Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1678469

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 11 czerwca 2013 r.
I SA/Wa 2303/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.).

Sędziowie WSA: Iwona Maciejuk, Tomasz Szmydt.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2013 r. sprawy ze skargi J. G., M. J., R. K., A. K., M. R., Z.C., M. M. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia (...) września 2012 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Infrastruktury z dnia (...) lipca 2011 r. nr (...);

2.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu;

3.

zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz J. G., M. J., R. K., A. K., M. R., Z. C., M. M. solidarnie kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) września 2012 r., nr (...) Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpoznaniu wniosku J. G., M. J., R. K., A. K., M. R., Z. C. i M. M., reprezentowanych przez r.pr. A. D., o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia (...) lipca 2011 r., nr (...) odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia (...) maja 1951 r., nr L. dz. (...) odmawiającego przyznania dotychczasowemu właścicielowi prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości (...) położonej przy ul. (...), ozn. nr hip. (...), dz. (...) w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa, tj. w zakresie działek ewidencyjnych nr (...) i (...) z obrębu (...) - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Orzeczeniem administracyjnym z dnia (...) maja 1951 r., nr L. dz. (...) Prezydium Rady Narodowej w W., działając na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), dalej powołany jako "dekret", odmówiło dotychczasowemu właścicielowi H. S. przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości (...) ozn. nr hip. (...), działka nr (...) z uwagi na przeznaczenie nieruchomości w opracowywanym planie zagospodarowania przestrzennego pod społeczne budownictwo mieszkaniowe i przydzielenie nieruchomości do zagospodarowania inwestorowi publicznemu, jako wykonawcy narodowego planu gospodarczego. Obecnie działka nr (...) wchodzi w skład działek ewidencyjnych nr (...) i (...) będących własnością Skarbu Państwa, przy czym grunt działki nr (...) pozostaje w użytkowaniu wieczystym właścicieli lokali znajdujących się w budynku posadowionym na tej działce oraz w skład działki ewid. nr (...) stanowiącej mienie komunalne.

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia z dnia (...) maja 1951 r., w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa, tj. w zakresie działek ewidencyjnych nr (...) i (...), wystąpili następcy prawni H. S. - tj. J. G., M. J., R. K., A. K., M. R., Z. C. i M. M. Następstwo prawne organ ustalił na podstawie postanowień: Sądu Rejonowego w G. z dnia (...) lipca 1967 r., sygn. akt (...); Sądu Rejonowego w G. z dnia (...) sierpnia 1979 r., sygn. akt (...); Sądu Rejonowego w G. z dnia (...) maja 1987 r., sygn. akt (...); Sądu Rejonowego w W. z dnia (...) listopada 1989 r., sygn. akt (...); Sądu Rejonowego w G. z dnia (...) listopada 1996 r., sygn. akt (...) i Sądu Rejonowego w G. z dnia (...) sierpnia 2007 r., sygn. akt (...)).

Decyzją z dnia (...) lipca 2011 r., nr (...) Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia (...) maja 1951 r., nr L. dz. (...) w zakresie działek ewidencyjnych nr (...) i (...).

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpili J. G., M. J., R. K., A. K., M. R., Z. C. i M. M., reprezentowani przez r.pr. A. D., zarzucając organowi nadzoru, iż przy rozpatrywaniu sprawy zachował się jak orzekający w sprawie, a nie jak organ kasacyjny.

Decyzją z dnia (...) września 2012 r., nr (...) Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z dnia (...) lipca 2011 r.

W toku postępowania nadzorczego Minister ustalił, że w dacie wydania orzeczenia dekretowego z dnia (...) maja 1951 r., dla nieruchomości (...) położonej przy ul. (...) ozn. nr hip. (...), obowiązywał Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Nr (...) uchwalony w dniu (...) października 1948 r. (M. P. Nr (...), poz. (...)), zgodnie z którym teren nieruchomości ozn. nr hip. (...) przeznaczony został pod zespoły mieszkaniowe budownictwa społecznego wraz z terenami przeznaczonymi pod budynki i urządzenia użyteczności publicznej, współżycia społecznego, na cele kulturalne, oświatowe i zaopatrzenia, garaże zbiorowe i postoje niezbędne dla mieszkańców obszaru objętego planem.

