Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1606158

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 10 grudnia 2010 r.
I SA/Wa 1388/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Skiba.

Sędziowie WSA: Gabriela Nowak, Jolanta Dargas (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia (...) maja 2010 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia (...) maja 2010 r., nr (...), po rozpatrzeniu odwołania R. M., utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2009 r. nr (...) odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia (...) października 2003 r. nr (...) potwierdzającą posiadanie przez R. M. prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w miejscowości B. w byłym województwie (...).

Z uzasadnienia wskazanej decyzji Ministra wynika, że dnia 28 kwietnia 2003 r. R. M. wystąpił z wnioskiem o potwierdzenie posiadania uprawnień do ekwiwalentu za mienie nieruchome pozostawione w miejscowości B., na terenie byłego województwa (...). Prezydent Miasta L. decyzją z dnia (...) października 2003 r. nr (...) potwierdził, iż R. M., syn J. i M., jest osobą uprawnioną do otrzymania ekwiwalentu za mienie nieruchome pozostawione na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru państwa. Wartość pozostawionej nieruchomości, zgodnie z operatem szacunkowym wykonanym przez rzeczoznawcę majątkowego W. C. w dniu (...) kwietnia 2003 r., według stanu na dzień jej pozostawienia oraz według cen i kosztów na dzień wydania wyżej wymienionej decyzji określona została na (...) złotych (słownie: (...) złotych). Decyzja stała się ostateczna z dniem (...) listopada 2003 r. W dniu 15 listopada 2005 r. R. M. złożył wniosek o ujawnienie w wojewódzkim rejestrze wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty, potwierdzonego wskazaną decyzją Prezydenta. Uprawniony wybrał jako formę rekompensaty świadczenie pieniężne wypłacane ze środków Funduszu Rekompensacyjnego. Na tej podstawie, w dniu (...) listopada 2005 r. na oryginale decyzji Prezydenta Miasta L. nr (...) została umieszczona adnotacja o wybranej formie realizacji prawa do rekompensaty oraz o jej wysokości. Dane wynikające z ww. decyzji ujawnione zostały w dniu (...) września 2007 r., w rejestrze prowadzonym przez Wojewodę (...), na podstawie rozporządzenia Ministra Skarbu Państwa z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie wzorów rejestrów zawierających dane dotyczące realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu 1 września 2008 r. R. M. złożył do Wojewody (...) wniosek o zmianę decyzji Prezydenta Miasta L. nr (...) poprzez aktualizację wartości pozostawionej nieruchomości, która miała nastąpić poprzez dokonanie jej ponownej wyceny. Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) stycznia 2009 r. nr (...) odmówił zmiany powyższej decyzji Prezydenta Miasta L. w trybie art. 155 k.p.a. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Ministra Skarbu Państwa decyzją z dnia (...) lipca 2009 r. nr (...).

Dnia 8 września 2009 r. do Wojewody (...) wpłynął wniosek R. M. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. nr (...) z dnia (...) października 2003 r. z uwagi na fakt, że decyzja ta była niewykonalna w dniu wydania i że jej niewykonalność ma charakter trwały. Zgodnie z uzasadnieniem zawartym we wniosku, niewykonalność decyzji wynika z braku regulacji prawnych dotyczących wypłaty świadczenia pieniężnego za mienie zabużańskie w momencie jej wydania. Wojewoda wszczął postępowanie administracyjne celem zbadania, czy zachodzą przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji, po czym decyzją z dnia (...) grudnia 2009 r. nr (...) odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta L. nr (...).

