Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2809257

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 18 lutego 2020 r.
I SA/Rz 24/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: SędziaWSA Piotr Popek (spr.).

Sędziowie WSA: Małgorzata Niedobylska, Jarosław Szaro.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2020 r. sprawy ze skargi D.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) października 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok w postępowaniu wznowieniowym oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) października 2019 r. nr: (...) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS), po rozpatrzeniu odwołania D. M. (dalej: podatnik/skarżący), utrzymał w mocy decyzję własną z dnia (...) lipca 2019 r., nr (...), odmawiającą uchylenia - w wyniku wznowienia postępowania - decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2014 r., nr (...), określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 3.007.898 zł.

Skarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia (...) maja 2014 r., nr (...), Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...) stycznia 2013 r., nr (...), określającą podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 3.007.898 zł - w związku z uzyskaniem przychodów/dochodów:

- z tytułu rozwiązania spółki jawnej, której był wspólnikiem - otrzymaniem jej majątku, tj. udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością,

- z innych źródeł - w postaci otrzymanych środków pieniężnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt I SA/Rz 556/14 oddalił skargę podatnika na decyzję z dnia (...) maja 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 96/15 oddalił skargę kasacyjną podatnika od orzeczenia Sądu I instancji, skutkiem czego decyzja z dnia (...) maja 2014 r. stała się ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym.

Pismem z dnia 24 kwietnia 2019 r. podatnik wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 14 maja 2014 r., wskazując jako podstawę art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm., dalej: O.p.). W ocenie strony, wydając decyzję organ podatkowy nie dysponował okolicznościami faktycznymi i informacjami wskazanymi we wniosku, mającymi wpływ na rozstrzygnięcie. Nie uwzględniono istniejącego w dacie wydania decyzji ugruntowanego orzecznictwa NSA, zgodnie z którym wartość majątku otrzymanego w związku z likwidacją lub zakończeniem działalności spółki jawnej nie stanowi przychodu z praw majątkowych, o których mowa w art. 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm., dalej: u.p.d.o.f.) i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Podatnik zarzucił, że z tytułu tego samego zdarzenia (nabycia udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością - art. 18 u.p.d.o.f.) został dwukrotnie opodatkowany. Polemizując z dotychczasowym rozstrzygnięciem podniesiono, że spółki osobowe (w tym spółka jawna) nie są podatnikami podatku dochodowego - są nimi jedynie wspólnicy tych spółek, co wynika z art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f. Według Wnioskodawcy, prowadzi to do wypaczenia istoty prawa własności, wyrażonej w art. 64 ust. 1 Konstytucji, zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa wyrażonego w art. 2 Konstytucji, a także sprawiedliwości społecznej - poprzez doprowadzenie do podwójnego opodatkowania, a przez to do nadmiernego fiskalizmu. Podatnik powołał się również na fakt wydania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego w zakresie skutków zakończenia działalności A. Sp.j. i otrzymania/podziału jej majątku, wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) września 2005 r., nr (...) oraz Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) listopada 2011 r., nr (...). Zdaniem Podatnika są to nowe okoliczności, istniejące w dacie wydania decyzji ostatecznej.

DIAS postanowieniem z dnia (...) maja 2019 r., nr (...), wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia (...) maja 2014 r. - w celu zbadania wskazanych przesłanek wznowienia. Następnie decyzją z dnia (...) lipca 2019 r., nr (...) odmówił uchylenia tej decyzji - nie stwierdzając wystąpienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Podatnik od powyższej decyzji wniósł odwołanie. Po jego rozpoznaniu, DIAS opisaną na wstępie decyzją z dnia (...) października 2019 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

