Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 571403

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 29 października 2009 r.
I SA/Sz 633/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Marian Jaździński.

Sędziowie WSA: Marzena Kowalewska (spr.), Joanna Wojciechowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 października 2009 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek

oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia (...) r., nr (...), na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 28 i art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.; zwanej dalej "u.s.u.s."), odmówił A. C. umorzenia należności wynikających z prawomocnej decyzji tego organu z dnia (...) r., nr (...), stanowiących zobowiązanie strony do opłacenia zaległych składek za okres od lutego 1997 r. do września 1997 r. w kwocie (...) zł na ubezpieczenie społeczne pracowników zatrudnionych w Spółce z o.o. PUP "J." z siedzibą w S. oraz kosztów upomnienia w kwocie (...) zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ administracji publicznej wskazał, iż A. C. pismem z dnia (...) r. wystąpiła o umorzenie należności wynikających z opisanej powyżej decyzji z dnia (...) r. W swoim wniosku strona podniosła, że osiąga wynagrodzenie w kwocie (...) zł brutto miesięcznie, ma (...) lat i nie ma widoków na lepsze zarobki, a utrzymuje się dzięki pomocy. Podała także, że prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne oraz wyroki sądowe za zobowiązania Spółki PUP "J" pogłębiły trudności w jej życiu oraz doprowadziły ją do bankructwa.

Przywołując treść art. 28 ust. 1-3a u.s.u.s., organ administracji publicznej wyjaśnił, że zasadniczo możliwość umorzenia należności z tytułu składek zachodzi w sytuacji wystąpienia całkowitej ich nieściągalności. Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych dopuszcza także możliwość umarzania należności z tytułu składek pomimo braku ich całkowitej nieściągalności, ale wyłącznie w odniesieniu do składek na ubezpieczenia ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia, jeżeli wykażą oni, że znajdują się w szczególnej sytuacji, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365). Wobec powyższego i z uwagi na fakt, iż wymienione w decyzji z dnia 14 lutego 2000 r. zobowiązania dotyczą należności z tytułu składek za zatrudnionych pracowników, organ ten stwierdził, że wniosek strony nie mógł być rozpoznany w oparciu o zasady określone we wskazanym rozporządzeniu, a jedynie w oparciu o przesłanki wymienione w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., tj. pod kątem wystąpienia całkowitej nieściągalności zadłużenia.

Rozpoznając wniosek A. C., Zakład Ubezpieczeń Społecznych (analogicznie jak w przypadku dwóch wcześniejszych wniosków strony rozpoznanych odmownie w latach 2005 i 2007) uznał, że w sprawie nie wystąpiła ustawowa przesłanka umożliwiająca umorzenie długu, o której mowa w art. 28 ust. 1-3 u.s.u.s., tj. całkowita nieściągalność. W szczególności bowiem, organ egzekucyjny uprawniony do oceny sytuacji majątkowej i finansowej strony nie stwierdził, że zobowiązania A. C. są niemożliwe do wyegzekwowania z powodu braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję, i obecnie Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w S. prowadzi wobec niej postępowanie egzekucyjne na rzecz Urzędu Gminy Miasta na kwotę (...) zł. Ponadto organ administracji publicznej ustalił, że ciążące na stronie zobowiązania wobec ZUS skierowane były do przymusowego dochodzenia w ramach egzekucji administracyjnej prowadzonej przez Dyrektora Oddziału ZUS z wynagrodzenia za pracę uzyskiwanego z tytułu zatrudnienia w dwóch zakładach pracy (zatrudnienie ustało z dniem (...) r.). Dobrowolnie oraz w ramach układu ratalnego w latach 2006-2009 strona spłaciła koszty egzekucyjne, powstałe w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zaś od dnia 1 lutego 2009 r. jest ona zatrudniona w Spółce z o.o. R. i otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenie w kwocie (...) zł brutto.

Organ nadmienił także, że przedmiotowe należności są zabezpieczone ustawowym prawem zastawu na samochodzie strony marki R. oraz hipoteką przymusową na nieruchomości, która w całości należy do strony. Jakkolwiek odnośnie wskazanego samochodu strona oświadczyła, że miała wypadek, w wyniku którego pojazd został skasowany, to jednak nie przedłożyła na tę okoliczność dowodu. Powyższe zaś wskazuje na potencjalną możliwość zaspokojenia roszczeń Zakładu.

