Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1812303

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 7 sierpnia 2015 r.
I SA/Rz 572/15

UZASADNIENIE

Sentencja

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku T.S. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Zarządu Województwa z dnia (...) kwietnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie określenia i zobowiązania do zwrotu kwoty pobranej na podstawie umowy dofinansowania projektu ze środków EFRR - postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Uzasadnienie faktyczne

T.S. (dalej: skarżąca), wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podała, że nie posiada środków na pokrycie wpisu sądowego od skargi, nie posiada żadnych oszczędności, nie ma majątku, którego sprzedaż mogłaby pokryć wpis sądowy, prowadzona działalność nie przynosi zysku. Jako jedyny majątek skarżąca oświadczyła nieruchomość rolną o pow. ok. 1 ha i działki o pow. ok. 0,70 ha oraz samochód osobowy marki Honda Civic z 2008 r., który jest niezbędnym środkiem transportu do przewożenia córki i także w prowadzeniu działalności gospodarczej. Skarżąca nie zadeklarowała żadnych dochodów, oświadczyła, że nie korzysta z pomocy społecznej, nie ma alimentów na córkę, którą wychowuje samotnie. Z treści wniosku wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym tylko z siedmioletnią córką.

Z uwagi na nasuwające się wątpliwości związane z możliwościami finansowymi skarżącej (deklarowany brak możliwości finansowych w konfrontacji z aktami sprawy), na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - zwana dalej p.p.s.a., została ona wezwana do przedłożenia dokumentów i złożenia wyjaśnień, tj. o przedłożenie wyciągów z rachunków bankowych, rachunków papierów wartościowych i kart kredytowych (w tym z rachunków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą) z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, przedłożenie składanych deklaracji dla podatku od towarów i usług, za okres od listopada 2014 r. do maja 2015 r., a także kopii ewidencji środków trwałych, przedłożenia sprawozdania finansowego za 2014 r., w tym informacji dodatkowych do tego sprawozdania finansowego (jeżeli stosuje się zasady rachunkowości określone przepisami ustawy o rachunkowości), przedłożenie zeznań podatkowych za ostatnie dwa lata podatkowe 2013 i 2014, wyjaśnienie warunków mieszkaniowych (tytuł prawny do budynku/ lokalu, powierzchnia, rok budowy, liczba osób zamieszkałych, w przypadku wynajmu-podanie kosztów z nim związanych) i wyszczególnienie rodzaju wydatków i kwot pieniężnych związanych z kosztami jego utrzymania oraz przedłożenie kserokopii rachunków za energię elektryczną, gaz, telefon, inne opłaty, podanie rodzaju wydatków i kwot pieniężnych związanych z kosztami utrzymania, a w szczególności na: żywność, odzież, obuwie, użytkowanie mieszkania (remonty, naprawy bieżące i generalne), wyposażenie mieszkania, zdrowie, transport, łączność, rekreację i kulturę, inne towary i usługi, udzielenia informacji o ewentualnym uzyskiwaniu pomocy materialnej od instytucji, tj. zasiłków, dodatków, zapomóg, a także pomocy w utrzymaniu od osób trzecich (rodzaj i wielkość pomocy) itp. i przedłożenia dokumentów wskazujących na trudną sytuację materialną, zdrowotną itp. jeśli takowe są w posiadaniu strony, udzielenia informacji (i potwierdzenia) ewentualnych czynności egzekucyjnych podejmowanych przez organ i zastosowanych środkach egzekucyjnych lub wykonaniu decyzji dot. zwrotu dofinansowania.

Skarżąca wyjaśniła, że mieszka w domu żony ojca swojego dziecka, nie ponosząc jakichkolwiek z tym związanych opłat i kosztów. Ojciec dziecka wpłaca pieniądze na wspólny rachunek bankowy, na utrzymanie córki. Skarżąca zadeklarowała, że na żywność wydaje ok. 1500 zł miesięcznie, na szkołę i dodatkowe zajęcia córki ok. 570 zł miesięcznie, a na ubrania dla dziecka ok. 300 zł. Skarżąca oświadczyła, że ponosi koszty eksploatacji samochodu oraz koszty rat kredytowych w wysokości ok. 2000 miesięcznie. Załączyła również dokumenty w postaci zeznań podatkowych za 2013 i 2014 rok, deklaracje VAT-7 za wskazany w wezwaniu okres, historie transakcji na rachunkach bankowych.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono:

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. osobie fizycznej przyznane zostaje prawo pomocy z jej wniosku w zakresie częściowym (o taki ubiega się w tej sprawie skarżąca żądając zwolnienia od kosztów sądowych), jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej taki wniosek.

W ocenie rozpoznającego wniosek referendarza skarżąca nie wykazała przesłanek przyznania prawa pomocy w przedmiotowej sprawie. Ponieważ skarżąca stwierdziła, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, a równocześnie nie uzyskuje jakichkolwiek dochodów, dlatego zwrócono się do wnioskodawczyni o wyjaśnienia, które pozwoliłyby na poznanie jej sytuacji i podjęcie rozstrzygnięcia.

Dokumenty te nie wskazują na okoliczności, które nie pozwoliłyby wywiązać się skarżącej z obowiązku pokrycia kosztów przedmiotowego postępowania sądowego, a podnoszone argumenty są niewiarygodne.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że obraz sytuacji majątkowej skarżącej został przedstawiony w aktach sprawy związanej z dofinansowaniem inwestycji należącej do skarżącej. Nie wdając się w szczegóły, mając na uwadze te dane oraz ogólnodostępne informacje zamieszczone w Internecie związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącą, w żądnym razie nie można uznać, że sytuacja majątkowa skarżącej jest zła i kwalifikuje ją jako osobę wymagającą wsparcia w prowadzeniu swojej sprawy przed sądem. Przeczą temu także przedstawione dokumenty dotyczące działalności gospodarczej; za luty 2015 r. skarżąca wykazała w deklaracji VAT-7 dostawę towarów oraz świadczenie usług na kwotę 3.207.203 zł (podatek należny: 737.657 zł), nabycie towarów i usług zaliczanych do środków trwałych: wartość netto 16.260 zł. Z historii przedłożonych rachunków bankowych (konkretnie z jednego z nich) wynika, że w czasie, gdy skarżąca inicjowała postępowanie sądowe w niniejszej sprawie, jego saldo było wysokie i wynosiło 55.313,85 zł. Analiza tych dokumentów wskazuje, że w przypadku znacznych sum, jakie wpływały na rachunek, bezpośrednio po jego zasileniu dokonywano wypłat, pozostawiając niewysokie sumy, pozwalające regulować bieżące płatności i wypłaty.

Przedstawione fakty w sposób wystarczający wskazują, że wniosek, w którym skarżąca usiłuje przekonywać o swojej trudnej sytuacji, jest niewiarygodny i nie może zostać uwzględniony.

W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.