Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1979199

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 15 grudnia 2015 r.
I SA/Rz 1090/15
Ograniczenie zwolnienia do części nieruchomości.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Włoch.

Sędziowie WSA: Grzegorz Panek Tomasz Smoleń ( spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi spółki "A" z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej - SKO), po rozpatrzeniu odwołania spółki A. (dalej - Spółka, Skarżąca) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia (...) maja 2015 r. znak: (...), w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2013, w wysokości 615.500 zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Spółka w deklaracji z dnia 2 stycznia 2013 r. wykazała podatek od nieruchomości za 2013 r. w wysokości 564.969 zł, należny od gruntów znajdujących się w użytkowaniu wieczystym oraz od budynków i budowli stanowiących jego własność, w tym gruntów związanych z działalnością gospodarczą o powierzchni 29 567 m2, budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 24 907,59 m2 oraz budowli o wartości 389.764 zł.

W korekcie, złożonej w dniu 10 października 2013 r., Skarżąca poinformowała, że nabyła w dniu 4 lipca 2013 r. działkę nr 2584/22 o pow. 6 237 m2 zabudowaną budynkiem o powierzchni użytkowej 5 456,57 m2 oraz budowlę o wartości 34 934 zł oraz zadeklarowała posiadanie nieruchomości działki nr 2584/28 o powierzchni 5 267 m2 wraz z usytuowanym na niej budynkiem o powierzchni użytkowej 6 380,59 m2 zwolnionej z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 849 z późn. zm. - dalej - upol).

Organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania podatkowego stwierdził, iż działka nr 2584/28 i budynek hali nr 38 użyczone Stowarzyszeniu B. (dalej zwane Stowarzyszenie "Ś. Z.") podlega zwolnieniu określonemu w art. 7 ust. 1 pkt 5 upol jedynie w części.

Na podstawie oględzin przedmiotowej nieruchomości organ podatkowy stwierdził, że nieruchomość nie była w całości zajęta i wykorzystywana na prowadzenie statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży.

Na podstawie zeznań świadków organ ustalił, że zajęcia sportowe były prowadzone wyłącznie na parterze budynku, a do tych zajęć wykorzystywano pomieszczenia hali: "hala przyziemia" oraz pomieszczeń przy hali wraz z korytarzem przynależnym - wejściem. Organ podatkowy nie dał wiary zeznaniom świadka J. S., że zajęcia sportowe odbywały się także w pomieszczeniach na pozostałych kondygnacjach budynku. W oparciu o opinię biegłego z dnia 12 maja 2015 r. organ ustalił, że powierzchnia zajęta na działalność sportową prowadzoną przez Stowarzyszenie wyniosła 2 606,96 m2 i jedynie ta powierzchnia spełnia warunki zwolnienia, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 upol zatem opodatkowaniu podlega powierzchnia użytkowa hali nr 38 wynosząca 4 736.82 m2 (za okres od 1 września do 31 grudnia 2013 r.) oraz za okres od 1 stycznia do 31 sierpnia 2013 r. cała powierzchnia użytkowa tego budynku.

Powierzchnię gruntu podlegającego opodatkowaniu organ ustalił na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków na dzień 1 stycznia 2013 r. wg których Skarżąca była użytkownikiem wieczystym działki nr 1518/5 o pow. 24 300 m2, działki nr 2584/28 o pow. 5 267 m2 oraz nabyła z dniem 4 lipca 2013 r. w użytkowanie wieczyste działki nr 2584/22 o pow. 6 237 m2.

W toku postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że bezskuteczność umowy sprzedaży prawa użytkowania wieczystego działki nr 2584/22 i własności posadowionych na niej budynków, a także innych urządzeń stanowiących części składowe i przynależności tej nieruchomości wobec masy upadłości, stwierdzona wyrokiem Sądu Okręgowego w R. z dnia 8 września 2014 r. nie skutkuje przywróceniem na rzecz upadłego zbytych tą umową praw. Zarówno w akcie notarialnym Rep. A (...) z dnia 4 lipca 2013 r. jak i pozwu do Sądu Okręgowego w R. z dnia 20 czerwca 2014 r. o stwierdzenie bezskuteczności czynności prawnej wynika, że od lipca 2013 r. posiadaczem całej nieruchomości - działki nr 2584/22 zabudowanej budynkiem hali nr 8, była Spółka. Zdaniem organu brak jest dokumentu z którego wynikałoby, że w okresie od lipca 2013 r. do grudnia 2013 r. nastąpiło faktyczne przeniesienie posiadania nieruchomości na rzecz A. S.A. w upadłości likwidacyjnej w S. Organ podatkowy nie dał wiary oświadczeniu Spółki z dnia 15 stycznia 2015 r. oraz oświadczenia Spółki A. S.A. w upadłości likwidacyjnej z dnia 23 lutego 2015 r. Stwierdził, że oświadczenie Skarżącej jest sprzeczne z oświadczeniami zawartymi w deklaracjach na podatek od nieruchomości za 2014 r. i 2015 r. z których wynika, że działka nr 2584/22 zabudowana budynkiem hali nr 8 była w jej posiadaniu. Zgodnie z wyjaśnieniami Spółki z dnia 30 stycznia 2015 r. podstawę opodatkowania w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2015 r. zmniejszono, w związku ze sprzedażą zabudowanej działki nr 2584/116, powstałej z podziału działki nr 2584/22.

