Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1145339

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 19 stycznia 2012 r.
I SA/Wa 1089/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.).

Sędziowie WSA: Jolanta Dargas Dariusz Pirogowicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi W. L. i W. L. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2011 r. nr (...) w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) kwietnia 2011 r. nr (...), po rozpatrzeniu odwołania W. i W. L., utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu (...) z dnia (...) lutego 2011 r. nr (...) orzekającą o odmowie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w Z., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr (...) (dawniej nr (...)) o powierzchni (...) m2, uregulowaną w księdze wieczystej KW Nr (...).

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Starosta Powiatu (...) decyzją z dnia (...) lutego 2011 r. odmówił ustalenia odszkodowania na rzecz W. i W. L. za przedmiotową nieruchomość stwierdzając w uzasadnieniu, że sporna nieruchomość nie przeszła na podstawie art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741) obowiązującego na dzień wydania decyzji podziałowej Prezydenta Miasta Z. z dnia (...) listopada 1998 r., na rzecz Gminy Miasta Z., a tym samym brak jest podstaw do wydania stosownej decyzji ustalającej odszkodowanie w trybie obecnie obowiązującego art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.).

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem W. i W. L. złożyli odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na naruszenie przez Starostę art. 98 ust. 1 w związku z art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że znajdująca się w liniach rozgraniczających ulicy (...) w Z. działka ewidencyjna nr (...) (dawniej nr (...)) o powierzchni (...) m2 nie stała się własnością podmiotu publicznoprawnego, mimo że zdaniem odwołujących się istnieje w obrocie prawnym decyzja podziałowa, mocą której wydzielono sporną nieruchomość pod drogę publiczną. Wskazano ponadto na naruszenie art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6, 7, 8 i 16 k.p.a.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda (...) stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy przywołał treść art. 98 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami i wyjaśnił, że z powyższej regulacji wynika, że przesłankami warunkującymi ustalenie w trybie administracyjnym odszkodowania na rzecz właściciela bądź użytkownika wieczystego za grunt wydzielony pod drogę publiczną lub pod poszerzenie drogi publicznej jest uznanie, iż działki gruntu przejęte zostały pod drogę publiczną, a zatem z treści decyzji podziałowej w sposób jednoznaczny musi wynikać, że konkretny grunt został na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego wydzielony pod drogę publiczną i w konsekwencji nastąpiło nabycie z mocy prawa przez jednostkę samorządu terytorialnego lub Skarb Państwa własności tych działek oraz brak uzgodnienia odszkodowania w drodze porozumienia pomiędzy zainteresowanymi. Tak więc przedmiotowe działki gruntu przechodzą z mocy prawa na własność danej jednostki samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o zatwierdzeniu podziału stała się ostateczna. Przy czym art. 98 ust. 1 stanowiąc o przejściu prawa własności z mocy samego prawa nie reguluje podziału nieruchomości lecz określa następujące z mocy prawa skutki decyzji podziałowej. Wobec czego zmiana stanu prawnego na podstawie tego unormowania następuje z mocy prawa i stanowi samodzielną podstawę ujawnienia w księdze wieczystej przejścia prawa własności. Na podstawie analizy treści właściwej decyzji podziałowej organ prowadzący postępowanie w trybie art. 98 ust. 3 jest natomiast zobowiązany zbadać, czy zachodziły powyższe przesłanki warunkujące możliwość wypłaty odszkodowania za utracone prawo własności części nieruchomości prywatnej wydzielonej pod drogę publiczną. Wojewoda wskazał, że na gruncie rozpatrywanej sprawy oznacza to, iż aby doszło do ustalenia odszkodowania na rzecz osób uprawnionych, sporna nieruchomość położona w Z., oznaczona w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr (...) (dawniej nr (...)) o powierzchni (...) m2 uregulowana w księdze wieczystej KW Nr (...) musiałyby zostać wydzielona pod drogę publiczną i w wyniku tego podziału przejść na własność podmiotu publicznoprawnego z mocy prawa. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dacie wydania decyzji podziałowej Prezydenta Miasta Z. z dnia (...) listopada 1998 r. nr (...) art. 98 ust. 1 stanowił, że działki gruntu wydzielone pod drogi z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa na własność gminy z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna, a orzeczenie o podziale prawomocne. W tym czasie w ustawie o gospodarce nieruchomościami nie istniało bowiem pojęcie dróg publicznych, jak również zagadnienie wydzielania działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Sformułowanie "działki wydzielone pod drogi publiczne" obejmuje swoim zakresem zarówno grunty przeznaczone pod budowę nowych dróg, jak i grunty przeznaczone pod rozbudowę dróg, co zostało ukształtowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia (...) listopada 1998 r. zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w Z. przy ulicy (...), obręb (...), składającej się z działek ewidencyjnych nr: (...) o łącznej powierzchni (...) ha, uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr (...), stanowiącej współwłasność W. i W. L. oraz E. i Z. P., w wyniku którego powstała działka ewidencyjna nr (...) o powierzchni (...) ha i działka ewidencyjna nr (...) o powierzchni (...) ha. Przedmiotowego podziału dokonano między innymi na podstawie art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, który wskazywał, że niezależnie od ustaleń planu miejscowego podział nieruchomości może nastąpić podział w celu zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ten ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków. Decyzja podziałowa uprawomocniła się w dniu (...) listopada 1998 r. Przy czym zarówno sentencja decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia (...) listopada 1998 r., jak i treść jej uzasadnienia nie pozwalają, zdaniem organu odwoławczego, na sformułowanie wniosku o skutecznym wydzieleniu działki ewidencyjnej nr (...) (dawniej nr (...)) pod drogę publiczną, ponieważ brak jest jakiejkolwiek wzmianki o takim wydzieleniu. Jednocześnie załączona do tej decyzji mapa zaewidencjonowana w Urzędzie Rejonowym w Z. w dniu (...) listopada 1998 r. bezspornie wskazuje, że w dacie wydania decyzji podziałowej działka ewidencyjna nr (...) (dawniej nr (...)) była już wydzielona geodezyjne i stanowiła część ulicy (...) oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr (...). Organ odwoławczy podkreślił, że w decyzji podziałowej nie powołano art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co dowodzi, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 98 ust. 1 tej ustawy. Ponadto w księdze wieczystej KW Nr (...) prowadzonej dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...) (dawniej nr (...)) brak jest wpisu podmiotu publicznoprawnego jako nabywcy tegoż gruntu pod drogę publiczną na podstawie ostatecznej decyzji podziałowej. W tym miejscu Wojewoda wskazał, że rację mają W. i W. L. twierdząc, że co do zasady przy nabyciu z mocy prawa własności gruntu nie ma przesądzającego znaczenia treść wpisu w Dziale II księgi wieczystej (wpis prawa własności ma charakter deklaratoryjny), jednakże nawet w takim przypadku musi istnieć dowód (wyraźny przepis prawa, czy dokument - prawomocne orzeczenie sądu, ostateczna decyzja administracyjna, protokół zdawczo-odbiorczy, zaświadczenie), z którego wynika wystąpienie tego rodzaju zdarzenia prawnego w stosunku do konkretnie oznaczonej nieruchomości, a który stanowi w takim przypadku podstawę wpisu prawa własności do księgi wieczystej. Natomiast w niniejszej sprawie brak jest ostatecznej decyzji podziałowej, wydzielającej grunt oznaczony jako działka nr (...) (dawniej nr (...)) pod drogę publiczną, a zatem nie może być mowy o skutku wynikającym z art. 98 ust. 1. Reasumując organ odwoławczy podkreślił, że w toku postępowania Starosta Powiatu (...) wywiązał się z obowiązków nałożonych na niego przepisami art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz stwierdził, iż nie nastąpiło na podstawie art. 98 przejście z mocy prawa własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr (...) (dawniej nr (...)) na rzecz Gminy Miasta Z., a zatem odmowa ustalenia odszkodowania za sporną nieruchomość w tym trybie była prawidłowa.

