Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1806127

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 21 marca 2013 r.
I SA/Wa 1565/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tarnowska.

Sędziowie WSA: Dariusz Chaciński (spr.), Emilia Lewandowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) czerwca 2012 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) marca 2012 r. znak (...) Minister Rolnictwa i Rozowju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia (...) października 1962 r. znak (...) utrzymującej w mocy decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Z. z dnia (...) maja 1962 r. znak (...) w sprawie przejęcia na własność Skarbu Państwa opuszczonego gospodarstwa rolnego o pow. (...) ha, położonego na terenie wsi M., stanowiącego byłą własność J. W.

W uzasadnieniu organ wskazał, że ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, iż gospodarstwo J. W. było gospodarstwem opuszczonym w rozumieniu § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych.

Z wnioskami o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją wystąpiła J. B. i H. W. wskazując, iż organ nie wystarczająco wyjaśnił wszystkie aspekty sprawy, a w szczególności nie zostały spełnione wszystkie przesłanki uprawniające organ do podjęcia decyzji o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego stanowiącego byłą własność ich ojca J. W.

Rozpatrując ponownie sprawę na skutek złożonych wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Rolnictwa i Rozowju Wsi decyzją z dnia (...) czerwca 2012 r. znak (...) powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98,. poz. 1071 z późn. zm.) orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy organ wskazał między innymi, iż kwestionowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją z dnia (...) maja 1962 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Z. orzekło o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego o pow. (...) ha, położonego na terenie wsi M., stanowiące byłą własność J. W. Wskutek złożonego odwołania, decyzją z dnia (...) października 1962 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kwestionowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja z dnia (...) maja 1962 r. została wydana na podstawie art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. z 1957 r. Nr 39, poz. 174 i z 1961 r. Nr 32, poz. 161) oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 39, poz. 198).

W myśl tych przepisów gospodarstwa rolne opuszczone przez właścicieli mogły być przejęte na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, przy czym stosownie do § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych z dnia 5 sierpnia 1961 r., za gospodarstwo rolne opuszczone uważało się gospodarstwo na którym nie zamieszkuje właściciel ani jego małżonek, dzieci lub rodzice, a przy tym gospodarstwo to nie jest w całości lub w większej części uprawiane oraz poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika lub dzierżawcę. W przedmiotowej sprawie nie zachodziły również przesłanki wyłączające zaliczenie gospodarstwa rolnego jako opuszczonego, wymienione § 1 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Właściciel nie był bowiem osobą nieletnią, ubezwłasnowolnioną lub ograniczoną w zdolnościach do czynności prawnych. Nie był też powołany do służby wojskowej lub pozbawiony wolności w wykonaniu zarządzenia właściwego organu.

Okoliczność, że na gospodarstwie rolnym w dniu wydania decyzji nie zamieszkiwały wymienione w § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia osoby jest bezsporna. Fakt opuszczenia przedmiotowego gospodarstwa rolnego przez właściciela - J. W. przytoczony jest w protokole sporządzonym przed przejęciem gospodarstwa. Okoliczności tej nie neguje również sam wnioskodawca. Dodatkowo organ stwierdził, iż przedmiotowe gospodarstwo w dacie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa posiadało cechy gospodarstwa opuszczonego, nie było poddawane zabiegom agrotechnicznym, co jest uwidocznione w treści protokołu z dnia (...) maja 1962 r. w sprawie ustalenia warunków i zakwalifikowania gospodarstwa. Organ wskazał również, iż w 1945 r. J. W. wraz z rodziną wyjechał do miejscowości M. i tam objął gospodarstwo poniemieckie o pow. 15 ha. Z protokołu tego wynika, iż grunty w części (o pow. (...) ha) były użytkowane przez A. M., przy czym użytkowanie tych gruntów miało charakter bezumowny. Pozostałe grunty przejętego gospodarstwa rolnego tj. łąki i pastwiska nikt nie użytkował.

