I SA/Wa 2277/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - OpenLEX

I SA/Wa 2277/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3084308

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2020 r. I SA/Wa 2277/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.).

Sędziowie WSA: Dorota Apostolidis Magdalena Durzyńska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi Polskiego Towarzystwa (...) w (...) na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia (...) lipca 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) lipca 2019 r. nr (...) Minister Inwestycji i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) marca 2018 r. nr (...) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Wójt Gminy (...), na podstawie § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 kwietnia 1986 r. w sprawie zasad i trybu przekazywania między jednostkami gospodarki uspołecznionej państwowych nieruchomości rolnych i leśnych oraz niektórych innych nieruchomości położonych w obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolniczej i leśnej a także właściwości organów w tych sprawach (Dz. U. Nr 17, poz. 90) i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 sierpnia 1989 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia B. (Dz. U. Nr 50, poz. 288), decyzją z dnia (...) lipca 1990 r. nr (...) orzekł o przekazaniu w zarząd (...) nieodpłatnie na czas nieograniczony nieruchomości będącej w zasobach (...), położonej w miejscowości (...), oznaczonej jako działki nr (...) o pow. (...) ha i nr (...) o pow. (...) ha, o łącznej pow. (...) ha.

Pismem z dnia (...) lipca 2011 r. (...) złożyło do Wojewody (...) wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono m.in., iż przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej poprzez wydanie decyzji o oddaniu nieruchomości Skarbu Państwa w zarząd przez wójta, tj. organ niewłaściwy w sprawach z zakresu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa, zamiast przez terenowy organ administracji rządowej ogólnej.

Ponadto we wniosku podniesiono zarzut naruszenia § 2 ww. rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 1986 r. poprzez przyjęcie, że (...) stanowił jednostkę gospodarki uspołecznionej, która mogła otrzymać nieruchomość w zarząd w świetle zapisów tego rozporządzenia, a także zarzut naruszenia § 3 przedmiotowego rozporządzenia i wydanie decyzji bez wymaganego wniosku (...). Dodatkowo podniesiono zarzut naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Postanowieniem z dnia (...) września 2011 r. nr (...), utrzymanym w mocy przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2012 r., nr (...), Wojewoda (...) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) lipca 1990 r., nr (...).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2130/14 uchylił ww. postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) września 2011 r. oraz postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia (...) kwietnia 2012 r.

Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 963/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2014 r.

Pismem z dnia (...) stycznia 2018 r. (...), ograniczyło wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) lipca 1990 r. i wniosło o stwierdzenie nieważności decyzji w części dotyczącej przekazania w zarząd (...) nieruchomości położonej w wsi (...), gmina (...), oznaczonej aktualnie jako działka nr (...) o pow. (...) ha, zabudowanej schroniskiem zwanym (...), objętej księgą wieczystą nr (...).

Decyzją z dnia (...) marca 2018 r., nr (...) Wojewoda (...) odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) lipca 1990 r., nr (...).

Postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2018 r. Wojewoda (...) sprostował oczywistą omyłkę w ww. decyzji Wojewody (...) z dnia (...) marca 2018 r. w ten sposób, że w miejsce "odmówić stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) lipca 1990 r., nr (...)" wpisano "odmówić stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) lipca 1990 r., nr (...) w części dotyczącej działki nr (...) poł. w (...) gm. (...), zabudowanej schroniskiem zwanym (...), powstałej z podziału działki nr (...)".

Od powyższej decyzji odwołanie złożyło (...).

Minister Inwestycji i Rozwoju rozpatrując sprawę wskazał, że w świetle utrwalonego orzecznictwa sądowo-administracyjnego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Przedmiotem tegoż postępowania jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a., a to oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym. Organ nadzoru, w tym postępowaniu działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1995 r., sygn. akt III SA 829/95 - dost. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r. sygn. akt III ARN 70/95, publ. OSNAP 1996/18/258).

Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki zaś, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2525/10, LEX nr 1145613).

