Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2163531

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 7 grudnia 2016 r.
I SA/Rz 218/16

UZASADNIENIE

Sentencja

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku W. D. o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) stycznia 2016 r., nr (...), w przedmiocie ustalenia skarżącej łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. - postanawia - 1. umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o ustanowienie radcy prawnego, 2. odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.

Uzasadnienie faktyczne

Skarżąca wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie dla niej zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego. W złożonym na urzędowym formularzu oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymując się z emerytury w wysokości 1 600 zł miesięcznie.

Deklarując składniki zgromadzonego majątku skarżąca zadeklarowała jedynie las o pow. 35 arów.

Jeżeli chodzi o ponoszone wydatki, to skarżąca wymieniła następujące pozycje (w ujęciu miesięcznym): wyżywienie - 900 zł, leki - 50 zł, telefon - 40 zł, obuwie i odzież - 50 zł, transport - 60 zł, gaz - 100 zł, wywóz odpadów - 15 zł, woda i kanalizacja - 50 zł, prąd - 70 zł, pozostałe koszty utrzymania - 140 zł, koszty sądowe 100 zł.

Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżąca podkreśliła, że jest osobą samotną i bez uszczerbku własnego utrzymania nie jest w stanie ponosić dodatkowych kosztów sądowych.

Z uwagi na braki i niejasności w oświadczeniu skarżącej, zarządzeniem z dnia 3 listopada 2016 r., wezwano ją do złożenia dodatkowego oświadczenia, poprzez wskazanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, a także przedłożenie wyciągów z rachunków bankowych oraz kopii rachunków za media. Skarżąca nie ustosunkowała się do przedmiotowego wezwania w jakikolwiek sposób.

Jak wynika z pisma adwokata M. K., z 6 kwietnia 2016 r., jak również treści załączonego do niego dokumentu pełnomocnictwa, M. K. jest pełnomocnikiem skarżącej w niniejszej sprawie, a pełnomocnictwo to nie zostało wypowiedziane.

Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 100 zł.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez wykazanie, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie, należy zaś rozumieć uprawdopodobnienie spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek przyznania prawa pomocy, poprzez złożenie pełnego, jasnego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a na wezwanie także dodatkowego oświadczenia, wyjaśniającego wszelkie wątpliwości i rozbieżności.

Oceniając wniosek skarżącej, pod kątem spełnienia przez nią przesłanek przyznania prawa pomocy, na wstępie należy zauważyć, że wniosek ten, w zakresie dotyczącym ustanowienia radcy prawnego, jest bezprzedmiotowy, gdyż skarżąca w sprawie jest już reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika w osobie adwokata. W związku z tym postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu, na podstawie art. 249a p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

Rozpoznaniu podlega więc tylko wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych.

Skarżąca w niniejszej sprawie złożyła niepełne i niejasne oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, a wzywana do złożenia dodatkowego oświadczenia, zignorowała całkowicie to wezwanie. W tej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że wykazała ona, że spełnia przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 249a p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.