I SA/Wa 1672/15 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2029779

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2015 r. I SA/Wa 1672/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.).

Sędziowie WSA: Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Joanna Skiba.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta (...) z dnia (...) marca 2015 r. nr (...)

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) decyzją z dnia (...) sierpnia 2015 r., nr (...), po rozpatrzeniu odwołania M. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta (...) z dnia (...) marca 2015 r., nr (...), odmawiającą M. S. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną M. S.

Z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że wnioskiem z dnia 23 marca 2015 r. M. S. zwrócił się do Prezydenta (...) o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną M. S. Po jego rozpatrzeniu Prezydent (...) decyzją z dnia (...) marca 2015 r. odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego wskazując, że z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że córka M. S. jest zamężna, a jej mąż nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a zatem wnioskodawca nie jest uprawniony do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną córką.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, M. S. złożył odwołanie, podnosząc, że w poprzedniej (pozytywnej dla niego) decyzji z dnia 12 czerwca 2013 r., wydanej po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1883/12 organ I instancji uznał, że małżonek M. nie jest w stanie opiekować się niepełnosprawną w znacznym stopniu małżonką, wskazując, że G. W., mąż M. S., jest osobą głuchą, chorą psychicznie, niepełnosprawną, z problemami w poruszaniu się, wymagającą opieki i pomocy osoby zdrowej. W związku z tym jest on osobą niezdolną do opieki nad inna osobą. Ponadto organ wskazywał, że małżonkowie nie utrzymują kontaktów od kilku lat, nie prowadzą wspólnego gospodarstwa. Nie jest nawet znany adres G. W. Odwołujący wskazał, że powyższy stan faktyczny utrzymuje się do dnia dzisiejszego. Podkreślił jednocześnie, że G. W. zgodnie z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności sam wymaga stałej i długotrwałej opieki lub pomocy osoby drugiej, w związku z czym nie może opiekować i zajmować się inną osobą. Podniósł także, że G. W. nie utrzymuje z jego córką żadnych kontaktów. Wskazał natomiast, że jako ojciec jest jedyną osobą opiekującą się córką M. wobec znacznie ograniczonej możliwości samodzielnej egzystencji zięcia wnioskodawcy G. W.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując złożone odwołanie, stwierdziło, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: z 2015 r. Dz. U. poz. 114). Warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej określa art. 17 ustawy. Organ przywołał treść art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wskazał również, że przepis art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a tej ustawy wśród negatywnych przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wymienia fakt pozostawania wymagającej opieki osoby w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Organ odwoławczy wskazał, że w wyniku orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego przepis art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych był kilkakrotnie zmieniany. Zdaniem organu II instancji zasadny jest wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych podgląd, że artykułu 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych zarówno przed nowelizacją, jak i po nowelizacji nie należy interpretować zgodnie z jego literalną treścią, lecz z uwzględnieniem wykładni celowościowej, przy uwzględnieniu wartości wynikających z art. 18 i art. 32 Konstytucji, tj. równości wobec prawa oraz ochrony małżeństwa i dobra rodziny. Sądy administracyjne uznały, że przepis art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy rozumiany celowościowo umożliwia uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie zobowiązanej do alimentacji osoby niepełnosprawnej w związku ze sprawowaniem nad nią opieki, nawet jeśli osoba niepełnosprawna pozostaje w związku małżeńskim z osobą nieposiadającą orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, ale tylko wówczas, gdy drugi małżonek - nielegitymujący się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności - nie może tej opieki sprawować z przyczyn obiektywnych, niezależnych od niego i od jego woli. Pozostawanie w związku małżeńskim będzie stanowić tylko wtedy przeszkodę w przyznaniu świadczenia, gdy małżonek osoby wymagającej opieki będzie w stanie skutecznie taką pomoc świadczyć, niezależnie od faktu legitymowania się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Samorządowe Kolegium ustaliło, że córka wnioskodawcy M. S. jest osobą wymagającą stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w (...) orzekł w dniu (...) marca 2015 r. o znacznym stopniu jej niepełnosprawności. Pozostaje ona od kilku lat w związku małżeńskim z G. W. Stosownie do orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w (...) wydanego w dniu (...) grudnia 2009 r., stan zdrowia G. W. uzasadnia zaliczenie go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, ze wskazaniem symbolu przyczyny niepełnosprawności 03-L oraz określenie, że wymaga on czasowej albo częściowej opieki i pomocy innej osoby. Ze złożonego w dniu wniosku 20 listopada 2014 r. wniosku M. S. o ustalenie prawa do jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka wynika, że w dniu 22 listopada 2013 r. urodziła się córka M. S. i G. W. - C.-B. V. S.-W. We wniosku wprost wskazano jako członka rodziny - ojca dziecka G. W. Dane zawarte we wniosku potwierdziła własnoręcznym podpisem M. S. Do wniosku załączono oświadczenie G. W. o nieubieganiu się o zasiłek z tytułu urodzenia córki, zaświadczenie o zatrudnieniu M. S., z którego wynika, że jej pracodawcą od dnia 20 września 2012 r. jest jej teściowa, matka G. W., a także odpis skrócony aktu urodzenia dziecka, z którego wynika, że nosi ono nazwisko utworzone przez połączenie nazwiska matki z nazwiskiem ojca.

