I SA/Wa 1211/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3013999

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2019 r. I SA/Wa 1211/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriela Nowak.

Sędziowie WSA: Bożena Marciniak (spr.), Monika Sawa.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2019 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta R. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia (...) kwietnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z (...) kwietnia 2019 r., nr (...), Minister Inwestycji i Rozwoju, po rozpoznaniu odwołania Prezydenta Miasta R., uchylił w całości decyzję Wojewody (...) z (...) maja 2017 r., (...), i orzekł o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość przeznaczoną na realizację inwestycji drogowej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju złożył Prezydent Miasta R.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym;

Nieruchomość położona w R., obrębie C., oznaczona jako działka nr (...) o pow. (...) ha została objęta decyzją Wojewody (...) Nr (...) z (...) lipca 2016 r. pn. "Budowa regionalnej drogi (...) - k.m. (...) - k.m. (...)". Ww. decyzja stała się ostateczna z dniem (...) sierpnia 2016 r.

Decyzją z (...) maja 2017 r. Wojewoda (...) orzekł w pkt 1 o ustaleniu odszkodowania na rzecz A. M. w wysokości (...) zł za przedmiotową nieruchomość, w pkt 2 o powiększeniu odszkodowania ustalonego w pkt 1 o 5% wartości nieruchomości, tj. o kwotę (...) zł, a w pkt 3 o zobowiązaniu Prezydenta Miasta R. do wypłaty ustalonego w pkt 1 oraz powiększonego w pkt 2 odszkodowania.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył Prezydent Miasta R.

Decyzją z (...) kwietnia 2019 r. Minister Inwestycji i Rozwoju uchylił w całości decyzję Wojewody (...) z (...) maja 2017 r. i orzekł w pkt 1 o ustaleniu odszkodowania za przedmiotową nieruchomość w wysokości (...) zł, w pkt 2 o powiększeniu ustalonego w pkt 1 odszkodowania o 5% wartości nieruchomości, tj. o kwotę (...) zł, w pkt 3 o przyznaniu odszkodowania ustalonego w pkt 1 i powiększonego w pkt 2 w łącznej kwocie (...) zł na rzecz C. M., a w pkt 4 o zobowiązaniu Prezydenta Miasta R. do wypłaty ww. odszkodowania.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Minister podniósł, że podstawę do ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość stanowił operat szacunkowy z (...) kwietnia 2017 r. sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego P. T. Organ wskazał również, że w dniu (...) października 2018 r. rzeczoznawca potwierdził aktualność ww. operatu.

Po analizie przedmiotowego operatu Minister uznał, że biegły poprawnie określił przedmiot, zakres, cel, a także podstawy (formalne, prawne i merytoryczne) dokonanej wyceny. Także daty istotne dla operatu szacunkowego zostały ustalone zgodnie z przepisami ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r.

Minister wskazał, że badając przeznaczenie planistyczne nieruchomości rzeczoznawca ustalił, że przedmiot wyceny na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej objęty był miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta R., zatwierdzonym uchwałą nr (...) Rady Miasta R. z (...) maja 2014 r., zgodnie z którym działka nr (...) znajdowała się w całości na terenach komunikacji drogowej oznaczonych jako (...) - tereny publicznych dróg klasy "główna ruchu przyspieszonego".

Organ podniósł, że na stronach 12-13 ww. operatu biegły wyjaśnił, że biorąc pod uwagę cel, zakres i przedmiot wyceny, a także dostępność danych o transakcjach kupna-sprzedaży na lokalnym oraz regionalnym rynku nieruchomości, ze względu na stwierdzenie niewystąpienia w obrocie dostatecznej do przeprowadzenia wyceny liczby nieruchomości spełniających kryteria podobieństwa, o porównywalnych częściach składowych i co za tym idzie brak możliwości wyznaczenia wartości rynkowej nieruchomości, w procedurze wyceny wyznaczona została wartość odtworzeniowa nieruchomości.

Następnie biegły wskazał, że wycena własności gruntu o przeznaczeniu pod tereny dróg przeprowadzona została z zastosowaniem podejścia porównawczego, metodą korygowania ceny średniej, a także przedstawił sposób wyceny części składowych nieruchomości - podejście kosztowe, metoda kosztów odtworzenia, technika wskaźnikowa.

