I SA/Sz 721/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2603831

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 listopada 2018 r. I SA/Sz 721/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtysiak.

Sędziowie WSA: Jolanta Kwiecińska, Elżbieta Woźniak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe powstałe w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi

1.

uchyla zaskarżoną decyzję;

2.

zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. na rzecz skarżącego R. M. kwotę (...) ((...)) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Urzędu Celnego w S. decyzjami skierowanymi do "(...)" Sp. z o.o. z siedzibą w S. określił należne kwoty podatku od towarów i usług w łącznej wysokości (...) zł. Wobec braku zapłaty ww. zobowiązań podatkowych przez spółkę organ podjął działania o przeniesieniu odpowiedzialności za jej zobowiązania na członków zarządu.

Organ egzekucyjny podjął szereg czynności zmierzających do wyegzekwowania powyższych należności w wyniku których nie ustalono dochodów i wierzytelności spółki podlegających zajęciu, nie ujawniono również jakiegokolwiek mienia należącego do spółki;

Organ wskazał także, że w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w innej sprawie w stosunku do spółki tytuły wykonawcze zostały przekazane Dyrektorowi Izby Celnej w R. oraz we W., gdzie ustalono, że spółka nie prowadzi działalności pod ustalonymi adresami we W. - raport z dnia 21 kwietnia 2012 r. oraz w N. S. - raport z dnia 23 czerwca 2010 r.

Z informacji udzielonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w S. wynikało, iż spółka nie figuruje w ewidencji ZUS jako płatnik składek na ubezpieczenie pracowników, zaś dokument dotyczący wyrejestrowania firmy został złożony przez płatnika w dniu 1 lutego 2009 r. Z informacji przekazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. wynikało natomiast, że podatnik aktualnie nie dokonuje żadnych wpłat z tytułu podatków, nie posiada nadpłat, a ostatnich rozliczeń dokonywał do września 2009 r. Organ stwierdził także, że spółka nie posiada zarejestrowanych pojazdów w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz nie figuruje w rejestrze Ksiąg Wieczystych jako właściciel bądź użytkownik wieczysty nieruchomości.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ egzekucyjny uznał, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne i umorzył prowadzone wobec spółki postępowania egzekucyjne.

W toku postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki R. M. w piśmie z dnia 18 kwietnia 2013 r. poinformował, że spółka w okresie, w którym on pełnił funkcję prezesa zarządu posiadała majątek, nie mniej nie posiadała żadnych środków pieniężnych. Wskazał, że w dniu 29 czerwca 2009 r. ujawnił majątek spółki w Sądzie Rejonowym S. - (...) w S. (...) (sygn. akt

(...) (...)). Do pisma załączył wykaz majątku spółki na dzień 31 lipca 2008 r. Podniósł, że w sprawie została spełniona przesłanka w postaci istnienia mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Poinformował, że mienie stanowiące własność spółki w postaci ciągnika wraz z naczepą, wymienione w pkt 112 i 114 wykazu mienia spółki, znajduje się w S. na ulicy (...).

Decyzją z dnia 22 października 2013 r. organ podatkowy pierwszej instancji orzekł o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu R. M. za zaległości podatkowe spółki, wynikające ze zobowiązań podatkowych powstałych w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, określonych wobec spółki w łącznej kwocie (...) zł wraz z odsetkami za zwłokę.

