Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1606129

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 8 lutego 2010 r.
I SA/Rz 876/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Piórkowska (spr.).

Sędziowie WSA: Barbara Stukan-Pytlowany Grzegorz Panek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 26 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) sierpnia 2009 r. nr (...) w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2009 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania "A" SA w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia (...) maja 2009 r. znak: (...) w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r.

W uzasadnieniu decyzji orzekający w sprawie organ podniósł, że podatnik deklaracją DN-1 z dnia 18 stycznia 2008 r. określił wysokość podatku od nieruchomości za 2008 r. na kwotę 223 833,00 zł. W pisemnych wyjaśnieniach do deklaracji złożonych dnia 6 marca 2008 r. wskazano, że z opodatkowania zostały wyłączone linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej. Zdaniem podatnika z wykładni przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz prawa budowlanego wynika, iż linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią budowli a tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Z uwagi na odmienne stanowisko organu podatkowego, oparte na orzecznictwie sądowym oraz interpretacji Ministerstwa Finansów, postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2008 r. wszczęte zostało postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2008 r.

Wydając decyzję organ I instancji do opodatkowania budowli organ podatkowy przyjął wartość wskazaną w deklaracji złożonej na 2007 r. w związku z uchylaniem się podatnika, mimo kolejnych wezwań, do określenia wartości linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych na dzień 1 stycznia 2008 r. Podatnik konsekwentnie nie udzielał żądanych informacji pomimo zastrzeżenia uczynionego przez organ podatkowy, iż w przypadku braku oświadczenia w tym zakresie dla określenia zobowiązania podatkowego przyjęta zostanie wartość budowli wykazana w deklaracji za 2007 r. Ponieważ wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. okazała się inna niż ta wykazana w złożonej przez podatnika deklaracji podatkowej, organ podatkowy działając na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji określił wysokość tego zobowiązania na kwotę 280.640,00 zł.

Organ II instancji, utrzymując w mocy decyzję I instancji podniósł, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.), zwaną dalej "u.p.o.l.", opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części a także budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu nie podlegają natomiast użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). Podatnikami tego podatku są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne (w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej) będące min. właścicielami lub posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych bądź też użytkownicy wieczyści gruntów (art. 3 ust. 1 u.p.o.l.).

W przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, iż "A" S.A. w W. jest podatnikiem podatku od nieruchomości będąc użytkownikiem wieczystym gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako grunty zabudowane i zurbanizowane o pow. 5199 m2 oraz właścicielem budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytk. 3019,26 m2 a także budynków mieszkalnych o pow. użytk. 231,78 m2 znajdujących się na terenie miasta Sanoka. Potwierdzeniem powyższych ustaleń są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (zalegające w aktach raporty dla jednostek rejestrowych nr 1 i 62, obręb ewid. Śródmieście z dnia 4 maja 2009 r.), a także dane wykazane przez podatnika w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości na 2008 r.

Grunty o łącznej pow. 4879 m2 zostały opodatkowane jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (działki nr 1129/1, 1129/2 - objęte KW 35787, działka nr 258/6 -objęta KW 724, działki nr 258/7 i 258/8 - objęte KW 1177), natomiast działkę nr 258/8 o pow. 320 m2 (KW 1177) opodatkowano jako grunt pozostały, z uwagi na jej związanie z budynkiem mieszkalnym (art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynki mieszkalne opodatkowano na podstawie ich powierzchni użytkowej (odpowiednio 3 019,26 m2 oraz 231,78 m2). Fakt nie zajęcia budynku mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej ustalono na podstawie pisemnych wyjaśnień podatnika z dnia 6. lutego 2009 r.

Pozostałe grunty, sklasyfikowane jako użytki rolne o powierzchni 5018 m2, jako nie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej (co potwierdza protokół oględzin przeprowadzonych dnia 6 lutego 2009 r.) nie zostały opodatkowane podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 2 u.p.o.l.

