Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2509319

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 29 maja 2018 r.
I SA/Wa 1354/17
Cel i warunki uzupełniającego postępowania dowodowego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart.

Sędziowie WSA: Iwona Kosińska Joanna Skiba (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi Teatru (...) na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) kwietnia 2014 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji

1.

uchyla zaskarżoną decyzję;

2.

zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz Teatru (...) kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) grudnia 1993 r. Wojewoda (...), działając na podstawie art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 z późn. zm. - dalej jako ustawa) stwierdził nabycie z mocy prawa przez Teatr (...) w W. prawa użytkowania wieczystego zabudowanego gruntu o pow. (...) m2, oznaczonego jako działka nr (...) z obrębu (...), położonego w W. przy ul. (...)

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 1993 r. wystąpił A. K., podnosząc, iż do chwili obecnej nie został rozpoznany złożony przez A. B. wniosek z dnia (...) stycznia 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu, do którego w 1950 r. jego poprzedniczka prawna W. K. zakupiła od A. B. i innych spadkobierców A. B. stosowne prawa.

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju, po rozpatrzeniu złożonego przez Teatr (...) w W. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) grudnia 2013 r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 1993 r.

Uzasadniając decyzję organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1-2 ww. ustawy z dnia 29 września 1990 r. ustawodawca uwłaszczył z dniem 5 grudnia 1990 r. państwowe i komunalne osoby prawne posiadające w zarządzie grunt stanowiący własność Skarbu Państwa lub gminy. Uwłaszczenie nastąpiło z mocy prawa, według stanu prawnego obowiązującego w dniu 5 grudnia 1990 r. i oznaczało przekształcenie istniejącego prawa zarządu w prawa rzeczowe wymienione w powołanym przepisie przy czym nie mogło to narusza praw osób trzecich. Brak którejkolwiek z ww przesłanek w ocenie organu oznaczał, że uwłaszczenie nie mogło nastąpić.

Organ zrelacjonował dalej, że uwłaszczona na rzecz Teatru (...) nieruchomość stanowi część dawnej nieruchomości w. " (...)" - projektowanej działki nr (...). Ustalił, że na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu Decyzją Kierownika Wydziału Terenów Urzędu Dzielnicowego (...) z dnia (...) kwietnia 1974 r., została przekazana w użytkowanie Teatrowi (...) w W. pod magazyny dekoracji teatralnych, po czym w 1975 r. na podstawie pozwolenia na budowę Teatr (...) wybudował tam budynek.

Dalej organ wskazał, że wg zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że A. B. w dniu (...) stycznia 1949 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu, po czym notarialną umową sprzedaży z dnia (...) marca 1950 r., działając w imieniu własnym oraz M. Z. B., B. R. oraz B. B. (spadkobierców zmarłego w dniu (...) grudnia 1947 r. A. B., będącego właścicielem nieruchomości pod nazwą "(...)" sprzedała W. K. wszystkie prawa przysługujące im z tytułu własności ww nieruchomości jak i prawa wynikające z dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Jak ustalił organ, wniosek A. B. z (...) stycznia 1949 r. nie został dotychczas rozpoznany. Zdaniem organu pominięcie przez Wojewodę zbadania, czy w odniesieniu do nieruchomości będącej przedmiotem uwłaszczenia istnieją roszczenia osób trzecich oznacza, że decyzja Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 1993 r., zawiera wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż rażąco narusza prawo, tj. art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Organ wskazał, że zabudowanie nieruchomości budynkami magazynowymi nie może mieć wpływu na ocenę zaistnienia przesłanki z art. 156 § 2 k.p.a., skoro jest to skutek faktyczny, a nie prawny, wynika on ponadto nie z decyzji uwłaszczeniowej, a z uzyskania w 1974 r. prawa użytkowania ww. gruntu i pozwolenia na jego zabudowanie. Jednocześnie w ocenie Ministra w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 156 § 2 k.p.a. uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji (co stosownie uzasadnił).

Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) kwietnia 2014 r. złożył Teatr (...) w W. zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 8, 9, 11 oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. a także art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości przez niewłaściwą interpretacją art. 156 § 2 pkt 2 k.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie ww decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1649/14 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że zaskarżona decyzja zapadła przedwcześnie bez wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności a zatem z naruszeniem określonych w art. 7, 77, 80 i art. 107 § 3 przepisów k.p.a. Na wstępie Sąd zaakcentował, że w kontrolowanej sprawie postępowanie toczyło się w oparciu o przepisy art. 156-158 k.p.a., a zatem jego przedmiotem było ustalenie, czy kwestionowana decyzja z 1993 r. została wydana z wadami, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. a zwłaszcza - jak twierdził wnioskodawca - wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tym niemniej, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd - jak wyjaśnił - nie oceniał zasadności skargi pod kątem zarzutów merytorycznych, gdyż powziął wątpliwość odnośnie legitymacji skarżącego do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej z 1993 r.

W ocenie Sądu, w sytuacji rozpoznawania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej organ winien zatem działać bardziej precyzyjnie niż w postępowaniu zwyczajnym i nie może poprzestać jedynie na ustaleniu, że postępowanie z wniosku dekretowego nie zostało dotychczas zakończone. Z tych powodów Sąd podkreślił, że (cyt.): "Przed stwierdzeniem nieważności decyzji a więc przed stwierdzeniem, że doszło do rażącego naruszenia prawa i to w sposób oczywisty, organ winien zatem zwrócić się do organu orzekającego w trybie przepisów dekretowych o wskazanie: kto (a więc czy dawny właściciel), kiedy - a więc i czy w terminie do tego przewidzianym i dokładnie w stosunku do jakiej nieruchomości ów wniosek dekretowy złożył. Do akt sprawy winna być dołączona przynajmniej kopia tegoż wniosku dekretowego. W przeciwnym razie stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej należy uznać za przedwczesne albowiem, co wielokrotnie już tu podkreślano, w omawianym trybie nadzwyczajnym spełnienie przesłanki rażącego naruszenia prawa nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a tym bardziej rażącego naruszenia prawa nie można domniemywać". Tymczasem - jak kontynuował Sąd - w aktach sprawy nie było kopii wniosku dekretowego, ani też z akt nie wynikało, aby organ czynił ustalenia czy wniosek dekretowy został w ogóle złożony skutecznie. Wprawdzie - jak zaznaczył Sąd - organ orzekający w sprawie nieważności uwłaszczenia nie mógł sam dokonywać oceny formalnej wniosku dekretowego, ale w tym celu może zwrócić się do organu "dekretowego" o wskazanie, jakie w zakresie oceny formalnej wniosku przez owe 60 lat poczynił ustalenia. Organ zaś pominął ww czynności, co ostatecznie skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Poza tym - jak wywodził Sąd - wniosek W. K. o oddanie jej gruntu dekretowego jako prawo własności czasowej oraz "wniosek uzupełniający" A. B. został złożony w Urzędzie (...) w dniu 28 kwietnia 1950 r. z powołaniem się na wniosek z dnia (...) stycznia 1949 r. Tymczasem w akcie notarialnym z dnia (...) marca 1950 r., wpisano, że wniosek A. B. o prawo własności czasowej został złożony w dniu (...) lutego 1949 r. a nie (...) stycznia 1949 r.