Od powyższej decyzji R. M. wniósł odwołanie do Ministra Skarbu Państwa, który po jego rozpatrzeniu stwierdził, że zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, do postępowań zakończonych wydaniem decyzji potwierdzających prawo do rekompensaty stosuje się art. 145, art. 145a, art. 146 § 2, art. 147-152, art. 154 § 2, art. 155-159 oraz art. 161-163 k.p.a. W przedmiotowej sprawie, w zakresie wniesionego odwołania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, ma zastosowanie art. 156 § 1 k.p.a., który enumeratywnie wymienia przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Przesłanki pozytywne stwierdzenia nieważności decyzji z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej - powinny być interpretowane dosłownie lub nawet ścieśniająco. Zatem kluczowe jest wykazanie, czy spełniona została przesłanka, zgodnie z którą można stwierdzić nieważność decyzji Prezydenta Miasta L. nr (...). W innym wypadku nie ma możliwości wzruszenia wyżej wymienionej decyzji poprzez stwierdzenie jej nieważności. Ustosunkowując się do twierdzeń odwołującego, iż decyzja Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2009 r. nie odpowiada zasadom państwa demokratycznego a decyzja Prezydenta Miasta L. nr (...) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, Minister wskazał na treść art. 6, 77 § 1, 80 k.p.a. Jednocześnie podniósł, iż strona została prawidłowo powiadomiona o zebraniu w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego oraz o treści art. 10 k.p.a. Ponadto Minister zauważył, że dla niniejszej sprawy istotne jest to, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym. Organ nadzoru, w tym postępowaniu działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej. Zatem w przedmiotowej sprawie dla wzruszenia decyzji Prezydenta Miasta L. nr (...) poprzez stwierdzenie jej nieważności niezbędne jest wykazanie, że decyzja była niewykonalna w dacie jej wydania i że niewykonalność ta ma charakter trwały. Organ odwoławczy powołując orzecznictwo sądowe podkreślił, iż stwierdzenie nieważności decyzji z powodu jej niewykonalności może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze niewykonalność decyzji musi istnieć w momencie jej wydania. W przepisie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. jako miarodajny stan rzeczy przyjęto ten, który istnieje w "dacie wydania decyzji". Zmiana stanu faktycznego lub prawnego powodująca niewykonalność decyzji, powstała już po wydaniu decyzji, nie stanowi podstawy stwierdzenia nieważności. Po drugie niewykonalność decyzji musi mieć charakter trwały. Decyzja trwale niewykonalna to taka, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków. Wobec czego oceny wykonalności decyzji nie można wiązać tylko z datą jej wydania, lecz należy uwzględniać okoliczności zachodzące później. Dodatkowo o niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Przy czym trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku.