Minister stwierdził, że przekazanie w zarząd (...) nieruchomości położonej w miejscowości (...), oznaczonej jako działki nr (...) o pow. (...) ha i nr (...) o pow. (...) ha, o łącznej pow. (...) ha nastąpiło na podstawie § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 kwietnia 1986 r. w sprawie zasad i trybu przekazywania między jednostkami gospodarki uspołecznionej państwowych nieruchomości rolnych i leśnych oraz niektórych innych nieruchomości położonych w obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolniczej i leśnej a także właściwości organów w tych sprawach i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 sierpnia 1989 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie utworzenia (...). Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 kwietnia 1986 r. dotyczyło przekazywania na cele produkcji rolniczej i leśnej państwowych nieruchomości, rolnych (w rozumieniu Kodeksu cywilnego), leśnych oraz innych przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolniczej i leśnej niezależnie od dotychczasowego sposobu ich wykorzystywania (§ 1 rozporządzenia). Nieruchomości państwowe przekazuje się jednostkom gospodarki uspołecznionej - państwowym w zarząd, zaś innym niż państwowe w użytkowanie (§ 2 rozporządzenia).

Zgodnie z treścią § 3 ww. rozporządzenia przekazanie nieruchomości następuje na podstawie decyzji wydanej na wniosek zainteresowanej jednostki przez właściwy ze względu na położenie nieruchomości terenowy organ administracji państwowej o właściwości szczególnej do spraw gospodarki gruntami stopnia podstawowego.

Z akt niniejszej sprawy, w szczególności z kopii orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w (...) z dnia (...) lutego 1957 r., nr (...) wydanego na podstawie dekretu z dnia 5 września 1947 r. o przejęciu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R. (Dz. U. Nr 59, poz. 318) i dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa niepozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa (...),(...),(...) i (...) (Dz. U. Nr 46, poz. 339) wynika, iż grunty położone we wsi (...) o pow. (...) ha przeszły na rzecz Skarbu Państwa z datą - lipiec 1945 r. (data dzienna jest nieczytelna).

Zgodnie z art. 5 ust. 3 ww. dekretu z dnia 5 września 1947 r. nieruchomości ziemskie, które przeszły na własność Państwa z mocy art. 1 tego dekretu włącza się do (...).

Z kolei z postanowienia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w (...) z dnia (...) marca 1966 r., nr (...) wynika, że grunty we wsi (...) oznaczone m.in. jako działki nr (...) i (...) jako nabyte przez Skarb Państwa (...) lub jako wolne grunty Skarbu Państwa (...) zostały przejęte i stanowią własność Skarbu Państwa na podstawie ww. decyzji z dnia (...) lutego 1957 r., nr (...).

Z powyższego wynika zatem, iż przekazane w zarząd (...) działki nr (...) i (...) były w zasobach (...).

W niniejszej sprawie skarżący podnosi, iż w dniu wydania kwestionowanej decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) lipca 1990 r. (...) było posiadaczem przedmiotowej nieruchomości zabudowanej schroniskiem turystycznym, przekazanym skarżącemu protokołem przekazania z dnia (...) stycznia 1956 r. przez (...) w (...), a zatem zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 kwietnia 1986 r. do przekazania nieruchomości w zarząd niezbędna była zgoda dotychczasowego posiadacza (...).

Minister wskazał, że działki nr (...) i nr (...) były w zasobach (...), a zatem zgodnie z treścią § 4 ust. 3 w zw. z § 4 ust. 2 pkt 4 pisemna zgoda dotychczasowego posiadacza nie była w niniejszej sprawie wymagana.

Odnosząc się do zarzutu, iż decyzja Wójta Gminy (...) została wydana bez wymaganego wniosku zainteresowanej jednostki, Minister wskazał, że istotnie w aktach niniejszej sprawy brak jest takiego wniosku pochodzącego od (...), jednakże akta sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją są jedynie szczątkowe. W celu ich pozyskania organ I instancji podjął czynności mające na celu odszukanie dokumentów dotyczących postępowania zakończonego tą decyzją.

Wśród pozyskanych dokumentów znajdują się przede wszystkim: decyzja Wójta Gminy (...) z dnia (...) lipca 1990 r. nr (...), protokół zdawczo - odbiorczy spisany w dniu (...) lipca 1990 r. w siedzibie Gminy w (...) wskazujący, iż wejście w faktyczne posiadanie działek nr (...) i (...) nastąpi po podpisaniu tego protokołu w dniu (...) sierpnia 1990 r., pismo (...) z dnia (...) marca 1990 r. Nr (...) do (...), w którym potwierdzono, iż (...) nie posiada w zarządzie i użytkowaniu żadnych gruntów na terenie województwa (...), pismo z Urzędu Wojewódzkiego w (...) Wydział (...) z dnia (...) kwietnia 1990 r. adresowane do Naczelników Gmin (...) i (...), z którego wynika, iż (...) wystąpił z wnioskiem o przekazanie na jego rzecz nieruchomości będących w zasobach (...) m.in. nieruchomości położonych w (...), przy czym przekazanie tej nieruchomości następowałoby w zarząd.

