Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2036355

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 20 stycznia 2015 r.
I SA/Wa 1783/14
Przewidywania co rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego a konieczność zawieszenia postępowania.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.).

Sędziowie WSA: Iwona Maciejuk, Dariusz Pirogowicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Województwa (...) na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) marca 2014 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z (...) marca 2014 r., nr (...) Minister Infrastruktury i Rozwoju po rozpatrzeniu odwołania Zarządu Dróg Wojewódzkich w K., działającego w imieniu Zarządu Województwa (...), od decyzji Wojewody (...) z (...) grudnia 2013 r., nr (...) orzekającej o ustaleniu odszkodowania, utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) z (...) grudnia 2013 r.

W uzasadnieniu Minister wskazał, że nieruchomość położona w gminie W., obrębie (...), oznaczona jako działka nr (...) o pow. (...) ha, decyzją Wojewody (...) z (...) stycznia 2013 r., nr (...) została przeznaczona pod rozbudowę drogi wojewódzkiej nr (...) na odcinku (...) w miejscowościach: W., B., W., S. i L. (gmina W.), T. i M. (gmina G.), W. (gmina C.), F. i B. (gmina M.). Decyzja ta nie jest ostateczna.

Wojewoda (...) decyzją z (...) grudnia 2013 r., nr (...) orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości (...) zł na rzecz L. i I. B. za przejęcie z mocy prawa na rzecz Województwa (...) nieruchomości położonej w gminie W., obrębie (...), oznaczonej jako działka nr (...) o pow. (...) ha, przeznaczonej pod rozbudowę drogi wojewódzkiej nr (...) na odcinku (...) oraz zobowiązał Zarząd Dróg Wojewódzkich w K., działający w imieniu Zarządu Województwa (...) do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja Wojewody (...) z (...) stycznia 2013 r., nr (...) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna.

Od decyzji Wojewody (...) odwołanie złożył Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. działający w imieniu Zarządu Województwa (...) zarzucając, że organ wojewódzki nieprawidłowo ustalił stan prawny przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem odwołującego się nieruchomość spełnia przesłanki z art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.). Z uwagi na powyższe postępowanie o ustalenie odszkodowania powinno zostać zawieszone do czasu ustalenia rozstrzygnięcia sprawy w trybie ustawy z 13 października 1998 r. Ponadto decyzji Wojewody (...) z (...) grudnia 2013 r. zarzucono naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez pominięcie w postępowaniu okoliczności, iż rozpatrzenie i wydanie decyzji zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, którym jest rozstrzygnięcie w przedmiocie nabycia prawa własności przez Województwo (...), w stosunku do nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...).

Po rozpatrzeniu odwołania i zbadaniu akt sprawy Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 z późn. zm.) nieruchomości o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 6 stają się z mocy prawa własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna.

Organ ustalił, że nieruchomość stanowiła własność L. i I. B. na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej.

Minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Do ustalenia wartości nieruchomości mają zastosowanie odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami.

Na podstawie art. 134 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości.

Zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych.

Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Województwa (...) nieruchomości stanowi operat szacunkowy sporządzony (...) marca 2013 r. przez rzeczoznawcę majątkowego M. P. Z opinii wynika, że działka znajduje się bezpośrednio przy drodze wojewódzkiej nr (...). Położona jest w otoczeniu terenów z dominującą funkcją terenów mieszkaniowych. Dostęp do nieruchomości możliwy jest z drogi głównej.

Teren, na którym położona jest szacowana nieruchomość objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w W. Nr (...) z (...) listopada 2011 r., zgodnie z którym przedmiotowa działka znajduje się w wyznaczonym obszarze terenów komunikacji drogowej oznaczonym symbolem KDG/KDZ - tereny dróg publicznych, droga główna docelowo droga zbiorcza.

Rzeczoznawca majątkowy wyceniając grunt zastosował podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej. Podejście porównawcze polega na określeniu wartości rynkowej nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen na wskutek upływu czasu.

Rzeczoznawca majątkowy po dokonaniu badania rynku wyjaśnił, że na lokalnym rynku, obejmującym teren gminy W. zanotował jedynie dwie transakcje nieruchomościami "drogowymi", dlatego badanie rozszerzył na powiat olkuski.

Ceny gruntów drogowych na badanym rynku, podobnych do wycenianej nieruchomości, zawierały się w przedziale od 11,78 zł/m kw. do 45,85 zł/m kw. Na ich poziom miały wpływ takie cechy jak położenie (otoczenie), przeznaczenie (możliwość realizacji zamierzeń inwestycyjnych), dostęp do dróg publicznych oraz kształt i wielkość działki, zagospodarowanie ternu, dostępne uzbrojenie i ograniczenia, w tym służebności gruntowe.

Do ostatecznej analizy rzeczoznawca wybrał 18 nieruchomości i porównał je z szacowaną nieruchomością pod względem cech rynkowych wpływających na różnicę ich wartości. Ostatecznie wartość działki nr (...) ustalił na kwotę (...) zł.