Wobec powyższych ustaleń organ podatkowy uznał, że wysokość podatku jest inna niż wykazana w korekcie deklaracji podatkowej i na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości podając sposób jego obliczenia.

Kwota podatku obliczona przez organ na podstawie art. 4 ust. 1 upol według stawek określonych w Uchwale Nr (...) Rady Miasta S. z dnia 13 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości ustalona została w wysokości 615 505 zł.

Od decyzji Burmistrza Miasta z dnia (...) maja 2015 r. znak: (...), odwołanie złożyła Spółka zarzucając naruszenie art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 upol oraz § 1 ust. 1 pkt 3, § 1 ust. 2 pkt 5 uchwały nr (...) Rady Miasta S. z dnia 13 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, SKO decyzją z dnia (...) sierpnia 2015 r., nr (...) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że Burmistrz Miasta prawidłowo określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2013. Organ słusznie opodatkował stawką dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą - część budynku hali nr 38 (nie podlegającej zwolnieniu w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 5 upol) o pow. 4 736,82 m2 w okresie od 1 września 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., a w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 sierpnia 2013 r. - całą powierzchnię tej hali oraz grunt działki nr 2584/28, na której posadowiona jest ta hala, z zastosowaniem stawek dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. SKO uznało, że prawidłowo opodatkowano również, z zastosowaniem stawek dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą, zarówno grunt działki nr 2584/22 oraz powierzchnię użytkową hali nr 8, za okres od 1 sierpnia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. Brak bowiem podstaw do uznania, że bezskuteczność umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości skutkuje zmianą podmiotu zobowiązanego do uiszczenia zobowiązania podatkowego od tych przedmiotów opodatkowania, jak również brak jest podstaw do przyjęcia, że grunt ten i hala nr 8 znajdowała się od października 2013 r. w posiadaniu samoistnym A. S.A. w upadłości likwidacyjnej. SKO zaakceptowało zastosowane przez organ pierwszej instancji stawki podatkowe i ustalenia odnośnie podstaw opodatkowania. Jednocześnie wskazało z jakich przyczyn nie uznało zasadności argumentacji Spółki dotyczącej kwestii samoistnego posiadania przedmiotowej nieruchomości przez inny podmiot.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa a to:

I. Przepisów postępowania:

1)

art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

2)

art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania;

3)

art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym;

4)

art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w związku z tym pominięcia dowodów świadczących o tym, że przedmiotowe nieruchomości znajdowały się w posiadaniu samoistnym A. S. A. w upadłości likwidacyjnej;

II. Przepisów prawa materialnego:

1)

art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 3 upol poprzez niewłaściwe określenie osoby podatnika i w konsekwencji uznanie, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na Spółce, podczas gdy działka nr 2584/22 wraz z posadowionym na niej budynkiem oraz innymi urządzeniami były w posiadaniu samoistnym A. S.A. w upadłości likwidacyjnej począwszy od października 2013 r.;

2)

§ 1 ust. 1 pkt 1) oraz ust. 2 pkt 2) uchwały nr (...) Rady Miasta z dnia 13 listopada 2012 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 upoI poprzez ustalenie podatku od nieruchomości za działkę 2584/28 oraz za budynek położony na tej działce tj. budynek hali numer 2584/28 - w zakresie nieobjętym zwolnieniem, za okres od dnia 1 września 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., stawek przewidzianych dla gruntów oraz budynków związanych z działalnością gospodarczą, pomimo że pozostawały one w tym okresie w użyczeniu Stowarzyszeniu B.