Biegły wyjaśnił także, że przeznaczenie przedmiotowej działki ustalone w decyzji Wojewody (...) nr (...) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest zbieżne z jej przeznaczeniem wynikającym z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji, na potrzeby opracowania dokonano monitoringu kształtowania się cen nieruchomości niezabudowanych przeznaczonych pod tereny dróg. Badaniem objęto całe miasto R., biorąc pod uwagę jedynie obrót prawem własności. Z uwagi na fakt, że na analizowanym rynku lokalnym odnaleziono jedynie 6 transakcji spełniających kryterium podobieństwa, rozszerzono analizę na rynek regionalny (województwo (...), miasta (...)). Do ostatecznej analizy wyłoniono 17 transakcji porównawczych, których ceny wahały się od (...) zł/m2 do (...) zł/m2. Biegły ustalił, że ceny na rynku regionalnym zależały od cech rynkowych: położenie (waga 40%), otoczenie (waga 35%), topografia (waga 25%). Następnie dokonał charakterystyki nieruchomości o cenie maksymalnej i o cenie minimalnej z analizowanego zbioru transakcji w aspekcie przyjętych cech rynkowych. Kolejno określił, że z uwagi na obserwowaną stagnację na ryku nieruchomości, nie wprowadza korekty cen transakcyjnych ze względu na upływ czasu. Ostatecznie, wartość 1 m2 gruntu działki nr (...) oszacował na kwotę (...) zł, co przy powierzchni (...) m2 dało wartość (...) zł.

W dalszej kolejności rzeczoznawca majątkowy oszacował wartość odtworzeniową części składowych: składników budowlanych w postaci: ogrodzenia z siatki na słupkach stalowych - oszacowanego na kwotę (...) zł, przyłącza energetycznego - oszacowanego na kwotę (...) zł; wartość składników roślinnych oszacowano natomiast na kwotę (...) zł. Łączna wartość części składowych oszacowana została na kwotę (...) zł.

W ocenie organu odwoławczego, operat szacunkowy z (...) kwietnia 2017 r. zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami i rozporządzenia Rady Ministrów z (...) września 2004 r. Opinia rzeczoznawcy jest spójna i logiczna, sam zaś operat sporządzony w sposób jasny, czytelny i odpowiadający regułom prawidłowego zastosowania danej metody szacowania wartości nieruchomości. Przedstawia on przejrzyście i jednoznacznie wnioski z wyceny w sposób umożliwiający korzystającemu zrozumienie wyrażanych opinii.

Ponadto, Minister podniósł, że wobec zarzutów odwołania poddał ocenie operat szacunkowy z (...) października 2016 r. sporządzony na zlecenie Prezydenta Miasta R. przez rzeczoznawcę majątkowego E. W. Organ odwoławczy uznał, że ww. operat nie może stanowić podstawy wyceny z uwagi na nieprawidłowości i niejasności w nim zawarte. Organ wskazał, że jego zastrzeżenia budzi przede wszystkim rozpiętość cen nieruchomości podobnych. W ww. operacie rzeczoznawca wskazała, że ceny kształtowały się na poziomie od ok. (...) zł/m2 do (...) zł/m2. Sama rozpiętość cen wskazuje na to, że nie mogły być to nieruchomości podobne. Dodatkowo, nieruchomości przyjęte do porównania przez E. W. wykazują się dużą rozpiętością powierzchni, tj. od (...) m2 do (...) m2. Wobec powyższego, przyjęte do porównania nieruchomości nie spełniają cech jakimi charakteryzować się powinna, zgodnie z art. 4 pkt 16 ugn, nieruchomość podobna. Niezależnie od powyższego, w przypadku ww. operatu nie ma już możliwości potwierdzenia jego ważności.