Zdaniem Samorządowego Kolegium z dokumentacji tej można wnioskować, że M. S. i G. W. tworzą rodzinę, wychowują wspólne dziecko oraz prowadzą gospodarstwo domowe oraz, że M. S. jest zatrudniona w firmie swojej teściowej, a zatem niewątpliwie utrzymuje kontakty ze swoim mężem oraz jego rodziną. W ocenie organu odwoławczego analiza dokumentów prowadzi do wniosku, że nie istnieją uzasadnione podstawy do twierdzenia, że stan zdrowia G. W. nie pozwala na sprawowanie pełnej i efektywnej opieki nad niepełnosprawną żoną. Mimo że jest on osobą niepełnosprawną, z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, to rodzaj schorzenia, jaki dotknął G. W., nie eliminuje go z roli opiekuna swojej niepełnosprawnej żony. Mając na uwadze stan zdrowia G. W. (zaburzenia głosu, mowy i choroby słuchu) oraz określenie w stosownym orzeczeniu, iż wymaga on jedynie czasowej albo częściowej opieki i pomocy innej osoby, Kolegium uznało, że mimo swojej niepełnosprawności jest on w stanie podołać obowiązkom opiekuńczym nad niepełnosprawną żoną M. S. Zdaniem Samorządowego Kolegium ani dokumentacja dotycząca oceny stanu zdrowia G. W., ani sytuacja rodzinna potwierdzona w oświadczeniu M. S. złożonym na potrzeby innego postępowania, nie świadczą o niemożności sprawowania przez G. W. opieki nad niepełnosprawną żoną, a od 2013 r. również nad wspólnym dzieckiem. Organ II instancji stwierdził, że pozostawanie M. S. w związku małżeńskim stanowi przeszkodę w przyznaniu M. S. świadczenia, gdyż małżonek osoby wymagającej opieki jest w stanie skutecznie taką pomoc świadczyć, niezależnie od faktu legitymowania się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności.

Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu okoliczności, w szczególności dotyczących pogłębiających się problemów zdrowotnych zięcia, organ odwoławczy wskazał, że one są niczym nieudokumentowanymi twierdzeniami. Akcentowana niemożność samodzielnej egzystencji przez zięcia jest gołosłowna, niepoparta żadnymi dowodami. Z dokumentacji medycznej nie wynika, aby G. W. był chory psychicznie, ani żeby nie był zdolny do samodzielnego funkcjonowania. Stanowisko odwołującego się dotyczące nieutrzymywania jakichkolwiek kontaktów jego córki z zięciem świadczyć może o nieznajomości przez wnioskodawcę faktycznej sytuacji rodzinnej córki. W szczególności początkowy brak wzmianki o fakcie narodzin wnuczki i lakoniczna informacja o jej narodzinach jako reakcja na zapoznanie się z odpowiednią dokumentacją zgromadzoną w aktach sprawy, a także przemilczenie innych istotnych faktów mających znaczenie dla sprawy może nasuwać uzasadnione wątpliwości w przedmiocie relacji rodzinnych i faktycznego sprawowania przez M. S. opieki nad córką. Co do zarzutu odwołania, że w poprzedniej, pozytywnej dla niego decyzji z dnia 12 czerwca 2013 r., organ uznał, że małżonek M. S. nie jest w stanie opiekować się niepełnosprawną w znacznym stopniu małżonką, bowiem jest on osobą głuchą, chorą psychicznie, niepełnosprawną, z problemami w poruszaniu się, wymagającą opieki i pomocy osoby zdrowej, Samorządowe Kolegium wskazało, że przedmiotem oceny nie jest uprzednia decyzja przyznająca świadczenie oraz rzetelność przeprowadzonego wówczas postępowania wyjaśniającego, lecz nowa decyzja z dnia (...) marca 2015 r., wydana w nowych okolicznościach faktycznych, będąca wynikiem rozpatrzenia nowego wniosku.

