Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1617641

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 8 grudnia 2014 r.
I SA/Wa 1978/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk.

Sędziowie WSA: Tomasz Szmydt, Przemysław Żmich (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Z.I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) kwietnia 2014 r. nr (...) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania

1.

uchyla zaskarżone postanowienie;

2.

stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2014 r., nr (...) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia (...) października 2012 r., nr (...) w przedmiocie podwyższenia Z.I. zasiłku stałego.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy.

W dniu 6 lutego 2014 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. wpłynęło pismo Z.I. zaadresowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z prośbą o zwrot nienależnie zabranych kwot z tytułu zasiłku stałego ustalonych na podstawie decyzji nr (...) z dnia (...) października 2012 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., uznając żądanie wnioskodawcy za niejednoznaczne, zwróciło się do Z.I. o sprecyzowanie żądania i wyjaśnienie, czy pismo to jest wnioskiem o zwrot nienależnie zabranych kwot z zasiłku stałego, skierowanym do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P., czy też odwołaniem od decyzji nr (...) z dnia (...) października 2012 r.

W dniu 31 marca 2014 r. wpłynęła odpowiedź Z.I., z której - zdaniem Kolegium - wynika, że wnioskodawca nie jest zadowolony z decyzji nr (...).

Wobec tego Kolegium zakwalifikowało pismo Z.I. jako odwołanie od przedmiotowej decyzji, ponieważ - jak stwierdziło - uprawnione jest do działania tylko w trybie odwoławczym.

Kolegium podniosło, że decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia (...) października 2012 r., nr (...) orzekająca o przyznaniu zasiłku stałego została odebrana przez stronę w dniu (...) października 2012 r., co potwierdza podpis złożony na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji i opatrzony datą. Organ stwierdził zatem, że od dnia doręczenia decyzji do dnia złożenia odwołania upłynął około 1 rok i 6 miesięcy. W tym stanie rzeczy Kolegium uznało, że odwołanie złożono z przekroczeniem ustawowego 14 - dniowego terminu, przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a., liczonego od daty doręczenia decyzji stronie i nie było podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy. Kolegium podkreśliło, że w treści decyzji było zawarte pouczenie, do kogo i w jakim terminie strona mogła złożyć odwołanie. W tej sytuacji organ uznał, że nie ma innej możliwości, jak stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a.

Od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) kwietnia 2014 r., nr (...) Z.I. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił niezgodność z obowiązującym prawem, w tym z fundamentalnymi zasadami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że - wykonując wezwanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. - pismem z dnia 28 marca 2014 r. wyjaśnił, że chodzi mu o zwrot nienależnie zabranych kwot z zasiłku stałego. Wskazał przy tym kwotę, jaka według niego powinna zostać zwrócona. Zdaniem skarżącego, stanowisko Kolegium zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazujące, że po uzyskaniu od skarżącego sprecyzowania jego żądań organ uznał, że skarżący był niezadowolony z wymienionej decyzji, a zatem zakwalifikował sam pismo jako odwołanie jest niedopuszczalne i bezprawne. Zaskarżone postanowienie zostało wydane z pogwałceniem fundamentalnych zasad postępowania przed organami administracji publicznej, m.in. z zasadą wyrażoną w art. 8 k.p.a. Organ administracji publicznej zobowiązany jest bowiem do rozpatrzenia i uwzględnienia interesów obywatela, jak również do ich respektowania. W przypadku, gdy wniosek był składany przez zainteresowanego, a sprawa nie była wszczynana z urzędu, organ winien był szanować interes zainteresowanego, a nie, dobrowolnie, nie zważając na wnioski obywatela, kształtować jego stanowisko. Znaczenie bowiem w niniejszej sprawie ma wola wnioskodawcy - obywatela, a nie organu administracji publicznej.

Skarżący zaznaczył, że w piśmie z dnia 28 marca 2014 r. oświadczył bez żadnych wątpliwości, jakie są jego żądania i z jaką sprawą zwraca się do SKO. Uważa, że oświadczenie to winno być wiążące dla organu rozpatrującego sprawę. Odrębna interpretacja wniosków skarżącego, jakiej dopuściło się SKO nie może mieć miejsca. W ocenie Z.I., postanowienie SKO dodatkowo pogwałca zasady wynikające z art. 7 i art. 12 k.p.a. Nie może być tak, że mało rozeznana w obowiązującym prawie dyrekcja i pracownicy MOPS-u odbierają obywatelowi jego prawa, a kiedy próbuje on dochodzić sprawiedliwości i zwrotu nienależnie zabranych kwot z i tak "głodowych" zasiłków, dobrowolnie interpretuje się jego żądania na niekorzyść zainteresowanego. Wydane postanowienie uważa za podjęte na jego szkodę i naruszające przepisy prawa w zakresie pomocy społecznej.