Końcowo organ odwoławczy podniósł, że A. M., mąż C. M., zmarł w dniu (...) marca 2018 r. Z notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia z (...) czerwca 2018 r. wynika, że spadek po zmarłym nabyła w całości jego żona C. Z tego powodu organ uchylił decyzję Wojewody (...) i przyznał odszkodowanie na rzecz C. M.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju wniósł Prezydent Miasta R. zarzucając tej decyzji naruszenie:

1) art. 12 ust. 5, art. 18 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 130 ust. 2, 134 i 135 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że sporządzona przez biegłego P. T. opinia jest prawidłowa, natomiast opinia biegłej E. W. z uwagi na nieprawidłowości i niejasności nie może stanowić podstawy do dokonania wyceny;

2) art. 7, 77 i 84 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy do akt sprawy złożone zostały dwa operaty sporządzone przez rzeczoznawców z zastosowaniem różnych metod wyceny i nie zasięgnięto opinii innej osoby posiadającej wiedzę specjalną a względnie wobec twierdzeń organu dotyczących niejasności i nieprawidłowości w jednym z operatów nie uzyskano stosownych wyjaśnień od autorów tego operatu.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wniósł również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu - operatu (...).

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajdują się dwie opinie rzeczoznawców prezentujące znaczną rozbieżność w wartości wyceny nieruchomości będącej przedmiotem postępowania organ administracji powinien powołać innego biegłego lub biegłych celem wydania nowej opinii lub oceny tych złożonych do akt sprawy a względnie w razie powzięcia wątpliwości co do prawidłowości jednej z opinii - uzyskać stosowne stanowisko autorów tej opinii (co do której istnieją przedmiotowe wątpliwości). Obowiązkiem organu jest bowiem wyjaśnienie wszelkich wątpliwości, w szczególności jeżeli znajdujące się w materiale dowodowym opinie biegłych nie są ze sobą zgodne.

Skarżący zarzucił, że organ pomija różnice pomiędzy ustaloną przez biegłego P. T. ceną średnią w wysokości (...) zł/m2, a średnią ceną nieruchomości drogowej w wysokości (...) zł/m2 ustalaną w wyniku analogicznej analizy rynku przez innych biegłych powołanych przez organ w innych prowadzonych równolegle postępowaniach. Skarżący odwoływał się bowiem nie tylko do opinii sporządzonej przez biegłą E. W., ale również do innych opinii biegłych, którymi w analogicznych sprawach posiłkował się sam organ administracji. Podniósł, że opinie te dotyczyły tej samej inwestycji drogowej oraz tożsamego rynku nieruchomości. Tym samym, zaskakujące było zaakceptowanie, bez ich merytorycznej weryfikacji, tak dużych rozbieżności w dokonanych wycenach.

W ocenie skarżącego, w sytuacji, gdy w wycenie stanowiącej dowód z opinii biegłego, jak też wycenie stanowiącej dowód z dokumentu istnieją opisane wyżej rozbieżności - wobec trudności w ocenie dokonanej przez biegłych analizy rynku w sytuacji, gdy organ nie dysponuje wiedzą specjalistyczną - konieczne wydaje się zasięgnięcie opinii kolejnego rzeczoznawcy. Podkreślił, że wspomniane rozbieżności dotyczą również opinii biegłych, którymi posługuje się sam organ.

Ponadto, skarżący podtrzymał zarzut, że sam składnik budowlany, a w szczególności szambo, wyceniony został w kwocie czterokrotnie różniącej się od wartości ustalonej w opinii sporządzonej na zlecenie skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W niniejszej sprawie kontroli Sądu podlega decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju, którą organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Wojewody (...) z (...) maja 2017 r. i orzekł w pkt 1 o ustaleniu odszkodowania za prawo własności nieruchomości położonej w R., obrębie C., oznaczonej jako działka nr (...) o pow. (...) ha w wysokości (...) zł, w pkt 2 o powiększeniu ustalonego w pkt 1 odszkodowania o 5% wartości nieruchomości, tj. o kwotę (...) zł, w pkt 3 o przyznaniu odszkodowania ustalonego w pkt 1 i powiększonego w pkt 2 w łącznej kwocie (...) zł na rzecz C. M., a w pkt 4 o zobowiązaniu Prezydenta Miasta R. do wypłaty ww. odszkodowania.

Sposób ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą na realizację celu publicznego określają przepisy ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121, dalej jako "u.g.n.") oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie").