W uzasadnieniu decyzji DIAS stanął na stanowisku, że ani kwalifikacja prawna, ani ocena, wykładnia czy interpretacja nie mieszczą się w pojęciu okoliczności faktycznej, wskazanej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Według organu nie jest nową okolicznością zmiana interpretacji przepisu prawa ani zmiana wykładni zawarta w wyroku lub uchwale NSA. W trybie wznowienia postępowania nie eliminuje się dotychczasowej wykładni przepisów, a jedynie bierze pod uwagę ściśle określone zdarzenia wymienione w art. 240 § 1 O.p. Ewentualne odmienne orzeczenia administracyjne czy sądowe w innych sprawach, w odniesieniu do innych podatników nie są ani nową okolicznością, ani nowym dowodem, o którym mowa w art. 240 § 1 O.p. DIAS wskazał również że w wyrokach wydanych w sprawie podatnika, sądy administracyjne w pełni potwierdziły stanowisko zajęte w decyzji ostatecznej, w tym co do: powstania przychodów do opodatkowania w 2008 r., ich kwalifikacji oraz częściowego zwolnienia z opodatkowania, tj. że nabycie przez podatnika majątku rozwiązanej spółki jawnej - tj. 22.666 udziałów w B. sp. z o.o. o wartości 11.333.000 zł stanowiło przychód z praw majątkowych (art. 18 u.p.d.o.f.) w części przekraczającej wartość wniesionego do spółki jawnej wkładu (art. 21 ust. 1 pkt 50 u.p.d.o.f.). W związku z powyższym DIAS stwierdził, że wznowienie postępowania nie może prowadzić do podważenia czy "obejścia" oceny prawnej wyrażonej w wyrokach (art. 153 p.p.s.a.) ani do "uchylenia" skutków związania organu wydaną decyzją (art. 212 O.p.). Ponadto organ wskazał, że cecha nowości w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie może wynikać jedynie z odmiennej oceny zebranego wcześniej materiału dowodowego, lecz musi wynikać z nowych dowodów (w znaczeniu materialnym, a nie poglądów) lub nowych okoliczności (ujawnionych w sprawie, a nie interpretacji).

D. M., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł skargę na decyzję DIAS z dnia (...) października 2019 r. wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją wydaną w I instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm prawem przepisanych.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie następujących przepisów prawa:

- art. 240 § 1 pkt 5 O.p., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nowymi okolicznościami faktycznymi lub nowymi dowodami istniejącymi w dniu wydania decyzji nie jest istniejące orzecznictwo sądowe, którego organ wydając decyzję nie uwzględnił, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu tej decyzji;

- art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p., poprzez błędne przyjęcie, że korzystne dla skarżącego poglądy w zakresie stosowania zwolnienia przedmiotowego zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 50 u.p.d.o.f., przedstawione w orzeczeniach przywołanych we wniosku o wznowienie postępowania oraz poglądy w zakresie kwalifikacji przychodów do odpowiedniego źródła przychodów w przypadku rozwiązania spółki jawnej i otrzymania jej majątku - były znane DIAS w konkretnej sprawie skarżącego, w sytuacji gdy rozważenie tych poglądów nie znalazło odzwierciedlania, w wydanej przez ten organ decyzji;

- art. 240 § 1 pkt 5 O.p., poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie nie występuje przesłanka wznowieniowa, o której mowa w powyższym przepisie, co w konsekwencji skutkowało odmową uchylenia decyzji z dnia 14 maja 2014 r.,

- art. 233 § 1 pkt 1 O.p., poprzez niesłuszne utrzymanie w mocy decyzji DIAS, wydanej w I instancji.

W uzasadnieniu skarżący stanął na stanowisku, że w zakresie pojęciowym przesłanki nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji mieści się również nierozpoznawane i nieanalizowane w postępowaniu głównym przez organ podatkowy orzecznictwo sądowe, korzystne dla podatnika.