Na decyzję Wojewody (...) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli W. L. i W. L., wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz rozstrzygnięcia go poprzedzającego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Kwestionowanej decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego, tj. art. 98 ust. 1 w związku z ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na bezpodstawnym uznaniu, że mimo wydania ostatecznej decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, w wyniku którego została wyodrębniona działka nr (...) przeznaczona pod drogę (ul. (...)), własność nowo wydzielonej działki nie przeszła na organ publicznoprawny (Gminę Z.) z mocy prawa, w związku z czym brak jest podstaw do ustalenia odszkodowania dla byłych właścicieli gruntu. Skarżący zarzucili także naruszenie art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 6, 8,16, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi.

Ustalony przez organ stan faktyczny w sprawie, w świetle zebranego materiału dowodowego, nie budzi zastrzeżeń Sądu. Poza sporem w sprawie jest, że wniosek o wypłatę odszkodowania z dnia (...) sierpnia 2008 r. skarżący złożyli w oparciu o art. 98 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten określa skutki związane ze zmianą właściciela działek wydzielonych pod drogi. W myśl art. 98 ust. 1 powołanej ustawy działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna, a orzeczenie o podziale prawomocne. Skutek prawny powołanej regulacji ustawowej w postaci przejścia z mocy ustawy prawa własności nieruchomości wydzielonej w trakcie podziału nieruchomości pod drogę publiczną na rzecz innego podmiotu jest bezpośrednio wyrażony w art. 98 ustawy, która uzależnia wystąpienie tego skutku od łącznego spełnienia dwóch warunków, tj. wniosku właściciela (użytkownika wieczystego) oraz wydzielenia w wyniku podziału nieruchomości gruntu pod drogę publiczną (gminną, powiatową, wojewódzką lub krajową). Zgodnie z treścią art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.), w przypadku spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 98 ust. 1, za działki wydzielone pod drogi publiczne przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między dotychczasowym jej właścicielem (lub użytkownikiem wieczystym) a właściwym organem. Jeśli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek dotychczasowego właściciela (lub użytkownika wieczystego) odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Niewątpliwie zatem możliwość ustalenia w powołanym trybie odszkodowania za nieruchomość wydzieloną pod drogę publiczną jest konsekwencją pozbawienia z mocy prawa dotychczasowego jej właściciela własności przedmiotowej nieruchomości.

Odnosząc powyższą regulację prawną do rozpatrywanej sprawy wyjaśnić należy, że wnioskiem z dnia (...) sierpnia 2008 r. skarżący wystąpili o wypłatę odszkodowania we wskazanym wyżej trybie, z tytułu wydzielenia z działki nr (...) części nieruchomości położonej w Z. przy ul. (...) - działki nr (...) (dawny nr (...)) o pow. (...) m2 (oznaczonej obecnie w ewidencji gruntów jako działka nr (...)) pod lokalizację drogi publicznej, wskazując jednocześnie, że decyzja podziałowa z dnia (...) listopada 1998 r. nr (...) jest już prawomocna, co oznacza, że przedmiotowa nieruchomość przeszła z mocy prawa na własność gminy. Ze stanowiącej załącznik do decyzji podziałowej mapy z dnia (...) listopada 1998 r. nr (...) wynika, że działka ewidencyjna nr (...) odpowiada działce nr (...) a działka nr (...) odpowiada działce nr (...). Z kolei działka nr (...) o powierzchni (...) m2 (zgodnie ze szkicem zawartym na mapie wydzielona z działki nr (...)) stanowi część ul. (...) oznaczonej dawniej w ewidencji gruntów jako działka nr (...). Przy czym na mocy decyzji Starosty (...) z dnia (...) grudnia 2010 r. nr (...) skorygowano dane ewidencyjne z uwagi na brak w ewidencji gruntów aktualnie wydzielonej działki o dawnym nr (...) o powierzchni (...) m2, a w KW (...) ujawnionej pod błędnym numerem (...), w ten sposób, że działkę o dawnym nr (...) ujawniono w ewidencji gruntów pod numerem (...) nanosząc granice działki zgodnie z opisem technicznym mapy zaewidencjonowanym w (...) w Z. pod numerem (...). Zgodnie z wyjaśnieniami pełnomocnika skarżących złożonymi na rozprawie w dniu (...) stycznia 2011 r. dawna działka nr (...) była przedmiotem jedynie podziału zatwierdzonego decyzją z dnia (...) listopada 1998 r. Z pisma Prezydenta Miasta Z. z dnia (...) kwietnia 2009 r. wynika, że sporna część nieruchomości przy ul. (...) stanowiąca działkę nr (...) (dawniej (...)) o powierzchni (...) m2 w dacie wydania decyzji podziałowej była już wydzielona geodezyjnie i stanowiła cześć ulicy (...).

