I SA/Wa 2687/14 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2030571

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2015 r. I SA/Wa 2687/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.).

Sędziowie WSA: Emilia Lewandowska, Elżbieta Sobielarska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) czerwca 2014 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) decyzją z dnia (...) czerwca 2014 r., nr (...), po rozpatrzeniu odwołania M. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta (...) z dnia (...) kwietnia 2014 r., nr (...) odmawiającą przyznania wnioskodawcy pomocy finansowej w lutym 2014 r.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że wnioskiem z dnia 6 lutego 2014 r. M. S. zwrócił się do Prezydenta (...) o przyznanie pomocy materialnej na żywność i opłaty mieszkaniowe.

Po rozpatrzeniu złożonego wniosku, Prezydent (...) decyzją z dnia 17 kwietnia 2014 r., powołując się na art. 106 ust. 4 w związku z art. 2 ust. 1, art. 39, art. 41, art. 107 ust. 1 i art. 110 ust. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182, z późn. zm.), odmówił przyznania wnioskodawcy pomocy finansowej w lutym 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że pomimo starań pracownika socjalnego nie udało się przeprowadzić z wnioskodawcą rodzinnego wywiadu środowiskowego. Organ uzyskał informację z Wydziału Zasobów Lokalowych dla dzielnicy (...), że wnioskodawcy został przyznany dodatek mieszkaniowy na okres od 1 stycznia 2014 r. do 30 czerwca 2014 r. w wysokości (...) zł miesięcznie. Natomiast z informacji udzielonej przez Spółdzielnię Mieszkaniowo Budowlaną (...) wynika, że wysokość czynszu za zajmowany lokal wynosiła (...) zł oraz że wnoszone są regularne wpłaty na poczet czynszu w wysokości (...) zł miesięcznie. Na dzień 1 lutego 2014 r. widnieje nadpłata z tytułu wnoszonych opłat za lokal w wysokości (...) zł. Ponadto organ uzyskał informację z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w (...) Wydział Świadczeń Emerytalno-Rentowych, że łączna kwota zgromadzonego od 1 października 1998 r. do 31 stycznia 2014 r. świadczenia z tytułu nieodebranej przez wnioskodawcę renty wynosi (...) zł, a kwota przysługującego świadczenia z tytułu renty wynosi (...) zł brutto, tj. (...) zł netto miesięcznie.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, M. S. złożył odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po jego rozpatrzeniu stwierdziło, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, że materiał dowodowy wskazuje, że nie został przeprowadzony środowiskowy wywiad z wnioskodawcą pomimo kilkakrotnych prób skontaktowania się z nim. Pracownik socjalny dwukrotnie nie zastał strony w miejscu zamieszkania. Pomimo pozostawionych pism z prośbą o kontakt do dnia wydania decyzji organu I instancji wnioskodawca nie skontaktował się z Ośrodkiem Pomocy Społecznej. W związku z tym organ I instancji przeprowadził postępowanie w zakresie sytuacji dochodowej strony, uzyskując informacje z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, iż wnioskodawcy przysługuje świadczenie rentowe w kwocie (...) zł brutto ((...) zł netto). Ponadto organ ustalił, że wnioskodawca osiągnął już wiek emerytalny, jednak nie złożył wniosku o przyznanie emerytury. Zdaniem organu, wnioskodawca posiada własne uprawnienia i zasoby w postaci świadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, którego jednak z nieznanych przyczyn nie pobiera. Dysponowanie własnymi środkami umożliwiłoby mu samodzielne zabezpieczenie bieżących potrzeb bytowych bez konieczności ubiegania się o pomoc ze środków publicznych.

Kolegium zauważyło, że akt sprawy wynika również, że opłaty za zajmowane mieszkanie są regulowane na bieżąco, co wskazuje, że wnioskodawca sam zaspokaja własne potrzeby bytowe, zatem, w ocenie Kolegium, nie znajduje uzasadnienia udzielenie pomocy finansowej ze środków pomocy społecznej.

