I SA/Sz 81/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2517174

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 czerwca 2018 r. I SA/Sz 81/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Woźniak.

Sędziowie WSA: Bolesław Stachura (spr.), Ewa Wojtysiak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 maja 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 7 grudnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005 oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu (...) r. wpłynął do Biura Powiatu (...) Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek K. K. (dalej: "Skarżący", "Strona" lub "Wnioskodawca") o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2005. We wniosku Skarżący zadeklarował działki rolne o łącznej powierzchni (...) ha.

W dniu (...) r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu (...) i miasta S. wystosował do Skarżącego wezwanie do usunięcia braków formalnych we wniosku. Wezwanie Skarżący odebrał osobiście (...) r. Na wezwaniu znajdowało się pouczenie, iż nie usunięcie braków we wniosku we wskazanym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania w części, w której nie usunięto braków.

W odpowiedzi na to wezwanie Skarżący wniósł pismo, w którym stwierdził, że wskazane we wniosku braki nie występują. W konsekwencji nie usunięcia braków, zgodnie z pouczeniem zawartym na wezwaniu, wniosek w części dotyczącej działki rolnej o oznaczeniu (...) ((...)) pozostawiono bez rozpoznania.

W dniu (...) r., organ I instancji, po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej wniosku, w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, wystosował do Skarżącego wezwanie do złożenia wyjaśnień. Pomimo skutecznego doręczenia, Skarżący nie złożył żadnych wyjaśnień, co skutkowało wykluczeniem z płatności działek rolnych o oznaczeniach (...) o łącznej powierzchni (...) ha.

W dniu (...) r. przeprowadzona została kontrola części gospodarstwa Skarżącego położonego w województwie (...), natomiast w dniach (...) r., oraz od (...) r. do (...) r. przeprowadzono kontrole części gospodarstwa Skarżącego położonego w województwie zachodniopomorskim (gospodarstwo rozproszone). W wyniku przeprowadzonych kontroli:

- wobec działek rolnych o oznaczeniach (...) stosowano kod (...) oznaczający brak prowadzenia na tych działkach działalności rolniczej. Działki te, o łącznej powierzchni (...) ha zostały wykluczone z płatności;

- wobec działek rolnych o oznaczeniach (...), zastosowano kod (...) oznaczający, że zadeklarowane we wniosku powierzchnie tych działek są większe od powierzchni stwierdzonej;

- wobec działek rolnych o oznaczeniach (...) zastosowano kod (...) oznaczający, że zadeklarowane powierzchnie tych działek są mniejsze od powierzchni stwierdzonych;

Powierzchnie działek rolnych opatrzonych kodem (...) i (...) uległy kompensacji na mocy rozporządzenia Komisji (WE), z dnia 21 kwietnia 2004 r. nr 796/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, zgodnie z punktem (58) preambuły Dla działek rolnych o oznaczeniach (...) nie przyjęto wyników z kontroli na miejscu, a powierzchnia stwierdzona nie podlegała kompensacji, ponieważ działki te zostały wykluczone z płatności w związku z nie złożeniem przez Skarżącego wyjaśnień na wezwanie z dnia (...) r. W wyniku kompensacji z płatności wykluczono (...) ha.

- wobec działek rolnych o oznaczeniach (...) zastosowano kod (...) oznaczający, że deklarowane powierzchnie tych działek rolnych nie spełniają warunku minimalnej wymaganej powierzchni ((...) ha) i nie są uprawnione do płatności. Powierzchnia tych działek to (...) ha.

W odpowiedzi na zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego Skarżący zwrócił się pisemnie do organu I instancji z prośbą o wykonanie kserokopii wszystkich dokumentów jego sprawy i przesłanie ich na jego adres. Prośbę swoją argumentował tym, iż zapoznanie się ze sprawą w siedzibie Biura Powiatowego będzie czasochłonne i uciążliwe. Organ I instancji, pismem z dnia (...) r. poinformował o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w siedzibie organu, ale odmówił skserowania dokumentów.

W dniu (...) r. organ I instancji wydał decyzję nr (...) odmawiającą przyznania płatności ONW. Decyzja została skutecznie doręczona

(...) r.

W dniu (...) r. od wyżej wymienionej decyzji Skarżący złożył odwołanie. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją nr (...) utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.

Od powyższej decyzji Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia (...) r., WSA uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, stwierdzając, iż organ I instancji naruszył art. 9 k.p.a., poprzez niedoręczenie Skarżącemu protokołu z czynności kontrolnych. Sąd wskazał na konieczność posiadania przez organ dowodów poświadczających doręczenie protokołu z czynności kontrolnych, a w przypadku braku takich dowodów, ponowne doręczenie Skarżącemu protokołu z czynności kontrolnych, oraz umożliwienie Skarżącemu wypowiedzenia się co do ich treści.

W dniu (...) r. organ I instancji wysłał do Skarżącego kopie potwierdzone za zgodność z oryginałem protokołów, oraz dokumentację fotograficzną na płycie CD, z kontroli na miejscu przeprowadzonych na gruntach zadeklarowanych przez Skarżącego. Protokoły wraz z dokumentacją fotograficzną zostały skutecznie doręczone (...) r. W piśmie przekazującym dokumentację z przeprowadzonych kontroli Skarżący został pouczony o przysługującym mu prawie wypowiedzenia się co to treści protokołów z kontroli.

W dniu (...) r., do organu I instancji wpłynęło pismo Skarżącego, w którym ustosunkował się do otrzymanych protokołów z kontroli na miejscu.

W złożonym piśmie oświadczył, iż protokoły zawierają wiele nieścisłości, przez co nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji. Skarżący wskazał, na fakt, iż kontrole zostały przeprowadzone zimą, kiedy działki przykryte były śniegiem, który uniemożliwił rzetelne sprawdzenie stanu kontrolowanych działek.

