I SA/Rz 387/18, Odmowa podania niezbędnych dla organu podatkowego dokumentów jako zachowanie uzasadniające nałożenie kary porządkowej. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2514031

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 czerwca 2018 r. I SA/Rz 387/18 Odmowa podania niezbędnych dla organu podatkowego dokumentów jako zachowanie uzasadniające nałożenie kary porządkowej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Włoch (spr.).

Sędziowie WSA: Jarosław Szaro, Asesor Jacek Boratyn.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Z. K. - Prezesa Zarządu (...) Spółdzielni Mieszkaniowej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) marca 2018 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary porządkowej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia (...) marca 2018 r. nr (...) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia (...) lutego 2018 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia na Z. K. - Prezesa Zarządu "A" (określanego dalej zamiennie jako: podatnik, skarżący) kary porządkowej w wysokości 2.800 zł.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że postanowieniem z dnia (...) listopada 2017 r. nr (...) Prezydent Miasta wszczął postępowanie podatkowe względem "A" w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2017 r. Następnie w dniu 21 listopada 2017 r. do Prezesa "A" zostało wystosowane wezwanie, w trybie art. 155 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm.), do złożenia uwierzytelnionych kserokopii umów, odnośnie gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, obowiązujących w 2017 r. zawartych przez "A" z innymi podmiotami. Analiza treści tych umów miała na celu ustalenie czy do opodatkowania w 2017 r. została zgłoszona prawidłowa powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie, podatnik w dniu 4 grudnia 2017 r. przedłożył organowi podatkowemu uwierzytelnione kserokopie umów. W wyżej wymienionych kserokopiach zostały zasłonięte dane podmiotów z którymi przedmiotowe umowy zostały zawarte. Podatnik wskazał, że jest zobowiązany do zachowania tajemnicy handlowej.

Mając powyższe na względzie organ podatkowy ponownie wystosował wezwanie z dnia 27 grudnia 2017 r. o przedłożenie wymaganych dokumentów.

W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie podatnik przekazał jedynie wybiórcze umowy najmu z tych przedłożonych w dniu 4 grudnia 2017 r. ograniczając je do lokali użytkowych, całkowicie pomijając umowy dzierżawy.

W związku z powyższym Prezydent Miasta, postanowieniem z dnia (...) lutego 2018 r., opisanym na wstępie, wymierzył Z.K. Prezesowi "A" karę porządkową w wysokości 2800 zł.

Skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu i wniósł zażalenie na ww. postanowienie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia (...) marca 2018 r. nr (...) utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że w związku z faktem iż organ podatkowy I instancji nie uzyskał informacji posiadanych przez podatnika, które są niezbędne do zakończenia postępowania podatkowego, konieczne było zdyscyplinowanie podatnika i wyegzekwowanie jego współpracy z organem podatkowym poprzez nałożenie kary porządkowej.

Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji skierował do podatnika wezwanie o złożenie kserokopii umów odnośnie gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków bądź ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w celu ustalenia czy do opodatkowania w 2017 r. zgłoszona została prawidłowa powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków lub ich części związanych z prowadzeniem tej działalności.

W ocenie organu odwoławczego ponieważ skarżący nie zastosował się do wymogów wezwania, co uniemożliwiło ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. zasadne było nałożenie na podatnika kary porządkowej.

Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego z dnia (...) marca 2018 r. i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie domagając się uchylenia ww. postanowienia o nałożeniu kary porządkowej w całości oraz umorzenia postępowania w sprawie.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:

1)

naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie i niewłaściwą interpretację przepisu art. 274 § 1 w związku z art. 155 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że "A" nie podała pełnych informacji niezbędnych do zakończenia postępowania podatkowego;

2)

sprzeczność istotnych ustaleń organu I instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez uznanie, że materiał dowodowy i dokumentacja przekazana przez "A" były niewystarczające do zakończenia postępowania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Początkowo organ w trybie art. 274a § 2 Ordynacji podatkowej wystosował do podatnika tj. "A" wezwanie z dnia 23 października 2017 r. do złożenia uwierzytelnionych kserokopii umów, odnośnie gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, obowiązujących w 2017 r., zawartych przez podatnika z innymi podmiotami. Organ wyjaśnił, że umowy te mają posłużyć do ustalenia, czy do opodatkowania została zgłoszona prawidłowa powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jaki i budynków związanych z prowadzeniem tej działalności.