Rozpatrywanie wniosku pod kątem uprawnienia do otrzymania zasiłku celowego musi, w ocenie organu II instancji, nastąpić w świetle przesłanek określonych w art. 39 ustawy o pomocy społecznej z uwzględnieniem wyrażonej w art. 3 ust. 4 tej ustawy zasady, że uwzględnieniu podlegają te potrzeby osób uprawnionych, które odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Oznacza to, że zasiłek celowy może być przyznany wyłącznie w celu zaspokojenia niezbędnych potrzeb bytowych. Przepis art. 39 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej wymienia wprawdzie tylko przykładowo owe cele jak: pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu, jednakże to przykładowe wyliczenie wskazuje, że chodzi tu o zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych, a więc takich, bez zaspokojenia których osoba nie może egzystować, zagrożone są warunki jej istnienia, a w szczególności życie lub zdrowie. Organ pomocowy zaspokaja najbardziej pilne i niezbędne potrzeby bytowe swoich podopiecznych, a rozstrzygając o przyznaniu świadczenia, musi mieć na względzie interes innych korzystających z pomocy społecznej. Nadto przyznając pomoc, powinien mieć na względzie cel pomocy społecznej, a mianowicie podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Nie jest natomiast obowiązkiem organu zaspokajanie wszelkich potrzeb zgłaszanych przez osoby czy rodziny, nawet jeśli te spełniają kryterium dochodowe określone w ustawie o pomocy społecznej. Pomoc świadczona przez Ośrodek Pomocy Społecznej ma charakter subsydiarny, pomocniczy i ma na celu jedynie wsparcie osób i rodzin, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej, te natomiast własnym staraniem powinny zabezpieczać swoje potrzeby bytowe. W przeciwnym przypadku sprowadzałoby się to do utrzymywania podopiecznych, a nie taki jest cel pomocy społecznej.

Mając powyższe na uwadze, organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. S. W uzasadnieniu podtrzymał w całości zarzuty zawarte w złożonym odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: z 2012 r. Dz. U. poz. 270, z późn. zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: z 2013 r. Dz. U. poz. 182, z późn. zm.). Stosownie do art. 2 ust. 1 i art. 3 tej ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1 powołanej ustawy przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielniania osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Potrzeby zaś osób i rodzin korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, o ile odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Zgodnie z art. 107 ust. 1 powołanej ustawy rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się u osób i rodzin korzystających lub ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej w celu ustalenia ich sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej. Sposób przeprowadzenia tego wywiadu regulują przepisy rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 8 czerwca 2012 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. poz. 712).

Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 powołanej ustawy pomoc społeczna może mieć formę zasiłku celowego na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej. Zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Decyzja o przyznaniu lub odmowie przyznania tego świadczenia ma charakter uznaniowy. Kryteria uprawniające do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej zostały ściśle określone w art. 8 powołanej ustawy. Przepis ten ogranicza dostęp do świadczeń społecznych, wprowadzając tzw. kryterium dochodowe, przy jednoczesnym wystąpieniu jednej z okoliczności wymienionych w art. 7 ustawy, takich jak np. bezrobocie, długotrwała choroba. W sytuacji, gdy dochód wnioskodawcy przekracza ustalone kryterium dochodowe, może nastąpić przyznanie świadczenia jedynie na mocy art. 41 ustawy o pomocy społecznej stanowiącego, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy, który nie podlega zwrotowi, zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, które podlegają zwrotowi częściowo lub w całości. Decyzję administracyjną w sprawie zasiłku celowego organ wydaje po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego (art. 106 ust. 4), który zgodnie z art. 107 ust. 1 ma na celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej potrzebujących pomocy. Sposób przeprowadzenia tego wywiadu regulują przepisy rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 8 czerwca 2012 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. poz. 712). W myśl przepisu § 2 ust. 3 rozporządzenia w wywiad rodzinny przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu, w dniach roboczych, w godzinach pracy ośrodka pomocy społecznej lub powiatowego centrum pomocy rodzinie albo w innym terminie uzgodnionym z osobą lub rodziną, za zgodą kierownika jednostki organizacyjnej pomocy społecznej. Przeprowadzając wywiad pracownik socjalny bierze pod uwagę indywidualne cechy, sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową osoby samotnie gospodarującej lub osób w rodzinie, mogące mieć wpływ na rodzaj i zakres przyznawanej im pomocy.

Na podstawie przeprowadzonego wywiadu pracownik socjalny dokonuje analizy i oceny sytuacji danej osoby lub rodziny i formułuje wnioski z niej wynikające, stanowiące podstawę planowania pomocy.