Kwestią sporną pomiędzy organem pierwszej instancji, a podatnikiem jest natomiast opodatkowanie będących własnością "A" S.A. kabli telekomunikacyjnych ułożonych w kanalizacji kablowej. W swym odwołaniu strona skarżąca w pierwszej kolejności wskazuje, iż organ podatkowy I instancji naruszył art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Naruszenie to miało polegać na nieprawidłowym prowadzeniu postępowania podatkowego, co skutkowało brakiem dowodów świadczących o możliwości zaliczenia kabli położonych w kanalizacji kablowej do kategorii budowli w rozumieniu u.p.o.l., a także brakiem dowodów pozwalających na ustalenie wartości tych budowli. Zdaniem strony skarżącej ustalenie, czy linie kablowe są budowlą jest kwestią dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych, a organ podatkowy żadnych ustaleń w tym zakresie nie poczynił. Na poparcie swojego stanowiska strona skarżąca przywołała orzeczenie WSA w Białymstoku z dnia 15 października 2008 r. (sygn. akt I SA/Bk 291/08), w którym Sąd akcentował konieczność dokonywania ustaleń faktycznych, w szczególności ustalenia, czy w sprawie o podobnym stanie faktycznym mamy do czynienia w ogóle z przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Z powyższymi zarzutami nie sposób się zgodzić. Organ podatkowy I instancji wydając zaskarżoną decyzję opierał się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, do którego należały m.in. protokół z dokonanych oględzin, składane przez stronę skarżącą: deklaracje za 2007 i 2008 r. oraz pisemne wyjaśnienia (z dnia 6 marca 2008 r. oraz 6 lutego 2009 r.). Z wyjaśnień tych jednoznacznie wynikało, iż przyczyną zmiany wartości zadeklarowanych budowli za 2008 r. w stosunku do 2007 r. była zmiana stanowiska strony w zakresie tego, czy linie kablowe położone w kanalizacji kablowej powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości jako budowle. Nie kwestionowano natomiast ani samego faktu dalszego posiadania tych linii kablowych ani też nie podawano innych przyczyn zmniejszenia się ich wartości. Spółka w odwołaniu nie wskazuje na niezgodność tych ustaleń z rzeczywistym stanem rzeczy, zatem bezzasadnie zarzuca naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej co do nie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122), nie przeprowadzenia dowodów koniecznych do wyjaśnienia sprawy (art. 180) oraz wyczerpującego ich rozpatrzenia (art. 187 § 1). W związku z powyższym teza, jakoby w przedmiotowym postępowaniu nie zgromadzono żadnego materiału dowodowego jest nieuzasadniona. W tym miejscu Kolegium pragnie przywołać wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2009 r., (sygn. akt I SA/Kr 1534/08, niepubl.) w którym to Sąd odniósł się wprost do wyżej wymienionego wyroku WSA w Białymstoku. Zdaniem Sądu z Krakowa "trudno zrozumieć stanowisko, jakie zaprezentował WSA w Białymstoku stwierdzając, iż w aktach sprawy nie ma jakiejkolwiek dokumentacji, na podstawie której można byłoby stwierdzić, że przedmiotowe kable wraz z kanalizacją stanowią budowlę". Takie stanowisko Sądu w Białymstoku, WSA w Krakowie tłumaczył pominięciem przez ten Sąd przepisu art. 180 Ordynacji, w części dotyczącej informacji podatkowych i innych dokumentów zgromadzonych w trakcie czynności sprawdzających. W tym zakresie Kolegium w pełni podziela stanowisko WSA w Krakowie.

Głównym punktem sporu pomiędzy organem podatkowym a podatnikiem w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy linie kablowe położone w kanalizacji kablowej mogą zostać zakwalifikowane do budowli w rozumieniu u.p.o.L, a tym samym czy linie takie powinny zostać objęte opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości. Chodzi tu o tzw. prawdę normatywną. Rozstrzygnięcie tego sporu sprowadzać się będzie do dokonania prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego regulujących pojęcie budowli na gruncie podatku od nieruchomości. I tylko do tego (patrz: wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1534/08, niepubl.).

