Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1734376

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 27 listopada 2013 r.
I SA/Wa 1431/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.).

Sędziowie WSA: Joanna Skiba Dorota Apostolidis.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy G. z dnia (...) marca 2013 r. nr (...);

2.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z (...) kwietnia 2013 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpoznaniu odwołania A. P. od decyzji Wójta Gminy G. z (...) marca 2013 r. nr (...) odmawiającej przyznania jej pomocy w formie zasiłku na pokrycie kosztów jednego posiłku dziennie dla dzieci w (...) Szkole (...) w W., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wnioskiem z 8 marca 2013 r. A.P., zwróciła się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. o przyznanie pomocy rzeczowej w postaci dofinansowania obiadów szkolnych dla dzieci I., P. i M. P w (...) Szkole (...) w W.

Do wniosku dołączyła kserokopię decyzji Wójta Gminy B. z (...) stycznia 2013 r. nr (...) w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego oraz kserokopie informacji Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.

W dniu 14 marca 2013 r. pracownik socjalny przeprowadził aktualizację rodzinnego wywiadu środowiskowego, w wyniku którego ustalono, że A.P. prowadzi pięcioosobowe gospodarstwo domowe. Rodzina utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego z gospodarstwa rolnego oraz zasiłku rodzinnego.

Organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenie z 13 marca 2013 r. o stanie majątkowym A. P. z którego wynika, że rodzina posiada gospodarstwo rolne, liczne ruchomości oraz zgromadzone zasoby pieniężne.

Na podstawie powyższych ustaleń faktycznych, decyzją z (...) marca 2013 r. nr (...) Wójt Gminy G. odmówił A. P. przyznania pomocy w formie zasiłku na pokrycie kosztów jednego posiłku dziennie dla dzieci: I., P., M. w (...) Szkole (...) w W. z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu I instancji stanowił m.in. art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 17 ust. 1 pkt 14, art. 48 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 182) w związku z przepisami ustawy z 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267, poz. 2259 z późn. zm.).

W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji wskazał, że A. P. prowadzi pięcioosobowe gospodarstwo domowe (rodzice i troje dzieci). Dochód rodziny - ustalony zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej wynosi (...) zł i w przeliczeniu na osobę w rodzinie wynosi (...) zł. Uwzględniając powyższe, uzyskiwany dochód przekracza kryterium dochodowe na osobę w rodzinie, tj. 456 zł. Ponadto, organ I instancji wskazał, iż zgodnie z przepisami ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", kryterium dochodowe uzasadniające przyznanie takiej pomocy wynosi 150% kryterium, o którym mowa w przepisach ustawy o pomocy społecznej.

Od decyzji organu I instancji odwołanie złożyła A.P. Wskazała, że sposób wyliczenia dochodu rodziny jest nieprawidłowy. Zdaniem odwołującej się, od dochodu uzyskiwanego z gospodarstwa rolnego należy odliczyć koszty związane ze składką zdrowotną i ubezpieczeniem społecznym. Na tę okoliczność A. P. wskazała na liczne orzeczenia sądowe. Ponad to wyjaśniła, że zamieszczony w decyzji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 1998 r. sygn. akt. I SA/303/98 zapadł przed wejściem w życie ustawy o pomocy społecznej.

Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości a także umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc społeczna winna zapobiegać trudnym sytuacjom życiowym przez działania w celu usamodzielnienia życiowego osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem.

W art. 4 ustawa nakłada na osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej obowiązek współdziałania z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Chodzi o to, by pomoc społeczna była środkiem zmierzającym ostatecznie do wyjścia z kryzysowej niejednokrotnie sytuacji czy to związanej ze stanem zdrowia i pogarszaniem się statusu majątkowego, czy ze stanem ubóstwa. Z powyższego wynika, że zadaniem pomocy społecznej nie jest udzielanie świadczeń pieniężnych w celu zapewnienia stałego źródła utrzymania lecz służenie pomocą, poprzez wspólne działania zarówno państwa jak i uprawnionego aby zlikwidować nie tylko skutki ale i przyczynę trudnej sytuacji życiowej.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", w ramach Programu są realizowane działania dotyczące w szczególności zapewnienia pomocy w zakresie dożywiania:

a)

dzieciom do 7 roku życia,

b)

uczniom do czasu ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej,

c)

osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym

- w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych.