Z powołanych regulacji wynika, że ustalenie odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającego wartość nieruchomości (art. 130 ust. 2 u.g.n). Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135 u.g.n., wartość rynkowa nieruchomości. Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami. Wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości. Natomiast jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia (art. 134 ust. 1-4 u.g.n.). Stosownie do art. 154 ust. 1 u.g.n., wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Art. 154 ust. 2 u.g.n. stanowi zaś, że w przypadku braku planu miejscowego przeznaczenie nieruchomości ustala się na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W przypadku braku studium lub decyzji, o których mowa w ust. 2, uwzględnia się faktyczny sposób użytkowania nieruchomości (art. 154 ust. 3 u.g.n.). Ponadto, w rozporządzeniu z 21 września 2004 r. przewidziano, że zasady wyceny nieruchomości przeznaczonych na inwestycje drogowe są uzależnione od ich przeznaczenia przed przejęciem pod drogi publiczne. Stosownie do § 36 ust. 4 rozporządzenia, jeżeli wyceniania nieruchomość w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej była przeznaczona pod inwestycję drogową to wycena takiej nieruchomości następuje według zasad określonych w tym przepisie. Natomiast, gdy w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wyceniona nieruchomość nie była przeznaczona pod inwestycję drogową, to wycenę należy oprzeć na przepisie § 36 ust. 3 rozporządzenia.

W rozpoznawanej sprawie podstawę ustalenia wysokości odszkodowania za prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...) stanowił operat szacunkowy sporządzony w dniu (...) kwietnia 2017 r. przez rzeczoznawcę majątkowego P. T., którego aktualność biegły potwierdził stosowną klauzulą w piśmie z (...) października 2018 r.

W ww. operacie biegły dokonał ustaleń w zakresie przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości i stwierdził, że na dzień wydania decyzji realizacyjnej nieruchomość objęta była miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta R., zatwierdzonym uchwałą nr (...) Rady Miasta R. z 28 maja 2014 r., zgodnie z którym działka nr (...) znajdowała się w całości na terenach komunikacji drogowej oznaczonych jako (...) - tereny publicznych dróg klasy "główna ruchu przyspieszonego".

Biegły następnie wyjaśnił, że ze względu na stwierdzenie niewystąpienia w obrocie dostatecznej do dokonania wyceny liczby nieruchomości podobnych, o porównywalnych częściach składowych i co za tym idzie brak możliwości wyznaczenia wartości rynkowej nieruchomości, w procedurze wyceny wyznaczona została wartość odtworzeniowa nieruchomości. Wyjaśnił również, że wycena własności gruntu o przeznaczeniu pod tereny dróg przeprowadzona została z zastosowaniem podejścia porównawczego, metodą korygowania ceny średniej, a także przedstawił sposób wyceny części składowych nieruchomości - podejście kosztowe, metoda kosztów odtworzenia, technika wskaźnikowa.

W operacie wskazano, że przeznaczenie wycenianej nieruchomości ustalone w decyzji realizacyjnej jest zbieżne z jej przeznaczeniem wynikającym z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji, na potrzeby opracowania biegły dokonał monitoringu kształtowania się cen nieruchomości niezabudowanych przeznaczonych pod tereny dróg. Badaniem objął całe miasto R., biorąc pod uwagę jedynie obrót prawem własności. Z uwagi na fakt, że na analizowanym rynku lokalnym znalazł jedynie 6 transakcji spełniających kryterium podobieństwa, poszerzył analizę o rynek regionalny (województwo (...), miasta (...)). Do ostatecznej analizy rzeczoznawca wyłonił 17 transakcji porównawczych, których ceny wahały się od (...) zł/m2 do (...) zł/m2. Wyjaśnił, że ceny na rynku regionalnym zależały od cech rynkowych: położenie (waga 40%), otoczenie (waga 35%), topografia (waga 25%). Następnie biegły dokonał charakterystyki nieruchomości o cenie maksymalnej i o cenie minimalnej z analizowanego zbioru transakcji w aspekcie przyjętych cech rynkowych. Kolejno określił, że z uwagi na obserwowaną stagnację na ryku nieruchomości, nie wprowadza korekty cen transakcyjnych ze względu na upływ czasu. Ostatecznie, wartość 1 m2 gruntu działki nr (...) oszacował na kwotę (...) zł, co przy powierzchni (...) m2 dało wartość (...) zł. W dalszej kolejności rzeczoznawca majątkowy oszacował wartość odtworzeniową części składowych na łączną kwotę (...) zł.

