Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3106526

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 26 listopada 2020 r.
I SA/Sz 749/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Sokołowska.

Sędziowie WSA: Marzena Kowalewska, Elżbieta Dziel (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Ł. K. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 17 sierpnia 2020 r. nr (...) w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2020 r. nr (...) Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR dla powiatu (...) z siedzibą w Z., z dnia (...) czerwca 2020 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej Ł. K. (producentowi rolnemu), w którego gospodarstwie rolnym szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi, powstałe na powierzchni uprawy objęły co najmniej 30% danej uprawy.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w dniu (...) czerwca 2020 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. wydał ww. decyzję. Decyzja ta została skierowana na adres korespondencyjny pełnomocnika producenta rolnego, uwidoczniony na wniosku o wpis do Ewidencji Producentów, prowadzonej przez ARiMR na mocy ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z. 2017. poz. 1853). Decyzja powyższa została skutecznie doręczona na podstawie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., zw. dalej: k.p.a.), w dniu 18 czerwca 2020 r. i odebrana przez pełnoletniego domownika, który podjął się oddania przesyłki adresatowi, co zostało odnotowane na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.

W dniu 7 lipca 2020 r. do Biura Powiatowego w Z. wpłynęło odwołanie od powyższej decyzji.

Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego ARiMR postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2020 r. stwierdził, iż zostało ono złożone z uchybieniem terminu.

Organ II instancji powołując treść art. 129 k.p.a. oraz art. 57 § 5 k.p.a. wskazał, iż z uwagi na fakt, iż do dnia 2 lipca 2020 r. tj. ostatecznego terminu do wniesienia odwołania, przedmiotowe pismo odwoławcze nie zostało złożone bądź to nadane w polskim urzędzie konsularnym bądź polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego, a do Biura Powiatowego w Z. wpłynęło w dniu 7 lipca 2020 r. (nadane listem poleconym w dniu 3 lipca 2020 r.), termin do wniesienia odwołania nie został zachowany.

Organ II instancji wskazał, że decyzja nr (...) zawierała pouczenie o terminie i trybie złożenia odwołania. Nadto, dodał że wobec faktu, iż strona nie wniosła prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania a wniesione dnia 3 lipca 2020 r. (data stempla pocztowego) odwołanie nie zostało złożone w terminie wyznaczonym na jego wniesienie, doszło do naruszenia 14 - dniowego terminu do wniesienia odwołania wskazanego w art. 129 § 2 k.p.a. Uwzględniając powyższe, organ II instancji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie postanowienia nr (...) w całości oraz uznanie, że odwołanie od decyzji nr (...) z dnia (...) czerwca 2020 r. zostało wniesione w terminie, tj. 14 dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji.

W przypadku nieuwzględnienia przez Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR lub przez Sąd, wniosku o uchylenie zaskarżonego postanowienia nr (...) i nie znalezienia podstaw do uznania, że odwołanie od decyzji nr (...) z dnia (...) czerwca 2020 r. zostało wniesione w terminie, skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania.

Nadto, skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z egzemplarza decyzji nr (...) z dnia (...) czerwca 2020 r., jaki został przekazany skarżącemu przez osobę która odebrała przedmiotową decyzję, na fakt przekazania skarżącemu informacji o doręczeniu decyzji w dniu 19 czerwca 2020 r., a nie 18 czerwca 2020 r. oraz braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od wskazanej decyzji.

Jednocześnie skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznania świadka F. K. (adres do doręczeń (...) (...)) na fakt odbioru przesyłki w postaci decyzji nr (...) z dnia (...) czerwca 2020 r., na fakt przekazania przesyłki skarżącemu w dniu 19 czerwca 2020 r., na fakt umieszczenia adnotacji o dacie odebrania przesyłki, bezpośrednio na decyzji, na fakt braku w skrzynce odbiorczej ani w drzwiach domu skarżącego adnotacji o dokonaniu doręczenia zastępczego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1. naruszenie art. 43 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja nr (...) z dnia (...) czerwca 2020 r. została skarżącemu prawidłowo doręczona;

2. naruszenie art. 129 k.p.a. poprzez uznanie, że termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia (...) czerwca 2020 r. został przekroczony.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że faktycznie przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji nie została mu doręczona. Przesyłkę odebrał bezpośrednio prawdopodobnie ojciec skarżącego - F. K. Skarżący otrzymał przesyłkę w dniu 19 czerwca 2020 r. wraz z informacją, że została ona odebrana tego samego dnia tj. 19 czerwca 2020 r. Osoba, której listonosz przekazał przesyłkę, na odebranej decyzji dokonała odręcznej adnotacji, z której bezsprzecznie wynikało, że decyzja została doręczona w dniu 19 czerwca 2020 r. Taka informacja została przekazana skarżącemu, a następnie jego pełnomocnikowi. W załączeniu przedstawił kopię decyzji nr (...) zawierającą odręczną notatkę osoby odbierającej, o dacie doręczenia decyzji.

Nadto skarżący podniósł, że pomimo obowiązku zawartego w przepisie art. 43 k.p.a. o doręczeniu pisma innej osobie, nie został on zawiadomiony ani poprzez informację w skrzynce pocztowej, ani w drzwiach swojego domu.

W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o oddalenie skargi w całości, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Oś sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół ustalenia, czy skarżący wniósł odwołanie od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR dla powiatu (...) z dnia (...) czerwca 2020 r. z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że stosownie do art. 129 § 1 i 2 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy kontroli sądu podlegała więc jedynie kwestia ustalenia daty otrzymania przez skarżącego decyzji organu pierwszej instancji i daty wniesienia odwołania, a także sposób obliczenia upływu terminu do wniesienia odwołania, z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 57 k.p.a. Stwierdzenie uchybienia terminu dotyczy bowiem wyłącznie obiektywnie istniejących okoliczności związanych z wyżej wskazanym wyliczeniem terminów.

