Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 72632

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Poznaniu
z dnia 25 lipca 2000 r.
I SA/Po 816/99

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w P. w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Konieczna

Sędziowie NSA: Sylwia Zapalska (spr.), Maria Skwierzyńska

Protokolant: referent sąd. Agnieszka Leśniarek

po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2000 r. sprawy ze skargi "A. I." Spółki z o.o. w W. na decyzję Izby Skarbowej w P. z dnia 8 kwietnia 1999 r. Nr […] w przedmiocie podatku od towarów i usług

oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Skarżąca "A." I. Spółka z o.o. w W. w 1995 r. prowadziła działalność w zakresie marketingu, reklamy, promocji w przemyśle rozrywkowym, public realtions na rzecz użytkowników maszyn do gier zręcznościowych, gier video i bilardowni, consulting w branży rozrywkowej, know-how w przemyśle rozrywkowym, import i eksport towarów i usług na użytek własnej działalności oraz dla kooperantów, mocodawców, udział w holdingu grupy "A." odnośnie usług rozrywkowych na terenie Rzeczypospolitej.

Decyzją z dnia 22 grudnia 1998 r. I Urząd Skarbowy w P. określił Spółce z o.o. "A." I. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do czerwca oraz za sierpień i grudzień 1995 r. w kwotach wyższych od deklarowanych przez spółkę wraz z odsetkami. Uzasadniając swoje stanowisko organ podniósł, iż w trakcie kontroli ustalono, że należności spółki od firmy holenderskiej "B." B.V. z tytułu świadczonych usług, badania rynku podlegały kompensacie ze zobowiązaniami spółki wobec tej firmy, a więc nie został spełniony warunek wymieniony w § 43 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 133, poz. 688 ze zm.) uprawniający do zastosowania stawki 0%. W spornym okresie spółka nie naliczała podatku od sprzedaży usług świadczonych na rzecz spółek z grupy "A.". Organ I instancji na podstawie art. 27 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od towarów i usług ustalił dodatkowe zobowiązanie za 1995 r. w łącznej kwocie 17.920 zł.

Od decyzji organu I instancji pełnomocnik spółki wniósł odwołanie podnosząc, że jako podstawę prawną decyzji wskazano przepis § 43 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r. (Dz. U. Nr 133, poz. 688 ze zm.) pozostający w sprzeczności z art. 50 pkt 1 ustawy podatku od towarów i usług, ponieważ przepis ustawy nie zawiera delegacji dla Ministra Finansów do określenia szczegółowych warunków stosowania 0% stawki podatku.

Decyzją z dnia 8 kwietnia 1999 r. Izba Skarbowa w P. uchyliła decyzję organu I instancji w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania za poszczególne miesiące od stycznia do czerwca oraz za sierpień i grudzień 1995 r., natomiast w pozostałej części utrzymała decyzję w mocy, a mianowicie dotyczącą określenia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za m-ce od stycznia do czerwca 1995 r. oraz za sierpień i grudzień 1995 r. a także wysokość odsetek wyrażając następujący pogląd prawny. Spółka "A." świadczyła w kraju na rzecz kontrahenta zagranicznego usługi badań marketingowych rynku maszyn zręcznościowych. Usługi te mieszczą się w zakresie usług o symbolu KU 89 302 "rzeczoznawstwo" i świadczone w kraju podlegają opodatkowaniu według stawki podatkowej 22%. W § 43 ust. 2 pkt 3 cyt. rozporządzenia określono, że do usług w zakresie rzeczoznawstwa stosuje się stawkę podatku 0% z dwoma zastrzeżeniami. Mianowicie, świadczone są na rzecz osób zagranicznych w rozumieniu przepisów prawa dewizowego, nie będących podatnikami podatku od towarów i usług oraz podatnik posiada dowód, iż należność za wykonaną usługę została zapłacona w dewizach i przekazana na rachunek bankowy podatnika w polskim banku. Jak wynika z przedstawionego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności treści wystawionych dla "B." B.V. faktur o nr [...] z 30 sierpnia 1995 r. i 95120101 z 29 grudnia 1995 r. oraz zestawienia dokonanych ksiąg kompensujących w księgach rachunkowych, należności wynikające z tych faktur podlegały rozliczeniu z zaległymi płatnościami spółki na podstawie umowy z dnia 17 listopada 1993 r. wiążącej obie spółki. Skoro więc dokonano kompensaty wzajemnych należności i zobowiązań, spółka winna zastosować do jej sprzedaży stawkę 22%, gdyż nie mógł być dopełniony warunek uzyskania za wyświadczone usługi należności w dewizach na rachunek w polskim banku. Ponieważ podatnik do przedmiotowej sprzedaży nie zastosował stawki 22% organ podatkowy określił podatek należny w prawidłowej wysokości przy zastosowaniu stawki podatkowej określonej w art. 18 ust. 1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług, przyjmując jako podstawę opodatkowania kwotę należną z tytułu świadczonej usługi wynikającą z wymienionych faktur, dokonywanie potrąceń wzajemnych należności z podmiotami zagranicznymi, przyznanych im przez prawo dewizowe. Kompensata wzajemnych należności jest możliwa w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług ale skutkuje utratą prawa do zastosowania 0% stawki podatkowej zarówno w przypadku eksportu usług w rozumieniu art. 4 pkt 6 ustawy jak również w przypadku świadczenia usług w kraju na rzecz osób zagranicznych nie będących podatnikami podatku VAT, ponieważ nie zostanie spełniony warunek otrzymania zapłaty na rachunek bankowy uprawniający do zastosowania tej stawki. Nieuzasadniony jest więc pogląd, iż przepisy rozporządzenia powodują różnicowanie sytuacji prawno-podatkowej osób świadczących takie same usługi.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z bezspornego stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżąca spółka w 1995 r. dokonała sprzedaży usług badania rynku świadczonych na rzecz spółek z grupy "A." oraz, że należności spółki od firmy holenderskiej "B." B.V. z tytułu tych świadczonych usług podlegały kompensacie ze zobowiązaniami skarżącej spółki wobec tej firmy. Spółka nie naliczała podatku VAT od sprzedaży tych usług.

Należy zgodzić się z poglądem organu podatkowego zawartym w decyzjach i w odpowiedzi na skargę, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku dochodowym od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) zasadą jest opodatkowanie sprzedaży towarów i usług stawką 22% a tylko wyjątkowo stawka ta wynosi 7% i 0%. Natomiast w myśl art. 18 ust. 3 ustawy stawkę VAT 0% stosuje się w "eksporcie usług" pod warunkiem prowadzenia przez podatnika ewidencji określonej w art. 27 ust. 4 ustawy. W myśl art. 4 pkt 6 cyt. ustawy ustawodawca wyjaśnia, że "eksportem usług" są usługi wykonywanie poza granicami Polski i takie określenie "eksportu usług" jest wiążące zarówno dla organów podatkowych, podatników oraz Naczelnego Sadu Administracyjnego. Podatnik, który wykonuje usługi poza granicami kraju ma prawo do zastosowania stawki podatku 0%. Obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług w "eksporcie usług" powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty jak to traktuje § 46 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r. W myśl tego przepisu podatnik nabywa prawo do zastosowania 0% stawki podatku VAT w chwilą otrzymania całości lub części zapłaty. W cytowanym rozporządzeniu z dnia 8 grudnia 1994 r. (Dz. U. Nr 133, poz. 688 ze zm.) ustawodawca w rozdziale 6 zatytułowanym

[BRAK 6 STR. W PODSTAWIE]

Z tych przyczyn i wobec stwierdzenia, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem materialnym jak i nie naruszają prawa procesowego na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.