Art. 274a § 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że w razie wątpliwości co do poprawności złożonej deklaracji organ podatkowy może wezwać do udzielenia w wyznaczonym terminie, niezbędnych wyjaśnień lub uzupełnienia deklaracji, wskazując przyczyny podania w wątpliwość rzetelnych danych w niej zawartych.

W odpowiedzi na to wezwanie podatnik wyjaśnił swoje stanowisko i ostatecznie stwierdził, że wszystkie umowy znajdują się w aktach Spółdzielni i nie ma żadnego uzasadnienia dla ich publicznego rozpowszechniania.

Wówczas organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia (...) listopada 2017 r. wszczął postępowanie podatkowe względem "A" w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r.

Po wszczęciu powyższego postępowania w dniu 21 listopada 2017 r. do Prezesa "A" wystosowane zostało przez organ podatkowy wezwanie, w trybie art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej, do złożenia uwierzytelnionych kserokopii umów, odnośnie gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków związanych z prowadzeniem działalności, obowiązujących w 2017 r., które miały posłużyć dla kontroli zgłoszenia prawidłowej powierzchni gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. W odpowiedzi na to ostatnie wezwanie, podatnik w dniu 4 grudnia 2017 r. przedłożył uwierzytelnione kserokopie, jak sam określił "wyciągów umów", w których zostały zasłonięte dane podmiotów z którymi zostały zawarte umowy. Z powodu jak wyjaśnił w późniejszym piśmie konieczność zachowania tajemnicy handlowej. Zdaniem Sądu postępowanie podatnika było niewłaściwe i brak dla niego uzasadnienia, gdyż powyższe dane zgodnie z art. 293 Ordynacji podatkowej objęte były tajemnicą skarbową.

Organy szczegółowo wyjaśniły, dlaczego wskazanie danych podmiotów z którymi zawierane były umowy, były tak istotne dla wymierzenia podatku.

Po raz kolejny w piśmie z dnia 27 grudnia 2017 r. organ podatkowy wystosował do podatnika wezwanie o treści jak poprzednio, dodatkowo wyjaśnił, dlaczego poddaje w wątpliwość rzetelność danych przedstawianych w deklaracjach.

W wezwaniach zawarte było pouczenie o treści art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na to ostatnie wezwanie, podatnik pismem z dnia 26 stycznia 2018 r., przekazał jedynie wybiórcze umowy z tych przedłożonych w dniu 4 grudnia 2017 r. ograniczając je do lokali użytkowych całkowicie pomijając umowy dzierżawy.

W tych okolicznościach zaistniała podstawa do ukarania Prezesa Zarządu karą porządkową w oparciu o art. 262 § 1 pkt 2a.

Powyższy przepis stanowi, że kara ta grozi stronie, świadkowi lub biegłemu za bezzasadną odmowę okazania lub nie przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, których obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa, ksiąg podatkowych, dowodów księgowych będących podstawą zapisów w tych księgach.

Zgodnie z art. 262 § 1a Ordynacji podatkowej, jeżeli stroną jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, organ podatkowy może ukarać karą porządkową osobę, która według przepisów dotyczących ustroju danej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej jest jej ustawowym reprezentantem, członkiem organu uprawnionego do jej reprezentowania lub jest upoważniona do prowadzenia jej spraw. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio.

Odmowa podania niezbędnych dla organu podatkowego dokumentów mieści się w kategorii zachowań uzasadniających nałożenie kary porządkowej.

Strona może kwestionować zasadność nałożenia takiego obowiązku ale w ramach przyznanych środków zaskarżenia, ale nie może w sposób samodzielny - arbitralny decydować, czy taki obowiązek wykona, czy też nie (tak NSA w wyroku z dnia 22 X 2014 r. sygn. akt II FSK 2461/12).

Z uwagi na powyższe ponieważ organy nie naruszyły prawa procesowego i materialnego, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.