Organ odwoławczy decyzją z dnia 4 kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie odwołał się do treści uchwały z dnia 6 czerwca 2008 r., w której Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki z dniem 6 czerwca 2008 r. zdecydowało o ustaleniu jednoosobowego składu zarządu spółki w osobie prezesa zarządu oraz o powołaniu zarządu w składzie: prezes zarządu R. M., w uchwale wskazano, że jej postanowienia wchodzą w życie od dnia podpisania, tj. 6 czerwca 2008 r. Ponadto na podstawie informacji zawartych w Dziale 2 KRS nr (...) obejmującym "Dane osób wchodzących w skład organu", ustalono, że od dnia 3 lipca 2008 r. zarząd spółki był jednoosobowy, zaś funkcję prezesa zarządu pełnił R. M. (wpis nr (...) z dnia 3 lipca 2008 r.). Organ zaznaczył, że z zapisów w Dziale 2 Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż oprócz wpisu dotyczącego objęcia funkcji prezesa zarządu spółki, nie było wpisów potwierdzających odwołanie wyżej wymienionego z pełnionej funkcji, jak również nie została podjęta uchwała zgromadzenia wspólników, której treść poświadczałaby odwołanie z funkcji prezesa zarządu spółki. W ocenie organu dowodzi to, że okres pełnienia obowiązków członka zarządu spółki przez stronę obejmował dni, w których przypadał termin płatności poszczególnych zobowiązań podatkowych.

Organ stwierdził, że w okresie kiedy powstała zaległość podatkowa ciążąca na spółce oraz w dniach upływu terminu płatności podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towarów, tj. w dniach: 20 i 24 czerwca 2008 r., 3, 8, 18 i 22 lipca 2008 r., 2 i 11 września 2008 r. funkcję członka zarządu "(...)" Sp. z o.o. pełnił R. M., będąc zarazem jej prezesem.

Zdaniem organu odwoławczego, spełniona została także przesłanka bezskuteczności egzekucji z majątku spółki w całości lub w części, bowiem w wyniku wszczęcia i prowadzenia przez organ egzekucji skierowanej do majątku podatnika (spółki), nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela.

Organ wskazał także, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż spółka nie sporządzała sprawozdań finansowych ze swojej działalności za okres, w którym powstały zaległości podatkowe, tj. 2008 rok.

Z zapisów w KRS wynikało, że ostatnie sprawozdanie finansowe z działalności ww. spółki zostało złożone za rok 2006. W ocenie organu nieuregulowanie przez spółkę kwoty zaległości podatkowych wynikających z 14 decyzji dowodzi, że kondycja finansowa spółki w 2008 r. nie była stabilna, gdyż spółka nie regulowała w tym okresie zaległości podatkowych, które na niej ciążyły. Ponadto, R. M. w piśmie z dnia 18 kwietnia 2013 r. przyznał, że spółka nie posiadała żadnych środków pieniężnych.

Organ zauważył, że powoływanie się przez stronę na okoliczność posiadania przez spółkę mienia ruchomego o znacznej wartości w dniu 31 lipca 2008 r., nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z akt

(m.in. raportu poborcy celnego sporządzonego w dniu 22 lipca 2008 r.) wynikało, że w siedzibie spółki nie można było dokonać czynności egzekucyjnych ponieważ znajdowała się tam inna firma, zaś jej pracownik poinformował, że "(...)" spółka z o.o. wyprowadziła się z zajmowanych pomieszczeń w styczniu 2008 r. Organ dodał, że o złej kondycji finansowej spółki świadczy także umorzenie postępowania egzekucyjnego postanowieniem z dnia 5 maja 2011 r.

Według organu II instancji strona w sytuacji nieregulowania wymagalnych zobowiązań wobec Skarbu Państwa, zobowiązana była w terminie dwóch tygodni, licząc od dnia 20 czerwca 2008 r. do złożenia w sądzie wniosku o ogłoszenie upadłości. Dzień 20 czerwca 2008 r., był bowiem dniem powstania zaległości podatkowej, która skutkowała powstaniem w spółce stanu niewypłacalności, zobowiązującym członka zarządu do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Zaniechanie złożenia tego wniosku pozbawiło członka zarządu "(...)" Sp. z o.o. możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe ww. spółki.