W ocenie skarżącego, organ rozpatrując sprawę w postępowaniu głównym nie uwzględnił wszystkich okoliczności, rzutujących na wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 2008 rok. Jego zdaniem organowi nie były znane poglądy w zakresie stosowania zwolnienia przedmiotowego zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 50 u.p.d.o.f., przedstawione w orzeczeniach przywołanych we wniosku o wznowienie postępowania tj. w wyrokach NSA z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 73/11 oraz z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 1874/09. Z powyższych orzeczeń należy wywnioskować według skarżacego, iż wystąpienie wspólnika ze spółki i wiążący się z tym faktem zwrot przypadającego temu wspólnikowi majątku spółki nie skutkuje powstaniem u niego przychodu podlegającego opodatkowaniu. Zobowiązanie występującego ze spółki wspólnika do uiszczenia podatku dochodowego od spłaty udziału w majątku spółki oznaczałoby opodatkowanie już wcześniej opodatkowanego majątku. Nie sposób, zdaniem skarżącego, zgodzić z organem, iż Dyrektorowi Izby Skarbowej znane były korzystne dla skarżącego poglądy w zakresie kwalifikacji przychodów do odpowiedniego źródła przychodów tj. praw majątkowych opodatkowanych na zasadach ogólnych (jak w przypadku skarżącego), albo do działalności gospodarczej (jak to miało wówczas miejsce w dominującej linii orzeczniczej, a potwierdzonej wyrokami NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II FSK 961/09, z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2670/12). Skarżący przyjął, że wskazane powyżej poglądy w jego sprawie nie były znane organowi, gdyż gdyby tak było, znalazło by to wyraz w uzasadnieniu decyzji. Skarżący argumentował, że w dacie wydawania decyzji w postępowaniu podstawowym przez Dyrektora Izby Skarbowej istniały poglądy w zakresie wykładni przepisów, których przyjęcie przez organ powodowałoby uniknięcie opodatkowania zdarzenia w postaci rozwiązania spółki jawnej i otrzymania części jej majątku lub co najmniej istotnego zmniejszenia wysokości zobowiązania podatkowego z związku z zakwalifikowaniem przychodu do innego źródła.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej zakreślonych granicach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem przedstawiona w niej argumentacja, dotycząca zaistnienia w badanej sprawie przesłanki wznowienia postępowania podatkowego, wyrażonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. jest niezasadna.

Skarżący upatrywał podstawy do wznowienia postępowania podatkowego na podstawie wyżej wskazanego przepisu w braku uwzględnienia przez organy podatkowe orzecznictwa sądów administracyjnych, prezentującego odmienną, od przyjętej przez organy podatkowe wykładnię przepisów prawa, na podstawie których określono skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok.

Zdaniem Sądu sposób interpretacji przez skarżącego przesłanki zawartej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zarówno na etapie postępowania w sprawie wznowienia postępowania podatkowego, jak i wyrażony w samej skardze do sądu administracyjnego jest błędny, gdyż nie znajduje oparcia w literalnym brzmieniu przepisu, w którym skarżący upatrywał podstawy do wznowienia postępowania, zakończonego decyzją ostateczną.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem, aby uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania podatkowego w oparciu o wyżej przedstawioną podstawę prawną muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności:

1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego;

2) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji;

3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję.

4) powyższe okoliczności lub dowody są istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, a więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (wyrok NSA w Warszawie z 1 października 2003 r., III SA 2923/01, Biul. Skarb. 2004, nr 3, s. 22).