Dodatkowo Samorządowe Kolegium zauważyło, że Prezydent (...) w zaskarżonej decyzji powołał w znacznym zakresie przepisy nieznajdujące zastosowania w sprawie, jednakże powołanie przez organ I instancji w decyzji przepisów niewłaściwych, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tego organu, nie stanowi przesłanki do uznania, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, gdyż w okolicznościach sprawy organ miał nie tylko prawo, lecz i obowiązek wydać zaskarżoną decyzję, mając do tego podstawę w jednym z powołanych przepisów tej samej ustawy. Mając powyższe na uwadze, organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. S., zarzucając organom naruszenie Konstytucji. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawił argumenty na poparcie złożonej skargi. Jednocześnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w celu zmiany decyzji na zgodną z Konstytucją oraz stanem faktycznym. W uzasadnieniu podtrzymał w całości zarzuty zawarte w złożonym odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: z 2012 r. Dz. U. poz. 270, z późn. zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi, aczkolwiek z całkiem innych powodów niż w niej podniesione.

Postępowanie administracyjne w przedstawionej sprawie zostało wszczęte na skutek złożenia przez M. S. do Prezydenta (...) wniosku z dnia 23 marca 2015 r. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawną córką M. S.

Materialnoprawną podstawę działania organów w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: z 2015 r. Dz. U. poz. 114). Warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej określa art. 17 tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 tej ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1)

matce albo ojcu,

2)

opiekunowi faktycznemu dziecka,

3)

osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4)

innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Jednakże ustęp 5 tego artykułu przewiduje sytuacje, w których świadczenie to nie przysługuje. Do takich przypadków ustawodawca w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a powołanej ustawy zaliczył sytuację, w której osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Przy czym wyjaśnić należy, że pozostawanie w związku małżeńskim stanowi przeszkodę w przyznaniu tego świadczenia jedynie wówczas, gdy małżonek osoby wymagającej opieki jest w stanie skutecznie tę pomoc świadczyć (postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt S 1/10, OTK-A 2010/5/54).

Z powyższej regulacji prawnej wynika, że po wpłynięciu wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego organ winien wszcząć postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie, czy:

- osoba wnioskująca spełnia przesłanki z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych (m.in. nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, faktycznie sprawuje opiekę nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami określonymi w tym przepisie),

- osobę wnioskującą można zaliczyć do jednej z czterech kategorii określonych w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych

- nie zachodzą przesłanki wyłączające z mocy ustawy możliwość przyznania tego świadczenia (w rozpatrywanej sprawie jest to fakt pozostawania córki skarżącego w związku małżeński z osobą, która sama została zaliczona do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, czyli ustalenie na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych, czy małżonek osoby wymagającej opieki jest sam w stanie skutecznie tę pomoc świadczyć).

Wszystkie te niezbędne do podjęcia prawidłowej decyzji elementy stanu faktycznego organ winien ustalić i ocenić na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Bowiem w toku postępowania administracyjnego organ administracji publicznej, jako podmiot kierujący postępowaniem, stosownie do treści art. 7 k.p.a. (zasadą prawdy obiektywnej) obowiązany jest podejmować wszelkie kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a następnie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, w oparciu o treść art. 77 § 1 k.p.a. oraz dokonania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), jak również uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia i wyjaśnienia zastosowanej w nim podstawy prawnej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Oznacza to, że postępowanie dowodowe nie może zostać zakończone, dopóki organ nie ustali, czy stan faktyczny przewidziany w danej normie prawnej wystąpił, czy też nie. Umożliwia to zarówno kontrolę legalności decyzji przez organ drugiej instancji, a także przez Sąd oraz pozwala na ochronę interesu prawnego strony skarżącej.