Powyższe okoliczności pozwalają zdaniem Ministra przyjąć, iż (...) wystąpił ze stosownym wnioskiem o przekazanie w zarząd przedmiotowej nieruchomości na jego rzecz.

Minister również wskazał, że na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 sierpnia 1989 r. zmieniającego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 1973 r. w sprawie utworzenia (...) (Dz. U. Nr 50, poz. 288) w granicach (...) znajduje się nieruchomość położona w paśmie szczytów (...), oznaczona m.in. jako działki nr (...) i (...) w gminie (...), znajdujące się dotychczas w zarządzie (...).

Niemożność odszukania zaś przez organ nadzorczy określonego dokumentu nie oznacza, iż taki dokument nie funkcjonował w obrocie prawnym, w szczególności jeżeli na jego istnienie wskazują inne dokumenty zgromadzone w toku postępowania. Jednocześnie organ wskazał, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym brak kompletnych akt archiwalnych powoduje, że nie można przeprowadzić oceny postępowania i ustalić, czy było ono przeprowadzone w sposób prawidłowy, a tym samym nie można stwierdzić, czy zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Brak akt powoduje również, że nie można organowi przedstawić zarzutu, że nie zbadał wszechstronnie sprawy i że nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 170/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do zarzutu niewłaściwości organu wydającego kwestionowaną decyzję, Minister wskazał, że organ wojewódzki ustalił, iż kwestionowana decyzja zarządowa z dnia (...) lipca 1990 r. została wydana przez organ miejscowo i rzeczowo właściwy.

Zgodnie § 3 ww. rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 1986 r., obowiązującego do dnia 1 stycznia 1992 r., przekazanie nieruchomości następuje na podstawie decyzji wydanej przez właściwy ze względu na położenie nieruchomości terenowy organ administracji państwowej o właściwości szczególnej do spraw gospodarki gruntami stopnia podstawowego.

Po zniesieniu w 1990 r. systemu rad narodowych, ich zadania zostały podzielone między gminy oraz administrację rządową m.in. rejonowe organy rządowej administracji ogólnej. Zgodnie natomiast z art. 44 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 34, poz. 198 z późn. zm.), do czasu utworzenia rejonowych organów rządowej administracji ogólnej, nie dłużej jednak niż 3 miesiące od dnia wejścia w życie ustawy (tj. od dnia (...) maja 1990 r.), zadania i kompetencje przechodzące do tych organów, stosownie do przepisów ustawy, realizują m.in. organy gminy w zakresie zadań i kompetencji należących dotychczas do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego.

Biorąc pod uwagę powyższe, Minister uznał, że kwestionowaną decyzję z dnia (...) lipca 1990 r. prawidłowo wydał Wójt Gminy (...), gdyż w strukturze organów państwa nie istniały jeszcze organy rejonowe mogące załatwić sprawy tego rodzaju. Urząd Rejonowy w (...), obejmujący swym zasięgiem również Gminę (...), został utworzony na mocy rozporządzenia Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów z dnia 1 sierpnia 1990 r. w sprawie określenia siedzib i terytorialnego zasięgu działania urzędów rejonowych (Dz. U. z 1990 r. Nr 54, poz. 316) dopiero z dniem (...) sierpnia 1990 r. - § 1 ust. 19 pkt 3 wymienionego rozporządzenia.

