Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2837696

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 27 lutego 2020 r.
I SA/Po 631/19
Przesłanki zabezpieczenia zobowiązania podatkowego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz.

Sędziowie WSA: Barbara Rennert, Waldemar Inerowicz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w (...) z dnia (...) nr (...) w przedmiocie określenia i zabezpieczenia na majątku przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 rok uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w (...) z dnia (...) nr (...)

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Urzędu Skarbowego w (...) decyzją z dnia (...) lutego 2019 r., nr (...), określił M. M. (dalej jako: "podatniczka" lub "skarżąca") przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. w wysokości (...) zł wraz z odsetkami za zwłokę należnymi od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji w wysokości (...) zł oraz dokonał zabezpieczenia na majątku podatniczki ww. kwot.

W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że podatniczka w okresie od (...) stycznia 2006 r. do (...) maja 2017 r. prowadziła działalność gospodarczą pod firmą (...)", której przedmiotem działalności była produkcja pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa. Przeprowadzona kontrola podatkowa wykazała, że podatniczka w 2016 r. wystawiła na rzecz swoich kontrahentów ((...) S.C. (...) Sp. z o.o. Sp.k.) 22 faktury VAT, których nie ujęła w prowadzonych przez siebie ewidencjach i nie uwzględniła w rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych. Ponadto ustalono, że podatniczka w 2016 r. w ewidencji sprzedaży VAT ujęła 4 faktury (wystawione na rzecz: (...) Sp. z o.o. Sp.k. (...)), które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a także 4 faktury VAT, w których zaniżyła kwoty sprzedanych usług. W związku z powyższym uznano, że prowadzone przez podatniczkę ewidencje są nierzetelne, gdyż nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego. W efekcie poczynionych ustaleń organ I instancji stwierdził, że podatniczka w rozliczeniu za 2016 r. zaniżyła dochód o kwotę (...) zł, a zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych o kwotę (...) zł.

W ocenie organu I instancji, w sprawie ziściły się przesłanki z art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm. - w skrócie: "o.p."), albowiem zachodzi uzasadniona obawa, że ciążące na podatniczce zobowiązanie podatkowe nie zostanie przez nią wykonane, a ewentualna egzekucja tych należności z braku zabezpieczenia mogłaby stać się całkowicie lub częściowo bezskuteczna. Jako przyczyny uzasadniające niewykonanie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. organ podał: brak dokumentacji księgowej, znaczna wysokość przewidywanych zobowiązań podatkowych (decyzją z dnia (...) grudnia 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w (...) określił podatniczce przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego wraz z należnymi odsetkami z tytułu podatku od towarów i usług okres od stycznia 2015 r. do maja 2017 r. na łączną kwotę (...) zł; decyzjami z dnia (...) lutego 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w (...) określił podatniczce przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego wraz z należnymi odsetkami z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. na łączną kwotę (...) zł oraz przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego wraz z należnymi odsetkami z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r. na łączną kwotę (...) zł) w stosunku do sytuacji majątkowej podatniczki (jej jedynym dochodem jest świadczenie emerytalno-rentowe w wysokości ok. (...) zł rocznie), brak jakiegokolwiek majątku trwałego, zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej z dniem (...) maja 2017 r.