Spółka zaskarżając decyzję SKO w części wniosła o:

1)

uchylenie przedmiotowej decyzji w zaskarżonej części;

2)

zasądzenie na rzecz Skarżącej od SKO kosztów postępowania, w tym kosztów wpisu od skargi oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Pismem datowanym na dzień 30 września 2015 r. pełnomocnik Spółki uzupełnił skargę z dnia 29 września 2015 r. w zakresie zakresu zaskarżenia oraz wniosków Skarżącej.

Pismem tym zmodyfikował wniesioną skargę w zakresie:

I. Decyzję SKO z dnia (...) sierpnia 2015 r., znak (...) zaskarżył w całości;

II. Wniósł o:

1. Uchylenie skarżonej decyzji organu II instancji w całości;

2. Zasądzenie na rzecz Skarżącej od SKO kosztów postępowania, w tym kosztów wpisu od skargi oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych;

III. Jednocześnie wskazał, że Skarżąca kwestionuje ustalony w decyzji organu I instancji podatek od nieruchomości jedynie co do kwoty 86.295 zł, która stanowi różnicę pomiędzy zobowiązaniem podatkowym ustalonym w decyzji organu I instancji z dnia (...) maja 2015 r. utrzymaną w mocy skarżoną decyzję a wysokością zobowiązania podatkowego, której Skarżąca nie kwestionuje.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

We wniesionej skardze Spółka kwestionuje wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w 2013 r. w następującym zakresie:

1)

za działkę nr 2584/28 w zakresie nieobjętym zwolnieniem w podatku od nieruchomości tj. powierzchnię 5.267 m2 przy zastosowaniu stawki podatku od nieruchomości przyjętej dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (0,80 zł za 1 m2) za okres od dnia 1 września 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.;

2)

za działkę nr 2584/22 o powierzchni 6.237 m2 przy zastosowaniu stawki podatku od nieruchomości przyjętej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (0,80 zł za 1 m2) za okres od dnia 1 sierpnia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.;

3)

za budynek hali nr 38 położonej na działce nr 2584/24 w zakresie nieobjęcia zwolnieniem w podatku od nieruchomości tj. powierzchni 4.738,82 m2 przy zastosowaniu stawki podatku od nieruchomości przyjętej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (21,42 zł za 1 m2) za okres od dnia 1 września 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.;

4)

za budynek nr 8 położony na działce nr 2584/22 o powierzchni 5.456,57 m2 przy zastosowaniu stawki podatku od nieruchomości dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (21,42 zł za 1 m2) w okresie od 1 sierpnia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie w zakresie kwestionowanej przez Skarżącą wysokości zobowiązania podatkowego opisanego w punkcie 1 i 3 sprowadza się do ustalenia, czy w tych przypadkach zachodzi ustawowe zwolnienie w podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 upol. Zgodnie z tym przepisem, zwolnią się od podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynku dzieci i młodzieży.

Zwolnienie to ma charakter przedmiotowo-podmiotowy. Obejmuje określone nieruchomości lub ich części, jeżeli są zajęte przez wskazany podmiot (stowarzyszenie) na oznaczony cel. Przy czym nieruchomości objęte tym zwolnieniem nie muszą stanowić własności stowarzyszenia, a jedynie winne być przez nie zajmowane np. na podstawie umowy najmu, dzierżawy czy też użyczenia.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji pojęcia "zajęte", zatem określenie to winno być interpretowane przy uwzględnieniu jego językowego znaczenia. Słownik języka polskiego pod red. W.Dobroszewskiego podaje, że wyraz "zajęć" - "zajmować" oznacza m.in. "zapełnić sobą lub czymś jakąś przestrzeń lub powierzchnię", "zacząć użytkować jakieś pomieszczenie", "skorzystać z jakiegoś pomieszczenia lub urządzenia".

Przez "zajęcie" nieruchomości lub ich części, jak trafnie wskazuje SKO powołując się na wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 10 stycznia 2013 r. (sygn. akt I SA/Go 683/12), należy rozumieć faktyczne, rzeczywiste wykorzystywanie konkretnych czynności, działań na nieruchomości (gruncie, budynku, lokalu) powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu wynikającego ze statutu stowarzyszenia.

Przy czym zajęcie ma mieć charakter trwały to znaczy taki, który wyklucza możliwość prowadzenie innej działalności.