Według powyższego planu, nieruchomość (...) położona przy ul. (...) znajdowała się w granicach obszaru przewidzianego pod budownictwo społeczne i w tym też zakresie - w ocenie organu - należy odczytywać szczegółową funkcję przepisaną dla nieruchomości ozn. nr hip. (...). Tak więc, zdaniem Ministra, mające powstać na terenie przedmiotowej nieruchomości budynki i urządzenia użyteczności publicznej, współżycia społecznego, obiekty kulturalne, oświatowe i zaopatrzenia, garaże zbiorowe oraz postoje powinny służyć ogółowi mieszkańców zespołu budynków spełniających kryteria budownictwa mieszkaniowego społecznego.

Następnie Minister wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 2 pkt 2 lit. a dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju (Dz. U. Nr 16, poz. 109), obowiązującego w dacie sporządzenia ww. planu Nr (...) z 1948 r., plany miejscowe ustalają przeznaczenie terenów na: zespoły mieszkaniowe z podziałem na tereny mieszkaniowe z uwzględnieniem budownictwa społecznego, tereny przeznaczone pod budynki i urządzenia użyteczności publicznej, w szczególności na cele współżycia społecznego, kulturalno-oświatowe, kultu religijnego, wojskowe oraz inne. Powołując się na komentarz Gustawa Szymkiewicza (Prawo budowlane i zagospodarowanie przestrzenne oraz odbudowa, Warszawa 1947 r.) do art. 5 ust. 2 pkt 2 lit. a) organ stwierdził, że ww. przepis dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. nie określał, co należy rozumieć przez budownictwo społeczne, "należy przypuszczać, że chodzi tu o budowę domów mieszkalnych dla szerokich rzesz ludności przez gminę (ewentualnie i Państwo), oraz przez organizacje i instytucje o charakterze społecznym np. spółdzielnie". Tym samym, w ocenie Ministra, to gmina, organizacje i instytucje o charakterze społecznym, ewentualnie Państwo odpowiedzialne były za zaspokajanie potrzeb bytowych mieszkańców miast, a także zobowiązane do realizacji zadań z zakresu budownictwa społecznego. Działalność tych instytucji nastawiona była na użyteczność ogólną, powszechną, dostępną każdemu nie zaś na użyteczność indywidualną, zarezerwowaną dla wybranych jednostek. Stąd też w niniejszej sprawie były właściciel nie był w stanie, jako osoba prywatna, zagospodarować terenu przedmiotowej nieruchomości warszawskiej, zgodnie z postanowieniami planu.

Zdaniem Ministra nie można zatem stwierdzić, iż powód odmowy przyznania prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości zawarty w uzasadnieniu orzeczenia z dnia (...) maja 1951 r. nie znajduje potwierdzenia w obowiązującym w dacie jego wydania planie zagospodarowania przestrzennego. Tym bardziej, że w aktach własnościowych przedmiotowej nieruchomości znajdują się dokumenty potwierdzające, iż sporny teren został przekazany w zarząd i użytkowanie Zakładowi (...) w W. jako wykonawcy narodowego planu gospodarczego, co należy ocenić jako konsekwencję realizacji funkcji zapisanej w planie zabudowy. Zakłady (...) były zaś podmiotem mającym na celu ogólną użyteczność, były podmiotem odpowiedzialnym za wyodrębniony przez ustawodawcę rodzaj budownictwa - budownictwo społeczne.