A zatem brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Odnosząc się zaś do zarzutu, iż (...) nie był jednostką gospodarki uspołecznionej, która mogła otrzymać nieruchomość na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 kwietnia 1986 r., Minister podkreślił, że pojęcie "jednostki gospodarki uspołecznionej" nigdy nie miało ustalonej definicji ustawowej, która pozwoliłaby na jednoznaczną identyfikację takich podmiotów. Brak było zatem jednoznacznych kryteriów, według których można by odróżnić ten rodzaj jednostek od innych. Zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn. zm. - dalej jako k.c.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji, do jednostek gospodarki uspołecznionej zostały zaliczone takie podmioty własności społecznej jak Skarb Państwa, spółdzielnie i ich związki, czy inne organizacje społeczne ludu pracującego. Natomiast zgodnie z art. 1 § 2 k.c. przepisy kodeksu dotyczące jednostek gospodarki uspołecznionej stosuje się także do instytucji państwowych i organizacji społecznych ludu pracującego, których zadanie nie polega na prowadzeniu działalności gospodarczej. Zatem prowadzenie działalności gospodarczej nie było immanentną cechą jednostek gospodarki uspołecznionej. Powyższe oznacza, iż przepisy nie dawały organom żadnych wskazówek, jak należy rozumieć pojęcie "jednostki gospodarki uspołecznionej", a ustawy odnoszące się do tego pojęcia nie normowały przesłanek, które winny zaistnieć, aby uznać podmiot za jednostkę gospodarki uspołecznionej. Zatem, skoro pojęcie "jednostki gospodarki uspołecznionej" nie zostało przez ustawodawcę odrębnie zdefiniowane można je interpretować w różny sposób. Natomiast wątpliwości interpretacyjne związane z wykładnią przepisu nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.

Minister podniósł, że ze względu na zasadę trwałości decyzji administracyjnych określoną w art. 16 k.p.a., organ orzekający w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest zobowiązany wykazać, że badane orzeczenie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, wskazując przepis rażąco naruszony i ocenę, dlaczego to naruszenie ma taki charakter. W przedmiotowej sprawie nie można jednak uznać, iż decyzja Wójta Gminy (...) z dnia (...) lipca 1990 r. orzekająca o przekazaniu w zarząd (...) nieruchomości położonej w miejscowości (...), oznaczonej jako działki nr (...) o pow. (...) ha i nr (...) o pow. (...) ha, o łącznej pow. (...) ha, w części dotyczącej działki nr (...), powstałej z podziału działki (...), została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a więc takim naruszeniem, które pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa. Wojewoda (...) w decyzji z dnia (...) marca 2018 r. prawidłowo ocenił, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania, że ww. decyzja Wójta Gminy (...) z dnia (...) lipca 1990 r. w ocenianej części jest obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., mogących stanowić podstawę do stwierdzenia jej nieważności.

Skargę na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło P. zarzucając jej naruszenie:

1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 4 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 kwietnia 1986 r. w sprawie zasad i trybu przekazywania między jednostkami gospodarki uspołecznionej państwowych nieruchomości rolnych i leśnych oraz niektórych innych nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolniczej i leśnej, a także właściwości organów w tych sprawach, polegającego na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminny (...) z dnia (...) lipca 1990 r., nr (...), która została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. bez zgody skarżącego, jako posiadacza samoistnego nieruchomości;

2) art. 80 k.p.a. (zasada wszechstronnej oceny materiału dowodowego) w zw. z § 4 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia poprzez dokonanie wybiórczej oceny materiału dowodowego polegającej na błędnym przyjęciu, że oddanie nieruchomości w zarząd nie wymagało zgody skarżącego, będącego posiadaczem nieruchomości, co organ ustalił na podstawie dowodów nieaktualnych w chwili wydania decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) lipca 1990 r., tj. orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w (...) z dnia (...) lutego 1957 r., znak (...) oraz Postanowienia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w (...) z dnia (...) marca 1966 r., znak (...), podczas gdy organ całkowicie pominął pozostałe dowody, tj.:

- uchwałę Rady Gminy (...) z dnia (...) października 1982 r., nr (...), uchwalającej plan zagospodarowania przestrzennego, z której wynika, że nieruchomość została przeznaczona na (...) i oznaczona symbolem (...),

- decyzję Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia (...) listopada 1983 r. wyrażającą zgodę na przeznaczenie nieruchomości na cele nierolnicze,

- decyzję Wojewody (...) z dnia (...) listopada 1996 r. nr (...), stwierdzającej, że nieruchomość znajdowała się do dnia (...) stycznia 1990 r. w zarządzie (...), z których wynika, że w dacie wydania przez Wójta Gminy (...) decyzji z dnia (...) lipca 1990 r., nr (...), nieruchomość nie należała do (...), a zatem na oddanie nieruchomości w zarząd (...) wymagane było uzyskanie zgody skarżącego, będącego posiadaczem samoistnym nieruchomości, co świadczy o tym, że decyzja Wójta Gminny (...), tj. w dniu (...) lipca 1990 r., nr (...), została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