W rezultacie brak wyjaśnienia wyżej opisanych wątpliwości oraz brak odniesienia się do wykazania przez skarżącego interesu prawnego w sprawie, brak w aktach kopii wniosku dekretowego, który stanowił podstawę stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z 1993 r. - zdaniem Sądu - uzasadniał uchylenie zaskarżonej decyzji celem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego oraz odniesienia się do materiałów i dokumentów w aktach już zawartych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Minister Infrastruktury i Rozwoju, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2181/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu Wojewódzkiego nie było uzasadnione. W aktach postępowania znajduje się w szczególności akt notarialny z dnia (...) marca 1950 r. zawierający umowę zawartą przez A. B. o sprzedaży własności praw przysługujących m.in. z tytułu dekretu "warszawskiego" z dnia 26 października 1945 r. w udziale (...) do nieruchomości p.n. "(...)." W aktach tych znajdują się również: wniosek uzupełniający A. B. z dnia (...) marca 1950 r. do wniosku z dnia (...) tycznia 1949 r. o przyznanie własności czasowej a także wniosek W. K. z dnia (...) marca 1950 r. również o przyznanie prawa własności czasowej, a także pismo z Urzędu Miasta Wydział Spraw Dekretowych i Związków Wyznaniowych skierowane do Wydziału Obrotu Nieruchomościami (...) z dnia (...) sierpnia 2008 r. informujące, że do nieruchomości (...), oznaczonej jako "(...)" działka nr (...) został złożony przez spadkobierców d. właściciela wniosek o przyznanie prawa własności czasowej w trybie art. 7 ww. dekretu warszawskiego i powyższy wniosek - w części dotyczącej przedmiotowego gruntu - nie został dotąd rozpatrzony.

W aktach "dekretowych" znajduje się również pismo A. K. z dnia (...) lipca 2009 r., w którym zgłosił on swój udział w tym postępowaniu, przedstawiając m.in. postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po W. K. oraz pełnomocnictwo innego spadkobiercy. Następnie pismem z dnia 4 listopada 2009 r. udział swój w postępowaniu "dekretowym" zgłosiła też Ż. M. jako dalszy spadkobierca po małżonkach M. i A. S., którym W. K. zbyła część praw do majątku nabytego od spadkobierców A. B.

Powyższe dane - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - wystarczająco dowodzą, że toczy się w stosunku do spornego gruntu postępowanie prowadzone w trybie art. 7 dekretu "warszawskiego". Bierze w nim udział także - jako strona - A. K. Obie decyzje (uwłaszczeniowa i przyszła "dekretowa") odnosić się będą w części do tego samego gruntu. Zatem informacje te winny wystarczyć do podjęcia w tym postępowaniu stosownej decyzji. W konsekwencji należało uznać, że A. K. miał interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji uwłaszczeniowej natomiast rzeczą Sądu Wojewódzkiego winno być wszechstronne rozpoznanie sprawy wywołanej skargą Teatru (...) w W.

Uzasadnienie prawne

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369ze zm. dalej pppsa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie wyrokiem z 14 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2181/15 Naczelny sad Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Powodem uchylenia ww. wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie było uznanie, na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, że A. K. miał interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji uwłaszczeniowej. Zgodnie zatem z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może zatem dokonać odmiennej interpretacji przepisów niż interpretacja wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego. Odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 190 zdanie pierwsze ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dotyczyć może tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego. Gdy w trakcie ponownego rozpoznania sprawy sąd pierwszej instancji stwierdzi, że stan faktyczny, który stanowił podstawę faktyczną rozstrzygnięcia dokonanego przez Naczelny Sąd Administracyjny nie został dostatecznie wyjaśniony bądź jest odmienny od przyjętego przez NSA, nie jest związany wyrażoną poprzednio oceną, ponieważ do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (podobnie w wyrokach: SN z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. akt I PKN 226/98; NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1064/08; NSA z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 342/05; NSA z dnia 4 września 2007 r., sygn. akt I FSK 1130/06). Drugi z przypadków utraty mocy wiążącej wykładni prawa wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego to podjęcie, po wydaniu przez NSA, a przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania - przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały, w której wyrażona zostanie odmienna wykładnia prawa od przyjętej w wyroku wydanym w tej sprawie w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej. W takim przypadku moc wiążącą będzie miała wykładnia wynikająca z uchwały (art. 269 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, por. także: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, s. 420-421; B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Kraków 2006, s. 451; uchwała NSA z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt I FPS 1/08).