W odwołaniu z dnia (...) marca 2019 r. podatniczka wniosła o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 281 § 2 w zw. z art. 51 § 1 o.p. oraz art. 33 i art. 239c o.p.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia (...) maja 2019 r., nr (...), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia kontroli podważają domniemanie rzetelności strony, jako podatnika i jako takie dają już podstawę do przyjęcia, że istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązań, które zostaną określone w przyszłości stosowną decyzją wymiarową, a tym samym zaistniała przesłanka do wydania decyzji zabezpieczającej. Zdaniem organu, zaniżenie wysokości zobowiązań podatkowych za 2016 r. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych jest wystarczającym dowodem na to, że zamiarem podatniczki było uchylanie się od obowiązku zapłaty podatku. Organ II instancji podkreślił, że na zagrożenie niewykonania obowiązku podatkowego (braku możliwości ściągnięcia ostatecznie określonego podatku) może przede wszystkim wskazywać porównanie wysokości potencjalnego podatku (z odsetkami) do wartości dochodów i zobowiązań cywilnoprawnych oraz całego mienia podatnika. W ocenie organu odwoławczego, wobec braku podatkowej księgi przychodów oraz nieprawidłowości wykrytych w trakcie kontroli podatkowej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania za lata 2015-2017 r. zarówno w podatku dochodowym od osób fizycznych, jak i w podatku od towarów i usług, a także wobec faktu zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez podatniczkę z dniem (...) maja 2017 r. zasadnym było uznanie, że zachodzi obawa o wykonanie przyszłych zobowiązań podatkowych. Ponadto wskazano, że podatniczka nie posiada żadnych wartości niematerialnych i prawnych, nie figuruje w Bazie Ksiąg Wieczystych. Z informacji uzyskanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, że jest właścicielem przyczepy lekkiej - (...), rok produkcji (...) Ponadto ustalono, że obecnie jedynym źródłem dochodu podatniczki jest świadczenie emerytalno-rentowe w wysokości (...) zł rocznie.

W skardze z dnia (...) lipca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. M. wniosła o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, że naruszenie:

1) art. 33 § 1 i art. 187 § 1 O.p. przez przyjęcie, że w sprawie istnieją przesłanki do zabezpieczenia należności, co wiąże się z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej,

2) art. 121 § 1 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ zastosował zabezpieczenie majątkowe mimo braku podstaw, a nadto nie uzasadnił konieczności stosowania tego typu zabezpieczenia. Skarżąca zaznaczyła, że jest osobą starszą i schorowaną, nie posiada majątku, który mogłaby zbywać. Dysponuje jedynie przedmiotami służącymi do codziennego użytkowania w ramach skromnego życia. Jej jedynym dochodem jest emerytura, która zapewnia jedynie minimalne warunki egzystencji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej uznał zawarte w niej zarzuty za nieuzasadnione i wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia (...) lutego 2020 r. (k. 30 akt admin.) pełnomocnik z urzędu skarżącej podniósł m.in., że decyzja o zabezpieczeniu jest bezprzedmiotowa wobec braku jakiegokolwiek majątku skarżącej, z którego organ mógłby skutecznie przeprowadzić egzekucję. Zdaniem strony skarżącej, obawa organu, że ewentualne zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane nie zostaje więc w żaden sposób usunięta przez zajęcie nieistniejącego majątku. Ponadto pełnomocnik skarżącej zauważył, że świadczenie emerytalne w wysokości (...) zł, nie pozwoli przeprowadzić jakiegokolwiek skutecznego postępowania egzekucyjnego z majątku skarżącej. Ponadto stwierdził, że przy ocenie zasadności obawy niewykonania zobowiązania podatkowego należy również uwzględnić fakt, że skarżąca od prawie 3 lat nie prowadzi działalności gospodarczej. Skarżąca nie uszczuplała również swojego majątku, ani prywatnego, ani związanego z działalnością gospodarczą, co uniemożliwiłoby zaspokojenie roszczeń organów podatkowych.

W odpowiedzi na ww. pismo organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie (pismo procesowe z dnia (...) lutego 2020 r. - k. 36 akt admin.). Zdaniem organu twierdzenie o braku majątku skarżącej nie uzasadnia uznania zaskarżonej decyzji za bezprzedmiotową. W kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia (...) października 2013 r., wydanego w sprawie o sygn. akt SK (...), organ podkreślił, że w niniejszej sprawie organy ustaliły aktualną sytuację majątkową skarżącej oraz oceniły rzetelność skarżącej w wywiązywaniu się z obowiązków fiskalnych, podważając składane przez skarżącą deklaracje podatkowe.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów i treści skargi, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności stanowiska organów podatkowych co do zastosowania w sprawie art. 33 § 1 i 2 o.p., uzasadniającego, w ustalonych przez organy okolicznościach faktycznych, dokonanie zabezpieczenia na majątku skarżącej przewidywanej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. w kwocie (...) zł wraz z odsetkami za zwłokę należnymi od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji w kwocie (...) zł Skarżąca zarzucając organom podatkowym niewłaściwe zastosowanie ww. przepisu stwierdziła, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż istnieje uzasadniona obawa, że nie wykona ona zobowiązania podatkowego, albowiem nie posiada ona majątku, który mogłaby zbywać, a jej jedynym źródłem dochodu jest świadczenie emerytalno-rentowe w wysokości rocznej (...) zł.