Z tego zaś obowiązku organy w rozpatrywanej sprawie się nie wywiązały. W aktach sprawy poza wnioskiem skarżącego z dnia 23 maja 2015 r., kserokopiami orzeczeń o stopniu niepełnosprawności: G. W. z dnia (...) grudnia 2009 r. oraz M. S. z dnia (...) listopada 2011 r. i orzeczenia o stopniu niepełnosprawności M. S. z dnia (...) marca 2015 r. a także oświadczenia M. S. z dnia (...) marca 2015 r. i kserokopią dokumentów z postępowania dotyczącego ustalenia prawa do jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka, brak jest jakichkolwiek dokumentów umożliwiających ocenę sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpoznawanej sprawie. Sam zaś wniosek i orzeczenia nie są wystarczającym materiałem dowodowym, na podstawie którego można ocenić, czy skarżący spełnia, czy nie spełnia przesłanki z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz czy w sprawie ma, czy nie ma zastosowania przepis art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a powołanej ustawy. Podkreślić należy, że w rozpatrywanej sprawie decyzja organu I instancji została wydana w dniu (...) marca 2015 r., czyli w 7 dni od dnia złożenia przez skarżącego wniosku, a jej uzasadnienie zawiera jedynie 4 zdania, w tym przytoczenie brzmienia przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Sąd powziął nie dające się usunąć ani w oparciu o akta sprawy, ani o wydane decyzje administracyjne wątpliwości:

- czy skarżący rzeczywiście sprawuje opiekę nad swoją córką, która jak wynika z wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ma miejsce zamieszkania w (...) ul. (...), natomiast skarżący jako swoje miejsce zamieszkania podał we wniosku adres (...) ul. (...), natomiast na rozprawie przed Sądem w dniu 4 grudnia 2015 r. wyjaśnił, że zamieszkuje w (...) przy ul. (...) (znajdującej się na (...)). Z zagadnieniem tym wiąże się również kwestia właściwości uprawionego organu, wynikająca z art. 20 ust. 3 powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych,

- czy córka, jak na rozprawie stwierdził skarżący, posiada z mężem rozdzielność majątkową i pozostaje z mężem w nieformalnej separacji,

- czy córka wymaga stałej opieki innej osoby, skoro jak wyjaśnił na rozprawie skarżący, uzyskuje dochody z pracy i samodzielnie rozlicza podatek PIT,

- czy mąż skarżącej sprawuje nad żoną opiekę, skoro jak wynika z akt sprawy, z nią nie mieszka (podaje adres zamieszkania w (...)),

- czy mąż skarżącej jest zdolny do opieki nad żoną wziąwszy pod uwagę treść załączonego do złożonej skargi Orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z dnia (...) grudnia 2014 r. (k-34 akt sądowych), z treści którego wynika m.in., że mąż skarżącej jest osobą "z ograniczonymi zaburzeniami nastroju" u osoby z mnogim uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego, "leczony u neurologa i w PZP, ze znacznie utrudnionym kontaktem", "po przebytym urazie prawej kończyny górnej z uszkodzeniem tętnicy promieniowej, nerwu pośrodkowego oraz ścięgna zginacza promieniowego nadgarstka", "z niesprawnością prawej ręki, z obustronnym upośledzeniem słuchu typu odbiorczego".

W ocenie Sądu wyjaśnienie przez organy tych kwestii było niezbędne dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy. Jak zaś wynika z akt sprawy organy orzekające nie przeprowadziły w tym kierunku żadnych działań, mających na celu wyjaśnienie podniesionych kwestii.

Sąd przypomina, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne nie mające potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym lub mogące znaleźć wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Sąd stoi na stanowisku, że niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Dlatego też zbadanie podniesionych zagadnień było elementem niezbędnym do dokonania oceny prawidłowości wszczęcia i przeprowadzenia kwestionowanego postępowania. Wobec stwierdzenia, że kontrolowane postępowanie nie wyjaśniło powstałych wątpliwości, Sąd uznał, że organy dwukrotnie rozpatrując sprawę nie wyjaśniły jej dokładnie, nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Oznacza to, że zapadłe decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji uwzględnią powyższe stanowisko Sądu oraz fakt, że zgodnie z treścią art. 23 ust. 4aa ustawy o świadczeniach rodzinnych, jeżeli w stosunku do osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne lub osoby pobierającej to świadczenie wystąpią wątpliwości dotyczące okoliczności, o których mowa w art. 17 tej ustawy, organ właściwy może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: z 2013 r. Dz. U. poz. 182, z późn. zm.), w celu weryfikacji okoliczności, o których mowa w art. 17. Organ ponownie przeprowadzi postępowanie wyjaśniające mające na celu zebranie niezbędnych do prawidłowego rozpatrzenia wniosku skarżącego materiałów dowodowych, a swoje stanowisko zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. przekonująco uzasadni w wydanej decyzji, w szczególności wskazując fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Jednocześnie organ orzekający prawidłowo wyjaśni podstawy prawne wydanej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: z 2012 r. Dz. U. poz. 270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.