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zdaniem sądu zaistniał pierwszy z wyżej opisanych wyjątków, pozwalający Sądowi przy ponownym rozpoznaniu sprawy na odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r.

Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, wyrok może być wydany również na posiedzeniu niejawnym w postepowaniu uproszczonym, o ile ustawa tak stanowi. Orzekanie "na podstawie akt sprawy", o którym mowa w art. 133 § 1 p.p.s.a. oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Akta sprawy, o których mowa w art. 133 § 1 p.p.s.a., obejmują akta postępowania administracyjnego oraz akta sądowe. (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2016 r. sygn. II GSK 3031/16, wyrok NSA z dnia 9. 08.2016 r. publik. www.nsa.gov.pl.).

Z dołączonego do akt sądowych przez pełnomocnika uczestnika A. K. (inicjatora postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody (...) z (...) grudnia 1993 r.) i dopuszczonego jako dowód w sprawie odpisu aktu notarialnego z dnia (...) grudnia 1950 r. rep. nr (...) sporządzonego przed notariuszem B. G. wynika, że W. K. zbyła na rzecz W. R. oraz J. M. określone udziały jej przysługujące, które nabyła aktem notarialnym z dnia (...) marca 1950 r. od spadkobierców A. B. z reszty nieruchomości oznaczonej jako " (...)", względnie wszystkie swoje prawa i roszczenia przysługujące jej z tytułu własności jak też dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na terenie miasta stołecznego Warszawy. Należy wskazać, że przepisy p.p.s.a. w art. 106 § 3 przewidziały możliwość przeprowadzenia przez sąd administracyjny dowodów uzupełniających, co oznacza, że również te dowody są brane pod uwagę przy orzekaniu. (por. wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 2016 r. sygn. II GSK 357/15, lex nr 2119202).

Mając zatem na względzie datę zawarcia tej umowy stwierdzić należy, że dokument ten istniał w dniu wydania zaskarżonej decyzji z dnia (...) kwietnia 2014 r. Okoliczności wynikające z tego aktu mają charakter istotny w przedmiotowej sprawie, gdyż dotyczą kwestii związanych z oceną legitymacji wnioskodawcy domagającego się stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej z 1993 r. Przeprowadzenie przez Sąd I instancji na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z ww. aktu służy wyjaśnieniu istotnych wątpliwości i nie powoduje przedłużenia postępowania w sprawie.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Może on dokonywać jedynie takich ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem tejże decyzji. Uzupełniające postępowanie dowodowe, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. ma na celu umożliwienie sądowi skonfrontowanie z dokumentami prawidłowości ustaleń dokonanych w toku postępowania na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, jeśli w sprawie istnieją istotne wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie stwierdzał, że: "Celem postępowania dowodowego, o którym stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny jest dopuszczalne zatem wówczas, gdy dopuszczony z urzędu dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. taka sytuacja ma natomiast miejsce w przedmiotowej sprawie.

Reasumując, należy zatem uznać, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania - art. 7, 77, 80, i 107 § 1 i 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż wydał decyzję bez wyjaśnienie kwestii istotnych w sprawie.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ musi we właściwy sposób ustalić interes prawny wnioskodawcy postępowania nieważnościowego i ocenić, czy dopuszczalne jest badanie przesłanek nieważności orzeczenia z dnia (...) grudnia 1993 r.

Na koniec należy wskazać, że złożony przez skarżącego wniosek o zawieszenie postępowania nie był zasadny. Fakt złożenia w dniu 8 maja 2018 r. przez A. K. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) grudnia 2013 r. wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z (...) grudnia 1993 r. nie stanowi podstawy do zawieszenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z uchwałą Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2017 r. sygn. akt II GPS 1/17 (publik. cbois) w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego można wszcząć postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, jednakże organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić to postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego.

W tej sytuacji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. sąd orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.