3) art. 7 k.p.a. (zasady prawdy obiektywnej), a także 77 k.p.a. (zasad dotyczących przeprowadzenia postępowania dowodowego) w zw. z § 4 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia przez niewyjaśnienie przez organ okoliczności, które mają istotny wpływy na rozstrzygnięcie, a to wpływu:

- użytkowania nieruchomości na cele wojskowe do 1956 r.,

- przekazania skarżącemu nieruchomości w 1956 r. przez (...) w (...) na cele prowadzenia schroniska górskiego,

- uchwały Rady Gminy (...) z dnia (...) października 1982 r., nr (...), uchwalającej plan zagospodarowania przestrzennego, z której wynika, że nieruchomość została przeznaczona na (...) i oznaczona symbolem (...),

- wydania przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej decyzji z dnia (...) listopada 1983 r. wyrażającą zgodę na przeznaczenie nieruchomości na cele nierolnicze, a także

- wydania przez Wojewodę (...) decyzji z dnia (...) listopada 1996 r., nr (...), stwierdzającej, że nieruchomość znajdowała się do dnia (...) stycznia 1990 r. w zarządzie (...), na ocenę, czy w dacie wydania przez Wójta Gminy (...) decyzji z dnia (...) lipca 1990 r., nr (...), nieruchomość należała do (...), a zatem, czy na oddanie nieruchomości w zarząd (...) skarżący, jako posiadacz nieruchomości, musiał wyrazić zgodę;

4) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z w zw. z § 3 i § 4 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia polegającego na niestwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) lipca 1990 r. mimo że została ona wydana bez wymaganego wniosku (...), bez wymaganych załączników do wniosku w szczególności: wypisów z rejestru gruntów, wyrysu z mapy ewidencyjnej, polisy ubezpieczeniowej obiektów budowlanych oraz opinii terenowych organów administracji państwowej o właściwości szczególnej do spraw planowania przestrzennego oraz społeczno-gospodarczego stopnia wojewódzkiego;

5) art. § 2 rozporządzenia w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminny (...), tj. w dniu (...) lipca 1990 r., nr (...), pomimo że rażąco narusza prawo i przez przyjęcie, że (...) stanowił jednostkę gospodarki uspołecznionej, która mogła otrzymać nieruchomość w zarząd w świetle zapisów rozporządzenia podczas gdy (...) nie stanowił jednostki gospodarki uspołecznionej, ponieważ nie prowadził działalności gospodarczej (będącej cechą immanentną jednostek gospodarki uspołecznionej), a jego celem była ochrona przyrody, co świadczy o tym, że decyzja Wójta Gminny (...) została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ nieruchomość została przekazana w zarząd podmiotowi, który nie mógł jej otrzymać,

6) art. 92 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985 r. Nr 22, poz. 99) przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy organ przyjął, że przedmiotowa nieruchomość należy do (...) ((...)), a przepis ten stanowił, iż grunty (...) przeznaczone w planach zagospodarowania przestrzennego na cele niezwiązane z gospodarka rolną lub leśną przechodzą do zasobów gruntów państwowych na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej. W konsekwencji przedmiotowa nieruchomość nie mogła zostać przekazana w zarząd (...), jako że nie była przeznaczona na cele rolnicze zgodnie z:

- uchwałą Rady Gminy (...) z dnia (...) października 1982 r., nr (...), uchwalającą plan zagospodarowania przestrzennego, z której wynika, że nieruchomość została przeznaczona na (...) i oznaczona symbolem (...), oraz

- decyzją Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia (...) listopada 1983 r. wyrażającą zgodę na przeznaczenie nieruchomości na cele nierolnicze.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargę za niezasadną.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż postępowanie nieważnościowe, ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przypadki te dotyczą zaś takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 k.p.a. i wymaga niekwestionowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie.

Aby stwierdzić nieważność decyzji należy ustalić, że wada taka tkwi w samej decyzji, np. decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, mającej charakter rażący. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma miejsce wtedy, gdy w toku postępowania wyjaśniającego organ prowadzący postępowanie ustali, że nie występuje żadna z ustawowych przyczyn stwierdzenia nieważności.

Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych wart. 156 § 1 k.p.a.

Zgodzić się należy z organami orzekającymi w niniejszej sprawie, że żadna z przesłanek nieważnościowych, określonych w powołanym przepisie nie wystąpiła.