Oceniając operat szacunkowy organ przytoczył treść przepisów § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.).

Minister uznał, że operat szacunkowy został sporządzony prawidłowo. Rzeczoznawca majątkowy określił wartość nieruchomości na podstawie § 36 ust. 4 rozporządzenia z 2 września 2004 r., przyjmując do porównań transakcje gruntami o przeznaczeniu drogowym, czyli tożsamym jak wyceniana działka Organ uznał, że nieruchomości porównawcze spełniają wszelkie kryteria podobieństwa, o których mowa w art. 4 pkt 16 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Minister wskazał, że w dniu wydania decyzji Wojewody (...) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej działka stanowiła własność L. i I. B. na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej, zgodnie z treścią księgi wieczystej nr (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w O. V Wydział Ksiąg Wieczystych. Wobec tego podmiotem uprawnionym do otrzymania odszkodowania byli L. i I. B.

Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

Natomiast w myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zasadność zawieszenia postępowania w oparciu o wskazaną podstawę prawną zależy od wystąpienia łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: postępowanie administracyjne musi być w toku, rozstrzygniecie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte.

Jednakże, jak przyznała strona odwołująca, postępowanie administracyjne w trybie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. nie toczy się. Zdaniem organu oznacza to, że odszkodowanie na rzecz dotychczasowych właścicieli powinno być przyznane na podstawie ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z (...) marca 2014 r. skargę złożyło Województwo (...).

Zaskarżonej decyzji zarzuciło:

- naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez pominięcie w postępowaniu okoliczności, że rozpatrzenie i wydanie decyzji orzekającej o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną pod drogę publiczną zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, którym jest nabycie prawa własności tej nieruchomości przez Województwo (...) na podstawie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r.;

- naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie pomimo wystąpienia przesłanki obligującej organ do zawieszenia postępowania w sprawie;

- naruszenie art. 100 § 1 k.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sprawie i przyjęcie, że okoliczność, iż nie toczy się obecnie postępowanie będące zagadnieniem wstępnym wyklucza możliwość jego zawieszenia w trybie art. 97 § 1 pkt 4kpa

- naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ I instancji niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i rozstrzygnięcie o istocie sprawy przed rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, pomimo stwierdzenia jego wystąpienia.

Województwo (...) wniosło o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazano, że Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. jako jednostka samorządowa podległa Zarządowi Województwa (...), wykonuje zadania w zakresie planowania, budowy, przebudowy, remontów, utrzymania i ochrony dróg wojewódzkich zlokalizowanych na terenie Województwa (...). Jednym z prowadzonych zadań inwestycyjnych jest rozbudowa drogi wojewódzkiej nr (...) na odcinku (...), realizowana w oparciu o wydaną (...) stycznia 2013 r. przez Wojewodę (...) decyzję nr (...) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.

Skarżący wskazał, że część działki objętej postępowaniem, została już zajęta w przeszłości pod istniejącą drogę publiczną. W związku z tym zachodzą przesłanki z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r.

Skarżący podkreślił, że złożył wniosek o zawieszenie postępowania do czasu uregulowania stanu prawnego tej części nieruchomości, odnośnie której zachodzą wszystkie przesłanki do potwierdzenia przejęcia jej w trybie art. 73 ustawy. Brak zawieszenia postępowania i rozpoznanie sprawy o odszkodowanie narusza przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co powinno skutkować uchyleniem wydanej decyzji.

Skarżący nie podzielił stanowiska Ministra, sprowadzającego się do uznania, że fakt, iż nie toczy się równolegle postępowanie w trybie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. stanowi o braku podstaw do zawieszenia postępowania. Zgodnie z art. 100 k.p.a. organ, który zawiesza postępowanie w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. może sam wystąpić z inicjatywą rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego albo zobowiązać do tego stronę. W przedmiotowej sprawie organy takich działań nie podjęły.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Organy obydwu instancji prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego, słusznie wskazując, że podstawą rozstrzygania w niniejszej sprawie są przepisy art. 12 ust. 4a, ust. 4f, ust. 5, art. 18 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz wskazane w decyzjach organów przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami i przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Organy szczegółowo omówiły powołane i zastosowane w decyzjach przepisy i dokonały prawidłowej kwalifikacji prawnej.

W przedmiotowej sprawie wysokość odszkodowania ustalono z uwzględnieniem operatu szacunkowego z (...) marca 2013 r. sporządzonego przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego M. P. Operat został sporządzony prawidłowo, a dokonana przez organy ocena tego dowodu nie budzi zastrzeżeń.

Jak wynika z art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (która zgodnie z art. 23 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. ma zastosowanie w sprawach nie uregulowanych w ustawie), wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Podstawę ustalenia odszkodowania stanowi zgodnie z art. 134 ustawy o gospodarce nieruchomościami wartość rynkowa nieruchomości.