Po analizie operatu szacunkowego z (...) kwietnia 2017 r. Sąd podzielił ocenę organu, że opracowanie biegłego zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami ustawy z (...) sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i rozporządzenia z (...) września 2004 r. Opinia jest spójna i logiczna, a operat szacunkowy sporządzony w sposób jasny, czytelny, odpowiadający regułom prawidłowego zastosowania danej metody szacowania wartości nieruchomości. W szczególności rzeczoznawca, zgodnie z wymogami prawa, wskazał podstawy prawne i uwarunkowania dokonanych czynności, rozwiązania merytoryczne a także przedstawił tok obliczeń oraz ich wynik końcowy. Opisał również sposób wyceny nieruchomości, w tym przedstawił analizę i charakterystykę rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny. W tej sytuacji podzielić trzeba stanowisko organu odwoławczego, że wysokość odszkodowania za przedmiotową nieruchomość została ustalona prawidłowo, co czyni niezasadnymi zarzuty naruszenia art. 12 ust. 5, art. 18 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 130 ust. 2, 134 i 135 ustawy o gospodarce nieruchomościami Sad nie podzielił również zarzutów naruszenia art. 7, 77 i 84 kodeksu postępowania administracyjnego. Naruszenia powołanych przepisów skarżący upatruje w tym, że w sytuacji gdy do akt sprawy zostały złożone dwa operaty szacunkowe sporządzone przez rzeczoznawców, z zastosowaniem różnych metod wyceny, organ nie zasięgnął opinii innej osoby posiadającej wiedzę specjalną, a względnie wobec twierdzenia, że jeden z operatów zawiera niejasności i nieprawidłowości nie uzyskał stosownych wyjaśnień autora tego operatu. Odnosząc się do powyższego wyjaśnić trzeba, że jak wynika z treści zaskarżonej decyzji organy poddały, zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., wnikliwej analizie nie tylko treść operatu z (...) kwietnia 2017 r., ale również treść przedłożonego przez skarżącego operatu rzeczoznawcy E.W. z (...) października 2016 r. Po analizie treści tej ostatniej wyceny podzielić trzeba stanowisko organu, że zawiera ona nieprawidłowości i niejasności, które powodują, że nie może stanowić podstawy wyceny przedmiotowej nieruchomości. Wątpliwości budzi przede wszystkim, na co trafnie zwrócił uwagę organ, rozpiętość cen nieruchomości podobnych. W ww. operacie rzeczoznawca ustaliła, że ceny tych nieruchomości kształtowały się na poziomie od ok. (...) zł/m2 do (...) zł/m2, co wskazuje na to, że nie mogły to być nieruchomości podobne. Prawidłowo również zwrócił uwagę organ, że nieruchomości przyjęte w ww. operacie do porównania wykazują się dużą rozpiętością powierzchni, tj. od (...) m2 do (...) m2. Wobec powyższego, nie spełniają one cech jakimi charakteryzować się powinna, zgodnie z art. 4 pkt 16 u.g.n., nieruchomość podobna. Z uwagi na powyższe nieprawidłowości oraz upływ ponad dwóch lat od sporządzenia ww. operatu zasadnie uznał organ, że nie może on stanowić podstawy ustalenia odszkodowania w rozpoznawanej sprawie.

Nie mogły również podważyć operatu szacunkowego sporządzonego na potrzeby przedmiotowego postępowania wyceny sporządzone na potrzeby innych postępowań określające inną (wyższą) wartość nieruchomości. Wyjaśnić trzeba, że operat jest dowodem sporządzonym dla indywidualnego określenia wartości nieruchomości w konkretnej sprawie odszkodowawczej. Każdy zatem z operatów zawiera elementy indywidualne, sama zaś pozycja rzeczoznawcy jest zbliżona do zawodu zaufania publicznego, który ostatecznie wskazuje cechy szacowanej nieruchomości oraz ich wpływ na wartość. Tym samym wyceny sporządzone na potrzeby innych postępowań nie mogły podważyć wartości dowodowej operatu szacunkowego sporządzonego w niniejszej sprawie. Wobec powyższego, Sąd nie uwzględnił zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - operatu szacunkowego znajdującego się w aktach innego postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wojewodę (...).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.