Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2579463

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 3 października 2018 r.
I SA/Wa 1524/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart.

Sędziowie WSA: Magdalena Durzyńska (spr.), Elżbieta Sobielarska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 3 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia (...) czerwca 2018 r., nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) lipca 2011 r., znak: (...) Wojewoda (...) potwierdził J. L. i innym prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. L. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej położonej w miejscowości L. Następnie decyzją z dnia (...) lipca 2013 r., znak: (...) Wojewoda (...) działając na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") na wniosek C. L. zmienił w części (co do pkt IV) ww decyzję ostateczną Wojewody (...) z dnia (...) lipca 2011 r. Decyzja ta była skierowana jedynie do Pana C. L.

(...) kwietnia 2018 r. A. S. (dalej jako skarżąca) wystąpiła do Wojewody (...) o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody (...) z dnia (...) lipca 2013 r. podając jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. Zarzuciła, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją oraz że wskazanie K. L. zostało dokonane w formie przestępczej. W uzasadnieniu wniosku skarżąca oświadczyła, że o istnieniu podstaw do wznowienia postępowania dowiedziała się w dniu (...) marca 2018 r.

Postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2018 r. nr (...) Wojewoda (...) na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia ww postępowania administracyjnego a postanowieniem (...) z (...) czerwca 2018 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej jako organ/minister) działając na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2097; dalej: ustawa), po rozpatrzeniu zażalenia A. S. utrzymał ww postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu organ przedstawił zasady dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego, podał ustawowe przesłanki i ramy formalne tego nadzwyczajnego postępowania, a następnie powołując się na w art. 148 § 2 k.p.a. wskazał, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona skarżąca dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Tu wskazał na wymianę korespondencji ze skarżącą, mającą miejsce już w marcu 2014 r. a także na postępowanie nieważnościowe prowadzone z wniosku skarżącej w stosunku do ww decyzji zakończone prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt. I SA/Wa 1101/15. Organ podał także, że skarżąca nie była stroną postępowania zakończonego decyzją z 2013 r. gdyż jej adresatem był jedynie C. L.

W skardze skarżąca zarzuciła ministrowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. polegające na nieprzestudiowaniu w sposób wyczerpujący materiałów dowodowych i nieustaleniu wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygniecie. Wniosła o uchylenie w całości "zaskarżonej decyzji" oraz decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła zarzuty odnośnie do decyzji z 2013 r. i powołała się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2017 r. zapadłą w sprawie I OPS 3/17, zgodnie z którą terminowe złożenie przez osobę uprawnioną wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego również w stosunku do wszystkich pozostałych uprawnionych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa.

Postępowanie dotyczące wznowienia postępowania przebiega w dwóch etapach. W pierwszym z nich właściwy w sprawie organ administracji bada przesłanki formalne warunkujące uruchomienie nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych. Gdy wniosek pochodzi od osoby uprawnionej, badaniu podlega wskazanie przyczyny warunkującej wznowienie postępowania (art. 145 § 1 k.p.a.) oraz zachowanie terminu określonego przepisami procedury (art. 148 § 1 k.p.a.). W przypadku zachowania wymogów formalnych wniosku, w pierwszej kolejności organ winien wydać postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) i dopiero po oficjalnym wszczęciu postępowania nadzwyczajnego badać czy faktycznie zaistniała określona we wniosku przesłanka wznowieniowa (art. 149 § 2 k.p.a.). W wyniku tak przeprowadzonego postępowania może dopiero zapaść merytoryczna decyzja w sprawie (art. 151 k.p.a.). W przypadku natomiast stwierdzenia, że strona uchybiła terminowi z ustawy bądź nie wskazała na określoną w art. 145 § 1 k.p.a. podstawę wznowienia postępowania - organ winien wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.).

Zgodnie z treścią art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jest to warunek formalny niezbędny do rozpoczęcia procedowania przez organ administracji. Z akt sprawy wynika, że okoliczności stanowiące podstawę wniosku były już przedmiotem zarzutów skarżącej formułowanych w jej pismach w 2014 r. Z wniosku skarżącej toczyło się także postępowanie o stwierdzenie nieważności spornej decyzji z 2013 r. kończącej postępowanie, którego wznowienia się domaga. Wobec powyższego wniosek oparty na tych samych okolicznościach, a przy tym spóźniony, - jako nie spełniający kryteriów formalnych nie mógł stanowić podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 2013 r. Stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu jest zatem prawidłowe a jego uzasadnienie spełnia kryteria zawarte w art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. Tymczasem skarżąca w skardze w ogóle nie odnosi się ani do treści ani do uzasadnienia ww postanowienia, a kwestionuje zasadność decyzji z 2013 r. Przedmiotem skargi w kontrolowanej sprawie jest postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 2013 r. a skarżąca zarzuty skargi skierowała pod adresem ww decyzji a nie postanowienia wskazującego na przekroczenie jednomiesięcznego terminu zastrzeżonego w k.p.a. do wyartykułowania wniosku o wznowienie postępowania. Uchwała NSA w sprawie I OPS 3/17 nie ma związku z niniejszym postępowaniem. Wskazuje na katalog podmiotów będących stronami w razie skutecznego zainicjowania wniosku przez jednego z uprawnionych, tymczasem w kontrolowanej sprawie okoliczność ta nie była kwestionowana i nie stanowiła istoty problemu. Skarżąca negowała prawidłowość "wskazania" osoby uprawnionej do rekompensaty w poprzednio prowadzonym postępowaniu zakończonym w 2011 r. Powyższe stanowi jednak kwestię merytoryczną nie podlegającą ocenie w tym postępowaniu - jako że dotyczyło ono jedynie kwestii procesowych.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę. Orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w oparciu o art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.