Z kolei, przepis art. 7 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że pomocy udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu: ubóstwa; sieroctwa; bezdomności; bezrobocia; niepełnosprawności; długotrwałej lub ciężkiej choroby; przemocy w rodzinie; potrzeby ochrony ofiar handlu ludźmi; potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności; bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych; trudności w integracji osób, które otrzymały status uchodźcy; trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego; alkoholizmu lub narkomanii; zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej: klęski życiowej lub ekologicznej.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej.

W przypadku osoby w rodzinie pomoc ta przysługuje, jeżeli jej dochód - ustalony zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej oraz § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 823) - nie przekracza kwoty 456 zł.

Organ wskazał, że z zebranego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wynika, że rodzina A. P. osiąga dochód w wysokości (...) zł, co w przeliczeniu na osobę w rodzinie wynosi (...) zł, a zatem przekracza kryterium dochodowe, wynoszące dla osoby w rodzinie 456 zł i dla rodziny 2280 zł. Ponadto - jak ustalił organ I instancji - uzyskiwany przez rodzinę A. P. dochód przekracza 150% kryterium dochodowego, tj. (...) zł, o którym mowa w przepisach ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania".

Organ I instancji, ustalając wysokość uzyskiwanego przez rodzinę wnioskodawczyni dochodu wziął pod uwagę dyspozycję art. 8 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z nim przyjmuje się, że z 1 ha przeliczeniowego uzyskuje się dochód miesięczny w wysokości 250 zł.

Zatem, wielkość posiadanego przez rodzinę P. gospodarstwa rolnego, tj. (...) ha przeliczeniowych pomnożona przez ww. kwotę stanowi dochód w wys. (...) zł ((...) ha x 250 zł = (...) zł). Jednocześnie, z uwagi na fakt, iż w miesiącu lutym 2013 r. rodzina otrzymała zasiłek rodzinny w wysokości (...) zł, całkowity dochód rodziny w miesiącu lutym wyniósł (...) zł ((...) zł + (...) zł = (...) zł).

Organ odnosząc się do argumentów zamieszczonych w treści odwołania A. P. stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie.

Przepis art. 8 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej określa tzw. ryczałtowy tryb ustalania dochodu osiąganego z gospodarstwa rolnego. Dochód ten jest wyliczany jako wartość dochodu odpowiadającego powierzchni gospodarstwa z uwzględnieniem ha przeliczeniowych i kwoty dochodu ustalonej dla 1 ha przeliczeniowego niezależnie od faktycznej dochodowości konkretnego gospodarstwa. Organ podniósł, że wykładnia ww. przepisu była wielokrotnie dokonywana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazując, że przepis ten zakładający swego rodzaju fikcję prawną, nakazuje obligatoryjnie przyjęcie ryczałtowego dochodu z gospodarstwa rolnego.

Bez znaczenia jest okoliczność, czy gospodarstwo rolne jest uprawiane czy też nie i z jakiego powodu oraz czy rzeczywiście przynosi ono dochody.

Kolegium wskazało, że z treści złożonego 13 marca 2013 r. przez A. P. oświadczenia o stanie majątkowym wynika, że jej rodzina poza licznymi składnikami mienia ruchomego (samochody oraz maszyny) - posiada zgromadzone zasoby pieniężne. Ustawa o pomocy społecznej formułuje podstawową zasadę, wedle której każda osoba ma obowiązek pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej, a jeżeli nie wykonuje takiego obowiązku, to nie występuje podstawowa przesłanka udzielenia takiej osobie pomocy ze środków publicznych.

Mając powyższe na uwadze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo ustalił dochód rodziny A. P. oraz prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. P.

Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że przy wyliczaniu dochodu organy nie uwzględniły kosztów związanych ze składką zdrowotną i ubezpieczeniem społecznym, które uiszczane są w kwocie (...) zł miesięcznie. Gdyby składki te zostały uwzględnione, to wówczas dochód na członka rodziny wynosi (...) zł, a więc nie przekracza 150% kryterium dochodowego wynoszącego 684 zł na osobę. Skarżąca podniosła, że składki są na bieżąco opłacane.