W tej sytuacji organ uznał, iż gospodarstwo rolne posiadało - w myśl obowiązującego wówczas przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych z dnia 5 sierpnia 1961 r. - status gospodarstwa opuszczonego, a cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie budzi wątpliwości. Dodatkowo Minister powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 529/09 i podniósł, że w postępowaniu nieważnościowym nie ma w zasadzie proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym organ winien oprzeć się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu zwykłym.

Kontynuując postępowanie Minister wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji administracyjnych, wynikającej z art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych wyczerpująco w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z ww. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu ww. przepisów zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdy istnieją możliwości różnej interpretacji przepisów prawnych.

Reasumując Minister stwierdził, że biorąc pod uwagę, że w stosunku do omawianego gospodarstwa zachodziły okoliczności, o których mowa w powołanym wyżej przepisie § 1 rozporządzenia brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia (...) października 1962 r., nr (...), utrzymującej w mocy decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Z. z dnia (...) maja 1962 r., nr (...).

Od powyższej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) czerwca 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł H. W. wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1.

obrazę prawa materialnego (tekst jedn.: § 1 § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r., w sprawie opuszczenia gospodarstw rolnych (Dz. U. z 1961 r. Nr 39, poz. 198) przez:

a)

przyjęcie, iż nieruchomość rolna o pow. (...) ha, położona na terenie wsi M., stanowiąca własność J. W. w dacie przejęcia na własność Państwa posiadała cechy gospodarstwa opuszczonego,

b)

pominięcie, iż dokonanie tego przejęcia nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa (tekst jedn.: ww. przepisu) przez tzw. niedopuszczalne w świetle prawa przejęcie etapowe ((...) ha z (...) ha istniejących), co czyniłoby podstawę do twierdzenia nieważności takiej decyzji w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.,

2.

naruszenie prawa materialnego tj. art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym przez pominięcie kwestii odszkodowania przysługującego skarżącemu z mocy ww. przepisów,

3.

naruszenie przepisów postępowania: art. 7, 8, 10, 76, 77 § 1, 78 § 1, 80, 107 § 1 i 3 k.p.a. przez naruszenie podstawowych reguł postępowania dowodowego, mających wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, naruszających podstawowe zasady postępowania administracyjnego (praworządności, pogłębiania zaufania obywateli do państwa prawnego, informowania, możliwości wypowiedzenia się co zebranych materiałów i dowodów) przez całkowite pominięcie czynnego udziału skarżącego w postępowaniu, oparcie decyzji wyłącznie na arbitralnych ustaleniach, nierozważenie całokształtu materiału dowodowego sprawy, nie wzięcie pod uwagę oczywistych dowodów, niezebranie pełnego materiału dowodowego, błędne ustalenie podstawy faktycznej decyzji, naruszenie przesłanki formalnej wydania decyzji zawierającej prawidłowe pouczenie,

4.

naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. przez nieodniesienie się do większej części zarzutów skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia (...) kwietnia 2012 r. w treści decyzji Ministra z dnia (...) czerwca 2012 r. (dotyczących naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego), przez co doszło do złamania zasady właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego płynących z art. 107 § 3 k.p.a. oraz zasady dwuinstancyjności. Powyższe prowadzi do przyjęcia rażącego naruszenia prawa przez organ instancji przy wydawaniu decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja jest nieuzasadniona zarówno pod względem faktycznym jak i prawnym. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę w ramach podjętej decyzji jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania.

Zdaniem skarżącego odzwierciedlenie tego obowiązku winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Skarżący dalej dodał, że w decyzji będącej przedmiotem skargi Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi ograniczył się jedynie do analizy prawnej treści § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm. - dalej w skrócie: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż decyzja ta nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Postępowanie w niniejszej sprawie dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji, a więc wszczynane jest w nowej sprawie, w której treścią nie jest orzekanie, co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną w trybie nadzwyczajnym decyzją. Kontrola kwestionowanej decyzji ogranicza się jedynie do zbadania, czy zachodzą przesłanki nieważnoścowe określone w art. 156 § 1 k.p.a.

