I SA/Wa 2080/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2549557

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2018 r. I SA/Wa 2080/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.).

Sędziowie WSA: Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Bożena Marciniak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2018 r. sprawy ze skargi E. D.-C., J.P., J.R., K. P., M. D., W. R. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta (...) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 494/14

1.

wymierza Prezydentowi (...) grzywnę w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych;

2.

stwierdza, że bezczynność Prezydenta (...) w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3.

zasądza od Prezydenta (...) na rzecz E. D.-C., J. P., J.R., k.p., M. D., W. R. solidarnie kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

E.D.C., J. P., K. P., J. R., W. R., M. D. (przywoływani dalej jako: "skarżący") pismem z 20 lipca 2017 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta (...) wyroku tut. Sądu z 9 grudnia 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 494/14, zobowiązującego Prezydenta (...) do rozpoznania wniosku dekretowego w części wymienionej w pkt 3 ostatecznej decyzji Prezydenta (...) z (...) marca 2011 r. nr (...) - w terminie 4 miesięcy od zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem.

Prawomocny wyrok został doręczony organowi 9 kwietnia 2015 r. Wobec zaś braku podejmowania decyzji w sprawie, pismem z 17 stycznia 2017 r. skarżący wezwali organ do jego wykonania, a następnie wnieśli opisaną na wstępie skargę, w której żądali wymierzenia organowi grzywny, stwierdzenia, że bezczynność w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasadzenia na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Na rozprawie skarżący - reprezentowani przez r.pr.k.w., doprecyzowali nadto swoje żądanie w ten sposób, że wnieśli o wymierzenie grzywny w jej maksymalnej przewidzianej przepisami prawa wysokości.

W odpowiedzi na skargę organ podnosił, że sprawa ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do części gruntu pochodzącego z dawnej nieruchomości warszawskiej (oznaczonej hip. "(...)), nie została zakończona, gdyż akta własnościowe nieruchomości wraz ze stosownymi mapami zostały przekazane Mazowieckiemu Urzędowi Wojewódzkiemu w związku z odwołaniem od decyzji Prezydenta (...) z (...) września 2010 r. nr (...) i nie zostały one dotychczas zwrócone. Zwracał przy tym uwagę, że brak wspomnianych map uniemożliwi rozpatrzenie wniosku dekretowego w pozostałej części, gdyż nie jest wiadome jakie grunty i jak obecnie oznaczone w ewidencji wchodzą w skład dawnej nieruchomości hipotecznej. Zaznaczał jednocześnie, że wniosek dekretowy w zakresie większości gruntów został już rozpoznany, a w pozostałej części dotyczy on bądź gruntów znajdujących się pod drogami publicznymi, bądź oddanych w użytkowanie wieczyste, tudzież stanowiących własność osób trzecich.

W kolejnych pismach, informował Sąd o przekazaniu akt własnościowych przez Mazowiecki Urząd Wojewódzki Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w (...), a także przesłaniu przy piśmie z 14 grudnia 2017 r. ich kserokopii Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich wydanych z naruszeniem prawa.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi (...), określonej w sentencji grzywny oraz oceną charakteru zaistniałej zwłoki.

Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", który stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do § 6 art. 154 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów. W przypadku zaistnienia stanu zwłoki w wykonaniu wyroku, Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 zd. drugie p.p.s.a.)

W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 9 grudnia 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 494/14 zobowiązał Prezydenta (...) do rozpoznania wniosku o stanowienie w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), w części wskazanej w punkcie 3 decyzji Prezydenta (...) z (...) marca 2011 r. (częściowo rozstrzygającej wniosek dekretowy) - w terminie czterech miesięcy od zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Tenże zaś wpłynął do organu 9 kwietnia 2015 r. Od tej daty zatem, zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a., rozpoczął zatem swój bieg wyznaczony wyrokiem termin w jakim sprawa, w której organ pozostawał bezczyny, winna być rozpoznana. W konsekwencji upłynął on 9 sierpnia 2015 r. Niekwestionowaną okolicznością jest przy tym, że do dnia podjęcia niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania przez strony do wykonania powyższego wyroku, organ ów zawisłej przed nim sprawy administracyjnej nie rozstrzygnął.

Oznacza to, że nie podejmując od blisko trzech lat rozstrzygnięcia w sprawie pozostaje przy wykonywaniu powyższego wyroku w stanie bezczynności, która w tych okolicznościach przybiera postać kwalifikowaną, a więc rażąco narusza prawo, tj. art. 286 § 2 p.p.s.a. jak też art. 153 p.p.s.a. i art. 12 k.p.a. Tak znacznej zwłoki w rozpoznaniu wniosku nie można bowiem usprawiedliwić samym brakiem posiadania oryginałów akt własnościowych. Tym bardziej, że w ramach przynależnych organowi administracji publicznej kompetencji ma on możliwość zwrócenia się do aktualnego dysponenta akt o ich wypożyczenia na okres niezbędny do dokonania stosownych ustaleń stanu faktycznego, czy wykonania odpowiedniej jakości kopii zgromadzonych w aktach dokumentów. Warto przy tym zauważyć, że na okoliczność przekazania akt własnościowych organowi wojewódzkiemu Prezydent (...) powoływał się już w 2015 r. w związku z wniesiona skargą na jego bezczynność (vide k. 47 akt sądowych I SAB/Wa 494/14).

Powyższe czyni zatem uzasadnionym żądanie wymierzenia Prezydentowi (...) grzywny z tytułu zaistniałej zwłoki w wykonaniu prawomocnego wyroku, aczkolwiek w mniejszym niż oczekiwali tego skarżący wymiarze. Ci bowiem domagali się jej w maksymalnej dopuszczalnej przepisami prawa wysokości. Taki jednak jej wymiar - zważywszy na to, że zasadniczą przyczyną zwłoki nie było intencjonalne uchylenia się przez organ od zajęcia stanowiska w sprawie, ale wspomniany już problem z dostępem do oryginalnych akt własnościowych - byłby zdaniem Sądu nadmiernie represyjny. Wystarczająco zaś z tego punktu widzenia jak też dyscyplinującą funkcję spełni natomiast grzywna w wysokości 3000 złotych. Ten jej wymiar mieści się w zakresie grzywny określonym w art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatny z punktu widzenia skali przekroczenia terminu załatwienia sprawy.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i 2 zd. drugie w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 2 i art. 205 § 2 powołanej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.