Nie ulega więc wątpliwość, że wskazane wyżej przesłanki, decydujące o zaistnieniu podstawy wznowienia postępowania w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 O.p. odnoszą się do sfery ustaleń faktycznych organu (elementów stanu faktycznego), tj. do nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów. Celem tego przepisu jest sanowanie pewnych uchybień, powstałych na etapie postępowania wyjaśniającego i w trakcie gromadzenia materiału dowodowego, przy czym bez znaczenia jest ewentualny brak lub stopień zawinienia organu podatkowego w tym zakresie. Wznowienie postępowania podatkowego z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. ma umożliwić uwzględnienie nowych okoliczność faktycznych i dowodów, które nie zostały wzięte pod uwagę w zakończonym ostatecznie postępowaniu, a które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nowe dowody o jakich stanowi art. 240 § 1 pkt 5 O.p. to środki dowodowe, które mogą prowadzić do zmiany ustaleń. Natomiast nowe okoliczności faktyczne to nowe zdarzenia, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym. Nowe okoliczności dotyczą zatem określonego stanu faktycznego, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, ale nie był znany organowi z przyczyn niezależnych od tego organu. W tej podstawie nie zawiera się nowa ocena znanych wcześniej faktów i dowodów oraz zmiana poglądów, czy też orzecznictwa (por. wyrok WSA wyrok w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2014 r. I SA/Sz 130/14, wyrok WSA w Warszawie z 15 lutego 2017 r., III SA/Wa 567/16). Wykładnia przepisów prawa nie mieści się bowiem w pojęciu nowej okoliczności faktycznej, czy też nowego dowodu. Wykładnia to rozumienie, wnioskowanie, interpretacja i oznacza wszystkie czynności zmierzające do określenia sensu tekstu prawnego, w tym związane z wnioskowaniami prawniczymi, wyprowadzaniem konsekwencji z norm już uznanych za zrozumiałe (por. szerzej R. Hauser (red.), A. Wróbel (red.), Z. Niewiadomski (red.), Wykładnia w prawie administracyjnym, System Prawa Administracyjnego Tom 4, C. H. Beck 2012, Legalis/el.).

Nie powinno więc budzić wątpliwości, że w zakresie przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie mieści się, podnoszona przez skarżącego okoliczność co do braku uwzględnienia orzecznictwa sądowego, korzystnego dla skarżącego, w którym przestawiono wykładnię przepisów prawa, odmienną od tej, przyjętej przez organy podatkowe. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 4 marca 2015 r., w sprawie II FSK 331/13, że "okolicznością faktyczną" nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek pomiędzy różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa i jego wykładnią. NSA w przywołanym orzeczeniu podkreślił, że nowa, odmienna od dotychczas przyjmowanej wykładnia przepisu prawa materialnego, dokonana przez organ stosujący prawo, nie jest nową okolicznością faktyczną ani dowodem, który mógłby stanowić przesłankę wznowienia postępowania (por. również wyrok NSA z 18 marca 2011 r. sygn. akt I FSK 398/10).

W niniejszej sprawie skarżący nie powoływał się na fakt ujawnienia nowych okoliczności faktycznych lub dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji i nieznanych organowi. Okoliczności faktyczne sprawy objętej wnioskiem o wznowienie postępowania nie były przez skarżącego na etapie postępowania nadzwyczajnego kwestionowane. Wątpliwości nie budził fakt rozwiązania w 2008 r. spółki jawnej, której skarżący był wspólnikiem i w konsekwencji zwrot przypadającego mu majątku spółki. Skarżący na etapie postępowania wznowieniowego starał się natomiast wykazać, że organowi nie były znane wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądy, których zastosowanie miałoby prowadzić do braku opodatkowania zdarzenia polegającego na otrzymaniu części majątku z tytułu rozwiązania spółki jawnej lub do istotnego zmniejszenia wysokości zobowiązania podatkowego w związku z zakwalifikowaniem przychodu do innego źródła. Niemniej jednak odmienne rozstrzygnięcie innych spraw podatkowych, choćby w analogicznych stanach faktycznych, nie daje w świetle przesłanek pomieszczonych w treści art. 240 § 1 O.p. podstawy do wznowienia postępowania. Na marginesie zauważyć wszak wypada, że brak powołania w decyzji judykatów prezentujących na pewne kwestie prawne odmienne zapatrywanie aniżeli w danej sprawie ma organ, bynajmniej nie oznacza, że nie były one organowi znane. Co najwyżej uprawniony jest wniosek, że organ ich nie podzielał.