W dniu (...) r. organ I instancji, wydał decyzję nr (...) odmawiającą przyznania Skarżącemu płatności ONW.

W odwołaniu od tej decyzji Skarżący wskazał, że decyzja jest sprzeczna z art. 107 § 3 k.p.a., a stan faktyczny w oparciu o który wydano zaskarżoną decyzję został ustalony w oparciu o nierzetelnie przeprowadzoną kontrolę. Skarżący podniósł, że kontrola została przeprowadzona zimą, co uniemożliwiło rzeczywiste sprawdzenie stanu działek. Skarżący wskazał także, iż protokoły z przeprowadzonych kontroli zawierają jedynie kody nieprawidłowości bez ich wyjaśnienia. Skarżący zanegował prawidłowość przeprowadzenia kontroli w jego gospodarstwie, stwierdzając, iż nie może ona stanowić podstawy do wydania decyzji. Ponadto podnosi, iż zostały naruszone jego uprawnienia wynikające z art. 10 § 1 k.p.a.

Decyzją z dnia (...) r. nr (...), organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja została doręczona w dniu (...) r. na adres pełnomocnika (...).

W dniu (...) r. wpłynął wniosek Skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją organu odwoławczego z uwagi na fakt, że Skarżący bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu.

W dniu (...) r. organ odwoławczy wysłał - na adres pełnomocnika Skarżącego - decyzję nr (...) z dnia (...) r., która została skutecznie doręczona (...) r.

W dniu (...) r. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję z dnia (...) r.

Wyrokiem z dnia (...) r. sygn. akt I SA/Sz (...) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję z dnia (...) r. nr (...).

W uzasadnieniu tego wyroku, Sąd wskazał, że spór dotyczył dwóch kwestii. Pierwszą było zagadnienie relacji wznowienia postępowania administracyjnego i zaniechania wydania przez organ jednego z orzeczeń, o którym mowa w art. 151 k.p.a. do doręczenia Skarżącemu po sześciu latach od wydania decyzji organu odwoławczego. Drugą natomiast ocena prawidłowości decyzji organu odwoławczego.

Odnosząc się do pierwszej kwestii Sąd stanął na stanowisku, że skoro ostateczna decyzja organu odwoławczego wydana w dniu (...) r. została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego w dniu (...) r. - to z tą chwilą rozpoczął się początek biegu terminu do jej zaskarżenia, który to termin został prawidłowo przez Skarżącego wykorzystany (skarga do sądu na tę decyzję została złożona w terminie).

Jednocześnie Sąd wskazał, że zagadnienie wznowienia postępowania jest kwestią odrębną, nie mającą wpływu na proces badania zaskarżonego aktu. Natomiast z uwagi, że przesłanką wznowienia, jak też fakt istnienia decyzji ostatecznej organu odwoławczego, organ mógł wznowić postępowanie, co też uczynił, wziął bowiem pod uwagę treść art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Odnosząc się natomiast do meritum sprawy, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania, bowiem w swojej decyzji przedstawił ogólnikową ocenę odnoszącą się do zarzutów odwołania. Sąd wskazał też, że w uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy podniósł argument rzetelności przeprowadzenia kontroli, gdy tymczasem w obliczu widocznych i jak się wydaje istotnych wad protokołów, licznych skreśleń i poprawek uniemożliwiających uznanie ich za wiarygodny dowód - brak jest zupełnie odniesienia się do tego zagadnienia, co także czyni kontrolę decyzji organu I instancji nieprawidłową.

Decyzją z dnia (...) r. nr (...), organ odwoławczy uchylił decyzję ww. organu I instancji z dnia (...) r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez wzgląd na ponowną weryfikację w zakresie działek rolnych oznaczonych identyfikatorami: (...).

W dniu (...) r. decyzją nr (...) orzekł o odmowie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji, oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar stwierdzony, który spełnia wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania pomocy dla płatności ONW, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego po kontroli na miejscu pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi (...)% lub dwa hektary, ale nie więcej niż (...)% zatwierdzonego obszaru. Natomiast, jeżeli różnica ta przekracza (...)% stwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa.

Mając zatem na uwadze, że w sprawie różnica pomiędzy obszarem stwierdzonym a obszarem zadeklarowanym, kwalifikującym się do uzyskania płatności we wniosku wyniosła (...)%, a zatem przekraczała (...)% Skarżącemu odmówiono przyznania płatności ONW.

W odwołaniu od tej decyzji Skarżący zarzucił jej naruszenie:

1)

art. 153 p.p.s.a. oraz art. 138 § 2 zdanie drugie k.p.a poprzez całkowite zignorowanie oceny prawnej i wskazań co do dalszego procedowania wyrażonych w ww. wyroku WSA w Szczecinie z dnia (...) r. oraz w ww. decyzji z dnia (...) r.

2)

art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a ponadto nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez uznanie, że kontrole na miejscu przeprowadzone na działkach Skarżącego zostały przeprowadzone prawidłowo, pomimo: uzasadnionego wskazania przez Skarżącego wielu nieprawidłowości w zakresie metodyki prowadzenia kontroli, braku odpowiednich kwalifikacji niektórych członków zespołów kontroli na miejscu dokonania nieuprawionych poprawek w protokołach kontroli poprzez nieustalone osoby niebędące członkami zespołów kontroli na miejscu, faktu, iż fotografie dokumentujące przeprowadzone czynności kontrolne obejmują w dużej części działki niebędące w posiadaniu Skarżącego.

3)

art. 6 i art. 77 § 1 k.p.a poprzez nieuprawione pozostawienie bez rozpoznania części wniosku Skarżącego zawierającego rzekome braki formalne, pomimo nie występowania takich braków.

4)

art. 8 k.p.a poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej.