Natomiast przeznaczenie w planie zagospodarowania ma istotne znaczenie dla wyceny nieruchomości, jako jeden z elementów mających wpływ na tę wycenę. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowa nieruchomość w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej położona była na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy W., zatwierdzonym uchwałą nr (...) Rady Gminy w W. z (...) listopada 2011 r. Zgodnie z planem działka położona jest na terenie dróg publicznych - droga główna, docelowo droga zbiorcza. Skoro nieruchomość przeznaczona była według planu pod drogę, to prawidłowo rzeczoznawca charakteryzując i analizując rynek nieruchomości poddał tej analizie nieruchomości gruntowe przeznaczone pod drogi oraz zajęte pod drogi publiczne. Rzeczoznawca do ustalenia odszkodowania zastosował podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej. Zastosowana metoda i podejście są prawnie dopuszczalne i wyłącznie rzeczoznawca, w granicach obowiązującego prawa, decyduje o wyborze podejścia i metody oraz o doborze nieruchomości do porównania. Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen. Z kolei zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia przy metodzie korygowania ceny średniej do porównań przyjmuje się co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Wartość nieruchomości określa się w drodze korekty średniej ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi uwzględniającymi różnice w poszczególnych cechach tych nieruchomości. Operat nie narusza wyżej wskazanych przepisów rozporządzenia. Jak wynika z jego treści, rzeczoznawca do analizy wybrał 18 transakcji nieruchomości drogowych z powiatu olkuskiego, a szacując wartość nieruchomości określił i uwzględnił cechy mające najistotniejszy wpływ na wartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny.

Zasadnie Minister przyjął, że operat szacunkowy stanowiący podstawę ustalenie wysokości odszkodowania sporządzony został zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami i rozporządzenia z 21 września 2004 r. Skarżący nie kwestionował ani poprawności operatu szacunkowego, ani wysokości ustalonego odszkodowania.

Prawidłowe było ustalenie odszkodowania na rzecz małżonków L. i I. B., którzy jak wynika z powołanej przez organy księgi wieczystej wpisani byli jako właściciele nieruchomości.

Niezasadne jest stanowisko skargi, że przejęta w trybie specustawy drogowej nieruchomość była objęta działaniem przepisu art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, a wobec tego, że istniały podstawy do zawieszenia postępowania odszkodowawczego z mocy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji zawiesza postępowanie, gdy rozparzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem tego zagadnienia. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego) przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy zagadnieniem wstępnym a rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji, przy czym zależność ta musi być bezpośrednia. Należy podkreślić, że organ zawieszając postępowanie na podstawie wyżej wskazanego przepisu nie może kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania, lecz tym, czy na podstawie materiału dowodowego i obowiązujących przepisów prawa w ogóle jest możliwe rozpoznanie sprawy. Samo twierdzenie strony, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na rozpoznawaną sprawę nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli możliwe jest rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji.

W niniejszej sprawie brak jest wyżej wskazanej zależności dającej podstawę do zawieszenia postępowania w sprawie o odszkodowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Samo twierdzenie skarżącego, że część nieruchomości (bliżej nieokreślona) spełnia przesłanki z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. nie stanowi zagadnienia wstępnego. Z akt sprawy nie wynika, aby w dacie orzekania o odszkodowaniu toczyło się postępowanie na podstawie art. 73 ust. 1 wyżej wskazanej ustawy. Otóż zgodnie z treścią tego przepisu nabycie nieruchomości następuje z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. Decyzja wojewody w sprawie nabycia prawa ma charakter deklaratoryjny. Dopiero na podstawie decyzji podmiot publicznoprawny może legitymować się na zewnątrz prawem do nieruchomości. W niniejszej sprawie taka decyzja nie została wydana.

Dlatego nie było żadnych przeszkód do wydania decyzji o odszkodowaniu, a organy z przyczyn wyżej omówionych nie naruszyły przepisów art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 100 k.p.a. oraz art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. Organy właściwie ustaliły stan faktyczny w sprawie w zakresie koniecznym do wydania rozstrzygnięcia, wobec czego zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 7 i 77 k.p.a. są chybione.

Podnieść należy, że nie tylko nie było przeszkód do wydania decyzji odszkodowawczej lecz było to koniecznością, gdyż ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość - wobec funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji z (...) stycznia 2013 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności - nie może być odkładane w czasie. Przepis art. 12 ust. 4g specustawy drogowej ustanawia termin w jakim powinna być taka decyzja wydana (60 dni od dnia nadania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności). Natomiast zgodnie z art. 21 Konstytucji wywłaszczenie jest dopuszczalne na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Interes podmiotu na rzecz którego na podstawie specustawy drogowej nastąpiło przejęcie nieruchomości nie przeważa w żaden sposób nad interesem podmiotu, którego na podstawie tej ustawy pozbawiono własności.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.