Należy podkreślić, że żadna z przesłanek wznowienia postępowania, wymienionych w art. 240 § 1 pkt 1-12, w tym wynikająca z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., na który powołuje się skarżący, nie daje podstaw do wzruszenia decyzji ostatecznej z powodu wystąpienia rozbieżności w wykładni przepisów prawa, którą odzwierciedla orzecznictwo sądów administracyjnych. Możliwość stawiania zarzutów co do błędu wykładni przepisów prawa istnieje na etapie postępowania podatkowego, prowadzącego do wydania decyzji ostatecznej, a następnie w trakcie postępowania przed sądem administracyjnym w sprawie ze skargi na taką decyzję. Okoliczność odmiennej wykładni danego przepisu nie może natomiast stanowić skutecznej podstawy do wzruszenia decyzji wymiarowej w ramach wznowienia postępowania podatkowego. Odnośnie bowiem nowych okoliczności, o jakich stanowi art. 240 § 1 pkt 5 O.p. utrwalił się pogląd, że jest to zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej od jego wykładni (tak wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r. I GSK 1356/16). Zagadnienie dotyczące odmiennej wykładni przepisów prawa jako podstawy do wznowienia postępowania były przedmiotem wielu orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych. Reprezentatywny w tym zakresie pogląd NSA zawarł w wyroku z 27 listopada 2007 r. (I FSK 1478/06), w którym wskazał, że nowa wykładnia, czy też inna wykładnia prawa, nie stanowi przesłanki do wznowienia, albowiem nie jest ani nowym dowodem, ani nową okoliczności. Natomiast w wyroku z 29 stycznia 2009 r. (II FSK 824/08) NSA stwierdził, że o ile nowe dowody i nowe okoliczności służą ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego, o tyle wykładnia prawa ma znaczenie już na innym etapie rozstrzygania sprawy. Nie jest to etap ustalania faktów, lecz etap subsumpcji stanu faktycznego pod określoną normę prawną. Podstawa wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. dotyczy tylko tego pierwszego etapu. Za podstawę do wznowienia postępowania nie można uznać więc nowej, korzystnej interpretacji przepisów prawa, bowiem wykładnia przepisów prawa materialnego nie jest ani nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania. Nie jest nową okolicznością zmiana interpretacji przepisu prawa dokonana przez Ministra Finansów, czy też zmiana wykładni zawarta w wyroku lub w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uzasadnienie uchwały składu 5 sędziów NSA z 17 października 2001 r., FPK 9/01, ONSA 2002, Nr 2, poz. 64 oraz powołane tam orzecznictwo i literatura; por. także wyroki NSA z 20 marca 2003 r. sygn. akt I SA/Po 1471/01 i z 9 kwietnia 2003 r. sygn. akt III SA 1970/01).

Powyżej przedstawione stanowisko było wielokrotnie powtarzane w późniejszych orzeczeniach tego sądu (por. np. wyrok NSA z 10 lutego 2011 r., I FSK 370/10), jak również w orzeczeniach wojewódzkich sądów administracyjnych (np. wyrok WSA w Olsztynie z 18 lutego 2016 r., I SA/Ol 755/15, czy też wyrok WSA w Łodzi z 11 lutego 2016 r., I SA/Łd 1187/15, jak również wyrok WSA w Poznaniu z 2 lutego 2017 r. I SA/Po 570/16).

Mając na względzie powyższe rozważania stwierdzić należy, że fakt występowania w orzecznictwie sądów administracyjnych odmiennej wykładni przepisów prawa, stanowiących podstawę wydania decyzji ostatecznej nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego.

Powoływana przez Skarżącego okoliczność co do braku uwzględnienia przez organy podatkowe orzecznictwa sądów administracyjnych, korzystnego dla strony, nie mieści się w zakresie przedmiotowym żadnej z przesłanek, wymienionych w art. 240 § 1 pkt 1- 12 O.p.

Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.