Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1996117

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 3 grudnia 2015 r.
I SA/Sz 944/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Maczewski.

Sędziowie WSA: Marzena Kowalewska, Patrycja Joanna Suwaj (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 czerwca 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2008 rok oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

1. Decyzją z dnia (...) r. znak, (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. działając jako Organ I instancji, odmówiło B. P. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca") wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 10 kwietnia 2012 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2008 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia 10 kwietnia 2012 r. została pozytywnie zweryfikowana decyzją SKO w S. z dnia (...) r., zaś skarga na decyzję wydaną przez SKO została, wyrokiem WSA w S. z dnia 14 czerwca 2013 r. (sygn. akt I SA/Sz 773/12), oddalona.

Kolegium wskazało, iż podstawą rozstrzygnięcia był przepis art. 249 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613; dalej przywoływana jako: "O.p."), który stanowi, iż organ wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, co miało miejsce w tej sprawie.

2. W złożonym odwołaniu Skarżąca zarzuciła decyzji Organu naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca w całości podtrzymała swoje stanowisko zawarte w złożonym w dniu 31 grudnia 2014 r. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 10 kwietnia 2012 r. w sprawie określenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2008 r. Wskazała, że Kolegium badając złożony wniosek nie uwzględniło faktu, iż Skarżąca została błędnie sklasyfikowana przez Organ I instancji jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą na obiektach przemysłowych F. M. S. P. S.A. w S., obecnie w upadłości likwidacyjnej. Taka kwalifikacja, była w ocenie Skarżącej podstawą do zastosowania przez ww Organ stawki podatku od nieruchomości dla spornych obiektów w wysokości odpowiadającej budynkom wykorzystywanym na prowadzenie działalności gospodarczej.

Skarżąca podniosła także, iż zarówno SKO, jak i WSA w S. badały jedynie kwestie objęcia spornych budynków obowiązkiem podatkowym, zaś wymiar podatku - zastosowana stawka nie była przedmiotem zakończonego przed WSA w 2013 r. postępowania.

3. SKO decyzją z dnia (...) r., znak: (...), utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji.

W uzasadnieniu Organ wskazał, że do sprawy tej mają zastosowanie przepisy O.p., nie zaś k.p.a., jak mylnie wskazuje Skarżąca. Dodatkowo Organ wskazał na różnice między nadzwyczajnymi trybami wzruszenia decyzji ostatecznych uwypuklając, iż Skarżąca wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, nie zaś wznowienie postępowania. Organ podkreślił także, iż nie można skutecznie domagać się wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji lub sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję i w tym zakresie przywołał normę art. 249 § 1 pkt 2 O.p. SKO podkreśliło, że w razie stwierdzenia negatywnej przesłanki, postepowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie może być wszczęte.

Tym samym, jak wskazał Organ, organ odwoławczy orzeka o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn o charakterze formalnym, które czynią stosowny wniosek niedopuszczalnym. Organ wyjaśnił, że oznacza to, że postępowanie wyjaśniające poprzedzające odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć jedynie kwestii formalnych; nie może natomiast dotyczyć zagadnienia, czy przyczyny nieważności decyzji rzeczywiście miały miejsce.

4. W skardze do tut. Sądu Skarżąca podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji SKO z dnia (...) r., zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 187 § 1 i 2 O.p. Jednocześnie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem okoliczności, tj. faktycznego stanu technicznego i przeznaczenia budynków w roku podatkowym 2008 w aspekcie charakteru i zakresu prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej.

5. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

6. Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwana dalej: "p.p.s.a." sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź normy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź normy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też normy prawa dającej podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Badając zaskarżoną decyzję w zakreślonym powyżej zakresie, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania podatkowego.

7. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia czy prawidłowo Organ postąpił, odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

8. Na wstępie wskazać należy, że zasady na jakich organ stwierdza nieważność podatkowej decyzji ostatecznej, regulują przepisy rozdziału 18 "Stwierdzenie nieważności decyzji" przywoływanej już ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Ze wskazywanych regulacji prawnych, szczególnie art. 249 § 1 pkt 2 O.p. wynika, że Organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4, (który stanowi, że organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną).

9. Nie można skutecznie domagać się wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli - w szczególności - (...) sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4 o.p. (dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną). W wyroku z dnia 19 marca 2008 r. WSA w Warszawie stwierdził, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie może być wszczęte w razie zaistnienia negatywnych przesłanek. W takim wypadku organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania. Jak słusznie podnosi J. Brolik, "odmowa wszczęcia postępowania dotyczącego decyzji, która stanowiła przedmiot rozpoznania sądu administracyjnego, który oddalił wniesioną nań skargę uzasadniona jest treścią art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej przywoływana jako: "p.p.s.a.), i wynikającymi z niej konsekwencjami (tak J. Brolik w komentarzu do art. 249 O.p.,w: J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2013).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny pierwszej instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z powyższego wynika, że oddalenie skargi po rozpoznaniu sprawy przez sąd administracyjny skutkuje domniemaniem, że sąd rozpatrzył wszystkie aspekty przedstawionej mu sprawy, również i te - prawnie znaczące dla art. 247 § 1 O.p. W przypadku wyroku oddalającego skargę powagą rzeczy osądzonej objęte jest ustalenie, iż decyzja jest zgodna z prawem, a ściślej, że nie zawiera takich wad prawnych, które wymagałyby jej wyeliminowania z obrotu prawnego (nie każda bowiem wada pozwala sądowi na usunięcie decyzji z obiegu prawnego). Prawomocność decyzji "utrzymanej w mocy" (poprzez oddalenie skargi) przez sąd administracyjny nie stoi na przeszkodzie do wzruszenia takiej decyzji w trybach nadzwyczajnych przewidzianych dla decyzji niewadliwych (np. tryb uchylenia lub zmiany - art. 253a O.p.). Zamyka natomiast organom podatkowym i podmiotom mającym legitymację do uruchomienia nadzwyczajnego postępowania możliwość skorzystania z uprawnień do pozbawienie mocy wiążącej decyzji wadliwych, choć tylko w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte były zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 24 maca 2010 r., I SA/Sz 3/10, LEX nr 576081).

10. Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy wskazać należy, że prawidłowo Organ, stosując normę art. 249 § 1 pkt 2 O.p., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

11. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.