Organ II instancji wskazał jednocześnie, że orzeczenie dekretowe, choć powołujące się na opracowywany plan, nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Jednak w okolicznościach niniejszej sprawy nie można temu naruszeniu przypisać cechy rażącego naruszenia prawa. Jak podkreślił Minister, brak wskazania w kwestionowanym orzeczeniu dekretowym planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego wydano rozstrzygnięcie, nie może stanowić podstawy do domniemania nielegalności ww. orzeczenia, bowiem każdy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi prawo lokalne dla terenów objętych, a to oznacza, że jego treść nie podlega dowodzeniu i nie było konieczności wskazywania go, gdyż jako przepis prawa był on powszechny i ogólnie dostępny.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister wyjaśnił, iż choć postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nie stwarza prawnej podstawy do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy już rozstrzygniętej decyzją dotychczasową, a co za tym idzie w postępowaniu tym nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie jak w postępowaniu zwyczajnym, to nie zwalnia to jednak organu nadzorczego od obowiązku przeprowadzenia w ramach postępowania nadzwyczajnego postępowania wyjaśniającego w kierunku ustalenia, czy zachodziły podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia jak w decyzji dotychczasowej, a jeśli zaś decyzję tę wydano z naruszeniem prawa do określenia, czy naruszenie to ma charakter rażącego naruszenia prawa. Skoro więc w uzasadnieniu orzeczenia administracyjnego z dnia (...) maja 1951 r. stwierdzono niezwykle ogólnie, że "korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela nie da się pogodzić z przeznaczeniem terenu według opracowywanego planu zagospodarowania przestrzennego" to takie stanowisko, mając na względzie materiał dowodowy jakim dysponował organ, winno zostać zweryfikowane przez organ nadzoru w ramach postępowania nieważnościowego.

Tym samym w przedmiotowej sprawie organ nadzoru był zobowiązany ustalić, jakie było przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. Celem przeprowadzenia tej kwerendy było ustalenie, czy w dacie wydania orzeczenia stan prawny umożliwiał dotychczasowemu właścicielowi przyznanie prawa własności czasowej. W ocenie Ministra wynika z niej jednoznacznie, iż nie było możliwe pogodzenie dalszego korzystania z nieruchomości przez byłego właściciela z przeznaczeniem według planu zagospodarowania, co przesądziło o tym, iż orzeczenie dekretowe w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa, tj. w zakresie działek ewidencyjnych nr (...) i (...) z obrębu (...), nie naruszyło w sposób rażący przepisów prawa.

Jednocześnie organ stwierdził, że nie zaistniały inne przesłanki określone przepisem art. 156 § 1 k.p.a., uzasadniające stwierdzenie nieważności kwestionowanego orzeczenia administracyjnego z dnia (...) maja 1951 r.

Skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia (...) września 2012 r., nr (...) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. G., M. J., R. K., A. K., M. R., Z. C. i M. M., reprezentowani przez r. pr. A. D. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1.

art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że w przedmiotowym postępowaniu nie zachodziła przesłanka (rażące naruszenie prawa) do stwierdzenia nieważności orzeczenia dekretowego z dnia (...) maja 1951 r. w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr (...) i (...), podczas gdy samo niewyjaśnienie w ww. orzeczeniu z dnia (...) maja 1951 r., jakie przeznaczenie ma nieruchomość w planie zabudowy i oparcie się w tym przedmiocie jedynie na planie zagospodarowania przestrzennego będącego dopiero w opracowywaniu, rażąco naruszyło art. 7 ust. 2 dekretu, a zatem orzeczenie dekretowe wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji;

2.

naruszenie art. 156 i nast.k.p.a. poprzez dokonanie przez Ministra Infrastruktury, a następnie przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, nowych ustaleń faktycznych w sprawie, podczas gdy w postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ nie jest uprawniony do dokonywania żadnych nowych ustaleń faktycznych, w oparciu o które mogłaby zostać wydana decyzja merytoryczna po stwierdzeniu nieważności, a jedynie bada prawidłowość kwestionowanej decyzji w kontekście przesłanek nieważności określonych w art. 156 § 1 k.p.a.;

3.