Wyrokiem z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 650/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w S., wskazując że organ, ustalając czy R. M. obciążony odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki był w tym okresie członkiem zarządu spółki, powinien odnieść się do wszystkich zgromadzonych dowodów, w tym przedłożonych przez stronę i dokładnie określić w jakim okresie skarżący pełnił obowiązki członka zarządu, ustalając zarówno początek jak i koniec tego okresu. W tym celu powinien posłużyć się wszystkimi dostępnymi mu dowodami, w tym również przedłożoną przez stronę uchwałą nr (...)/2009 z dnia 9 października 2009 r. w sprawie odwołania R. M. z Zarządu Spółki.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Celnej w S. wydał decyzję z dnia 16 marca 2015 r., którą utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia 22 października 2013 r. W uzasadnieniu decyzji w istocie podtrzymał uprzednio wyrażone stanowisko, jednocześnie uwzględniając wskazania WSA zawarte w wyroku z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 650/14 ustalił, iż R. M. pełnił funkcję prezesa zarządu spółki od dnia 6 czerwca 2008 do dnia 9 października 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 28 października 2015 r., sygn. akt I SA/Sz (...), oddalił skargę R. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z 16 marca 2015 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Uzasadniając oddalenie skargi na powyższą decyzję WSA w Szczecinie w pierwszej kolejności wyjaśnił, w sprawie nie nastąpiło przedawnienie prawa do wydania decyzji wobec osoby trzeciej wobec (jak twierdzi strona) przedawnienia zobowiązania spółki z dniem 31 grudnia 2013 r. Sąd uznał, że stwierdzenie bezskuteczności egzekucji zostało oparte na wystarczającym materiale dowodowym, poprawnie ocenionym przez organ, informacje o bezskuteczności egzekucji były aktualne w dacie rozstrzygania przez organy obu instancji, a zatem zarzut naruszenia art. 116 § 1o.p. jest nieuprawniony.

W ocenie WSA w Szczecinie zebrany materiał dowodowy zgromadzony w toku prowadzonego postępowania potwierdza, że kondycja finansowa spółki uzasadniała złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Świadczy o tym choćby fakt, że nie wywiązywała się z ciążących na niej zobowiązań podatkowych w terminach przewidzianych przepisami prawa, w związku z czym już w dniu 20 czerwca 2008 r., będącym dniem powstania pierwszej zaległości podatkowej popadła w stan niewypłacalności. Nadto, jak twierdzi sam skarżący, po objęciu przez niego funkcji prezesa zarządu spółka "(...)" znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej, posiadała wprawdzie majątek, ale nie posiadała żadnych środków finansowych. Jak ustalono na podstawie treści odwołania z dnia 6 listopada 2013 r. spółka nie podejmowała czynności znajdujących się w profilu jej działalności, tj. nie budowała obiektów pływających, zaś R. M. próbował jedynie wznowić produkcję, co jednak się nie udało.

W toku postępowania ustalono również, że już w lutym 2009 r. spółka dokonała w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych wyrejestrowania z ewidencji, zaś ostatniej wpłaty składki dokonała w dniu 25 lipca 2008 r. Nie bez znaczenia dla oceny sytuacji finansowej spółki pozostaje również kwestia zaprzestania działalności na terenie przy ulicy (...) w S. już w styczniu 2008 r.

Niewątpliwie zatem zdaniem sądu spółka nie regulowała na bieżąco wymaganych prawem zobowiązań. Zaniechanie w tym zakresie prowadzi do stwierdzenia, że odpowiedzialność R. M. za zaległości podatkowe spółki, na podstawie art. 116 § 1 o.p. istnieje. Był on zobowiązany do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, jak również nie wykazał przesłanki braku swojej winy w niezłożeniu tego wniosku.

W ocenie sądu kondycja finansowa spółki została oceniona w kontekście całości materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, przy uwzględnieniu informacji o braku regulowania przez spółkę należności wobec Skarbu Państwa. Ponadto zdaniem sądu, organ opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym, w tym wyjaśnieniach strony trafnie stwierdził, że R. M. nie wskazał majątku znajdującego się w posiadaniu spółki, z którego możliwe było zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2 o.p., a tym samym zarzut skarżącego, iż taki majątek wskazał należy uznać za bezpodstawny.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł R. M., w wyniku rozpoznania której Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 marca 2018 r. w sprawie o sygn. II FSK 654/16 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w S.