Odnośnie stanowiska organu co do oszczędności i majątku skarżąca podała, że z oszczędności tych został wyremontowany jeden ciągnik potrzebny do prowadzenia gospodarstwa. Podniosła, że sprzęt rolniczy - ciągniki mają ponad 40 lat, nie stanowią luksusu i są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa. Natomiast samochód służy dowożeniu dzieci do szkoły.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja wydana na podstawie ustawy z 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Zgodnie z art. 3 i art. 5 tej ustawy pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, jeżeli dochód nie przekracza 150% kryterium dochodu określonego w ustawie o pomocy społecznej. Stosownie do art. 7 tej ustawy do udzielania pomocy w zakresie dożywiania mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o pomocy społecznej, dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Wobec tego należało wziąć pod uwagę zasady określone w ustawie z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, z których wynika, że rozmiar świadczenia powinien być odpowiedni do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a także do możliwości pomocy społecznej.

Należy mieć na względzie, że decyzje w przedmiocie przyznania świadczenia na podstawie ustawy z 29 grudnia 2005 r. opierają się na uznaniu administracyjnym. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej (wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2007, sygn. akt I OSK 1464/06). Decyzje wydawane w ramach uznania administracyjnego nie mogą jednakże oznaczać dowolności, a więc muszą być starannie umotywowane.

Natomiast sądowa kontrola legalności decyzji o charakterze uznania administracyjnego sprowadza się do oceny zgodności postępowania organu z przepisami postępowania administracyjnego. Przede wszystkim kontroli podlegają takie kwestie, jak wyjaśnienie i wzięcie pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zatem, czy ustalony stan faktyczny został oceniony zgodnie z przepisami prawa materialnego, czy ustalenie tego stanu pozostaje w zgodności z wynikami postępowania dowodowego, a także, czy stronie zapewniono należyty udział w postępowaniu umożliwiając jej wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów.

Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w szczególności z treścią art. 107 § 3kpa, gdyż uznanie administracyjne nakłada na organ administracji szczególny obowiązek uzasadnienia swego stanowiska przy uwzględnieniu zasad doświadczenia życiowego i logiki. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia bowiem ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego, gdyż to swobodne uznanie nie może być wszakże tożsame z dowolnością.

Powyższe uwagi odnoszą się nie tylko do postępowania przed organami pierwszej instancji, a dotyczą również działania organów odwoławczych. Organ drugiej instancji nie jest bowiem ograniczony w swojej roli do kontroli przeprowadzonego dotychczas postępowania, lecz zobligowany jest do pełnego rozpoznania sprawy, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny z chwili orzekania przed organem odwoławczym.

Mając na względzie wskazane wyżej wymagania jakim odpowiadać powinno orzeczenie o charakterze uznania administracyjnego, Sąd poddał kontroli zaskarżoną decyzję w tym właśnie kierunku i uznał, że organy obydwu instancji naruszyły wyżej powołane przepisy. Otóż ma rację skarżąca, że organy obydwu instancji ustalając dochód rodziny skarżącej powinny odliczyć składki na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że opłacone składki na ubezpieczenie społeczne rolników stanowią podstawę do odliczenia ich od dochodu na podstawie art. 8 ust. 3 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. Obowiązek ich uiszczenia wynika bowiem z odrębnych przepisów, tj.: art. 7 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291). Ubezpieczenie to obejmuje ubezpieczenie wypadkowe, chorobowe i macierzyńskie oraz ubezpieczenie emerytalno-rentowe i realizowane jest przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.

Analizując przepis art. 8 ustawy o pomocy społecznej, poczynając od ust. 3 do ust. 13 wskazać trzeba, że wszystkie one dotyczą sposobu ustalenia dochodu, jednakże przepis ust. 3 ma charakter ogólny i odnosi się do wszystkich przychodów, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania. Innymi słowy, poszczególne składniki dochodów rodziny oblicza się według wskazań zawartych w poszczególnych ustępach art. 8 ustawy, a następnie po myśli ust. 3 składniki te sumuje się, pomniejszając o wymienione w tym przepisie obciążenia, takie jak: podatek dochodowy, składki na ubezpieczenia, alimenty. Nieodliczenie zapłaconej składki na ubezpieczenie społeczne rolników powoduje, niezgodne z przepisem art. 8 ust. 3 pkt 2 ustawy, powiększenie dochodu rodziny, a w konsekwencji przekroczenie kryterium dochodowego rodziny i na członka w rodzinie, co ma bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia. Taki sposób obliczenia przez organ dochodu rodziny skarżącej narusza wyraźny w swej dyspozycji przepis art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, a naruszenie to ma wpływ na wynik sprawy. Organy bowiem jako najistotniejszym powodem odmowy przyznania świadczenia uczyniły przekroczenie kryterium dochodowego na członka rodziny skarżącej. Organy obydwu instancji ustalając dochód rodziny z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, tj. z lutego 2013 r. uwzględniły dochód z gospodarstwa rolnego - kwotę (...) zł oraz zasiłek rodzinny (...) zł, co stanowi łącznie kwotę (...) zł, a więc (...) zł na członka rodziny skarżącej. Tymczasem od dochodu (...) zł należało odjąć składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne w łącznej kwocie (...) zł (o ile zostały opłacone co podnosi skarżąca, a czego organy nie ustaliły), a wówczas dochód wyniósłby (...) zł, co daje na osobę (...) zł. Nie przekraczałby więc kryterium z art. 5 ust. 1 ustawy z 29 grudnia 2005 r. w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi kwotę 684 zł.