Zdaniem organów podatkowych w sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że ciążące na skarżącej zobowiązanie podatkowe nie zostanie przez nią wykonane, gdyż: skarżąca zaprzestała prowadzić działalność gospodarczą, nierzetelnie prowadziła księgi podatkowe, określono jej znaczną wysokość przewidywanych zobowiązań podatkowych (w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2015 r. do maja 2017 r. na łączną kwotę (...) w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. wraz z należnymi odsetkami na łączną kwotę (...) zł oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 r. wraz z należnymi odsetkami na łączną kwotę (...) zł) w stosunku do sytuacji majątkowej skarżącej, jednym źródłem dochodu skarżącej jest świadczenie emerytalno-rentowe w wysokości ok. (...) zł rocznie.

W ocenie Sądu zaskarżone decyzje naruszają prawo. Zgodnie z art. 33 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W myśl art. 33 § 2 o.p. zabezpieczenia można dokonać również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji:

1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3) określającej wysokość zwrotu podatku.

Jak stanowi art. 33 § 3 o.p. w przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego służy ochronie interesów wierzyciela podatkowego. Celem tego zabezpieczenia jest nie tyle pobór podatku, ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Zabezpieczenie to nie jest więc formą wykonania zobowiązania podatkowego, zwiększa jedynie gwarancję, że zobowiązanie podatkowe zostanie w przyszłości wykonane. Celem postępowania zmierzającego do wydania decyzji o zabezpieczeniu jest ustalenie, czy istnieją przesłanki zabezpieczenia, a w przypadku zabezpieczenia dokonywanego w trybie art. 33 § 2 o.p. także określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, które ma być zabezpieczone. Decyzje zabezpieczające mają charakter tymczasowy i akcesoryjny. Nie mogą one uzyskać charakteru samoistnego, ponieważ same w sobie nie kształtują obowiązków adresata jako podatnika i powiązane są z toczącym się postępowaniem, prowadzącym do wydania decyzji wymiarowej. Ich byt prawny musi kończyć się z chwilą doręczenia decyzji wymiarowej, która wywołuje trwałe skutki, rozstrzygając kwestie faktyczne i prawne, rozpatrywane wcześniej przy wydaniu wygasłej decyzji zabezpieczającej (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2017 r., sygn. akt I FSK 1980/16 - wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podstawową przesłanką wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego w trybie art. 33 § 1 i 2 o.p. jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Ustawodawca nie wyjaśnił jednak, co należy rozumieć przez "uzasadnioną obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane". Wskazał jedynie dwie szczegółowe przesłanki, które mogą taką obawę uzasadniać, a mianowicie gdy "podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Katalog okoliczności uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania jest zatem otwarty, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". W judykaturze podnosi się, że "uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane" wymaga wykazania, ale przedmiotem tego procesu nie musi być udowodnienie, że na pewno, z całą pewnością, podatnik danego zobowiązania nie wykona. Przedmiotem tych dowodów powinno być natomiast wykazanie, że organ podatkowy miał podstawy, do czego odwołuje się orzecznictwo, aby żywić taką uzasadnioną obawę (por. wyrok NSA z 12 października 2016 r., sygn. akt I FSK 756/15).