W uzasadnieniu sąd drugiej instancji wskazał na okoliczność, że decyzje określające wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług zostały wydane w okresie, gdy spółka nie posiadała organu do prowadzenia jej spraw. Zdaniem NSA doręczenie decyzji osobie prawnej nie posiadającej organu do reprezentacji nie mogło być skuteczne, natomiast sąd pierwszej instancji nie odniósł się do kwestii skuteczności doręczenia spółce decyzji określających zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres od 9 czerwca do 31 sierpnia 2008 r. NSA wskazał także na treść art. 108 § 2 pk 2)a) o.p. i na doniosłość zasady doręczenia decyzji stronie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny

Uzasadnienie prawne

w S. zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

W pierwszej kolejności w rozpoznawanej sprawie należy wskazać na treść art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), stosownie do którego sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku sądu wyższej instancji.

Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach wyjątkowych, w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. akt I PKN 226/98, OSNAP 1999, nr (...), poz. 486), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny (tak: H. Knysiak - Molczyk (w:) H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005).

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W tej sytuacji sąd rozpoznający niniejszą sprawę związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, co oznacza, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonej decyzji muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji.

Uchylając wyrok sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że decyzje określające spółce zaległość podatkową wydane zostały w 2012 r., a więc w okresie kiedy spółka nie posiadała organu, który mógł ją reprezentować i nie mogła prowadzić swoich spraw. Skarżący podnosi też brak dowodów na skuteczne wszczęcie i prowadzenie egzekucji wobec spółki wobec niezawiadomienia spółki o zastosowaniu środka egzekucyjnego i nie przerwaniu w związku z tym terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego spółki. Organ podatkowy nie wystąpił do sądu z wnioskiem o wyznaczenie kuratora dla spółki w trybie art. 138 § 3 o.p.

Nie wyeliminował też tych decyzji."

Dalej NSA wskazał, że: "Z ustaleń stanu faktycznego sprawy wskazanych w zaskarżonym wyroku i niekwestionowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wynika, że skarżący pełnił jednoosobowo funkcję prezesa zarządu spółki od 6 czerwca 2008 r. do 9 października 2009 r. Skarżący wystąpił z wnioskiem do Krajowego Rejestru Sądowego o zmianę informacji o osobach wchodzących w skład organu i przedłożył uchwałę nr (...)/2009 z 9 października 2009 podjętą na Walnym Zgromadzeniu Wspólników (...) Spółki z o.o. w sprawie odwołania skarżącego z funkcji prezesa zarządu. Po 9 października 2009 r. spółka nie posiadała organu powołanego do jej reprezentacji i prowadzenia jej spraw.

Fakt złożenia do Krajowego Rejestru Sądowego wskazanych wyżej dokumentów oznacza, że mogły one być dostępne dla organów podatkowych już w 2012 r., w którym wydano decyzje określające zobowiązanie podatkowe spółce. Organy powinny zatem podjąć działania w celu skutecznego doręczenia tych decyzji. W zaskarżonym wyroku brak oceny prawidłowości działania organów w powyższym zakresie."

Następnie sąd drugiej instancji wskazał, na treść że zgodnie z art. 138 § 3 o.p., który to jest podstawą złożenia przez organ podatkowy wniosku o ustanowienie kuratora na podstawie art. 42 § 1 k.c. (v. uchwała SN z 5 grudnia 2014 r. III CZP 101/14; OSNC 2015/10/116). Kurator taki powinien postarać się niezwłocznie o powołanie organów osoby prawnej, a w razie potrzeby o jej likwidację (art. 42 § 2 k.c.).

W konsekwencji NSA uznał, że doręczenie decyzji osobie prawnej nie posiadającej organu do reprezentacji i prowadzenia jej spraw nie mogło być skuteczne.