Sąd administracyjny nie ma kompetencji do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, bowiem nie jest organem do którego odwołanie jest wnoszone, kompetencja sądu w rozpoznawanej sprawie ogranicza się, jak już podkreślono powyżej do kontroli prawidłowości oceny wniesienia odwołania z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

Dalej wyjaśnienia wymaga, że z art. 39 k.p.a. wynika, iż organ administracji publicznej może doręczać pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 oraz z 2019 r. poz. 1051, 1495 i 2005), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.

W rozpoznawanej sprawie decyzja z dnia (...) czerwca 2020 r. została doręczona na adres korespondencyjny pełnomocnika producenta rolnego wskazany we wniosku o wpis do Ewidencji Producentów za pokwitowaniem przez operatora pocztowego.

Z potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że doręczenie nastąpiło do rąk pełnoletniego domownika, na potwierdzeniu odbioru widnieje podpis T. K. i data 18 czerwca 2020 r.

Na potwierdzeniu odbioru nie wskazano kim jest osoba odbierająca przesyłkę w stosunku do adresata - F. K. Zarówno osoba obierająca przesyłkę jak i doręczyciel na potwierdzeniu odbioru umieściły datę i podpis.

Zgodnie z treścią art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi, lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W zdaniu drugim przepis art. 43 k.p.a. stanowi, że: o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Przepis powyższy przewiduje możliwość doręczenia pisma w sytuacji, gdy adresat nie jest obecny w miejscu zamieszkania, pismo doręczane jest wówczas osobie która podjęła się oddania go adresatowi, a osobą tą może być dorosły domownik, dozorca domu lub sąsiad. Zatem jedynie w sytuacji, gdy pismo doręczane jest poza miejscem zamieszkania adresata o tym fakcie jest dodatkowo zawiadamiany adresat, natomiast w sytuacji, gdy doręczenie pisma następuje w miejscu zamieszkania adresata ze względów oczywistych - pismo pozostaje w tym miejscu, w którym zamieszkuje adresat - nie jest dokonywane dodatkowe zawiadomienie o pozostawieniu pisma w innym miejscu.

Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie pismo zostało pozostawione przez doręczyciela w miejscu zamieszkania adresata, to brak było podstaw do pozostawienia zawiadomienia o jego pozostawieniu w innym miejscu, tym samy zarzut naruszenia art. 43 k.p.a. uznać należy za nieprawidłowy.

Dodatkowo wskazać należy, że dokładnie w ten sam sposób dokonane zostało doręczenie wezwania z dnia 24 lutego 2020 r. do złożenia wyjaśnień tj. adresatem pisma był pełnomocnik producenta - F. K., a pismo zostało odebrane przez dorosłego domownika - T. K. w dniu 25 lutego 2020 r., na poświadczeniu doręczenia widnieją takie same adnotacje, jak przy poświadczeniu doręczenia decyzji

z dnia (...) czerwca 2020 r. Przy czym w przypadku wezwania do złożenia wyjaśnień

z dnia 24 lutego 2020 r., producent przed upływem siedmiodniowego terminu zakreślonego w wezwaniu, bo w dniu 28 lutego 2020 r. nadał na adres organu pismo zawierające wyjaśnienia.

Mając powyższe na uwadze należało zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że skarżący złożył odwołanie z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Doręczenie przesyłki nastąpiło w zgodzie z art. 43 k.p.a. do rąk osoby uprawnionej - dorosłego domownika, co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy poświadczenia obioru k. 44 akt administracyjnych 18 czerwca 2020 r. Oznacza to, że termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 2 lipca 2020 r.

Tymczasem skarżący za pośrednictwem pełnomocnika zawodowego nadał w (...) Urzędzie pocztowym odwołanie w dniu 3 lipca 2020 r., czyli jeden dzień po terminie.

W rozpoznawanej sprawie słusznie więc uznano, że odwołanie zostało wniesione po upływie 14-dniowego terminu, co obligowało organ odwoławczy do wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Odpowiadając na zarzuty wyjaśnić należy, że skutek prawny doręczenia pisma powstaje przez sam fakt odbioru tego pisma przez osobę uprawnioną. Na dokonanie doręczenia (i jego datę) nie ma wpływu to, kiedy ta osoba przekazała następnie to pismo adresatowi.

Odnosząc się do zawartych w skardze wniosków dowodowych, wskazać należy, że podlegały one oddaleniu na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd może urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z treści tego przepisu wynika zatem, że jedynym dowodem, jaki może przeprowadzić sąd administracyjny jest dowód z dokumentu, tym samym wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka podlega oddaleniu jako niedopuszczalny.

Natomiast odnosząc do wniosku o przeprowadzenie dowodu z "egzemplarza decyzji...", wskazać należy, że do skargi została załączona kolorowa kserokopia pierwszej strony decyzji z dnia (...) czerwca 2020 r. niepoświadczona za zgodność przez żaden podmiot. Kserokopia ta nie spełnia zatem wymogów dokumentu przewidzianych w art. 48 § 1 p.p.s.a., nie jest oryginałem, nie jest także odpisem dokumentu poświadczonym za zgodność przez notariusza, występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawny, rzecznikiem patentowym, doradcą podatkowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek ten zatem podlegał także oddaleniu.

Dodatkowo odnośnie daty przekazania pisma dla strony wskazać należy, że jak już powyżej podkreślono dla rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania nie ma ona znaczenia, znaczenie ma data odbioru pisma przez osobę uprawnioną.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), oddalił skargę.

Na mocy art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.