Decyzją z dnia (...) r. nr (...) organ odwoławczy orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu, w pierwszej kolejności stwierdził, że organ I instancji wykonał zalecenia organu odwoławczego w części dotyczącej ponownego przeanalizowania wykluczenia z płatności działek rolnych oznaczonych identyfikatorami: (...), które zostały skontrolowane przez inspektorów terenowych, a ich powierzchnia została wskazana w protokole, co przełożyło się bezpośrednio na rozstrzygniecie w sprawie, ponieważ zostały Skarżącemu pomniejszone sankcje z tytułu jednolitej płatności obszarowej.

Nadto, organ odwoławczy stwierdził, że jeżeli chodzi o szczegółowe odniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu i w ww. wyroku WSA, to organ I Instancji wykonał zalecenia, może nie w sposób szczegółowy, jednakże wydaną decyzją organ odwoławczy postanowił uzupełnić decyzję organu I instancji, ponieważ uzupełnienie to nie wpływa na odmienne rozstrzygnięcie w sprawie, a uchylenie decyzji, o które wnosi Skarżący spowodowałoby jedynie przedłużenie terminu zakończenia sprawy.

Następnie organ odwoławczy odniósł się szeroko i szczegółowo do zarzutów zawartych w odwołaniu.

Odnosząc się do stwierdzenia Skarżącego, że zgodnie z objaśnieniami zawartymi w formularzu wypełnił we wniosku wszystkie posiadane przez siebie działki ewidencyjne w łącznej liczbie 114 bez względu na ich powierzchnię, organ odwoławczy wskazał, że we wniosku Skarżący prawidłowo wykazał wszystkie działki ewidencyjne. Jednakże do płatności należało zadeklarować działki rolne, które są działkami rolnymi tj. zwarty obszar gruntu rolnego, na którym prowadzona jest jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż (...) ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego. Tym samym działki rolne, których powierzchnia jest mniejsza niż (...) ha ((...)) zostały wykluczone z powierzchni kwalifikującej się z płatności bez nakładania na Skarżącego sankcji za przedeklarowanie powierzchni.

Organ odwoławczy nie uznał również za zasadne twierdzenia, że kontrola nie może zostać uznana jako wiarygodny dowód, ponieważ została przeprowadzona zimą, gdzie działki były pokryte śniegiem i lodem a część działek była kontrolowana po zmroku.

Za nieuzasadnione organ odwoławczy uznał zastrzeżenia Skarżącego co do metodologii sporządzania protokołów tj. że zawierają jedynie kody nieprawidłowości, bez dalszego uzasadnienia. Organ odwoławczy wskazał bowiem, że kody są uzupełnieniem stwierdzonych na gruncie nieprawidłowości popartych materiałem zdjęciowym i szkicami z pomiaru działek rolnych, zatem organ wydający decyzję bierze pod uwagę cały materiał zgromadzony w sprawie, a kody nieprawidłowości stanowią podsumowanie zastałego stanu na gruncie. Z protokołu z kontroli nie będzie wynikało skąd kontrolerzy wywiedli wnioski do zastosowania kodów nieprawidłowości, ta ocena materiału leży w gestii organu, który w decyzji wskazuje stronie na nieprawidłowości stwierdzone w kontroli i jaki wpływ mają one na przyznanie bądź odmowę przyznania płatności.

Następnie za niezasadne i nieznajdujące oparcia w materiale dowodowym organ odwoławczy uznał zarzuty dotyczące określonych działek a związane m.in. z ustaleniem granic działek, zastosowanych metod pomiarów działek, sposobu wykonywania zdjęć działkom, odnotowywania kodów błędów na określonych działkach, bezzasadnego zastosowania kodu GR45 oraz okoliczności wykonania zdjęć (zimą, gdy działki były pokryte śniegiem i lodem, po zmroku), a także braku formularza oceny protokołu z czynności kontrolnych, który potwierdzałby prawidłowość przeprowadzonych czynności. Ponadto za niezasadne, organ odwoławczy uznał zarzuty dotyczące protokołu z kontroli obejmujących liczne nieprawidłowości w zakresie oznaczenia plansz na zdjęciach oraz numeracji dokumentacji fotograficznej umieszczonej na płcie CD.

Nadto, mając na uwadze zarzut Sądu zawarty w ww. wyroku, że organ odwoławczy ogólnikowo odniósł się do zarzutów Skarżącego przedstawionych na 23 stronach odwołania, organ odwoławczy wskazał, że organ I Instancji w decyzji nr (...) szczegółowo odniósł się do poszczególnych zarzutów

(str. 8-13 decyzji), jednakże pogrupował je co do tej samej treści zarzutu, ponieważ od strony 6 do 17 odwołania Skarżący przedstawił zarzuty do poszczególnych działek, które się powtarzają. Tym samym organ odwoławczy, podzielił stanowisko organu I instancji, co do zasadności nałożenia kodów nieprawidłowości na działki rolne zadeklarowane przez Skarżącego, przez wzgląd na nie budzący wątpliwości materiał dowodowy z kontroli w postaci prawidłowo sporządzonego protokołu, wyraźnych i przejrzystych szkiców z pomiaru jak również tak licznie sporządzonej dokumentacji zdjęciowej obrazującej zastany stan na gruncie Skarżącego.

W uzupełnieniu organ odwoławczy wskazał, że odnośnie zarzutu nieskontrolowania działek i braku jakichkolwiek informacji na jej temat (dot. działek:

(...)), wszystkie wymienione działki zostały poddane kontroli, a ich wynik zostały opisane w raporcie nr (...) (w zależności od położenia działek, ponieważ gospodarstwo Skarżącego jest rozproszone i działki znajdują się w województwie (...) i (...).

Ponadto, organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniami Skarżącego, że jego wniosek nie zawierał braków formalnych. Braki te wystąpiły bowiem we wniosku i dotyczyły niepełnej nazwy obrębu ewidencyjnego w gminie N. W., w której występują trzy obręby.