Odnosząc się do kwestii podlegania linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy wyjaśnić, iż Kolegium nie podziela stanowiska podatnika odnośnie wyłączenia linii kablowych spod opodatkowania. Podatnik w obszernym uzasadnieniu swego odwołania wskazuje, iż linie kablowe nie spełniają definicji budowli z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z przepisu tego nie można wyprowadzić wniosku, iż części budowli (które także podlegają opodatkowaniu) powinny również samodzielnie spełniać kryteria budowli. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu I instancji, iż linie kablowe wraz z kanalizacją kablową stanowią w całości budowlę w rozumieniu przepisów podatkowych.

Zgodnie bowiem z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., pod pojęciem budowli należy rozumieć obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Natomiast ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) w art. 3 pkt 1 lit. b, przez obiekt budowlany rozumie m.in. budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Przykłady takich budowli wymieniono w art. 3 pkt 3 powyższej ustawy i zaliczono do nich m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. Niewątpliwie linie kablowe mogą być zaliczone do tego rodzaju budowli i nie jest konieczne w tym zakresie odwoływanie się do innych ustaw lub też języka specjalistycznego. W języku potocznym linie kablowe również są rozumiane jako sieci techniczne.

Budowle o charakterze sieciowym składają się zarówno z elementów o charakterze budowlanym jak i urządzeń i instalacji. Linia kablowa jest niewątpliwie związana funkcjonalnie z budowlą jaką jest sieć telekomunikacyjna - jest więc częścią budowli. Stanowisko to jest poparte licznym orzecznictwem. Tytułem uzupełnienia można wskazać dodatkowo wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2008 r. (sygn. akt I SA/Kr 1213/08, niepubł.), zgodnie z którym z opodatkowania nie można wyłączyć kabla telekomunikacyjnego, gdyż razem z kanalizacją w której jest on położony tworzą razem całość użytkowo-techniczną, a więc budowlę. Zupełnie błędne jest więc stanowisko skarżącej spółki, jakoby wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2006 r. (sygn. akt FSK 2316/04) był wyrokiem jednostkowym i nie odzwierciedlał ugruntowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych. Z nowszych orzeczeń można wskazać wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2009 r. (I SA/Kr 1458/08, niepubl.)

Nieusprawiedliwiony jest również zarzut podatnika, iż organ I instancji niewłaściwie zinterpretował wyjaśnienia Ministerstwa Finansów zawarte w piśmie z dnia 31 stycznia 2007 r. Spółka w swym odwołaniu cytuje fragment tego pisma z którego jasno wynika, iż kable w pewnych warunkach nie podlegają opodatkowaniu, chyba że stanowią jeden z elementów składających się na całość techniczno użytkową budowli (część składową). Tak jest w przedmiotowej sprawie, gdyż kable wraz z kanalizacją stanowią części jednej budowli sieciowej - sieci teleinformatycznej (technicznej).

Zupełnie nieuprawnione jest stanowisko strony, która za budowlę uważa wyłącznie kanalizację kablową, a następnie dowodzi, że kable z kanałami nie pozostają ani w związku fizycznym (gdyż nie są połączone na stałe) ani w użytkowym (bo spełniają odrębne funkcje). Oczywisty jest przecież fakt, że zarówno kanalizacja kablowa jak i same kable (razem z innymi jeszcze elementami) są połączone ze sobą funkcjonalnie po to, aby tworzyć razem sieć teleinformatyczną. To sieć jako całość jest budowlą podlegającą opodatkowaniu. Poszczególne elementy sieci spełniają oczywiście różne funkcje i nie mogą być połączone ze sobą na stałe, gdyż niewątpliwie zwiększałoby to koszty rozbudowy, naprawy bądź konserwacji.

Zupełnie niezrozumiałe jest również stanowisko strony która twierdzi, że kanalizacja kablowa może służyć również innym celom, aniżeli układanie linii kablowych. Już sama nazwa kanalizacji wskazuje, iż buduje się ją w celu ułożenia w niej kabli. Innych przykładów jej możliwego zastosowania strona skarżąca jednak nie przedstawiła.

Nie jest również uzasadnione na gruncie niniejszej sprawy odwoływanie się do definicji wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864). Rozporządzenie to zawiera bowiem jedynie przepisy o charakterze techniczno-budowlanym, zgodnie z którymi należy projektować i budować obiekty budowlane. Na podstawie tych przepisów nie można więc zasadnie definiować pojęcia budowli, zwłaszcza że zawarte tam definicje są odmienne od tych zawartych w Prawie budowlanym.