art. 7 ust. 2 dekretu, zgodnie z którym gmina miała obowiązek uwzględnienia wniosku właściciela gruntu o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, poprzez dowolne, niczym niepoparte przyjęcie, że przeznaczenie nieruchomości pod "zespoły mieszkaniowe budownictwa społecznego wraz z terenami przeznaczonymi pod budynki i urządzenia użyteczności publicznej, współżycia społecznego, na cele kulturalne, oświatowe i zaopatrzenia, garaże zbiorowe i postoje niezbędne dla mieszkańców" nie da się pogodzić z korzystaniem z nieruchomości przez dotychczasowego właściciela, a w konsekwencji poprzez bezpodstawne, niczym niepoparte i nieuzasadnione stanowisko, że - nawet jeżeli organ, który wydał kwestionowane orzeczenie administracyjne, nie ustalił aktualnego na datę wydania tego orzeczenia, przeznaczenia nieruchomości - to jego decyzja była prawidłowa, gdyż przeznaczenie nieruchomości na ww. cele wykluczało możliwość korzystania z nieruchomości przez dotychczasowego właściciela.

Wobec tak postawionych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

W kontrolowanym w postępowaniu nadzorczym orzeczeniu Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia (...) maja 1951 r. odmówiono dawnemu właścicielowi nieruchomości dekretowej przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości (...) ozn. nr hip (...), powołując się na opracowywany plan zagospodarowania przestrzennego, według którego przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości było określone jako społeczne budownictwo mieszkaniowe i przydzielenie nieruchomości do zagospodarowania inwestorowi publicznemu jako wykonawcy narodowego planu gospodarczego. Dekret z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na terenie m. st. Warszawy w art. 7 ust. 2 jasno sformułował przesłanki, które muszą zaistnieć by organ mógł odmówić przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości (...). Stosownie do treści powołanego przepisu odmowa przyznania byłemu właścicielowi własności czasowej była dopuszczalna tylko wówczas, gdy organ orzekający w sprawie przyznania tego prawa jednoznacznie ustalił przeznaczenie gruntu na podstawie obowiązującego planu zabudowy i jednocześnie stwierdził, że korzystanie z gruntu przez byłego właściciela nie da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu wynikającym z tego planu. Odmowa przyznania własności czasowej bez dokonania tych ustaleń musi być traktowana jako rażąco naruszające prawo i orzeczenie zawierające takie rozstrzygnięcie powinno być ocenione jako dotknięte wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (np. wyrok NSA z 11 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1322/05). Decydującym zatem o rozpatrzeniu wniosku dekretowego jest zawsze plan obowiązujący w dacie wydania orzeczenia na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu.