Przepis art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w oparciu o który skarżący wnieśli swój wniosek, dotyczy sytuacji ustalenia odszkodowania w sytuacji, gdy nieruchomość została wydzielona w postępowaniu podziałowym pod drogę publiczną. Jak zaś wynika z akt sprawy, przedmiotowa decyzja podziałowa z dnia (...) listopada 1998 r., na którą powołują się skarżący, nie wydzielała żadnej działki drogowej. Na mocy tej decyzji podziałowej zatwierdzony bowiem został podział nieruchomości położonej w Z. przy ul. (...) składającej się z działek nr (...) (dawny nr ewidencyjny (...)) o powierzchni (...) ha i nr (...) (dawny nr ewidencyjny (...)) powierzchni (...) ha (łącznie o powierzchni (...) ha) na tożsame działki o takich samych numerach ewidencyjnych (...) i (...) oraz tożsamej powierzchni, w celu zniesienia współwłasności zabudowanej nieruchomości. Decyzja podziałowa nie dotyczyła natomiast spornej działki o dawnym numerze ewidencyjnym (...) (obecnie (...)) o powierzchni (...) ha. Decyzja ta nie spowodowała zatem przejścia dawnej działki nr (...) na rzecz Gminy Miasta Z. pod ulicę, jak również nie orzekała o lokalizacji na przedmiotowej działce jakiejkolwiek drogi publicznej. Sporna działka w ogóle nie była przedmiotem decyzji podziałowej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że teren, na którym jest położona działka nr (...) (dawny nr ewidencyjny (...)) i nr (...) (dawny nr ewidencyjny (...)), według miejscowego planu przestrzennego Miasta Z. zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w Z. z dnia (...) listopada 1985 r. nr (...), przeznaczony był pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i dlatego możliwy był z punktu widzenia prawnego taki podział przedmiotowych działek, czyli dawnej działki nr (...).

Podkreślić także należy, że w decyzji podziałowej jako podstawę prawną jej wydania organ nie powołał art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, lecz art. 95 ust. 1 tej ustawy wskazując, że podział nieruchomości zabudowanej dwoma budynkami mieszkalnymi jest zgodny z istniejącym zagospodarowaniem terenu i umożliwia wydzielenie dla poszczególnych współwłaścicieli (w celu zniesienia istniejącej współwłasności) budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do korzystania z tych budynków. W wyniku omawianego podziału w ogóle nie doszło do wydzielenia jakiejkolwiek działki pod jakąkolwiek drogę. Fakt ten wynika bezpośrednio z treści decyzji podziałowej. Oznacza to, że jeśli od dnia podziału do dnia dzisiejszego nie zaszły jakieś zmiany stanu prawnego, to sporna działka nr (...) (dawna (...)) o powierzchni (...) m2 nadal pozostaje własnością skarżących, tak jak to wynika z treści księgi wieczystej KW nr (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Z. Raz jeszcze zatem podkreślić należy, że decyzja podziałowa, na którą powołują się skarżący bezspornie dotyczy tylko podziału zabudowanej nieruchomości położonej w Z. składającej się z działek nr (...) (dawna (...)) i nr (...) (dawna (...)) na działki nr (...), a zatem nie dotyczy w ogóle przestawionej również na mapie z dnia (...) listopada 1998 r. działki nr (...) o powierzchni (...) m2 będącej przedmiotem wniosku skarżących.

