Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2977583

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 13 maja 2020 r.
I SA/Sz 254/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 13 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie wpisu zastawu skarbowego postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

J. M. (zwany dalej: "skarżącym"), reprezentowany przez pełnomocnika, w dniu 26 lutego 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego (zwanego dalej: "organem") w przedmiocie wpisu zastawu skarbowego.

Jak wynika z akt administracyjnych w piśmie z dnia 20 listopada 2019 r. organ poinformował skarżącego o dokonaniu wpisu do rejestru zastawów skarbowych. Korespondencję odebrał w dniu 16 grudnia 2019 r. dorosły domownik - ojciec skarżącego.

W piśmie z dnia 30 grudnia 2020 r. (nadanym na poczcie tego samego dnia) pełnomocnik skarżącego skierował do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez wykreślenie wadliwego wpisu. W ocenie strony, organ naruszył art. 46b § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm. - zwanej dalej: "o.p."), gdyż błędnie przyjął i zarazem wpisał adres zamieszkania strony.

Po wniesieniu przez skarżącego wymienionej na wstępie skargi, w odpowiedzi na skargę, organ wyjaśnił, że odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w piśmie z dnia 22 stycznia 2020 r. odmówił wykreślenia przedmiotowego wpisu. Organ wskazał także, że wniosek o dokonanie wpisu został zweryfikowany pod względem formalnym i merytorycznym, również w zakresie adresu zamieszkania strony. W Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników organ ustalił, że na dzień dokonania wpisu zastawu skarbowego strona zamieszkiwała pod adresem: ul. (...), (...). Jednocześnie wskazał, że skierowane do Naczelnika (...) Ś. Urzędu Skarbowego w S. pismo z dnia 3 października 2019 r. zawierające wniosek o kierowanie korespondencji na adres przy ul. (...), O., złożone zostało w toku prowadzonego postępowania podatkowego i dotyczyło korespondencji kierowanej tylko w jego toku. Przedmiotowe pismo nie stanowiło natomiast podstawy do formalnej zmiany adresu zamieszkania w ww. Centralnym Rejestrze.

Ponadto, organ wskazał, że Naczelnik (...) Ś. Urzędu Skarbowego w S. w piśmie z dnia 24 marca 2020 r. poinformował, że w dniu 2 marca 2020 r. zaktualizowano adres zamieszkania skarżącego na: ul. (...), (...).

Z uwagi na powyższe, organ uznał skargę za nieuzasadnioną i wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że przed skierowaniem sprawy do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd bada m.in. czy skarżącemu przysługiwało prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego danego aktu czy też określonej czynności. Sąd kontroluje także czy skarga spełnia wymogi formalnego stawiane jej przez ustawodawcę, w tym czy została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu, a także czy został wniesiona w odpowiednim trybie.

W ocenie Sądu, sprawa, której dotyczy skarga, jest dopuszczalna i mieści się w katalogu określonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1302 z późn. zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjnej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Dokonanie wpisu zastawu skarbowego dotyczy sfery uprawnień podmiotu prawa publicznego wynikających z art. 41 § 1 o.p. Ustawodawca w przepisach prawa materialnego dotyczących ustawowego zastawu skarbowego nie przewidział dla tych czynności ani formy decyzji, ani postanowienia. Są to bowiem czynności podejmowane na podstawie przepisów prawa, które wymagają jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.

Sąd podziela pogląd wyrażony w doktrynie, że nie można domniemywać stosowania władczej i jednostronnej formy działania, jaką jest decyzja administracyjna tylko z okoliczności sprawy lub z samego przepisu prawa procesowego, gdyż administracja publiczna może działać w sprawach indywidualnych także przez podejmowanie czynności materialno-technicznych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 390-392).

Istota wpisu zastawu skarbowego przesądza nie tyle o braku potrzeby wydawania decyzji w tym przedmiocie, co raczej wskazuje na niedopuszczalność takiej formy władczego rozstrzygnięcia. Skoro wpis zastawu skarbowego następuje w drodze działania (czynności) organu prowadzącego rejestr zastawów skarbowych, jest czynnością, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Takimi czynnościami (aktami) z zakresu administracji publicznej są wszelkie akty (czynności), działania i sprawy wynikające z przepisów prawa, które nie mają charakteru cywilnoprawnego, załatwiane przez organy administracji publicznej, na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., w sprawie OSA 1/03 (publ. ONSA 2003/4/114).

Co do zasady skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do treści art. 53 § 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności.

Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi następuje w formie postanowienia wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).

Odnosząc powyżej przytoczoną regulację prawną do okoliczności rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skargę należało odrzucić jako złożoną z naruszeniem terminu do jej wniesienia.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy informację o dokonaniu wpisu do rejestru zastawów skarbowych doręczono skutecznie na adres podany w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników w dniu 16 grudnia 2019 r. - przesyłkę odebrał dorosły domownik - ojciec skarżącego. Wobec tego 30 - dniowy termin na złożenie skargi do sądu administracyjnego, upłynął w dniu 14 stycznia 2020 r. Natomiast skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do sądu dopiero w dniu 26 lutego 2020 r., a zatem z uchybieniem terminu.

Na marginesie Sąd wskazuje, że nawet w przypadku przyjęcia, że o wpisie zastawu skarbowego skarżący dowiedział się najpóźniej w dniu, w którym skierował do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, tj. w dniu 30 grudnia 2020 r., to termin na wniesienie skargi również już upłynął (w dniu 29 stycznia 2020 r.).

Ponadto, zauważyć należy, że na mocy aktualnie obowiązujących przepisów procesowych w sprawach skarg na inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej nie służy stronie prawo do wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. skargę jako niedopuszczalna należało odrzucić

.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.