Ocenę, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Uznanie to obejmuje ocenę (w rozsądnym zakresie) istnienia ustawowych przesłanek oraz, przede wszystkim, skorzystanie bądź nieskorzystanie z zabezpieczenia w razie ich stwierdzenia. W ramach tego uznania organ podatkowy ocenia istnienie ustawowych przesłanek oraz odnosi kwotę zaległości do sytuacji finansowej podatnika (jego aktualnych dochodów i stanu majątkowego), te działania organu mogą (ale nie muszą) uprawdopodobnić nieściągalność zobowiązania (zaległości). Sformułowana na tej podstawie ocena nie może być domyślna, ale powinna być uprawdopodobniona w sposób jasny i czytelny dla podatnika. W postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia należności podatkowych organy mogą wykazywać ziszczenie się przesłanek ustawowych zabezpieczenia przy użyciu wszelkich dostępnych i możliwych środków, a także w oparciu o wszelkie okoliczności faktyczne uprawdopodobniające możliwość niewykonania zobowiązania podatkowego. A zatem, organy podatkowe mogą sięgać po wszelkie dowody i ustalenia faktyczne, uzasadniające zaistnienie "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Wskazówką istnienia "obawy" może być sytuacja finansowa i majątkowa podatnika, świadcząca o tym, że nie dysponuje on odpowiednimi aktywami dla uiszczenia ewentualnego podatku dobrowolnie lub przymusowo (por. powołany wyżej wyrok NSA z 10 stycznia 2017 r., sygn. akt I FSK 1980/16; wyrok NSA z 8 września 2016 r., sygn. akt I FSK 349/15).

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości dopuszczalność wydawania decyzji zabezpieczających w sytuacji nierzetelnego prowadzenia przez podatnika ksiąg handlowych, czy też zaniżania dochodów będących przedmiotem opodatkowania, jeżeli wywołują te fakty uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązania podatkowego. Mogą one stanowić podstawę do zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. Okolicznością świadczącą o możliwości utrudnienia lub udaremnienia egzekucji, stanowiącą przesłankę zabezpieczenia, jest unikanie wykonania przez zobowiązanego obowiązku przez nieujawnianie zobowiązań powstających z mocy prawa lub nierzetelne prowadzenie ksiąg podatkowych. W tym kontekście przyjmuje się także, że wystawianie i przyjmowanie tzw. pustych faktur oraz wykorzystywanie ich w rozliczeniu podatku od towarów i usług przez dłuższy czas (np. przez okres kilkunastu miesięcy) uprawnia organy podatkowe do uznania, że powstała przesłanka trwałego nieuiszczania zobowiązań publicznoprawnych (art. 33 § 1 o.p.) oraz podstawa faktyczna do wydania decyzji zabezpieczającej, o której mowa w art. 33 § 4 tej ustawy (por. wyrok WSA w Gliwicach z 1 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 1541/16).

Należy także zaznaczyć, że określona w art. 33 § 1 o.p. przesłanka do wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego jaką jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, ma miejsce wówczas, gdy organ podatkowy wykaże, że majątek podatnika, w kontekście przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem ewentualnych odsetek za zwłokę, jest w takiej kondycji, lub w wyniku działań podatnika - może być w takiej kondycji, że brak zabezpieczenia może pozbawić wierzyciela publicznego jakim jest organ podatkowy, zaspokojenia należnych od podatnika zobowiązań podatkowych (por. wyrok NSA z 26 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 538/14).

Wychodząc z powyższych założeń Sąd stwierdza, że dokonana przez organy podatkowe ocena ujawnionych w sprawie okoliczności nie uzasadnia istnienia obawy, o której mowa w art. 33 § 1 o.p.