A. C., pismem z dnia (...) r. wystąpiła do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie jej sprawy.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z (...) r., nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 83 ust. 4 u.s.u.s., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych uznając ją za prawidłową.

Organ ponownie rozpoznający sprawę stwierdził, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych zasadnie orzekł, iż brak jest możliwości umorzenia długu strony, ponieważ analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów wskazuje, że nie została spełniona żadna z przesłanek całkowitej nieściągalności, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 1-6 u.s.u.s. Jako zasadne, i zgodne z art. 28 ust. 3a u.s.u.s., organ ten ocenił również nierozpatrywanie wniosku o umorzenie w oparciu o zasady określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. Zobowiązania, o umorzenie których wniosła strona, wynikają bowiem z decyzji z dnia 14 lutego 2000 r. i dotyczą należności z tytułu składek pracowniczych. W myśl zaś art. 4 pkt 2 u.s.u.s., płatnikiem tych składek jest pracodawca pracowników, którym w przedmiotowej było PUP "J." Spółka z o.o. z siedzibą w S.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie A. C. wniosła o uchylenie decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i umorzenie należności. Uzasadniając swoje żądanie skarżąca wskazała jedynie, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) r. w sprawie odmowy umorzenia należności w kwocie (...) zł, wynikających z decyzji z dnia (...) r. przenoszącej zobowiązania Spółki na osoby trzecie.

W odpowiedzi Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o oddalenie skargi w całości, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia (...) r. A. C. uzupełniła swoją skargę, zarzucając skarżonemu organowi naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez nieustalenie stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy.

Uzasadniając powyższe, skarżąca wskazała, że należności, którym odmówiono umorzenia wynikają z decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) r. stanowiących zobowiązanie strony na podstawie odpowiedzialności osób trzecich do opłacenia zaległych składek za okres od lutego 1997 r. do września 1997 r. w kwocie (...) zł na ubezpieczenie społeczne pracowników zatrudnionych w PUP "J." Sp. z o.o. w S. (a nie Przedsiębiorstwa Produkcji Maszyn "P." A. B. jak wskazuje w odpowiedzi na skargę Prezes ZUS). Zobowiązanie to powstało przed dniem wejścia w życie ordynacji podatkowej (1 stycznia 1998 r.) oraz art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (25 listopada 1998 r.) i w tym czasie do odpowiedzialności osób trzecich za zaległości składkowe znajdowały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych. Przepis art. 26 ust. 1 tej ustawy stanowił zaś, że zobowiązanie podatkowe wygasa poprzez zapłatę podatku, przedawnienie lub umorzenie. Natomiast, jak wynika z art. 67 ordynacji podatkowej, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, na wniosek podatnika organ podatkowy może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe. Wobec tego, w ocenie skarżącej, zaistniała poważna wątpliwość, czy w rozpoznawanej sprawie zastosowanie ma art. 28 u.s.u.s., czy przepisy ustawy Ordynacja podatkowa.

Skarżąca zaakcentowała także, że organ administracji publicznej jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, gdyż z zasady ochrony zaufania obywatela do prawidłowości działań organów administracji i sądów wynika bezwzględny zakaz wykorzystywania przez organy administracji nieznajomości prawa przez obywateli lub przerzucanie skutków nieznajomości prawa przez urzędników na obywateli.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Uprawnienia sądu administracyjnego, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem sąd badając legalność zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania tego aktu z obrotu prawnego.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do kwestii, czy Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zasadnie, powołując się na treść art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.; zwanej dalej "u.s.u.s."), odmówił umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okres od lutego 1997 r. do września 1997 r. nieopłaconych przez płatnika - Spółkę z o.o. PUP "J." z siedzibą w S., za które odpowiada A. C. na podstawie ostatecznej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) r., orzekającej o odpowiedzialności skarżącej za zobowiązania Spółki.

Rozstrzygnięcie powyższej kwestii w pierwszej kolejności wymaga udzielenia odpowiedzi na pytanie, na podstawie jakich przepisów organ administracji publicznej powinien był rozpoznać wniosek skarżącej z dnia (...) r. o umorzenie przedmiotowych należności.