Artykuł 4 omawianej ustawy stanowi, że osoby korzystające ze świadczeń są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych lub prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (art. 11 ust. 2). Obowiązek współdziałania został w ustawie o pomocy społecznej określony ogólnie, wywiązanie się z niego podlega ocenie organu, od której zależy udzielenie bądź nieudzielanie wnioskowanej pomocy. Decyzja o przyznaniu wnioskowanego przez skarżącego świadczenia ma charakter decyzji uznaniowej. Kontrola decyzji uznaniowej dokonywana przez Sąd ogranicza się natomiast do zbadania zgodności z prawem takiej decyzji. Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Kontrola Sądu ma zatem jedynie ustalić, czy dopuszczalne było wydanie przedmiotowej decyzji, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego i czy właściwie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 powołanej ustawy o pomocy społecznej, brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym i inne wymienione w tym przepisie okoliczności mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Nie może budzić wątpliwości, że jedną z postaci odmowy współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozumieniu tego przepisu jest uniemożliwienie mu przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego. Wywiad rodzinny służy bowiem ustaleniu przez pracownika socjalnego sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej w miejscu zamieszkania lub pobytu osoby ubiegającej się o świadczenie. Bez tego wywiadu nie sposób ustalić, czy wnioskodawca spełnia ustawowe kryteria (m.in. tzw. kryterium dochodowe) do udzielenia mu wnioskowanej pomocy.

Na podstawie właśnie wywiadu środowiskowego, który jest obligatoryjną częścią postępowania dowodowego, pracownik socjalny dokonuje analizy i oceny sytuacji określonego podmiotu oraz formułuje wnioski dotyczące planowania pomocy, które są podstawą rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego też odmowa podjęcia współdziałania z organem poprzez uniemożliwienie mu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zobowiązuje organ do negatywnego załatwienia sprawy (m.in. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 1424/07, niepubl.).

Jak wynika z akt sprawy, pomimo kilkakrotnych prób skontaktowania się ze skarżącym, nie udało się pracownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej przeprowadzić z nim wywiadu środowiskowego. Pracownik socjalny dwukrotnie (w dniach 6 marca oraz 11 marca 2014 r.) nie zastał wnioskodawcy w miejscu zamieszkania i pomimo pozostawionych pism z prośbą o kontakt do dnia wydania decyzji organu I instancji wnioskodawca nie skontaktował się z Ośrodkiem Pomocy Społecznej. Dodatkowo z treści złożonego odwołania wynika, że stan ten jest świadomą decyzją skarżącego spowodowaną obawą "spisku, który może doprowadzić do zamknięcia mnie w szpitalu psychiatrycznym". Równocześnie skarżący wyjaśnił także, że z podanych przyczyn "wyklucza wizyty pracownic socjalnych (wiek obojętny)".

Niemożność przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu pobytu wnioskodawcy stanowi w ocenie Sądu wystarczającą przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji administracyjnej w sprawie dotyczącej świadczenia z pomocy społecznej. Trzeba także mieć na względzie, że osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej powinny przezwyciężać trudne sytuacje życiowe wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia. Dopiero niemożność pokonania w ten sposób trudnych sytuacji życiowych stanowi przesłankę włączania się instytucji państwa. Pomoc społeczna ma bowiem charakter uzupełniający i pomocniczy. Egzekwowanie od świadczeniobiorcy obowiązku współdziałania jest niezwykle ważne. W przeciwnym bowiem przypadku pomoc społeczna ograniczałaby się prostego rozdawnictwa świadczeń i braku eliminacji źródeł problemów społecznych. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, negatywna ocena postawy wnioskodawcy, wyrażająca się brakiem osobistej aktywności we współdziałaniu z organami pomocy społecznej, stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę do odmowy przyznania jej zasiłku celowego.

Organ nie dysponował zatem jakąkolwiek możliwością zbadania, czy warunki życiowe skarżącego czynią zadość wymogom "niezbędnej potrzeby bytowej", określonej w art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej lub stanowią "szczególnie uzasadniony przypadek o którym mowa w art. 41 powołanej ustawy", a także czy w rozpatrywanej sprawie zachowane jest, czy nie tzw. kryterium dochodowe. W okolicznościach tej sprawy uznać należy trafność postawionego przez organ I instancji zarzutu braku współdziałania skarżącego z Ośrodkiem Pomocy Społecznej również poprzez podanie przez skarżącego, że posiada zaległość w opłatach mieszkaniowych, która to informacja pozostaje w sprzeczności z wyjaśnieniami udzielonymi przez Spółdzielnię Mieszkaniowo Budowlaną (...), z których wynika, że wysokość czynszu za zajmowany przez skarżącego lokal wynosiła (...) zł oraz, że wnoszone są regularne wpłaty na poczet czynszu w wysokości (...) zł miesięcznie, zaś na dzień 1 lutego 2014 r. widnieje nadpłata z tytułu wnoszonych opłat za lokal w wysokości (...) zł.