W rozpoznawanej sprawie wynika z ustaleń organu nadzoru, że w dacie wydania kontrolowanego orzeczenia z (...) maja 1951 r. obowiązywał Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Nr (...) uchwalony w dniu (...) października 1948 r., zatem zgodnie z postanowieniami tego planu organ dekretowy winien był rozstrzygnąć o żądaniu zgłoszonym we wniosku dekretowym. Z treści uzasadnienia orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia (...) maja 1951 r., wynika, że powodem wydania negatywnego rozstrzygnięcia było to, iż korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela nie da się pogodzić z przeznaczeniem terenu według opracowywanego planu zagospodarowania przestrzennego. Zestawienie motywów rozstrzygnięcia orzeczenia administracyjnego z treścią przepisu art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy świadczy o rażącym naruszeniu tego przepisu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis art. 7 ust. 2 wymagał bowiem, aby organ dekretowy przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające celem ustalenia na dzień wydania orzeczenia: 1) w jaki sposób dotychczasowy właściciel korzysta z gruntu; 2) jaki plan zagospodarowania przestrzennego ma moc obowiązującą i jakie przeznaczenie w tym planie przewidziano dla terenu objętego wnioskiem. Dopiero wyjaśnienie powyższych okoliczności dawało organowi dekretowemu podstawę do oceny, czy konkretne zapisy części tekstowej i graficznej planu uniemożliwiają przeddekretowemu właścicielowi gruntu dalsze z niego korzystanie. Z treści orzeczenia dekretowego oraz z akt sprawy nie wynika, aby organ przeprowadził wymagane przepisami ówcześnie obowiązującej procedury postępowanie mające na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy w kontekście wskazanych wyżej przesłanek materialnoprawnych (art. 47 ust. 1 rozp. Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnem - Dz. U. Nr 36, poz. 341 z późn. zm.), a następnie dokonał swobodnej oceny wyników postępowania dowodowego (art. 50 rozp.) i dał temu wyraz w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia (art. 75 ust. 2 rozp.). Sąd zwraca uwagę, że celem postępowania nadzorczego jest ocena legalności konkretnej decyzji - orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia (...) maja 1951 r., którym w indywidualnej sprawie odmówiono przyznania prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości. Celem tego postępowania nie było dokonanie-tak jak to uczynił Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej ponownej oceny merytorycznej wniosku dekretowego (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1096/10, opub. CBOSA). W niniejszej sprawie zadanie organów nadzoru nie polegało na dokonaniu rekonstrukcji pewnej sytuacji prowizorycznej celem ustalenia - jakie byłoby rozstrzygnięcie, gdyby organ dekretowy prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające i prawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy. Wobec tego stanowisko Ministra, że samo powołanie się na opracowywany plan w przedmiotowej sprawie nie stanowi rażącego naruszenia prawa, gdyż powód odmowy przyznania własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości zawarty w uzasadnieniu orzeczenia z dnia (...) maja 1951 r. znajduje potwierdzenie w obowiązującym w dacie jego wydania planie zagospodarowania przestrzennego z dnia (...) października 1948 r. jest nie do zaakceptowania. Z akt administracyjnych bez wątpliwości wynika, że organ dekretowy oparł się wyłącznie na przeznaczeniu przedmiotowej nieruchomości w opracowywanym planie zagospodarowania przestrzennego. Orzecznictwo wypowiada się w zasadzie jednolicie, że za przyczynę odmowy przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości (...) nie można uznać ustaleń opracowywanego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan opracowywany nie jest planem zagospodarowania przestrzennego, lecz jedynie projektem takiego planu. Przepis art. 7 dekretu dopuszczał możliwość wydania decyzji odmownej, gdy korzystanie z gruntu pozostawałoby w sprzeczności z planem zabudowania, a nie z jego projektem. Niewyjaśnienie zatem, tak jak w rozpoznawanej sprawie, jakie przeznaczenie miała nieruchomość w planie i oparcie się w tym względzie na planie zagospodarowania przestrzennego będącego dopiero w opracowywaniu, rażąco narusza przepis art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. Takie stanowisko przedstawił NSA m.in. w wyrokach: z 25 maja 2011 r. sygn. akt I OSK1096/10, z 21.12. 1999 r. IV SA 1082/99, z 10.03 2003 r. sygn. akt I SA 2062/01 oraz WSA w Warszawie m.in. w wyrokach: z 15 lipca 2005 r. sygn. akt I SA 2483/03, z 26 sierpnia 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 137/05, z 27 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 97/10, z 28 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1443/09. Rażące naruszenie art. 7 ust. 2 dekretu stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Brak stwierdzenie więc zaskarżoną decyzją nieważności orzeczenia administracyjnego z (...) maja 1951 r., stanowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ dekretowy bowiem nie wskazał w kontrolowanym orzeczeniu dokładnych danych planu zagospodarowania przestrzennego, nie odniósł się do planu obowiązującego i rozstrzygnięcie swoje oparł na ustaleniach opracowywanego planu zagospodarowania przestrzennego. Reasumując, zaskarżona decyzja oraz decyzja poprzedzająca naruszają prawo materialne (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod uwagę stanowisko sądu zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu oraz ustali czy w sprawie winien mieć zastosowanie art. 156 § 2 k.p.a.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 i art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.