Organ odwoławczy wskazał także, że co do działek (...) wydając decyzję nr (...) wskazał, aby organ I instancji ponownie przeanalizował powyższe działki w konsekwencji czego uznano dla tych działek wynik z kontroli na miejscu (oprócz działki (...), która nie została przez kontrolujących zlokalizowała przez wzgląd na brak jej w ewidencji gruntów i budynków).

Za niezasadne organ odwoławczy uznał zarzuty dotyczącego działek: (...) (ustalenie powierzchni)oraz (...) oraz (...) (kwestia wykluczenia z płatności i kompensacji powierzchni).

Kolejno organ za niezasadne uznał zarzuty dotyczące braku podstawy prawnej wzorów matematycznych podanych w decyzji oraz stawek płatności. Nadto za niezasadne organ odwoławczy uznał zarzuty dotyczące kwalifikacji niektórych członków zespołów kontroli na miejscu, w szczególności, że Skarżący nie wskazał konkretnie, co do którego członka zespołu kontrolnego stawiany jest zarzut.

Ponadto, organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do zarzutu dokonania nieuprawionych poprawek w protokołach przez nieustalone osoby niebędące członkami zespołów kontrolnych należy wskazać, że zarzut ten jest bezzasadny. Organ odwoławczy wskazał, że skreślenia w protokołach nie miały absolutnie wpływu na płatności. Organ wydając decyzje opierał się na materiale zdjęciowym, szkicach pomiarowych i kodach pokontrolnych, co do których nie ma żadnych wątpliwości, że zostały wykonane prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi procedurami.

Organ nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 6, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a., ponieważ organ I Instancji wykluczając działki z płatności, co do których Skarżący nie uzupełnił braków formalnych działał na podstawie przepisów prawa.

Kończąc organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku działek rolnych zadeklarowanych do płatności ONW, organ I instancji obowiązany był uwzględnić wyniki przeprowadzonej w gospodarstwie Producenta kontroli na miejscu. Ustalony stopień nieprawidłowości stanowiący różnicę pomiędzy łączną powierzchnią zadeklarowaną do ONW a powierzchnią stwierdzoną w wyniku prowadzonego postępowania wyniósł (...)%.

W konsekwencji zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji, oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, Skarżącemu odmówiono przyznania płatności (stopień nieprawidłowości wyniósł bowiem więcej niż (...)% (tj. (...)%).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżący K. K. - reprezentowany przez radcę prawnego - wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Nadto, Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w treści uzasadnienia skargi na okoliczności tam wskazane.

Decyzji zarzucił naruszenie:

1.

art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a ponadto nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez uznanie, że kontrole na miejscu na działkach Skarżącego zostały przeprowadzone prawidłowo, pomimo:

- uzasadnionego wskazania przez Skarżącego wielu nieprawidłowości w zakresie metodyki prowadzenia kontroli,

- braku odpowiednich kwalifikacji niektórych członków zespołów kontroli na miejscu,

- dokonania nieuprawnionych poprawek w protokołach kontroli przez nieustalone osoby niebędące członkami zespołów kontroli na miejscu i w rezultacie oparcia decyzji na dokumentach, co do których istnieje duże prawdopodobieństwa podrobienia lub przerobienia,

- faktu, że fotografie dokumentujące przeprowadzone czynności kontrolne obejmują w dużej części działki niebędące w posiadaniu Skarżącego;

2.

art. 6 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuprawnione pozostawienie bez rozpoznania części wniosku Skarżącego zawierającego rzekome braki formalne, pomimo nie występowania takich braków;

3.

art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Z. Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu (...) r. Sąd postanowił oddalić wniosek dowodowy Strony.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Na podstawie dyspozycji art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Jest zatem uprawniony do oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji, Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że organ odwoławczy nie naruszył przepisów prawa w stopniu obligującym do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Na wstępie rozważań podkreślić należy, iż istotne znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy posiada okoliczność, iż była ona już wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w postępowaniu o sygn. akt I SA/Sz (...), zakończonym wyrokiem z dnia (...) r., którym uchylono poprzednio wydaną w niniejszej sprawie decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) r. Na wskazany wyrok nie złożono skargi kasacyjnej, wskutek czego stał się on prawomocny.

Powyższe skutkuje koniecznością zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 153 oraz art. 170 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zgodnie zaś z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

W powyższym prawomocnym wyroku Sąd podkreślił brak w zaskarżonej decyzji szczegółowego odniesienia się przez organ odwoławczy do stawianych przez Stronę w sposób bardzo precyzyjny zarzutów na 23 stronach odwołania. Sąd wskazał przy tym przykładowo, iż chodzi m.in. o zarzuty dotyczące wskazania podstawy zastosowania konkretnych wzorów obliczeń, zarzut uzasadnienia rzetelności przeprowadzenia kontroli w obliczu istotnych i niespornych wad protokołu, uniemożliwiających uznanie go za wiarygodny dowód - np. licznych skreśleń i poprawek, gdzie ani z decyzji organu I instancji ani z decyzji organu odwoławczego nie wynika kto, dlaczego, na jakiej podstawie ich dokonywał oraz jaki wpływ te istotne uchybienia mają/mogą mieć na treść rozstrzygnięcia; zarzut braku odniesienia się do konkretnych okoliczności stanowiących podstawę zastosowania wymienionych kodów nieprawidłowości; podstawę twierdzeń, że pomimo braku możliwości zweryfikowania granic działek można jednak ustalić powierzchnię łąk i pastwisk; przyczyn zastosowania innych niż GPS metod pomiaru; sporządzanie jednego zdjęcia dla kilku działek; błędnie wpisane numery zdjęć na planszach; nieczytelna numeracja zdjęć na płycie CD.