Organy dysponowały dwoma dokumentami z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w W. informującymi o wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne z okresie styczeń - marzec 2013 r. Skarżąca w odwołaniu podnosiła kwestię nieuwzględnienia powyższych składek i niepomniejszenia dochodu jej rodziny o składki. Tymczasem organ II instancji do powyższego zarzutu odwołania w najmniejszym stopniu nie odniósł się. Organ ten odpierając zarzuty odwołania skupił się na rozumieniu przepisu art. 8 ust. 9 ustawy. Rzecz jednak w tym, że skarżąca nie kwestionowała prawidłowości określenia ryczałtowego dochodu z gospodarstwa rolnego wyliczonego na podstawie dochodu z hektara przeliczeniowego, lecz negowała niepomniejszenie kwoty dochodu rodziny o składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, a w konsekwencji złe wyliczenie dochodu na członka rodziny. Organ II instancji nie odniósł się więc do powyższego zarzutu odwołania. Skarżąca podnosiła również, że sprzęt rolniczy wymaga naprawy i na te cele zamierza przeznaczyć oszczędności, które jak wynika z wywiadu środowiskowego wynoszą (...) zł. Organ odwoławczy również nie odniósł się do tych stwierdzeń odwołania i nie przeprowadził w tym kierunku postępowania, powtarzając jedynie za organem I instancji, że skarżąca posiada samochody oraz maszyny i zasoby pieniężne. Otóż, jak wyżej wskazano, owe zasoby skarżąca podczas wywiadu środowiskowego określiła na kwotę (...) zł, samochody osobowe to (...) z 1997 r. i (...) z 1988 r. oraz wskazany sprzęt rolniczy. Skarżąca i jej mąż są właścicielami gospodarstwa rolniczego o areale powyżej (...) ha. Wobec tego organy rozpoznając sprawę powinny mieć na względzie specyfikę pracy na roli, zwłaszcza w sytuacji, gdy dochody z tej pracy stanowią jedyne źródło utrzymania rodziny.

Jak wyżej wskazano, uznanie administracyjne nakłada na organy administracji szczególny obowiązek uzasadnienia swego stanowiska przy uwzględnieniu zasad doświadczenia życiowego i logiki. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia bowiem ustalenie, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, gdyż uznanie to nie może być tożsame z dowolnością. W przedmiotowej sprawie organy oceniając sytuację skarżącej nie uwzględniły konieczności odliczenia składek na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne, nie zbadały, czy składki te zostały opłacone w lutym 2013 r., nie wyjaśniły, jakim majątkiem dysponuje skarżąca i do czego jest on wykorzystywany, czy skarżąca ma inne dochody, np. czy i kiedy korzystała z "dotacji unijnych" (dopłat bezpośrednich) i w jakiej kwocie. Poczynienie ustaleń w powyższej kwestii może mieć wpływ na wynik sprawy. Organ nie wskazał, jakimi środkami dysponuje Ośrodek Pomocy Społecznej na pomoc w dożywianiu i ile osób z tej pomocy skorzystało. Organ ma bowiem obowiązek rozstrzygnąć sprawę zgodnie ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza on możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków.

Ze wszystkich przyczyn wyżej podanych uznać należy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 5 ustawy z 29 grudnia 2005 r. w zw. z art. 8 ust. 3 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej.

Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni stanowisko przedstawione w niniejszym uzasadnieniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.