Skarżący zmierza do wzruszenia decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia (...) października 1962 r. znak (...) utrzymującej w mocy decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Z. z dnia (...) maja 1962 r. znak (...). w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego. Decyzje te wydano w oparciu o art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i uregulowaniu spraw związanych z reforma rolną i osadnictwem rolnym oraz § 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. "gospodarstwa rolne i działki określone w art. 15 ust. 1 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. z 1959 r. Nr 14, poz. 78), jeżeli zostały opuszczone przez właściciela po dniu 28 kwietnia 1955 r., oraz wszelkie inne gospodarstwa rolne opuszczone przez właścicieli mogą być przejęte na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, z wyjątkiem służebności gruntowych, których utrzymanie uznane zostanie za niezbędne." Natomiast w myśl § 1 ust. 1 wskazanego rozporządzenia, za gospodarstwo rolne opuszczone uważa się gospodarstwo, na którym nie zamieszkuje właściciel ani jego małżonek, dzieci lub rodzice, a przy tym gospodarstwo to nie jest w całości lub w większej części uprawiane oraz poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika albo dzierżawcę.

Treść powoływanych przepisów wskazuje, że warunkiem przejęcia gospodarstwa rolnego na rzecz Skarbu Państwa było łączne spełnienie dwóch przesłanek: opuszczenie gospodarstwa przez właściciela (w tym małżonka, rodziców i dzieci) oraz zaniechanie uprawy gospodarstwa w całości lub w większej części. Powyższa regulacja nie określa długości okresu w jakim występowało zaniechanie uprawy gospodarstwa w całości lub w znacznej części, które dawałoby podstawę do przejęcia gospodarstwa na własność Państwa.

Bezsporne pozostają ustalenia organu odnośnie pierwszej przesłanki, iż w gospodarstwie tym nikt nie zamieszkiwał. Z akt sprawy wynika bowiem, iż gospodarstwo to nie posiadało zabudowań, które to uległy zniszczeniu w czasie działań wojennych, a sam J. W. wraz z rodziną wyprowadził się do miejscowości M. i tam objął gospodarstwo poniemieckie o powierzchni 15 ha. Podkreślić należy, iż okoliczność opuszczenia gospodarstwa nie była kwestionowana przez następców prawnych J. W., a nadto w sposób nie budzący wątpliwości wynikała z akt sprawy, jak i z samej decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Z. z dnia (...) maja 1962 r. znak (...).

Odnośnie drugiej przesłanki również organ zasadnie wywiódł, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż przedmiotowe gospodarstwo o powierzchni (...) ha nie było poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym, a jedynie mniejsza część gospodarstwa rolnego tj. (...) ha była użytkowana przez A. M., który to w protokole lustracyjnym gospodarstwa z dnia (...) lutego 1962 r. oświadczył, iż nie posiadał żadnej umowy dzierżawy z właścicielem bądź następcami prawnymi właściciela, a więc użytkował grunty bezumownie. Twierdzeniom skarżącego, iż A. M. użytkował część gospodarstwa rolnego na podstawie umowy dzierżawy organ nie mógł dać wiary, gdyż z zebranego materiału dowodowego w postępowaniu zwykłym nie wynika, iż umowa taka została sporządzona, a teza taka sprzeczna jest z wyżej wymienionym protokołem lustracyjnym gospodarstwa. Brak jest w aktach wystarczających dowodów mogących potwierdzać ten fakt. Wobec powyższego trzeba uznać, iż organ w sposób dokładny i precyzyjny podał jakie dokumenty stanowiły podstawę do procedowania w sprawie. Fakty te dają usprawiedliwione podstawy do ziszczenia się drugiej z wymienionych przesłanek przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności gospodarstwa rolnego.

Odnośnie zarzutu skarżącego, iż za przejęte gospodarstwo rolne nigdy nie przyznano odszkodowania stwierdzić należy, iż przejęcie to następowało bez odszkodowania zgodnie z wolą ustawodawcy (art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13.07. 1957 r. Dz. U. Nr 39, poz. 174, z późn. zm. Dz. U. z 1961 r. Nr 32, poz. 161). Zatem brak jest przepisu prawa, który dawałby podstawę do orzekania w drodze postępowania administracyjnego w przedmiocie odszkodowania za tak przejęte grunty rolne.