Zaskarżona decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia (...) lipca 2019 r. została wydana w trybie określonym w art. 156 k.p.a. Rolą organu nadzoru było zatem ustalenie, czy decyzja Wójta Gminy (...) z dnia (...) lipca 1990 r. orzekająca o przekazaniu w zarząd (...) nieodpłatnie na czas nieograniczony nieruchomości będącej w zasobach (...), położonej w miejscowości (...), oznaczonej jako działki nr (...) o pow. (...) ha i nr (...) o pow. (...) ha, w części dotyczącej działki nr (...) powstałej z podziału działki nr (...) została wydana z rażącym naruszeniem prawa lub przy wystąpieniu którejkolwiek z innych kwalifikowanych wad opisanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Zadaniem organu nadzoru nie była zatem ocena, czy organ wydający decyzję prawidłowo ustalił, czy zachodzą wszystkie wymagane przesłanki do jej wydania (jak domaga się tego skarżący), bowiem postępowanie nadzorcze nie stanowi kolejnej instancji postępowania zwykłego ale czy przy wydawaniu tej decyzji organ dopuścił się naruszenia kwalifikowanego.

Z akt sprawy wynika, że organ nadzoru wywiązał się z tego obowiązku należycie.

Materialnoprawną podstawą kwestionowanej decyzji był § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 kwietnia 1986 r. w sprawie zasad i trybu przekazywania między jednostkami gospodarki uspołecznionej państwowych nieruchomości rolnych i leśnych oraz niektórych innych nieruchomości położonych w obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolniczej i leśnej a także właściwości organów w tych sprawach (Dz. U. Nr 17, poz. 90) i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 sierpnia 1989 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia B. (Dz. U. Nr 50, poz. 288).

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 kwietnia 1986 r. dotyczyło przekazywania na cele produkcji rolniczej i leśnej państwowych nieruchomości, rolnych (w rozumieniu Kodeksu cywilnego), leśnych oraz innych przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolniczej i leśnej niezależnie od dotychczasowego sposobu ich wykorzystywania (§ 1 rozporządzenia). Nieruchomości państwowe przekazuje się jednostkom gospodarki uspołecznionej - państwowym w zarząd, zaś innym niż państwowe w użytkowanie (§ 2 rozporządzenia).

Zgodnie z treścią § 3 ww. rozporządzenia przekazanie nieruchomości następuje na podstawie decyzji wydanej na wniosek zainteresowanej jednostki przez właściwy ze względu na położenie nieruchomości terenowy organ administracji państwowej o właściwości szczególnej do spraw gospodarki gruntami stopnia podstawowego.

Skarb Państwa stał się właścicielem przedmiotowej nieruchomości na podstawie orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w (...) z dnia (...) lutego 1957 r., nr (...) wydanego na podstawie dekretu z dnia 5 września 1947 r. o przejęciu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R. (Dz. U. Nr 59, poz. 318) i dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa niepozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego (Dz. U. Nr 46, poz. 339).

Zgodnie z art. 5 ust. 3 ww. dekretu z dnia 5 września 1947 r. nieruchomości ziemskie, które przeszły na własność Państwa z mocy art. 1 tego dekretu włącza się do (...).

Należy wyjaśnić, że (...) został utworzony na mocy art. 3 dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 z późn. zm.). (...) nie miał osobowości prawnej, funkcjonując w ramach osobowości prawnej Skarbu Państwa. Fundusz ten został utworzony w celu zrealizowania przebudowy ustroju rolnego, a zarządzanie nim ustawodawca powierzył Ministrowi Rolnictwa i Reform Rolnych. Do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 107, poz. 464) wspomniany art. 3 dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej stanowił zasadniczą podstawę prawną funkcjonowania (...). Dopiero bowiem w przepisach przejściowych ustawy z dnia 28 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99), w art. 91 i 92, zamieszczone zostały bardziej szczegółowe regulacje, dotyczące (...).

Art. 92 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości przewidywał, że grunty (...) położone na obszarach gmin, przeznaczone w planach zagospodarowania przestrzennego na cele niezwiązane z gospodarką rolną lub leśną, przechodziły na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej do zasobów gruntów państwowych, o których mowa w art. 2 cyt. ustawy. Jak wynika z dyspozycji tego przepisu, odmiennie aniżeli w sytuacji opisanej w art. 91 wymienionej ustawy, dotyczy on gruntów położonych na obszarze gminy, należących do (...) i w planach zagospodarowania przestrzennego przeznaczonych na cele niezwiązane z gospodarką rolną.