Następnie sąd drugiej instancji zauważył, że potwierdzenie przez sąd pierwszej instancji braku dowodów skutecznego doręczenia decyzji określających spółce zobowiązanie podatkowe za analizowany okres oznaczałoby niemożliwość wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej.

Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie na członka zarządu została przeniesiona odpowiedzialność za zobowiązanie, którego wysokość została określona w 14 decyzjach skierowanych do spółki w 2012 r. Tymczasem jak wynika z przedstawionych powyżej ustaleń po dniu 9 października 2009 r. spółka nie posiadała organu powołanego do jej reprezentacji i prowadzenia jej spraw.

Wskazać w tym miejscu należy, że stosownie do treści art. 108 § 2 pkt 2 a) o.p. postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Doręczenie spółce z ograniczoną odpowiedzialnością decyzji wydanej w wyniku postępowania podatkowego w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług jest zatem warunkiem umożliwiającym przeniesienie odpowiedzialności za kreślone w decyzji zobowiązania podatkowa na członka zarządu spółki.

Za sądem drugiej instancji należy także zaznaczyć, że doręczenie decyzji w postępowaniu podatkowym cechuje istotna doniosłość, bowiem w postępowaniu tym obowiązuje zasada, zgodnie z którą decyzje doręcza się stronie na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej (art. 211 o.p.). Doręczenie decyzji stronie postępowania rodzi doniosłe skutki prawne. Od chwili doręczenia decyzji organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany, a jedyny wyjątek od tej zasady dotyczy decyzji o udzielaniu z urzędu ulg w spłacie zobowiązań podatkowych (art. 212 o.p.).W terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, strona może zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach (art. 213 § 1 o.p.). Również odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia stronie (art. 223 § 2 pkt 1 o.p.). W ujęciu procesowym, decyzja jako akt zewnętrzny, musi być zatem zakomunikowana stronie. Pomijając wyjątek, o którym mowa w art. 212 zd. drugie o.p., dopóki decyzja nie zostanie zakomunikowania stronie, dopóty jest aktem niewywierającym żadnych skutków. Uzewnętrznienie decyzji w stosunku do strony stwarza nową sytuację procesową. Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Od tego dopiero momentu decyzja wiąże organ administracji publicznej i stronę (v. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 4 grudnia 2000 r., sygn. akt FPS 10/00 publ. ONSA 2001 z. 2, p. 56; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 82/10, wyrok NSA z 25 października 2016 r. II FSK 2430/14; dostępne w CBOSA orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji NSA uznał, że brak wiążących ustaleń co do skutecznego doręczenia decyzji określających zobowiązanie podatkowe spółki nie pozwala na jednoznaczne przyjęcie, że w świetle art. 108 § 2 pkt 2a o.p. mogło zostać wszczęte postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej.

Dokonując ponownej analizy akt rozpoznawanej sprawy sąd stwierdził, że w aktach sprawy brak jest dowodów skutecznych doręczeń spółce decyzji, z których odpowiedzialność została przeniesiona na skarżącego. Dowody takie nie zostały także przedłożone przez organ po doręczeniu mu uzasadnienia wyroku sądu drugiej instancji.

Mając zatem powyższe na uwadze uznać należało, że w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy nie można ocenić czy została spełniona wynikająca z art. 108 § 2 pkt 2 lit. a o.p. przesłanka warunkująca możliwość wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej w postaci doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Nie dokonując sprawdzenia w tym zakresie organy podatkowe naruszyły przepis art. 108 § 2 pkt 2 lit. a o.p. Nie można bowiem na tym etapie ustalić, czy postępowanie przenoszące odpowiedzialność na osobę trzecią jaką jest członek zarządu w ogóle mogło być wszczęte. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, zatem z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. sąd zobligowany był do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego ocena wystąpienia przesłanek z art. 116 o.p. musi być uznana jako przedwczesna.

Orzeczenie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 p.p.s.a., który statuuje zasadę odpowiedzialności organu za wynik postępowania sądowoadministracyjnego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.