (...) kosztem obszaru przeznaczonego dla (...). W późniejszej dokumentacji nazwy te zostały zastąpione następująco: (...).

Wywłaszczona nieruchomość, oznaczona w dacie wywłaszczenia jako działka pochodząca z (...), aktualnie wchodzi w skład działki ewidencyjnej nr (...) i znajduje się (...).

Z całości akt postępowania administracyjnego bezspornie wynika, co stwierdzone zostało już przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1458/11, że w sprawie tej nie ma mowy o zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia w rozumieniu art. 137 ust. 1 pkt 1 u.g.n., albowiem realizacja inwestycji, tj. rozpoczęcie prac polegających na budowie (...) nastąpiło w 1976 r. Prawidłowe są zatem ustalenia organu w tym zakresie powołane w zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji.

W sprawie niesporne jest również, że (...), których dotyczyły decyzje lokalizacyjne przekazane były do eksploatacji w (...) r., co także wskazane zostało przez Sąd we wcześniejszym wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1458/11.

W sprawie niniejszej organy ustaliły, że (...) w ramach inwestycji budowy (...) nigdy nie powstała. Jednocześnie stwierdzono, że grunt oznaczony obecnie jako działka nr (...) znajdował się poza (...), na co wskazywał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1458/11.

W ocenie Sądu obecnie rozpatrującego sprawę, prawidłowe są ustalenia organów, że działka nr (...) z obrębu (...) zabudowana jest (...), w tym m.in. (...). Trafne są również ustalenia organów, że (...) te stanowią integralną część (...) i bez ich uruchomienia niemożliwe było funkcjonowanie (...). Organ wskazał, że w celu dostarczenia (...) przez nieruchomość stanowiącą obecnie działkę ewidencyjną nr (...) z obrębu (...), dostarczający (...). (...) te były wybudowane w roku 1978 r.

Na nieruchomości tej zlokalizowany został (...) w rozporządzeniu Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 9 maja 1970 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładach energetycznych oraz w innych zakładach przy urządzeniach elektroenergetycznych.

Wprawdzie, jak wskazał Wojewódzki Sąd Adaministracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1458/11, samo posadowienie (...) nie jest przeszkodą do zwrotu nieruchomości, który to pogląd również Sąd obecnie rozpoznający sprawę podziela, jednakże w ponownym postępowaniu przeprowadzonym przez organ w tej sprawie bezspornie wykazano, że (...), które znajdują się na terenie tej nieruchomości (działka nr (...)) były wybudowane w celu faktycznej eksploatacji (...) z własnych środków wybudowała (...) dostarczający (...) przebiegający przez nieruchomośc stanowiącą obecnie działkę nr (...) z obrębu (...). Zarówno (...) wybudowane były dla potrzeb (...).

W ocenie Sądu, ustalenie organu, co do tego, że cel wywłaszczenia został zrealizowany na tej nieruchomości w okresie 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, jest prawidłowe. (...) przekazane były do eksploatacji w (...) r., co jednoznacznie stwierdził już Sąd w wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r. Z akt sprawy wynika, że nie było możliwe uruchomienie i dalsze działanie (...) bez (...). Bez (...) stworzonej ściśle w celu realizacji właśnie celu wywłaszczenia, (...) nie mogłyby w ogóle rozpocząć działalności, niemożliwa byłaby też dalsza ich eksploatacja. Z pisma skierowanego przez (...) do (...) (z dnia (...) kwietnia 1980 r.) wynika, że zadania inwestycyjne zostały przekazane do eksploatacji. Brak jest wobec powyższego podstaw do kwestionowania ustaleń organu, co do tego, że cel wywłaszczenia został zrealizowany na przedmiotowej nieruchomości w terminie 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna. Okoliczność, że na nieruchomości, o której mowa w sprawie, tj. działce nr (...) nie posadowiono jednego z (...) (co było przewidziane w planie zbiorczym sieci (...) sporzadzonym w dniu (...) marca 1975 r., a zatem - co wymaga podkreślenia - na trzy miesiące przed wydaniem decyzji wywłaszczeniowej określającej cel wywłaszczenia) nie zmienia prawidłowośi ustaleń organu, co do braku spełnienia warunku określonego w art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. Powstanie - na obecnej działce nr 7/5 - w ramach budowy (...), stanowi realizację celu wywłaszczenia. W sprawie nie jest zaś sporne, że (...) przekazane były do eksploatacji w (...) r., a zatem prawidłowo organ stwierdził, że cel wywłaszczenia został zrealizowany na nieruchomości w terminie 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna.

Jako potwierdzenie powyższego można traktować fakt odnotowania w wycenie majątku trwałego (...) przyłącza (...), wskazującego datę jego budowy w (...) r. Potwierdzeniem realizacji inwestycji są dodatkowo przedstawione przez uczestnika postępowania (...) obrazujące stan nieruchomości w latach: 1972, 1977, czy 1982.

Biorąc pod uwagę, że nieruchomość nie stała się zbędna na cel wywłaszczenia w rozumieniu art. 137 ust. 1 u.g.n., brak było podstaw do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Rozpatrywanie kwestii wybudowania (...) jako przeszkody do zwrotu nieruchomości, o czym jest mowa w skardze, możliwe byłoby tylko wówczas, gdyby nieruchomość stała się zbędna na cel wywłaszczenia w rozumieniu art. 137 ust. 1 u.g.n., a jak wskazano już wyżej sytuacja taka nie zaistniała w niniejszej sprawie.

Jednocześnie Sąd podziela stwierdzenie organu, że wybudowanie (...) na środku działki nie pozwala na zastosowanie art. 137 ust. 2 u.g.n. W ocenie Sądu, z uwagi na charakter inwestycji, jaką była budowa (...), nie można mówić o tym, że cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości. Budowa (...) wiąże się z przygotowaniem licznych obiektów i urządzeń niezbędnych do jego eksploatacji, co nie oznacza, że każdy fragment terenu obejmującego tę inwestycję musi zostać zabudowany. W sprawie jest bezsporne, iż w okresie 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, na terenie nieruchomości będącej przedmiotem wniosku o zwrot, cel wywłaszczenia został zrealizowany. Okoliczność, że w chwili, gdy dokonywano oględzin działki nr (...), jej teren (...) i nie był w sposób widoczny zainwestowany, nie zmienia prawidłowych ustaleń organu, że w okresie 10 lat od dnia wydania decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, wybudowano na terenie nieruchomości będącej przedmiotem sprawy (...) niezbędną do prawidłowego funkcjonowania (...).

Za niezasadne w świetle powyższego Sąd uznał zarzuty skargi, co do naruszenia przepisu art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. oraz art. 77 § 1 k.p.a. Organy prawidłowo zastosowały w niniejszej sprawie zarówno przepisy prawa materialnego jak i procesowego.

Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.