Podsumowując Sąd orzekający stanął na stanowisku, że organy orzekające podjęły wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organy dokonały również właściwej oceny postawy skarżącego. W ocenie Sądu decyzji wydanej w rozpatrywanej sprawie nie można określić jako dowolnej. Organy nie przekroczyły również granic uznania administracyjnego, gdyż podjęto wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego, zaś zarzuty sformułowane w skardze pozbawione są uzasadnionych podstaw. Sąd wziął również pod uwagę, że jak wynika z akt analizowanej sprawy, wielokrotnie były podejmowane próby ustalenia terminu i miejsca przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Brak w rozpatrywanej sprawie niezbędnego wywiadu środowiskowego nie jest zatem wynikiem zaniechania przez organ administracji wykonania nałożonego na niego obowiązku, lecz następstwem tylko i wyłącznie braku współdziałania w tej sprawie skarżącego z organem pomocowym. Nie ulega wątpliwości, że uznanie przez organ faktów lub stanu prawnego za udowodnione tylko na podstawie oświadczenia wnioskodawcy jest niezgodne z przepisami ustawy o pomocy społecznej, a ponadto może budzić wątpliwości, gdy organ administracji nie ma możliwości ich weryfikacji w środowisku, w którym przebywa osoba wnioskująca o pomoc społeczną. Z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanej sprawie. W ocenie Sądu, sposób zachowania skarżącego uniemożliwił ocenę, czy sytuacja życiowa wnioskodawcy, przy uwzględnieniu tego, że jest on uprawniony do świadczenia rentowego i emerytalnego z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jest na tyle trudna, że należy mu pomóc w zaspokojeniu niezbędnych potrzeb. Brak możliwości dokonania rzetelnej oceny sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej skarżącego uniemożliwił pracownikom socjalnym analizę i ocenę sytuacji skarżącego i sformułowanie wniosków z niej wynikających stanowiących podstawę planowania pomocy, jej rodzaju i zakresu.

Raz jeszcze podkreślić należy, że organy pomocy społecznej nie wyręczają obywatela z obowiązku utrzymywania się w trudnej życiowo sytuacji, ale wymagają od niego aktywności w pokonywaniu niepomyślności życiowych (Ł. Borkowski, R. Krajewski, S. Szymański: Komentarz do ustawy o pomocy społecznej wraz ze zbiorem przepisów wykonawczych, Kutno 2006, s. 10). Organy pomocy społecznej są zobowiązane jedynie do współuczestnictwa w podejmowanych samodzielnie przez potrzebującego środkach zaradczych. Brak aktywności ze strony zainteresowanego pomocą uprawnia organ do powstrzymania się od udzielenia takiej pomocy. Podkreślić należy, że pomoc przyznawana na gruncie ustawy o pomocy społecznej - bez względu na jej rodzaj - ma charakter jedynie przejściowy, czasowy i zakłada wykształcenie odpowiednich podstaw u osób z niej korzystających, w celu pokonania życiowych trudności. Nie ma ona w żadnym wypadku zamieniać się w stałe i jedyne źródło utrzymania dla osób o nią występujących. Zatem obowiązek współdziałania osób pobierających takie świadczenia z jednostkami i pracownikami pomocy społecznej jest niezwykle istotny i dlatego też został wielokrotnie zaakcentowany w ustawie. Przez współdziałanie osoby ubiegającej się o pomoc należy rozumieć gotowość do podjęcia współpracy z pracownikiem socjalnym oraz skorzystanie z uzasadnionych propozycji pracownika socjalnego pomagających osobie przezwyciężyć trudne sytuacje życiowe w jakich się znalazła w celu "wyjścia" wnioskodawcy z systemu pomocy społecznej i umożliwienia mu samodzielnego i odpowiedzialnego życia w społeczeństwie. W ocenie Sądu, pomoc społeczna Państwa nie może się sprowadzać do prostego rozdawnictwa świadczeń i wykształcania nieprawidłowych nawyków.

W tej sytuacji Sąd uznał, że organy obu instancji w sposób dostateczny wyjaśniły powody, które legły u podstaw odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia. Motywy, którymi kierowały się organy, mieszczą się natomiast w celach i zadaniach pomocy społecznej oraz zasadach przyznawania zasiłków celowych, przewidzianych przez przepisy ustawy o pomocy społecznej (w tym ramach przysługującego organom uznania administracyjnego). Organy orzekające nie uchybiły również zasadom postępowania administracyjnego. W sposób wyczerpujący przedstawiły w uzasadnieniu wydanych decyzji swoje racje oraz motywy podjętych rozstrzygnięć.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: z 2012 r. Dz. U. poz. 270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.