Zdaniem Sądu wyrażonym w wyroku I SA/Sz (...) taka ogólnikowa i nie dająca producentowi rolnemu w zasadzie żadnej odpowiedzi na jego wątpliwości i zarzuty podniesione w odwołaniu konstrukcja decyzji II instancyjnej, naruszała szereg norm procesowych wynikających z k.p.a., jak choćby zasadę przekonywania, zasadę prawdy obiektywnej, czy zasadę dwuinstancyjności. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego zdaniem Sądu nie wynikało ani to, że rozpatrzył on zarzuty podniesione w odwołaniu, ani też że organ ten rozpatrzył sprawę ponownie.

Sąd podkreślił konieczność zbadania rzetelności przeprowadzonej kontroli wobec podnoszonej w treści skargi kwestii poprawności protokołów z kontroli, uznając że w obliczu widocznych i jak się wydawało istotnych wad protokołów, licznych skreśleń i poprawek uniemożliwiających uznanie ich za wiarygodny dowód - brak jest zupełnie odniesienia się do tego zagadnienia, co także czyni kontrolę decyzji organu I instancji nieprawidłową.

Końcowo we wskazaniach dla organu odwoławczego Sąd nakazał mu zastosowanie się do wskazówek podniesionych w treści uzasadnienia wyroku; zapoznanie się z zarzutami odwołania i szczegółowe do nich odniesienie, z uwzględnieniem także oceny wad protokołów i ich wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Naruszenie art. 153 p.p.s.a. czy art. 170 p.p.s.a. nie było przedmiotem zarzutów zgłoszonych w skardze, jednak kwestię tę Sąd zobowiązany jest rozpoznać z urzędu. Wobec takiej jak powyżej treści wskazań i oceny prawnej, Sąd w składzie obecnie rozpoznającym sprawę uznał, iż organ odwoławczy zastosował się do wskazań i tejże oceny prawnej zawartej w wyroku o sygn. akt I SA/Sz (...).

Należy wskazać, iż z treści uzasadnienia wyroku o sygn. akt I SA/Sz (...) wyraźnie wynika, że wskazania Sądu, szczególnie dotyczące szczegółowego odniesienia do zarzutów odwołania dotyczą właśnie decyzji organu odwoławczego. Po drugie ocena ta, tj. czy nastąpiło to zastosowanie się do wskazań i oceny prawnej Sądu dotyczy obecnie zaskarżonej do tutejszego Sądu decyzji organu odwoławczego z dnia (...) r. nr (...) nie zaś decyzji poprzedniej. Poprzednia decyzja organu odwoławczego z dnia (...) r. nr (...) wydana po wyroku I SA/Sz (...) uchylająca decyzję organu I instancji nie została bowiem zaskarżona do Sądu.

W takim stanie rzeczy Sąd oceniając zaskarżoną decyzję uznał, iż organ odwoławczy wypełnił wskazania Sądu i zastosował się do oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Szczecinie z dnia (...) r. o sygn. akt I SA/Sz (...). Organ odwoławczy bowiem w sposób szczegółowy w decyzji odniósł się do treści zarzutów zawartych w odwołaniu z dnia (...) r. na które wskazywał Sąd. Organ wskazał bowiem m.in. podstawy zastosowania konkretnych wzorów obliczeń, odniósł się do zarzutów dotyczących braku odniesienia do konkretnych okoliczności stanowiących podstawę zastosowania wymienionych kodów nieprawidłowości, wyjaśnił że wobec braku śladów użytkowania rolniczego działek brak możliwości ustalenia granic niektórych działek i brak możliwości odróżnienia łąki od pastwiska nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia, wyjaśnił zarzuty dotyczące pomiaru inną metodą niż GPS, wyjaśnił kwestie dotyczące sporządzania jednego zdjęcia dla kilku działek, odpowiedział na zarzuty dotyczące błędnie wpisanych numerów zdjęć na planszach czy zarzuty związane z nieczytelną zdaniem Strony numeracją zdjęć na płycie CD.

Organ także w ten sam sposób dokonał nakazanej oceny wad protokołów i ich wpływu na treść rozstrzygnięcia, wyjaśniając, że wydając decyzję opierał się w istocie na materiale zdjęciowym, szkicach pomiarowych i kodach pokontrolnych. Wskazał, ze kody są uzupełnieniem stwierdzonych na gruncie nieprawidłowości popartych materiałem zdjęciowym i szkicami z pomiaru działek rolnych, a organ bierze pod uwagę cały materiał dowodowy w sprawie. Wyjaśnił też, że dane pomiarowe przedstawione przez inspektorów terenowych podlegają weryfikacji przez Biuro Kontroli na Miejscu w (...) Oddziale Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, tj. ma miejsce kontrola formalna sprawdzająca jakość wykonanych pomiarów, a w razie wątpliwości dokonywana jest ponowna kontrola działek rolnych, co w niniejszej sprawie nie było potrzebne z uwagi na prawidłowość pomiarów. Organ odwoławczy opisał poszczególne skreślenia i zmiany protokołów i w powiązaniu z powyższymi faktami trafnie wywiódł, iż poprawki i skreślenia nie miały istotnego wpływu na płatności.

Odnosząc się natomiast do zarzutów sformułowanych w skardze należy stwierdzić, iż nie zasługują one na uwzględnienie.

Sąd zauważa, iż dotyczą one w istocie nieprawidłowego zdaniem Strony postępowania organów, które doprowadziło do dokonania błędnych ustaleń, przy czym istotna część zarzutów sformułowanych w skardze opiera się na wnioskowanych przez Stronę dowodach pochodzących z postępowania karnego prowadzonego przed Sądem Okręgowym w S. pod sygnaturą III K (...).