Należy podkreślić, że przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 upol zawiera przywilej, który jest wyjątkiem od ogólnej zasady powszechności opodatkowania. Dlatego, jak to jest utrwalone w doktrynie i orzecznictwie zwolnienie musi być interpretowane ściśle, a co za tym idzie to na stronie spoczywa ciężar wykazania przesłanek umożliwiających skorzystanie z przywileju zwolnienia z podatku.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanego sporu należy stwierdzić, że zadaniem organów podatkowych było ustalenie czy działka 2584/28 wraz z posadowionym na niej budynkiem (halą nr 38) były w całości zajęte i wykorzystywane na prowadzenie statutowej działalności Stowarzyszenia A.

W ocenie Sądu prawidłowe ustalenie dokonane w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił organowi podatkowemu ustalić, że powierzchnia faktycznie zajęta na działalność statutową Stowarzyszenia to 2606,96 m2. Została ona określona na podstawie opinii biegłego z dnia 12 maja 2015 r. W swoich ustaleniach organ oparł się także na zeznaniach pracowników A. S.A. którzy korzystali z szatni i obsługiwali podstację 6kV znajdujące się w tym budynku, a także na ustaleniach dokonanych w czasie oględzin.

Jednoznaczne, wiarygodne zeznanie pracowników A. S.A. dały podstawę do ustalenia, że zajęcia sportowe z młodzieżą prowadzone były jedynie w części parteru budynku (hali 38). W świetle spójnych i wzajemnie korespondujących ze sobą zeznań pracowników A. SA nie można skutecznie czynić zarzutów organom, że nie dały wiary zeznaniom J. S., który prowadził zajęcia sportowe. Dokonana przez organy ocena tych zeznań w świetle zebranego materiału dowodowego jest prawidłowa i w ocenie sądu nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów.

Zarzut dotyczący błędnego zastosowania stawki podatkowej poprzez uznanie przedmiotów opodatkowania za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadność zastosowania takiej stawki SKO precyzyjnie wykazało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a argumentację tam zawartą Sąd podziela dlatego nie ma konieczności jej powtarzania.

Dokonując ustalenia, że do swej działalności statutowej Stowarzyszenie A. wykorzystywało część budynku (hali 38) o powierzchni 2606,96 m2 organy prawidłowo uznały, iż za okres od 1 września do 31 grudnia 2013 r. opodatkowaniu podlega pozostała powierzchnia budynku jako związana z działalnością gospodarczą, a powierzchnia ta wynosi 4.736,82 m2. Na prawidłowość tych ustaleń nie wpływa fakt, że Skarżąca użyczyła Stowarzyszeniu A. całą działkę 2584/28 oraz całą powierzchnię posadowionego na niej budynku.

Jak już wyżej wskazano zwolnieniu na podstawie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 5 upol podlega wyłącznie ta część przedmiotowej nieruchomości, którą Stowarzyszenie A. wykorzystuje do prowadzenia działalności statutowej z dziećmi i młodzieżą.

W toku postępowania prowadzonego przez organy podatkowe Skarżąca nie przedstawiła wiarygodnych dowodów, które dałyby podstawę do stwierdzenia, że powierzchnia nieruchomości zajęta na potrzeby prowadzonej przez Stowarzyszenie A. statutowej działalności jest większa niż wynika z ustaliły to organy w swych decyzjach.

W dalszej części skargi Spółka kwestionuje zasadność ustalenia organów, że w okresie od 1 sierpnia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie działki nr 2584/22 oraz położonego na niej budynku (hali nr 8), a także posadowionych tam budowli była Spółka. Zarzuca, że organy podatkowe błędnie uznały, iż to Skarżąca, a nie A. S.A. w upadłości likwidacyjnej był podatnikiem podatku od nieruchomości w stosunku do działki nr 2584/22 oraz położonych na niej budynków i budowli albowiem w październiku 2013 r. doszło do wydania przedmiotowej nieruchomości do masy upadłości spółki A. SA w upadłości likwidacyjnej co dowodzi złożone oświadczenie Syndyka masy upadłości i Spółki.

W ocenie Sądu w sporze tym racje należy przyznać organom podatkowym, które ustaliły, że w dniu 4 lipca 2013 r. aktem notarialnym Rep. A nr (...) Skarżąca nabyła prawo użytkowania wieczystego działki 2584/22 o powierzchni 6237 m2 oraz prawo własności posadowionego na nim budynku, którego powierzchnia została ustalona na 5456,57 m2 w oparciu o przepis art. 1a ust. 1 pkt 5 upol. Natomiast wypis z ewidencji gruntów i budynków Starostwa S. oraz odpis z księgi wieczystej (...) z dnia 8 kwietnia 2015 r. dały organom podstawę do stwierdzenia, że przedmiotowa nieruchomość była w użytkowaniu wieczystym Spółki i prawidłowego jej opodatkowania uwzględniając, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatku.