Uznając, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej prawidłowo zostały zaliczone do przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy odnieść się do zarzutu braku postępowania dowodowego w zakresie ich wartości, która wpływa na wysokość podstawy opodatkowania. W przedmiotowej sprawie organ podatkowy I instancji wielokrotnie wzywał podatnika do złożenia wyjaśnień w przedmiocie wartości linii kablowych. Pomimo nakładanych kar porządkowych podatnik żądanych informacji nie udzielił. Ostatecznie wezwaniem z dnia 14 kwietnia 2009 r. organ podatkowy wezwał podatnika do udzielenia pisemnych wyjaśnień dotyczących wartości linii kablowych na dzień 1 stycznia 2008 r. oraz udzielenia informacji czy w 2007 r. wartość ta ulegała zmianom z zastrzeżeniem, iż brak oświadczenia spowoduje, że dla określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. przyjęta zostanie wartość budowli wykazana w deklaracji za 2007 r. Także i na to wezwanie organ nie doczekał się odpowiedzi. Strona konsekwentnie odmawiała współpracy z organem podatkowym i nie udostępniała informacji mających wyjaśnić wysokość podstawy opodatkowania budowli, nie może więc skutecznie zarzucać, iż organ podatkowy tej okoliczności nie ustalił. Należy mieć bowiem na uwadze, że żądane informacje organ podatkowy mógł uzyskać wyłącznie od podatnika.

Ponieważ uzyskanie żądanych danych od strony postępowania okazało się niemożliwe, organ podatkowy oparł się na złożonej deklaracji podatkowej za 2007 r. w której zgodnie z wyjaśnieniami strony wskazano wartość całej budowli tj. kanalizacji kablowej wraz z liniami kablowymi, które zostały prze podatnika wyłączone z opodatkowania w deklaracji za 2008 r. Dane te nie budziły bowiem wątpliwości organu podatkowego, a ponadto nie były przez Spółkę kwestionowane. Dlatego też zdaniem Kolegium wartość budowli, a tym samym podstawa opodatkowania została w przedmiotowej sprawie ustalona prawidłowo.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w sprawie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej spółki podtrzymał skargę jednocześnie nie zgadzając się z wyrokiem NSA z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt II FSK 635/08. Zaskarżonej decyzji dodatkowo zarzucił, że nie obejmuje ona podatku od nieruchomości od budek telefonicznych.

Uzasadnienie prawne

Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:

Jak wynika z okoliczności przytoczonych wyżej, przedmiotem sporu pomiędzy skarżącą spółką a organami podatkowymi jest w niniejszej sprawie przede wszystkim kwestia, czy telekomunikacyjne linie kablowe położone w kanalizacjach kablowych, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i w związku z tym ocena legalności zaskarżonej decyzji wymaga dokonana analizy obowiązującego w tym zakresie stanu prawnego. W ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.) - powoływanej dalej jako u.p.o.l. - jako przedmiot opodatkowania wskazano między innymi budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 pkt 3) a określając budowlę wskazano, iż jest to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2). Uregulowania zawarte w ustawie z dnia 7 marca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) -powoływane dalej jako u.p.b. - definiują w art. 3:

* obiekt budowlany - jako budynek z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową z instalacjami i urządzeniami technicznymi, obiekt małej architektury ( pkt 1),

* budynek - jako obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach (pkt. 2),

* budowlę - jako każdy obiekt budowlany niebędący ani budynkiem ani obiektem małej architektury, przy czym budowle te wskazano przykładowo a wśród nich: sieci techniczne, sieci uzbrojenia terenu ( pkt 3),

* urządzenia budowlane - jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak np. przyłącza i urządzenia instalacyjne, ogrodzenia itd. (pkt. 9).