Skarżący wskazuje, że za nieprawidłowe należy uznać wykluczenie z płatności działek rolnych o oznaczeniach (...), skoro na podstawie posiadanych przez organ danych była możliwa ich lokalizacja, albowiem zostały prawidłowo oznaczone przez Skarżącego we wniosku. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, że działki rolne (...) nie zostały przez Stronę prawidłowo zadeklarowane we wniosku, a świadczy o tym wystosowane również do tych działek wezwanie do złożenia wyjaśnień z dnia (...) roku, na które Strona nie odpowiedziała. Jak wynika z uwag inspektora wpisanych w raporcie z kontroli (wykonanej w dniach (...) r.), zadeklarowana działka ewidencyjna nr (...), na której zlokalizowane były działki (...) uległa podziałowi, zatem nie było możliwości jej skontrolowania skoro nie było poprawnej deklaracji Strony w odpowiedzi na wezwanie. Zgodzić należy się, że kontrolerzy weryfikujący w terenie zadeklarowane działki, nie mogą domniemywać, że działka, która uległa podziałowi w całości należy do Strony. Trafnie uznał organ, że Strona nie dopełniła obowiązku złożenia wyjaśnień, a kontrolerzy prawidłowo wykluczyli działki w raporcie jako niezlokalizowane.

Za nietrafny należało też uznać zarzut, że pomimo braku odpowiedzi na wezwanie z dnia (...) roku, po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji uznał powierzchnię działek rolnych (...) które zostały skontrolowane przez inspektorów terenowych.

W istocie co zauważył organ, było to wezwanie z dnia (...) roku. Po pierwsze Sąd zauważa jednak, iż powyższa czynność (uznanie powierzchni działek) została dokonana na korzyść Strony. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Biura Powiatowego przyjął bowiem powierzchnię dla tych działek stwierdzoną w kontroli, co było korzystne dla Strony, ponieważ zostały zmniejszone nałożone na nią sankcje. Zatem nawet gdyby Sąd stwierdził, że była to nieprawidłowość w postępowaniu organu w tym zakresie, nie mogłoby być to podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na wyrażony w art. 134 § 2 p.p.s.a. zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego (zakaz reformationis in peius). Nadto nie jest to argument potwierdzający, że organ postąpił nieprawidłowo wykluczając z płatności działki rolne o oznaczeniach (...) wyjaśnił organ wynikało to z opisanych wcześniej, innych uzasadnionych przyczyn.

Zupełnie nietrafny jest też zarzut Strony co do stwierdzenia, iż organ sam sobie przeczy wskazując na stronie 9 decyzji, że wnioskodawca prawidłowo wskazał wszystkie działki ewidencyjne. Istotnie Skarżący zarzut ten oparł na wyrwanym z kontekstu zwrocie. We wskazanym miejscu w decyzji organ odwoławczy wskazywał Stronie, że we wniosku prawidłowo wykazał wszystkie działki ewidencyjne w kontekście wypełniania wniosku (odnosił się do zarzutu Strony o wykluczenie z płatności działek poniżej (...)), ale nie rozstrzygał o prawidłowości deklaracji działek ewidencyjnych, czyli czy zawierają one prawidłowe dane do ich zweryfikowania.

Nietrafny jest też zarzut co do nieprawidłowości przeprowadzenia kontroli zimą, w czasie gdy działki były pokryte śniegiem i lodem, a nadto, że kontrole gospodarstwa były przeprowadzana w dniu (...), (...) oraz (...) roku podczas gdy stan nieruchomości był ustalany na dzień (...) roku, a zatem o zupełnie innej porze roku, co ma kapitalne znaczenie chociażby z punktu cyklu wegetacyjnego roślin, a ponadto prawie 3 lata po wskazanej dacie.

Organ po pierwsze wskazał, że kontrola wykonana w dacie (...) roku nie odbyła się zimą, a działki nie były w tym czasie pokryte śniegiem i lodem. Natomiast kontrola w dniach (...) oraz (...) roku istotnie odbyła się zimą i działki były pokryte śniegiem, jednakże nie było to przeszkodą do ustalenia czy Strona użytkuje grunty wskazane we wniosku o przyznanie płatności za rok 2005. Trafnie skonkludował organ, że na większości skontrolowanych działek ustalono występowanie zachwaszczeń, i zadrzewień, a nawet lasu. Przebijająca przez śnieg zdrewniała, wybujała roślinność bez wątpienia świadczyła o braku utrzymywania gruntów zgodnie z normami. Zgodzić można się z organem, że pora roku w której dokonywano kontroli w przypadku tak zaniedbanych działek rolnych nie miała większego znaczenia.

Co do daty (...) roku, również w postępowaniu o przyznanie płatności ONW zarzut ten jest bezzasadny, ponieważ nie ma znaczenia data (...) roku. Istotne jest, że na spornych działkach stwierdzono brak prowadzenia działalności rolniczej, stwierdzoną nieprawidłowość opatrzono kodem (...) Jakkolwiek w protokole kontroli z dnia (...) i (...) r. kontrolujący zawarli w uwagach inspektora na stronie 3-1/6, 3-2/6, wzmianki, że działki (...) deklarowane jako użytek rolny nie noszą śladów użytkowania rolniczego na (...) r., to nie ma wątpliwości, że zgromadzony w kontroli materiał dowodowy w tym fotograficzny oraz szkice, potwierdzają bezpośrednio stan ustalony na dni przeprowadzenia kontroli. Ten zaś potwierdza stan zakwestionowanych działek dyskwalifikujący je jako użytkowane rolniczo w dobrej kulturze rolnej. Należy zauważyć, że organ odwoławczy w żadnym miejscu w zaskarżonej decyzji nie powoływał się na datę (...) r. jako datę której dotyczy ustalenie stanu faktycznego. Organ również w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, iż to właśnie szkice pomiarowe i dokumentacja fotograficzna potwierdzają stan użytków rolnych - te zaś jak już wskazano, dokumentują stan działek na dzień przeprowadzenia kontroli. Co wynika z § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657 z późn. zm.), podstawowymi przesłankami do uzyskania płatności ONW są m.in. wymóg prowadzenia działalności rolniczej na zgłoszonych do płatności działkach rolnych, a działalność ta winna być prowadzona zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej o której mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia 1257/1999/WE. Sąd nie ma wątpliwości iż zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż w dniach kontroli wymóg ten dla zakwestionowanych działek Skarżącego nie był spełniony.