Zgodzić należy się ze skarżącą, że należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okres od lutego 1997 r. do września 1997 r. nieopłaconych przez płatnika - Spółkę z o.o. PUP "J." powstały jeszcze przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.; t.j.: z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; zwanej dalej "o.p.") oraz art. 31 u.s.u.s. Niewątpliwie również, do orzeczenia o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne powstałe przed dniem 1 stycznia 1998 r. zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych w związku z § 1 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 1989 r. w sprawie rozciągnięcia przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych na niektóre rodzaje świadczeń pieniężnych oraz określenia właściwości organów podatkowych w zakresie umarzania zaległości podatkowych (Dz. U. Nr 6, poz. 10 ze zm.), do należności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i składek na zaopatrzenie emerytalne miały zastosowanie przepisy art. 14-17, art. 20, art. 21, art. 23-29 i art. 30 ust. 4 oraz art. 40-49 ustawy. Stosownie do art. 343 § 1 o.p., z dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. z dniem 1 stycznia 1998 r., ustawa o zobowiązaniach podatkowych utraciła moc. Jednakże przepis przejściowy - art. 332 o.p. - przewidywał, iż do odpowiedzialności osób trzecich, o których mowa w ustawie o zobowiązaniach podatkowych, z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed wejściem w życie ordynacji podatkowej, stosuje się przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

Jednocześnie jednak podkreślić należy, iż z przytoczonego powyżej art. 332 o.p. wynika wprost, że odsyła on tylko do przepisów o charakterze materialnoprawnym, dotyczących orzekania o odpowiedzialności osób trzecich zawartych w ustawie o zobowiązaniach podatkowych, tj. art. 40-47 o.p. oraz art. 30 o.p. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2005 r., sygn. akt FSK 2592/04, Lex nr 189729). Ponadto wskazania wymaga, iż zarówno ustawa Ordynacja podatkowa, jak i ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych nie zawierają żadnych przepisów przejściowych, które nakazywałyby - aby do złożonych po wejściu w życie tych ustaw wniosków o umorzenie zaległości składkowych powstałych przed dniem 1 stycznia 1998 r. - stosować dotychczasowe uregulowania przewidziane na gruncie ustawy o zobowiązaniach podatkowych (tj. art. 31), czy też uregulowania wprowadzone w ordynacji podatkowej (tj. art. 67 o.p. obowiązujący od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r., czy obowiązujący od dnia 1 września 2005 r. art. 67a § 1 pkt 3 o.p.). Oznacza to, że do spraw zainicjowanych takimi wnioskami wprost znajduje zastosowanie art. 28 u.s.u.s., który - jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych - stanowi swego rodzaju odpowiednik art. 31 ustawy o zobowiązań podatkowych i art. 67 o.p. (zob. np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 315/05, niepubl. oraz z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 2993/06, niepubl.).

Wobec powyższego, wniosek skarżącej z dnia (...) r. o umorzenie należności składkowych należało rozpoznać na podstawie art. 28 u.s.u.s. w jego brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2004 r.

Stosownie do art. 28 ust. 1 u.s.u.s., należności z tytułu składek, pod którym to pojęciem należy rozumieć składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 u.s.u.s.), mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2-4. Na podstawie ust. 2 powołanego przepisu należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a. W przepisie art. 28 ust. 3 u.s.u.s. ustawodawca wskazał siedem przypadków, w których zachodzi całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Zgodnie z tym przepisem całkowita nieściągalność zachodzi, gdy:

1)

dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2)

sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze;

3)

nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

4)

nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a)

wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

5)

naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6)

jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Wyliczenie zawarte w tym przepisie jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Dopiero zaistnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie daje potencjalną możliwość umorzenia tych należności.

Z kolei, zgodnie z art. 28 ust. 3a u.s.u.s., należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Jak wynika z treści tego przepisu, zawęża on zakres podmiotowy do wnioskodawców, którzy są jednocześnie: jako prowadzący działalność gospodarczą - "ubezpieczonym", zaś jako zatrudniający pracowników - "płatnikiem składek", a ponadto odnosi się wyłącznie do należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ciążących na wnioskodawcy jako osobie prowadzącej działalność gospodarczą. Natomiast przesłanki umorzenia należności w tej sytuacji precyzuje, wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 28 ust. 3b u.s.u.s., rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365).