Powoływane przez skarżącą Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864) -wydane na podstawie u.p.b. - zawiera definicję telekomunikacyjnego obiektu budowlanego jako - między innymi:

- linii kablowej czyli ciągu połączonych kabli,

- kanalizacji kablowej czyli ciągu rur osłonowych i związanych z nimi pomieszczeń podziemnych dla kabli i ich złączy oraz urządzeń telekomunikacyjnych ( § 3 pkt 2, 5 i 6).

Jeśli chodzi o linię kablową podziemną, to zdefiniowano ją jako umieszczoną bezpośrednio w ziemi ale z zastrzeżeniem, że powinna być umieszczona w kanalizacji kablowej ( § 3 pkt 8, § 4). W niniejszej sprawie - co jest okolicznością niekwestionowaną - przedmiotowa linia kablowa jest umieszczona w kanalizacji a więc uregulowania powyższego Rozporządzenia (niezależnie od jego charakteru jako aktu pod ustawowego) nie wprowadzają istotnych zmian w stosunku do regulacji przytoczonych wyżej; w szczególności z regulacji zawartych w powyższym Rozporządzeniu nie można wyprowadzić wniosku, że - odnośnie linii kablowych podziemnych - telekomunikacyjnym obiektem budowlanym jest wyłącznie linia kablowa ułożona bezpośrednio w ziemi. W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości kwestia, że "sporne" linie kablowe nie są ani budynkiem, ani obiektem małej architektury i w związku z tym - ze względu na cyt. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. - decydujące znaczenie ma okoliczność, czy stanowią one budowlę lub jej część albo urządzenie budowlane (związek tych linii z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą nie budzi wątpliwości). W ocenie Sądu, skoro przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jako przedmiot opodatkowania wskazują budowle lub ich części i w zakresie definicji budowli odsyłają do przepisów prawa budowlanego, to ostatecznie decydujące znaczenie mają definicje z art. 3 u.p.b. Skoro w tym przepisie wymienione są - jako budowle-sieci techniczne, to siecią taką są linie kablowe umieszczone pod ziemią, zarówno wtedy, gdy ułożone są bezpośrednio w ziemi, jak i wtedy, gdy umieszczone są w kanalizacji kablowej - a w tym ostatnim przypadku składnikami tej sieci będą zarówno same linie (przewody), jak i kanalizacja w których je ułożono. Istotnie przepisy prawa budowlanego (ani także przepisy podatkowe) nie definiują pojęcia "sieci technicznych", jednakże w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości okoliczność, że powszechnie przyjmuje się, iż są to wszelkiego rodzaju sieci utworzone z kabli, przewodów itd. tworzące pewną całość dla możliwości przesyłania różnych postaci energii, sygnałów itd. Przedmiotowym kablem telekomunikacyjnym doprowadzany jest stosowny sygnał do różnych odbiorców, rozgałęzienia kabla zapewniające łączność telekomunikacyjną tworzą sieć techniczną, przy czym w niniejszym przypadku ta sieć "kablowa" zainstalowana jest w kanalizacji kablowej stanowiącej rodzaj zabezpieczenia (osłony) dla przewodów. Złożona z tych składników (tekst jedn.: przewodów i kanalizacji) budowla stanowi funkcjonalną całość, jest przykładem rozwiązania techniczno-użytkowego umożliwiającego przesyłanie sygnałów telekomunikacyjnych bez kolizji z innymi urządzeniami i instalacjami. Trzeba przy tym zauważyć, że sama kanalizacja techniczna bez umieszczenia w niej kabli przesyłowych, w istocie nie spełnia żadnej funkcji, zaś wykonywanie działalności gospodarczej przez spółkę skarżącą wiąże się z czynieniem użytku zarówno z kabli przesyłowych, jak i kanalizacji stanowiącej osłonę (zabezpieczenie) dla tychże kabli. Możliwość demontażu całej konstrukcji poprzez usunięcie kabli z kanalizacji bez ich uszkodzenia, nie pozbawia kabli ich podstawowej cechy tj. urządzenia przesyłającego impulsy telekomunikacyjne. Opodatkowaniu podlegać będą elementy składające się na tę sieć a więc zarówno kable - przewody, jak i kanalizacja; okoliczność, że kable te nie muszą być umieszczone w kanalizacji technicznej nie ma znaczenia w sytuacji, gdy w takiej kanalizacji zostały umieszczone - wtedy zwiększają wartość danej budowli.