Co do zarzutu, że pomiar działek (...) wykonany łącznie jest nieprawidłowy oraz brak precyzyjnego określenia powierzchni, który zajmowałyby użytki zielone, wskazać należy, że co do działek (...) organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do łącznego pomiaru działek, jak i określania powierzchni użytków zielonych w zaskarżonej decyzji. Strona wskazuje na nieprawidłowości jednakże nie popiera tego żadnymi argumentami. Trafnie uznano, że samo wskazanie, iż zdaniem Skarżącego organ dokonał nieprawidłowej oceny działek nie dało możliwości organowi do odniesienia się do zastrzeżeń. Jak już wskazano w decyzji, przy zastosowaniu kodu nieprawidłowości (...) (jak to miało miejscu przy działkach (...)) inspektor terenowy nie ma obowiązku precyzyjnego pomiaru działki (użytku zielonego), ponieważ cała zadeklarowana powierzchnia działki nie wchodzi do płatności.

Co do zarzutu, że pomiar działek (...) nie został dokonany przy użyciu metody GPS to organ w sposób szczegółowy odniósł się w decyzji do tej kwestii, wyjaśniając, iż pomiar był jednak przeprowadzony metodą GPS, a zeznania świadków z postępowania karnego na których opiera swoje stanowisko Skarżący dotyczą kontroli innego roku. Sąd tymczasem zauważa, iż wskazany zarzut jest zupełnie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak wynika bowiem z akt sprawy dla obu wskazanych działek (...) ostatecznie przyjęto powierzchnię zadeklarowaną przez Stronę. Skoro ostatecznie przyjęto powierzchnię działek zgodnie z deklaracją Strony to sposób ich pomiaru w trakcie kontroli nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Natomiast co do zarzutu dotyczącego sposobu wykonania dokumentacji zdjęciowej dla działek (...), a który zdaniem Strony nie tylko uniemożliwia weryfikację prawidłowości dokonanej kontroli na miejscu, ale również budzi zastrzeżenia wobec zbiorczego oceniania działek - to trafnie zauważył organ, że działki (...) nie leżą na obszarach ONW, a zatem nie podlegają ocenie w sprawie płatności z tytułu ONW. Natomiast wskazać należy też, że organ wyjaśnił Stronie w zaskarżonej decyzji, że jeśli działki położone są obok siebie i na zdjęciach widoczne są wszystkie działki, wykonuje się jedno zdjęcie które zostaje opisane działkami znajdującymi się na zdjęciu. Sąd nie ma podstaw by kwestionować powyżej opisaną metodologię wykonywania zdjęć. Skarżący w skardze ponownie wskazał, że taki sposób wykonania fotografii budzi jego zastrzeżenia wskazując jedynie, że na ich podstawie nie można wyodrębnić poszczególnych działek. Tymczasem jak trafnie wskazał organ, z fotografii jak i ze szkicu pomiarowego można ustalić położenie danej działki i stwierdzić, której części lub której działki dotyczy sfotografowany obszar. Ponadto zgodzić należy się, że położenie deklarowanych działek ustala się na podstawie całego materiału z kontroli w tym raportu, szkiców z pomiaru jak i fotografii, albowiem fotografie z kontroli to nie jedyny dowód w sprawie. Natomiast co istotne, jak ustalił organ na wszystkich wskazanych działkach (poza działką (...) gdzie stwierdzono mniejszą powierzchnię niż (...) i nie była kontrolowana) stwierdzono brak użytkowania rolniczego i całe powierzchnie deklarowane zostały wykluczone z płatności.

Natomiast co do zarzutu, że na działkach (...) oraz (...), że znajdowały się łąki trwałe i pastwiska to wskazać należy, że organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do tej kwestii w decyzji na str. 12. Przede wszystkim za organem należy podkreślić fakt, że w decyzji wskazał on, że co do działek (...) oraz (...) została stwierdzona uprawa deklarowana przez Stronę czyli łąki trwałe i pastwiska. Tym samym w skardze Strona co do działek (...) podnosi zarzuty w zakresie w którym organ nie kwestionował jej stanowiska już w zaskarżonej decyzji. Strona wskazuje tylko, ponownie bez żadnej argumentacji, że podtrzymuje swoje stanowisko, co do zadeklarowanej uprawy w szczególności łąk i pastwisk na powyższych działka. Sąd podziela stanowisko organu, że co do deklaracji łąk i pastwisk na działkach (...) istnieje bogaty materiał zdjęciowy (zdjęcia spornych działek dołączone do protokołu z kontroli z dnia (...)), który dokumentuje stan na gruncie. Dotyczy to zdjęć (...)). Wynika z nich, że Strona nie utrzymywała działek zgodnie z dobrą praktyką rolniczą.

Natomiast co do kwestionowania na jakiej podstawie organ ustalił, że Skarżący nie użytkował działek (...) od kilku lat, wobec faktu, że w chwili przeprowadzenia kontroli, na działkach znajdowała się pokrywa śnieżna. Zgodzić należy się, że stan na gruncie zastany podczas kontroli, pomimo okrywy śnieżnej wskazywał na brak użytkowania rolniczego. Na uwzględnienie zasługuje wyjaśnienie organu, że w decyzji nie wskazywał jaka roślinność przebija przez śnieg, ponieważ odnosił się do innego zarzutu Strony a mianowicie, że został sfotografowany niewielki fragment działki wzdłuż przebiegającej przez nią drogi. Z dokumentacji zdjęciowej (zdjęcia IMG -(...)) można natomiast stwierdzić, że przez śnieg przebijają kępy roślinności potwierdzające, że gruntów tych nie można zakwalifikować jako utrzymywanych w dobrej kulturze rolnej. W takim stanie rzeczy organ nie musiał precyzować i wyjaśniać jaka roślinność przebijała przez pokrywę śnieżną.