W przedmiotowym stanie faktycznym Minister Skarbu Państwa podzielił zdanie Wojewody (...) o bezzasadności wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta L. nr (...). Fakt, iż w dacie wydania decyzji nie istniały przepisy prawa przewidujące rekompensatę w postaci świadczenia pieniężnego nie przesądza o jej trwałej niewykonalności. Zgodnie z wyżej przedstawionymi wywodami prawnymi, dla wykazania spełnienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., konieczne jest wykazanie ich kumulatywnego zaistnienia. Z uwagi na powyższe Minister stwierdził, że nie sposób podzielić poglądu, na którym odwołujący opiera żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, jakoby niewykonalność decyzji Prezydenta Miasta L. nr (...) miała charakter trwały. Natomiast w odniesieniu do wnoszonego przez R. M. żądania uchylenia decyzji Wojewody (...) z uwagi na fakt, iż decyzja Prezydenta Miasta L. nr (...) z dnia (...) października 2003 r. wydana została w oparciu o operat szacunkowy z dnia (...) kwietnia 2003 r. organ odwoławczy wskazał, iż operat szacunkowy, sporządzony dnia (...) kwietnia 2003 r., dołączony był do wniosku R. M. z dnia 28 kwietnia 2003 r. o potwierdzenie posiadania uprawnień określonych w art. 212 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zatem ww. operat szacunkowy był niewątpliwie aktualny w dacie wydawania decyzji przez Prezydenta Miasta L., tj. w dniu (...) października 2003 r. Na podstawie wyżej wymienionego operatu została wydana decyzja ostateczna, którą Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzją z dnia (...) stycznia 2009 r. odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta L. nr (...). Wobec czego Minister podniósł, że w uzasadnieniu decyzji z dnia (...) grudnia 2009 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta nr (...), organ I instancji słusznie podkreślił fakt, iż zgodnie z przepisami kolejnych ustaw obowiązujących w okresie po wydaniu decyzji Prezydenta Miasta L., aktualizacja wartości nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dokonywana była w drodze waloryzacji odpowiednimi wskaźnikami, na podstawie art. 5 i 227 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, nie zaś na podstawie nowych operatów szacunkowych. Ponadto stosownie do art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne, a stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej nr (...) naruszałaby zasadę równego traktowania podmiotów znajdujących się w takiej samej lub podobnej sytuacji - faktycznej lub prawnej, a więc posiadających decyzje lub zaświadczenia potwierdzające ich prawo do rekompensaty, a wydane na podstawie odrębnych przepisów (art. 32 Konstytucji RP). Powyższe argumenty, wsparte również zasadą trwałości decyzji administracyjnych, przemawiają za pozostawieniem spornej decyzji Prezydenta Miasta L. w mocy i skorzystaniem przez R. M. z waloryzacji świadczenia na dzień jego wypłaty, zgodnie z art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, który ma urealnić wartość rekompensaty wraz z upływem czasu. W związku z powyższym organ wojewódzki prawidłowo stwierdził, iż brak jest podstaw do wzruszenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta L. nr (...), bowiem przedmiotowa decyzja została wydana i stała się ostateczna zgodnie z obowiązującym wówczas porządkiem prawnym. Przedstawione stanowisko znajduje także potwierdzenie w decyzji Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu z dnia 4 grudnia 2007 r. (sprawa Wolkenberg przeciwko RP, LEX nr 327245).

W konsekwencji powyższego Minister Skarbu Państwa wydał decyzję z dnia (...) maja 2010 r., nr (...), którą utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2009 r. nr (...) odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia (...) października 2003 r. nr (...).

Na wskazaną decyzję Ministra R. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie niewykonanej przez skarżącego decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia (...) października 2003 r. i wydanie nowej decyzji w oparciu o aktualny operat szacunkowy nieruchomości z uwagi na słuszny interes skarżącego lub wydanie innych rozstrzygnięć w duchu sprawiedliwości w celu naprawienia krzywdzących decyzji. R. M. argumenty na poparcie swojej skargi przedstawił w jej obszernym uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę Minister podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Kontrolowana decyzja zapadła w postępowaniu nadzorczym.

Zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, z późn. zm.) do postępowań zakończonych wydaniem decyzji lub zaświadczeń potwierdzających prawo do rekompensaty stosuje się art. 145, art. 145a, art. 146 § 2, art. 147-152, art. 154 § 2, art. 155-159 oraz art. 161-163 k.p.a. Z treści powołanego przepisu wynika zatem, że organy administracji publicznej rozpoznające niniejszą sprawę uprawnione były do podjęcia działań w trybie nadzoru. Jednakże wyjaśnić należy, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowaniem administracyjnego, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu administracyjnego dotkniętego kwalifikowaną wadą nieważności. Organ administracji publicznej prowadząc postępowanie w trybie nieważnościowym posiada jedynie uprawnienia kasacyjne. Oznacza to, że rozstrzyga on tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia, w dacie wydania kontrolowanego aktu, przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga natomiast o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Tak więc istotą postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest przeprowadzenie, w oparciu o stan faktyczny i prawny, aktualny w dacie podjęcia kwestionowanego rozstrzygnięcia, analizy mającej wykazać, czy jest ono dotknięte kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Przy czym należy zauważyć, że decyzja o stwierdzeniu nieważności aktu administracyjnego wywołuje skutek ex tunc, czyli od dnia wydania aktu. Następuje wówczas powrót do stanu poprzedniego, obowiązującego przed dniem wydania decyzji, której nieważność stwierdzono. Instytucja stwierdzenia nieważności jest bowiem instytucją umożliwiającą wycofanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych wadami materialno-prawnymi. Wobec powyższego organ wydający zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję jak również organ I instancji posiadały uprawnienia wyłącznie do zbadania czy decyzja Prezydenta Miasta L. nr (...) została wydana zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, gdyż postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym - jest formą nadzoru. Wobec czego przedmiotem tego postępowania jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna, poddana nadzorowi dotknięta jest którakolwiek z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a., co oznacza, że tryb ten może być stosowany tylko w sytuacji bezspornego ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Zaistnienie tych przesłanek musi być oczywiste. Stwierdzenie nieważności decyzji powoduje ten skutek, że decyzja taka traci swoją moc obowiązującą od dnia jej wydania. Zgodnie z orzecznictwem NSA reprezentowany jest pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki które wywołuje decyzja. (por. np. wyrok SN z 8 kwietnia 1994 r.III ARN 13/94, OSN1994,z. 3, poz. 36, wyrok NSA z 18 lipca 1994 r. V SA535/94, ONSA 1995 z.2, poz. 91). Oczywistość naruszenia polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Chodzi więc o sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie (por. wyroki: WSA w Warszawie z 21 grudnia 2005 r. VII SA/Wa 706/05 Lex nr 196278, NSA z 9 lutego 2005 r. OSK 1134/04 Lex nr 165717, NSA w Warszawie z 26 września 2000 r. V SA 2998/99 Lex nr 51249, NSA - OZ we Wrocławiu z 17 kwietnia 2000 r. I SA/Wr 914/98 Lex nr 187879, NSA w Warszawie z 22 października 1999 r. I SA 8/98 Lex nr 47276). W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, tzn taki który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Z analizy akt sprawy wynika, że wbrew zarzutom skargi organy nadzoru wydane rozstrzygnięcia oparły o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, prawidłowo zinterpretowane przepisy prawa oraz właściwą analizę właściwie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co znalazło odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniach wydanych przez te organy decyzji nadzorczych. Właścicielem pozostawionego mienia był J. M., który w dniu (...) lutego 1997 r. na podstawie potwierdzonej notarialnie umowy przelewu wierzytelności (cesji) dokonał zrzeczenia swoich wierzytelności wobec Skarbu Państwa z tytułu mienia zabużańskiego na rzecz syna R. M. Tym samym jedyną osobą uprawnioną do ubiegania się o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia mienia nieruchomego w miejscowości B. w byłym województwie (...), to jest poza obecnymi granicami państwa polskiego stał się R. M. Należy zauważyć, że art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami obowiązujący w dacie wydania przez Prezydenta Miasta L. przedmiotowej decyzji, przewidywał możliwość wskazania przez właściciela nieruchomości jednej osoby uprawnionej do dziedziczenia ustawowego, na rzecz której miało nastąpić zaliczenie wartości mienia pozostawionego poza obecnymi granicami państwa polskiego. Wobec faktu, że R. M. jako syn właściciela nieruchomości był uprawniony do dziedziczenia ustawowego po J. M. należy zauważyć, iż Prezydent Miasta L. decyzją z dnia (...) października 2003 r., zasadnie uznał skuteczność prawną zrzeczenia dokonanego przez J. M. w dniu (...) lutego 1997 r., a zatem ww. decyzją prawidłowo ustalił krąg podmiotów uprawnionych do otrzymania ekwiwalentu za przedmiotową nieruchomość. Przy czym zauważyć należy, iż decyzja Prezydenta Miasta L. nr (...) została wydania na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 grudnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 200 r., Nr 46, poz. 543 z późn. zm.) ustawy i rozporządzeniu Rady Ministrów z 13 stycznia 1998 r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości (Dz. U. Nr 9, poz. 32 z późn. zm.). Zgodnie z art. 121 ust. 1 osobom, które w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. pozostawiły nieruchomości na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru państwa, a które na mocy umów międzynarodowych zawartych przez państwo miały otrzymać ekwiwalent za mienie pozostawione za granicą, zalicza się wartość pozostawionych nieruchomości na pokrycie opłat za użytkowanie wieczyste lub ceny sprzedaży działki budowlanej oraz położonych na niej budynków lub lokali stanowiących własność Skarbu Państwa. Oznacza to, ze osoby posiadające prawo do rekompensaty potwierdzone decyzją właściwego Starosty, mogły realizować swoje uprawnienia nabywając w drodze przetargu prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa. Identyczne pod tym względem rozwiązanie zawierała ustawa z dnia 12 grudnia 2003 r. o zaliczaniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego, z tym że przepisy ww. ustawy umożliwiały również realizację uprawnień osobom, których prawo do rekompensaty zostało potwierdzone na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów. W dniu 7 października 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W art. 13 ust. 1 i 2 tej ustawy przewidziano formy realizacji prawa do rekompensaty. Zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych dokonuje się w wysokości równej 20% wartości tych nieruchomości. Wysokość świadczenia pieniężnego również stanowi 20% wartości pozostawionych nieruchomości. Zgodnie z art. 7 ust. wyżej wymienionej ustawy także osoby posiadające zaświadczenia lub decyzje potwierdzające prawo do rekompensaty, wydane na podstawie odrębnych przepisów, mogą zrealizować wynikające z nich uprawnienia występując do właściwego wojewody z wnioskiem o ujawnienie w rejestrze i wskazując jedną z wyżej wymienionych form realizacji prawa do rekompensaty. W świetle powyższego należy uznać prawidłowość operatu sporządzonego w dniu (...) kwietnia 2003 r., jednocześnie wskazać należy iż ewentualna wadliwość operatu szacunkowego nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.