W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o jej oddalenie i podkreśliło, że wyjaśniło skarżącemu podstawę prawną i motywy podjętego rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Sąd podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., że zarówno z pisma Z.I. z dnia 17 stycznia 2014 r., jak i z pisma skarżącego z dnia 28 marca 2014 r. (załączonego do skargi) wynika, że skarżący nie zgadza się z decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia (...) października 2012 r., nr (...) podwyższającą Z.I. zasiłek stały, który w okresie od (...) października 2012 r. do (...) listopada 2013 r. skarżący, jak podaje, otrzymał w kwocie (...) zł. Skarżący uważa, że kwota otrzymanego świadczenia była za niska, ponieważ winna wynosić (...) zł. Z treści tego drugiego pisma (stanowiącego odpowiedź na wezwanie organu) wynika, że - zdaniem skarżącego - pieniądze zabrane na podstawie decyzji nr (...) były zabrane bezprawnie.

Nie można się jednak zgodzić z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W., że pismo z dnia 17 stycznia 2014 r. winno być zakwalifikowane jako odwołanie od decyzji nr (...). Po pierwsze, w obu wyżej wymienionych pismach Z.I. nie wskazał, że wnosi odwołanie od decyzji nr (...) z dnia (...) października 2012 r. zmieniającej, w trybie art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.), decyzję nr (...) z dnia (...) grudnia 2011 r. z dniem (...) października 2011 r. poprzez zwiększenie zasiłku stałego do kwoty (...) zł oraz w okresie od (...) do (...) listopada 2013 r. do kwoty (...) zł. Po drugie, z akt administracyjnych nadesłanych do Kolegium przez dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. wynika w sposób oczywisty, że termin na wniesienie odwołania już dawno upłynął, skoro decyzja nr (...) została odebrana przez Z.I. w dniu 9 października 2012 r., w trybie art. 43 k.p.a., poprzez doręczenie za pośrednictwem poczty sąsiadowi M.K., upoważnionemu przez skarżącego do odbioru przesyłek poleconych (oświadczenie skarżącego złożone do protokołu rozprawy), a więc ponad 1 rok od złożenia pisma z dnia 17 stycznia 2014 r. Decyzja ta stała się zatem ostateczna, ponieważ z akt sprawy nie wynika, aby była zaskarżona poprzez wniesienie odwołania.

Wobec tego traktowanie pisma skarżącego z dnia 17 października 2014 r. jako odwołania wniesionego od decyzji ostatecznej, a następnie wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania Sąd ocenił jako działanie Kolegium z naruszeniem art. 134 w zw. z art. 7, art. 8 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy SKO w W., po otrzymaniu pisma z dnia 17 stycznia 2014 r. i akt sprawy zakończonej decyzją nr (...) winno poinformować Z.I., że jeżeli uważa, iż kwestionowaną decyzją został przyznany zasiłek stały w zbyt niskiej wysokości i przez to niezgodnej z przepisami ustawy o pomocy społecznej, to jedyną drogą na uzyskanie ochrony prawnej jest zakwestionowanie powyższej decyzji ostatecznej poprzez zainicjowanie jednego z trybów nadzwyczajnych, o których mowa w Rozdziałach 12 i 13 Działu II k.p.a. W piśmie skierowanym do Z.I. Kolegium winno pouczyć skarżącego o systemie nadzwyczajnych środków zaskarżenia, wymogach ich wnoszenia oraz przesłankach wzruszenia decyzji właściwych dla każdego z tych trybów oraz wyznaczyć adresatowi termin 7 dni na uzupełnienie braku formalnego podania z dnia 17 stycznia 2014 r. poprzez skonkretyzowanie żądania w taki sposób, aby było możliwe nadanie podaniu właściwego biegu. W piśmie tym Kolegium winno pouczyć skarżącego, że w razie braku skonkretyzowania żądania w wyznaczonym przez organ terminie podanie Z.I. z dnia 17 stycznia 2014 r. będzie pozostawione bez rozpoznania (art. 62 § 2 i art. 64 § 2 k.p.a.).

Sąd zwraca uwagę, że nie jest tak jak twierdzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., że jest jedynie organem odwoławczym, a zatem mogło rozpatrywać podanie Z.I. tylko jako odwołanie. Z przepisów art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) wynika, że samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów k.p.a., w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, w szczególności są organami właściwymi do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, ale też w ich kompetencji leży rozpatrywanie nadzwyczajnych środków prawnych - żądań wznowienia postępowania lub żądań stwierdzenia nieważności decyzji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu SKO w W. weźmie pod uwagę zaprezentowaną w niniejszym wyroku ocenę prawną i przedstawione powyżej wytyczne, w zakresie właściwego w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy toku postępowania z podaniem Z.I. z dnia 17 stycznia 2014 r.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.