Sąd nie podzielił też zarzutu skargi, iż rażącego naruszenia prawa można dopatrywać się w wadliwym uzasadnieniu kontrolowanych decyzji, a zatem naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a., gdyż za rażąco naruszające prawo nie można uznać decyzji posiadającej co prawda lakoniczne uzasadnienie, ale dające ogólny obraz ustalonego stanu faktycznego i zawierające odniesienia do podstawy prawnej, a cechy takie mają decyzje Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia (...) października 1962 r. znak (...) oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Z. z dnia (...) maja 1962 r. znak (...). Uzasadnienia tych decyzji pozwalają na stwierdzenie okoliczności istotnych dla podjęcia decyzji o przejęciu - do których należy przede wszystkim opuszczenie gospodarstwa rolnego w znaczeniu wynikającym z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 1961 r.

Należy też podnieść, że oceniane decyzje niewątpliwie miały charakter uznaniowy tzn. od organu zależało, czy pomimo wystąpienia przesłanek materialnych gospodarstwo zostanie przejęte. Niemniej jednak przepis nie uzależniał przejęcia od wystąpienia jakichkolwiek dodatkowych warunków, które miały decydować o tym przejęciu, takich jak np. potrzeba realizacji pewnych potrzeb państwowych. Wówczas w decyzji o przejęciu należałoby wyjaśnić, dlaczego akurat to gospodarstwo niezbędne jest do zapewnienia określonych potrzeb Państwa. W tej sprawie organ nie musiał wyjaśniać z jakich powodów skorzystał z tak ostatecznego środka jakim było odjęcie prawa własności, gdyż przepis nie nałożył na niego obowiązku podania tej przyczyny. Poprzez wydanie decyzji o przejęciu organ sygnalizował, iż skorzystał z ustawowego uprawnienia - bowiem wystąpiły konkretne przesłanki pozwalające mu na to.

W ocenie Sądu niezależnie, czy organ w uzasadnieniu decyzji wyjaśniłby powody przejęcia w sposób właściwy dla decyzji uznaniowej, czy też nie zawarłby takich rozważań - nie miałoby to wpływu na samo przejęcie, które i tak by nastąpiło.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż organ prowadzący postępowanie nie odniósł się do zarzutu, iż wielkość przejętego gospodarstwa rolnego wynosiła ponad (...) ha, stwierdzić należy, iż z akt postępowania zwykłego nie wynika, iż przejęte gospodarstwo rolne miało więcej niż (...) ha, co potwierdza protokół lustracyjny gospodarstwa rolnego jak i w same decyzje Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia (...) października 1962 r. znak (...) i decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Z. z dnia (...) maja 1962 r. znak (...). Powierzchnia gospodarstwa rolnego nie była też kwestionowana przez strony postępowania na etapie postępowania zwykłego.

Argument skarżącego, iż z postanowienia Sądu Rejonowego w K. Wydział I Cywilny sygn. akt (...) z dnia (...) kwietnia 2011 r. wynika, iż do spadku po J. W. wchodziło gospodarstwo rolne o powierzchni (...) ha nie może mieć znaczenia dla niniejszej sprawy, gdyż ww. postanowienie potwierdza jedynie następstwo prawne po byłym właścicielu gospodarstwa rolnego. Dodatkowo stwierdzić należy, iż w momencie wydawania przez sąd powszechny ww. postanowienia w obrocie prawnym pozostawała decyzja z dnia (...) maja 1962 r. Powiatowej Rady Narodowej w Z. o przejęciu gospodarstwa rolnego położonego we wsi M. po byłym właścicielu J. W., a więc Sąd ten nie mógł orzekać w ww. postanowieniu o przejętym gospodarstwie rolnym, będącym ówcześnie własnością osób fizycznych jak i Skarbu Państwa.

Fakty te wskazują, że decyzje, których stwierdzenia nieważności żąda strona nie są obarczone wadą w postaci rażącego naruszenia prawa.

Powyższe okoliczności czynią zarzuty skargi nieusprawiedliwionymi, a co za tym idzie decyzja wydana w sprawie nie narusza przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. skarga została oddalona.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.