Odnosząc się do kwestii wykonalności decyzji Prezydenta wskazać należy, ze zgodnie z przepisami art. 156 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, regulującej zasady wyceny nieruchomości, operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony przez okres 12 miesięcy. Decyzja Prezydenta Miasta L. nr (...) została wydana w oparciu o operat szacunkowy z dnia (...) kwietnia 2003 r. co oznacza, że w dniu wydania decyzji był on aktualny. Stosownie do przepisów kolejnych ustaw obowiązujących w okresie po wyżej wymienionej decyzji, aktualizacja wartości nieruchomości pozostawionej dokonywana była w drodze waloryzacji odpowiednimi wskaźnikami, w oparciu o przepisy art. 5 i 227 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, nie zaś na podstawie nowych operatów szacunkowych. Wobec czego wskazana decyzja w żadnym wypadku nie była niewykonalna w dniu jej wydania. R. M. mógł swobodnie i zgodnie z własną wolą realizować uprawnienia wynikające z tej decyzji, w sposób wynikający z art. 212 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Istotnie, w dacie wydania tej decyzji brak było przepisów prawa przewidujących rekompensatę w postaci świadczenia pieniężnego, jednakże decyzja w dniu (...) października 2003 r. prawidłowo potwierdza na rzecz strony uprawnienia wynikające z przepisów ustawy ówcześnie obowiązującej. Nie można czynić organowi stosującemu prawo zarzutu z tego, że w dacie orzekania przez organ nie istniała forma rekompensaty, jakiej życzyłby sobie wnioskodawca. Ponadto decyzja z dnia (...) października 2003 r. jest również wykonalna w aktualnym stanie prawnym, w sposób określony art. 7 ust. 3 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418). Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia o trwałej niewykonalności decyzji. Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, iż decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia (...) października 2003 r. nie jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a., co obligowało organ nadzoru do odmowy stwierdzenia jej nieważności.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.