Wbrew zarzutom skargi sytuacja stwierdzona na działkach (...) oraz (...) była odmienna i dawała podstawy by rozstrzygnąć odmiennie niż w przypadku działek (...). Powierzchnia deklarowana działek (...) została w całości uznana w związku z brakiem identyfikacji granic i stanem na gruncie, gdzie przez warstwę śniegu nie przebijała stara, wybujała roślinność, co zdaniem organu wskazywało na to, że na tych działkach Strona mogła przeprowadzać zabiegi agrotechniczne.

Również za niezasadny Sąd przyjął zarzut, że dla działek (...) organ uznał za prawidłowe fotografowanie panoramiczne wszystkich działek, jak również przyjętą przez członków zespołu kontroli na miejscu perspektywę wykonywania zdjęć.

W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że powyższe działki zostały sfotografowane panoramicznie i przedstawiają znaczny obszar działki, a nie jak to wskazuje Strona tylko ich obrzeża lub tereny wzdłuż rowów melioracyjnych. Zgodzić należy się, iż Strona w istocie nie przedstawia argumentów na poparcie swojego stanowiska. Sąd również uważa, iż niniejszej sprawie jest zebrany prawidłowy i dokładny materiał zdjęciowy wykonany podczas kontroli na miejscu, również w odniesieniu do pozostałych działek. Organ w treści decyzji kolejno szczegółowo odniósł się do zarzutów co do prawidłowości zgromadzonego materiału zdjęciowego w postaci zdjęć poszczególnych działek i sposobu ich sporządzania, odniósł się też do zarzutów iż część zdjęć nie przedstawia w ogóle kontrolowanych działek, wyjaśniając iż prawidłowość ustaleń w tym względzie potwierdzają oprócz zdjęć szkice z pomiaru, na których określone są kierunki zdjęć na podstawie których można stwierdzić, iż zdjęcia pokazują zadeklarowane działki, Strona zaś nie przedstawiła żadnych przeciwdowodów na potwierdzenie zgłaszanych zarzutów. Stanowisko organu w powyższych kwestiach Sąd w pełni podziela.

Skarżący nadto zarzuca w skardze dokonanie w protokołach kontroli poprawek przez nieustalone osoby nie będące członkami zespołów kontroli na miejscu oraz brak kwalifikacji niektórych członków zespołu kontroli na miejscu. Zdaniem Strony organ uznał te zarzuty za bezzasadne, całkowicie ignorując okoliczności, które wynikły w toku postępowania karnego prowadzonego przez Sąd Okręgowy w S. za sygn. akt. III K (...). Sąd zauważa, że powyższa kwestia ustaleń dokonanych w postępowaniu karnym prowadzonym pod sygnaturą III K (...) była przedmiotem wniosków dowodowych Strony, która domagała się przeprowadzenia dowodów z dokumentów z protokołów rozpraw z tej sprawy, zawierających m.in. zeznania świadków. Zatem podkreślić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Jednak zdaniem Sądu zaoferowane dowody w postaci protokołów z których przeprowadzenia dowodów żądała Strona nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie i zostać uznane za niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Otóż Sąd zauważa, że dokumenty te w postaci kserokopii (bądź wydruków) nie podpisanych protokołów z rozpraw w sprawie karnej o sygn. III K (...), prowadzonej przeciw m.in. Skarżącemu, nie mogą stanowić dowodu w niniejszej sprawie ze względu na ich treść. Dotyczą one bowiem kontroli za rok 2004 i tego roku dotyczą zeznania świadków, podczas gdy rozpoznawana przed tutejszym Sądem sprawa dotyczy roku 2005. Z drugiej zaś strony powyższe dokumenty nie mogą być wykorzystane jako dowody w niniejszej sprawie również ze względu na ich formę. Są to bowiem kserokopie lub wydruki protokołów nie podpisane ani przez przewodniczącego ani przez protokolanta rozprawy, ani nie poświadczone za zgodność przez inną uprawnioną do tego osobę. Także powyższe podważa ich moc dowodową. Z powyższych względów Sąd oddalił wniosek Strony o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów. Zarzuty zaś oparte o wskazane dowody, dotyczące dokonania w protokołach kontroli poprawek przez nieustalone osoby nie będące członkami zespołów kontroli na miejscu oraz braku kwalifikacji niektórych członków zespołu kontroli na miejscu, należało uznać za nieuzasadnione.

W efekcie nietrafne okazały się zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie sposób bowiem uznać, że kontrole na miejscu przeprowadzone zostały nieprawidłowo nie wykazano bowiem nieprawidłowości w zakresie metodyki kontroli, które rzutowałyby na treść wydanych decyzji. Strona nie wykazała również, że członkowie zespołu kontroli na miejscu nie posiadali odpowiednich kwalifikacji, jak również, iż poprawki w protokołach kontroli były dokonywane przez osoby niebędące członkami zespołów kontroli. Nie wykazano też aby decyzja została oparta na dokumentach co do których istnieje duże prawdopodobieństwo podrobienia lub przerobienia. Organ wykazał także, że wbrew zarzutom Strony fotografie obejmują działki będące w posiadaniu Skarżącego, albowiem potwierdzają to inne dowody np. w postaci szkiców z pomiaru, Strona zaś nie wskazała w tym względzie żadnych przeciwdowodów. Nieuzasadniony również jest zarzut naruszenia art. 6 i art. 77 § 1 k.p.a. organ bowiem jednoznacznie wykazał, że we wniosku Skarżącego znajdowały się braki formalne, których Skarżący prawidłowo wezwany nie uzupełnił w terminie. Nie mógł też skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji zarzut naruszenia wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady zaufania wobec prawidłowego zdaniem Sądu końcowego rozstrzygnięcia sprawy.

Podsumowując powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu który obligowałby Sąd do jej uchylenia. Organy nie naruszyły bowiem wskazanych w skardze przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.