Bezspornymi faktami w sprawie są, że postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia 7 października 2013 r. (sygn. akt (...)) ogłoszona została upadłość A. SA w S. obejmująca likwidacją majątku dłużnika oraz to, iż wyrokiem Sądu Okręgowego w R. z dnia 8 września 2014 r. (sygn. akt (...)) stwierdzono, że umowa sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości składającej się z działki nr 2584/22 objętej KW nr (...) oraz prawa własności posadowionych na tej działce budynków stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności, a także innych urządzeń stanowiących części składowe i przynależności tej nieruchomości, zawartej w dniu 4 lipca 2013 r. przed Notariuszem P. B. w Kancelarii Notarialnej w K. rep. A Nr (...) pomiędzy A. SA z/s w S. a S. Z. SA z/s w K., zmieniona umową z dnia 14 sierpnia 2013 r. zmieniająca umowę sprzedaży z dnia 4 lipca 2013 r. sporządzoną przez Notariusza P. B. rep. A Nr (...), jest bezskuteczna w stosunku do Masy Upadłości A. SA w upadłości likwidacyjnej.

Wydanie wyżej wskazanych orzeczeń nie spowodowało automatycznego przeniesienia własności (wieczystego użytkowania) oraz posiadania przedmiotowej nieruchomości na A. SA w upadłości likwidacyjnej.

Orzeczenie o bezskuteczności czynności prawnych powoduje, że przedmiot czynności prawnej uzyskuje status składnika majątkowego masy upadłości. Stan taki jest wynikiem ogłoszenia upadłości i istnieje tylko w czasie postępowania upadłościowego i na jego potrzeby. Orzeczenie bezskuteczności czynności prawnych pozwala tylko wierzycielom na zaspokojenie się z rzeczy jako składnika masy upadłości. Tylko nieważność czynności prawnej a nie jej bezskuteczność powoduje, że czynność traktowana jest od początku jako niebyła, co oznacza, że w jej wyniku własność rzeczy nie została przeniesiona. Tożsamy pogląd wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 września 2000 r. sygn. akt V CKN 93/00 w którym stwierdził, że "Tylko nieważność czynności, a nie jej bezskuteczność powoduje niezgodność między stanem prawnym wynikającym z ksiąg wieczystych a rzeczywistym stanem prawnym".

Należy wskazać, że orzeczenie uznające czynność prawną za bezskuteczną nie nadaje się do wykonania w drodze egzekucji (art. 776 k.p.c.), w przypadku odmowy wydania świadczenia syndyk, zarządca lub nadzorca sądowy na drodze sądowej może domagać się wydania tego mienia lub zasądzenia jego równowartości w pieniądzach.

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie przedstawiła wiarygodnych dowodów na fakt wydania przedmiotowej nieruchomości i przeniesienia jej posiadania na A. SA w upadłości likwidacyjnej. Zdaniem Sądu za taki dowód nie można uznać zalegających w aktach administracyjnych oświadczeń syndyka masy upadłości oraz samej Spółki, albowiem zostały złożone dla celów toczącego się postępowania w 2015 r. Należy także wskazać, że powyższe oświadczenie Skarżącej jest sprzeczne z jej oświadczeniem zawartym w deklaracjach na podatek od nieruchomości za 2014 r. i 2015 r. Potwierdzają one, iż przedmiotowa nieruchomość od dnia 4 lipca 2013 r. (dala zawarcia umowy w formie aktu notarialnego) była w jej posiadaniu. Z deklaracji DN-1 z dnia 20 stycznia 2014 r. wynika, że działka nr 2584/22 wraz z zabudowaniami była w posiadaniu Spółki, a z deklaracji DN-1 z dnia 30 stycznia 2015 r. wynika, iż zabudowana działka nr 2584/115, powstała w wyniku podziału działki nr 2584/22, w dalszym ciągu jest w jej posiadaniu. Co za tym idzie sama Skarżąca deklarowała, że jest w posiadaniu przedmiotowych nieruchomości.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że podniesione w skardze zarzuty nie mają uzasadnionych podstaw. W ocenie Sądu, organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie z uwzględnieniem zasad ogólnych postępowania podatkowego. W jego toku podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia. Zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny i nie pomija żadnego z aspektów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera uchybień.

Dlatego też Sąd uwzględniając powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.