Podsumowując stwierdzić należy, że jak wynika z zebranego materiału dowodowego, w niniejszej sprawie brak jest ostatecznej decyzji podziałowej, wydzielającej grunt oznaczony obecnie jako działka nr (...) (dawniej nr (...)) o powierzchni (...) m2 pod drogę publiczną, a zatem nie może być w rozpatrywanej sprawie mowa o zaistnieniu skutków prawnych wynikających z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Oznacza to, że Wojewoda prawidłowo i w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie ustalenia odszkodowania w trybie art. 98 ust. 3 powołanej ustawy. Odszkodowanie w tym trybie przysługiwałoby skarżącym tylko i wyłącznie w sytuacji, w której sporna działka nr (...) (dawny nr (...)) zostałaby decyzją podziałową wydzielona pod drogę i w wyniku tego podziału przeszłaby na własność Gminy Miasta Z. z mocy prawa. Taka zaś sytuacja w niniejszej sprawnie nie wystąpiła.

Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić jeszcze należy, że wypis z ewidencji gruntów z dnia (...) lutego 2009 r. (tekst jedn.: jeszcze przed wydaniem decyzji Starosty z dnia (...) grudnia 2010 r. o wprowadzeniu zmian w operacie ewidencyjnym Miasta Z. granic działki nr (...)) dotyczy całej działki nr (...) stanowiącej ul. (...) o powierzchni (...) m2 a nie jej części stanowiącej dawną działkę nr (...) o powierzchni (...) m2. Jednocześnie stosownie do treści KW nr (...) (stan na dzień (...) listopada 2008 r.) sporna nieruchomość gruntowa o powierzchni (...) m2 stanowiąca ul. (...) stanowiła współwłasność W. i W. L. oraz Z. i E. P. Przy czym, jak wynika z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia (...) czerwca 2010 r. sygn. akt (...) (k-34 akt sądowych) na dzień (...) lutego 2011 r. właścicielami spornego gruntu stanowiącego część ul. (...) są jedynie W. i W. L. W związku z tym wyjaśnić należy, że nieaktualny wpis w księdze wieczystej dotyczący numeracji ewidencyjnej spornej nieruchomości nie wystarczy do kwestionowania faktu, że przeprowadzony w 1998 r. podział nieruchomości nie dotyczył wydzielenia działki drogowej. Zgodnie bowiem z treścią art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości (ewidencji gruntów i budynków). W razie zaś niezgodności danych katastru nieruchomości (ewidencji gruntów i budynków) z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej sąd rejonowy dokonuje - na wniosek właściciela nieruchomości lub wieczystego użytkownika - sprostowania oznaczenia nieruchomości na podstawie danych katastru nieruchomości. Oznacza to, że oznaczenie nieruchomości w księdze wieczystej powinno być zgodne z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, a nie odwrotnie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2004 r. sygn. akt II CK 6/04, Lex nr 530616).

Skoro w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło przejście prawa własności na gminę, a sporna nieruchomość nadal jest hipoteczną własnością skarżących, to odmowa ustalenia odszkodowania na rzecz skarżących nie narusza ich praw.

Biorąc pod uwagę przestawiony wyżej stan sprawy Sąd orzekający stanął na stanowisku, że nie ma w niej zastosowania art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, będący podstawą wniosku skarżących o ustalenie odszkodowania za sporną nieruchomość. Co prawda w ocenie Sądu właściwym trybem rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy byłoby umorzenie przez organ postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżących z (...) sierpnia 2008 r. jako bezprzedmiotowego, jednak to naruszenie przepisów postępowania nie ma, zdaniem Sądu, bezpośredniego i istotnego wpływu na zasadność wydanego rozstrzygnięcia.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Wbrew zarzutom skargi organy administracji publicznej prowadziły postępowanie administracyjne w sposób prawidłowy, ustaliły stan faktyczny i prawny w sprawie, a także właściwie zastosowały przepisy prawa, a powody podjętych rozstrzygnięć wystarczająco przedstawiły i wyjaśniły w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.