Niewątpliwym pozostaje fakt, że dopiero mocą art. 1 pkt 86 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464), zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym od dnia (...) grudnia 1990 r., ustawodawca skreślił art. 92, co spowodowało zniesienie obowiązku wydawania decyzji przy przekazywaniu gruntów (...) do zasobów gruntów państwowych. Powyższe dowodzi, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji istniał obowiązek wydawania decyzji terenowego organu administracji państwowej przy przekazywaniu gruntów (...) do zasobów gruntów państwowych. Oznacza to, iż sam fakt przeznaczenia gruntów w planie zagospodarowania przestrzennego na cele nierolnicze i nieleśne nie powoduje, jak twierdzi strona skarżąca, że grunty przestały należeć do (...). Z akt sprawy nie wynika by w niniejszej sprawie wydana została decyzja terenowego organu administracji państwowej o przekazaniu przedmiotowej nieruchomości do zasobów gruntów państwowych, co oznacza, że przedmiotowa działka w dacie wydania kwestionowanej decyzji pozostawała w zasobach (...). Powyższego nie zmienia, wbrew zarzutom skargi, stwierdzenie w decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 1996 r., że nieruchomość znajdowała się do dnia (...) stycznia 1990 r. w zarządzie (...).

W związku z powyższym zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 1 kwietnia 1986 r. pisemna zgoda dotychczasowego posiadacza na przekazanie nieruchomości w zarząd (...) nie była wymagana.

Dodać należy, że rozporządzenie z dnia 7 kwietnia 1986 r. dotyczyło przekazywania nieruchomości na cele produkcji rolniczej i leśnej państwowych nieruchomości rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego, leśnych oraz innych przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolniczej i leśnej, niezależnie od dotychczasowego sposobu ich wykorzystywania.

Według zaś art. 461 k.c. nieruchomościami rolnymi (gruntami rolnymi) są nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej. Na gruncie tego przepisu w orzecznictwie podnosi się, że "Kryterium wyodrębniającym nieruchomość rolną jest rzeczywisty lub potencjalny sposób jej wykorzystania" (postanowienie SN z 6 lutego 2008 r., II CSK 467/07, LEX nr 523605). "O rolniczym charakterze gruntu przesądza tylko jego rolnicze przeznaczenie, a nie sposób obecnego wykorzystywania. Dlatego do nieruchomości rolnej należą także odłogi i ugory, które potencjalnie biorąc mogą być wykorzystywane rolniczo. Kryterium wyodrębniającym (cechą wyróżniającą) nieruchomość rolną jest zatem możliwy sposób jej wykorzystania. Nie jest konieczne rzeczywiste prowadzenie działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej, zwierzęcej lub ogrodniczej, sadowniczej czy rybnej" (wyrok NSA z 23 listopada 2006 r., I OSK 132/06, LEX nr 291425).

Wobec powyższego brak było przeszkód do przekazania przedmiotowej nieruchomości w zarząd (...) z uwagi na prowadzenie na niej przez skarżącego schroniska górskiego. Również fakt przekazania skarżącemu przedmiotowej nieruchomości w 1956 r. przez (...) w (...) na cele prowadzenia schroniska górskiego nie może świadczyć, wbrew zarzutom skargi, o niepozostawaniu jej w zasobach (...). Należy mieć bowiem na uwadze, że dopiero orzeczeniem z dnia (...) lutego 1957 r. Prezydium Rady Narodowej w (...) potwierdzony został tytuł własności Skarbu Państwa w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości, a zgodnie z art. 5 ust. 3 dekretu z dnia 5 września 1947 r. o przejęciu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R., stanowiącym podstawę prawną tego orzeczenia nieruchomości ziemskie, które przeszły na własność Państwa z mocy art. 1 tego dekretu włącza się do (...).