W nawiązaniu do przytoczonych wyżej okoliczności, w ocenie Sądu, stanowisko organów podatkowych co do opodatkowania linii kablowych jest prawidłowe.

Według przepisów powołanej u.p.o.l., strona skarżąca ma obowiązek złożyć stosowną deklarację odnośnie podatku od nieruchomości na dany rok i wskazać w niej podstawę opodatkowania, którą dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, stanowi wartość będąca podstawą obliczania amortyzacji, a jeśli takie odpisy amortyzacyjne nie są dokonywane, to podatnik sam określa wartość rynkową tej budowli na dzień powstania obowiązku podatkowego (art. 6 ust. 9 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 6). Organ I instancji korzystając z art. 21 § 3 cyt. Ordynacji podatkowej określił wysokość zobowiązania podatkowego przyjmując odnośnie budowli wartość podaną w deklaracji za rok poprzedni więc wartość łącznie z liniami kablowymi. W ocenie Sądu stanowisko takie uznać należy za nienaruszające obowiązującego prawa, bo wprawdzie, jak podnosi skarżąca, organ bezpodstawnie przyjął wartość budowli z deklaracji złożonej w 2007 r. to jednak wartości przyjętej przez orzekające organy nie kwestionuje, zaś kwestią sporną nie jest wartość nieruchomości lecz nie ujęcie przez skarżącą jednego z elementów opodatkowania - wartości linii kablowej. Wskazać również należy, że nie kwestionując wartości przyjętej przez organ skarżąca nie wskazuje innej wartości pomimo wielokrotnego wzywania skarżącej przez orzekający w sprawie organ.

Należy zaznaczyć, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2009 r., sygn. I FSK 635/08 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl), na który powołał się pełnomocnik skarżącej, niezależnie od kwestii, która była przedmiotem jego rozstrzygnięcia, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany już jest pogląd, że kable oraz kanały kablowe, będące własnością przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, połączone w całość techniczno-użytkową niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej i związane z prowadzeniem przez podatnika działalności gospodarczej są siecią techniczną i stanowią budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (np. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 września 2007 r., I SA/Sz 446/07; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 1 lipca 2008 r., I SA/Bd 223/08; wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 lipca 2008 r., I SA/Łd 139/08; wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2008 r., I SA/Kr 1213/08; wyrok WSA w Gdańsku dnia 17 lutego 2009 r., sygn. I SA/Gd 901/08). Również przyjmuje się, że linie telekomunikacyjne jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (np. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2 kwietnia 2008 r., I SA/Sz 733/07; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2008 r., I SA/Po 604/08; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 stycznia 2009 r., I SA/GL 792/08).

Ustosunkowując się do zarzutu, podniesionego na rozprawie, dotyczącego nie objęcia przez organ zaskarżoną decyzją innego przedmiotu opodatkowania - budek telefonicznych wskazać należy, że podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym nominalnym, w którym posiadanie jest przedmiotem, zaś wymiar podatku nawiązuje do majątku. Podatek od nieruchomości pobierany jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.) zawierającej odrębne regulacje dla poszczególnych podmiotów i przedmiotów opodatkowania. Dla osób prawnych, takich jak skarżąca ustawodawca przewidział obowiązek składania w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu nie miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 9, pkt 1). Na podatniku ciąży również obowiązek odpowiedniego skorygowania deklaracji w razie zaistnienia zdarzenia określonego w ust. 3 w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia (art. 6 ust. 9 pkt 2), a także wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości bez wezwania, na rachunek budżetu właściwej gminy w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca (art. 6 ust. 9 pkt 3).

W tym stanie rzeczy, skoro skarżąca złożyła deklarację na podatek od nieruchomości w zakresie określonych przedmiotów opodatkowania, a organ tę deklarację zakwestionował i przeprowadził stosowne postępowanie i wydał decyzję określającą ten podatek, nie można zarzucić organowi że nie zakwestionował innych złożonych deklaracji na podatek od nieruchomości podatnika dotyczących innych przedmiotów opodatkowania.

W świetle powyższego, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.