Z uwagi na to, iż przywołany powyżej przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s. dotyczy wyraźnie należności składkowych "ubezpieczonych", tj. ich własnych obciążeń z tego tytułu, za prawidłowe uznać należy stanowisko Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, iż w rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania przepisy ww. rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Spółka z o.o. PUP "J.", która jako zatrudniający pracowników płatnik składek ponosiła odpowiedzialność za nieopłacone w terminie składki, nie spełniała bowiem ustawowej przesłanki umożliwiającej skorzystanie z uprawnienia, o którym mowa w art. 28 ust. 3a u.s.u.s., przysługującego jedynie ubezpieczonym, tj. osobom fizycznym podlegającym chociaż jednemu z ubezpieczeń społecznych, nie zaś osobom prawnym. Nie może przy tym budzić wątpliwości, iż z uwagi na charakter regulacji prawnej zawartej w art. 28 ust. 3a, która stanowi wyjątek od ustawowych regulacji ogólnych dopuszczających umorzenie należności z tytułu składek tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, analiza treści aktu wykonawczego wydanego w oparciu o delegację zawartą w art. 28 ust. 3b u.s.u.s., określającego szczegółowe zasady umarzania, o którym mowa w ust. 3a, nie może mieć charakteru ekstensywnego. Skoro przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s. pod względem zakresu podmiotowego nie dotyczy płatników będących osobami prawnymi, to oczywistym jest, iż nie obejmuje on swoim zakresem także możliwości umarzania składek w przypadku braku ich całkowitej nieściągalności, w odniesieniu do osób trzecich, na które decyzją Zakładu przeniesiona została odpowiedzialność za zobowiązania płatnika składek, czyli spółki kapitałowej posiadającej osobowość prawną (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 2251/07, Lex nr 484962).

Zasadnie zatem Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dokonał oceny sytuacji finansowej skarżącej wyłącznie w aspekcie przesłanek całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek, zaś wyrażone przezeń stanowisko co do braku tych przesłanek nie budzi wątpliwości. Podkreślić przy tym należy, że - wbrew zarzutom skarżącej - skarżony organ, stosownie do dyspozycji wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, a wnioski, jakie wyprowadził z treści tego materiału są zgodne z logiką i nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, jaką dysponuje organ w postępowaniu administracyjnym (art. 80 k.p.a.). Okoliczności tej nie zmienia nawet wskazanie w odpowiedzi na skargę (w jednym jej miejscu, s. 4) nieprawidłowej nazwy płatnika, albowiem omyłka ta nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Z ustaleń poczynionych przez organ administracji publicznej wynika, że wobec A. C prowadzona jest egzekucja, skarżąca jest obecnie zatrudniona w Spółce z o.o. R. i otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenie, a ponadto należności dochodzone przez organ rentowy są zabezpieczone ustawowym prawem zastawu na samochodzie strony marki R. oraz hipoteką przymusową na nieruchomości, która w całości należy do strony. Wobec tego, uprawnionym było przyjęcie przez skarżony organ, iż na dzień wydania zaskarżonej decyzji w stosunku do skarżącej nie wystąpiła przesłanka całkowitej nieściągalności, a w konsekwencji brak było prawnej możliwości umorzenia należności w oparciu o to kryterium.

Żądanie umorzenia należności zawarte w skardze kierowanej do tutejszego sądu nie może być uwzględnione albowiem stosownie do powołanego art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rola sądu administracyjnego ogranicza się do kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu prawnego nie zaś do rozstrzygania spraw. Konsekwencją sprawowanej przez sąd funkcji kontrolnej jest brak uprawnienia do wydawania wyroków merytorycznie załatwiających sprawę w zastępstwie właściwych organów administracji publicznej, tj. do przyznania uprawnień. W przypadku stwierdzenia w wyniku kontroli, że zaskarżona decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, sąd decyzję taką eliminuje z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia (art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a ustalenia dokonane przez organ są prawidłowe, oparte na nich wnioski - spójne i logiczne, a zatem brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd orzekł o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.