Sąd podziela argumentację Ministra w odniesieniu do zarzutu braku w aktach sprawy wniosku (...) o przekazanie mu w zarząd przedmiotowej nieruchomości. Brak takiego wniosku w aktach nie może przesądzać, że nie został on złożony, w szczególności jeśli na jego istnienie wskazują inne dowody np. pismo Urzędu Wojewódzkiego w (...) z (...) kwietnia 1990 r., z którego wynika, że (...) z takim wnioskiem wystąpił. Przy czym nie można stracić z pola widzenia, że niniejsze postępowanie nieważnościowe prowadzone jest po kilkudziesięciu latach od wydania kwestionowanej decyzji, co oznacza, że nie można przyjąć założenia, że dokument ten nie istniał. W postępowaniu tego rodzaju naruszenie prawa musi być oczywiste, nie budzące wątpliwości. W przeciwnym wypadku nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji.

Odnosząc się do zarzutu, że (...) nie był jednostką gospodarki uspołecznionej, a tylko takiej można było przekazywać państwowe nieruchomości w zarząd w trybie rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 1986 r., Sąd również w tej kwestii podziela argumentację Ministra. Jak słusznie wskazał Minister pojęcie jednostki gospodarki uspołecznionej nie zostało ustawowo zdefiniowane, co oznacza, że można je interpretować w różny sposób. Przy wątpliwościach zaś interpretacyjnych, wymagających wykładni nie można zarzucać organom administracji rażącego naruszenia prawa. Rażąco może bowiem być naruszony tylko przepisprawa jasny, nie budzący wątpliwości, który nie wymaga wykładni. Przy czym należy podkreślić, że zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 sierpnia 1989 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia B. stanowił on jednostką budżetową. Jednostka budżetowa zaś jest definiowana jako jednostka organizacyjna sektora finansów publicznych nieposiadająca osobowości prawnej, która pokrywa swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadza na rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Korzysta zatem z osobowości prawnej Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. W przypadku parku narodowego była to niewątpliwie państwowa jednostka budżetowa.

Nie można zatem czynić organowi administracji wydającemu kwestionowaną decyzję zarzutu, że przekazując w zarząd przedmiotową nieruchomość rażąco naruszył prawo, biorąc pod uwagę fakt, że park narodowy był jednostką państwową, a zgodnie z rozporządzeniem tylko jednostkom państwowym można było przekazywać nieruchomości państwowe w zarząd. Jak wskazano wyżej pojęcie jednostki gospodarki uspołecznionej nie było ustawowo zdefiniowane, co oznacza, że uznanie przez organ wydający kwestionowaną decyzję (...) za taką jednostkę nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że do rażącego naruszenia prawa może dojść wyłącznie w sytuacji, gdy przepis jest jasny i nie wymaga wykładni. Powyższe potwierdza strona skarżąca powołując uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 1982 r., z której jasno wynika, że pojęcie jednostki gospodarki uspołecznionej nie było zdefiniowane i wymagało wykładni, której Sąd Najwyższy dokonał.

W orzecznictwie za ugruntowany należy uznać pogląd, że "rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa" (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., II OSK 2565/10, LEX nr 1219119). Przy czym "skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa" (wyrok NSA z 14 marca 2012 r., II OSK 2525/10, LEX nr 1145613).

Przyjmuje się, że "eliminacji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. powinny podlegać decyzje dotknięte wadami o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Wady te mogą powstać w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy wydaniem decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2011 r., I OSK 1993/10, LEX nr 1149280).

Rozważeniu jednak podlegać muszą jak wskazano wyżej jeszcze "skutki, które wywołuje decyzja uznana za naruszającą prawo" i muszą to być skutki "niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności" (gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia).

Trudno w ocenie Sądu uznać, że kwestionowana w trybie nadzoru decyzja wywołała skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, w tym w aspekcie gospodarczym lub społecznym. W tej sytuacji nie można uznać, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji z dnia (...) lipca 1990 r. jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa.

Przeprowadzone w postępowaniu nadzorczym postępowanie nie daje podstaw do stwierdzenia, iż stan faktyczny przyjęty przez organ wydający kwestionowaną decyzję ustalony został z rażącym naruszeniem prawa, co w konsekwencji miałoby doprowadzić do rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego wskazywanych w skardze. Podkreślenia wymaga, iż wskazywane w skardze zarzuty mogłyby być rozpatrzone w trybie zwykłym odwoławczym od kwestionowanej decyzji.

Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, organ nadzoru przeprowadził postępowanie zgodnie z wymogami kodeksu postępowania administracyjnego, a uzasadnienie decyzji odpowiada treści art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie nie doszło do uchybień na tyle istotnych, które mogłyby mieć wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.