I SA/Wa 1983/17 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2414055

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2017 r. I SA/Wa 1983/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Gminy (...) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) października 2017 r., nr (...), w przedmiocie sprzeciwu od postanowienia w sprawie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego postanawia odrzucić sprzeciw.

Uzasadnienie faktyczne

Gmina (...) w piśmie z (...) października 2017 r. wniosła sprzeciw od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z (...) października 2017 r., uchylającego postanowienie Wójta Gminy (...) z (...) kwietnia 2017 r., nr (...), odmawiającego wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy (...) z (...) marca 2015 r., nr (...), zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej (...), oznaczonej w ewidencji gruntów nr (...), położonej w obrębie (...), oraz przekazującego sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) w odpowiedzi na sprzeciw wniosło o jego odrzucenie z uwagi na założenie go przez podmiot nie mający legitymacji do jego wniesienia z powodu braku przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, którego wynikiem było wydanie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o oddalenie przedmiotowego sprzeciwu jako bezpodstawnego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Merytoryczne rozpatrzenie sprzeciwu w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jego dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnego oraz skutecznie wniesionego sprzeciwu. Stwierdzenie niespełnienia którejkolwiek z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie sprzeciwowi dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jego odrzucenia. Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.

W świetle art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1), a rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi (a więc także sprzeciwu) jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Mimo szeroko zakreślonej w powołanym przepisie legitymacji procesowej, Gmina (...) nie jest uprawniona do wniesienia skargi, w sytuacji gdy w postępowaniu administracyjnym jej organ wykonawczy wydał decyzję jako organ I instancji. Wynika to z ogólnej zasady, że nie można łączyć roli procesowej organu administracji publicznej oraz strony. Należy wskazać, że stanowisko takie jest prezentowane już od początku działalności sądów administracyjnych. Przyznanie bowiem organowi statusu strony w postępowaniu administracyjnym godziłoby w elementarne zasady i wartości obowiązujące w tym postępowaniu, skoro organ administracji publicznej stawałby się w ten sposób "sędzią we własnej sprawie". Bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, nie jest ona stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzję wydaje organ tej jednostki samorządu terytorialnego. W rezultacie ani gmina, ani żaden organ gminy nie są uprawnieni do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu II instancji.

Podstawową zasadą konstytucyjną, która określa sposób funkcjonowania administracji publicznej jest zasada praworządności (art. 7 Konstytucji RP). Organy administracji, w tym organy samorządu terytorialnego, które rozstrzygają o prawach lub obowiązkach obywatela w drodze decyzji administracyjnej obowiązane są działać na podstawie przepisów prawa. Zatem w procesie kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej tych decyzji nie zachodzi potrzeba umożliwienia jednostkom samorządu terytorialnego artykułowania swoich interesów, bo po prostu postępowania te nie dotyczą dochodzenia tych interesów. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniami, że jednostka samorządu terytorialnego, której organ wydał decyzję administracyjną w I instancji, powinna mieć możliwość dochodzenia swoich praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przyjęcie takiego założenia podważałoby bowiem zaufanie do organów władzy publicznej. W takiej sytuacji uzasadnionym byłoby twierdzenie, że jednostki te nie działają zgodnie z prawem, lecz kierują się własnymi interesami, nierzadko nie mającymi podstawy w obowiązujących przepisach prawa.

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że Wójt Gminy (...) działał jako organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji. W tej sytuacji nie był stroną postępowania administracyjnego ani nie przysługiwała mu legitymacja do wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64a oraz art. 64b § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.