Organy podatkowe uznały, że w sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że ciążące na skarżącej zobowiązania podatkowe nie zostaną przez nią wykonane, gdyż skarżąca zaprzestała prowadzić działalność gospodarczą, nierzetelnie prowadziła księgi podatkowe, określono jej znaczną wysokość przewidywanych zobowiązań podatkowych (w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2015 r. do maja 2017 r. na łączną kwotę (...) w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. wraz z należnymi odsetkami na łączną kwotę (...) zł oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 r. wraz z należnymi odsetkami na łączną kwotę (...) zł) w stosunku do sytuacji majątkowej skarżącej, a jednym źródłem dochodu skarżącej jest świadczenie emerytalno-rentowe w wysokości ok. (...) zł rocznie. Ponadto organ odwoławczy ustalił, że skarżąca nie posiada żadnej nieruchomości, ani wartościowych ruchomości. Zdaniem Sądu wskazane okoliczności, w realiach rozpoznawanej sprawy, nie dowodzą na istnienie "uzasadnionej obawy", o której mowa w art. 33 § 1 o.p. Przede wszystkim należy podkreślić, że skarżąca zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej w dniu (...) maja 2017 r., a więc ponad 1,5 roku przed wydaniem decyzji przez organ I instancji i dokładnie 2 lata przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. W związku z tym nie ma zagrożenia, że powstaną nowe niezapłacone zobowiązania podatkowe. Jednocześnie z akt sprawy, ani z treści zaskarżonych decyzji nie wynika, aby skarżąca zbywała majątek (prywatny, czy też należący do prowadzonej przez nią wcześniej firmy) celem uniemożliwienia lub utrudnienia przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu, skoro organy w toku postępowania ustaliły, że źródłem zaległości podatkowych była prowadzona działalność gospodarcza, która od ponad 2,5 roku jest już "zamknięta", skarżąca nie zbywa majątku, którego wartość jest niewielka, jest osobą starszą i schorowaną, a jedynym źródłem jej dochodów jest aktualnie tylko świadczenie emerytalno-rentowe w kwocie ok. (...) zł rocznie (ok. (...) zł miesięcznie), to w takich okolicznościach brak jest podstaw do uznania, że w sprawie ziściły się przesłanki uzasadniające obawy, o których mowa w art. 33 § 1 o.p. Jednocześnie, w ustalonym przez organy stanie faktycznym dotyczącym sytuacji majątkowej skarżącej trudno jest zasadnie stwierdzić, aby dokonanie zabezpieczenia na majątku skarżącej, w przypadku braku takowego, przewidywanej wysokości zobowiązania było w jakikolwiek sposób możliwe.

Ponadto Sąd zauważa, że organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji na stronie 9 wprost wskazał, że w związku z wydaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w (...) decyzji z dnia (...) grudnia 2018 r., nr (...), określającej skarżącej przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego wraz z należnymi odsetkami z tytułu podatku od towarów i usług okres od stycznia 2015 r. do maja 2017 r. na łączną kwotę (...) zł "zostało wszczęte postępowanie zabezpieczające w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia (...) stycznia 2019 r. opiewającego na łączną kwotę (...) zł, które trwa do dnia dzisiejszego. W trakcie prowadzonego postępowania zabezpieczającego dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, przy czym na dzień (...) lutego 2019 r. brak środków na rachunku bankowym. Ponadto dokonano zabezpieczenia świadczeń zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, przy czym przedmiotowe potrącenie zostanie wprowadzone począwszy od należności za marzec 2019 r.". Wskazana przez organ I instancji okoliczność, w ocenie Sądu, w pełni potwierdza brak podstaw do uznania, że w sprawie ziściły się przesłanki uzasadniające obawy, o których mowa w art. 33 § 1 o.p.

Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdza, że na uwzględnienie zasługiwał zarzut naruszenia art. 33 § 1 i art. 187 § 1 o.p., albowiem organy nie wykazały na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że istnieją uzasadnione obawy, że skarżąca nie wykona ciążących na niej zobowiązań podatkowych.

W związku z powyższym za zasadny należało uznać także zarzut naruszenia art. 121 O.p.

Tożsame stanowisko tut. Sąd zajął w wyroku z 19 grudnia 2019 r., sygn. akt 491/19, w wyroku z 12 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Po 630/19 i w wyroku z 27 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Po 632/19, w których rozpoznawał sprawy ze skarg skarżącej w przedmiocie określenia i zabezpieczenia na jej majątku przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2015 r. do maja 2017 r., a także określenia i zabezpieczenia na majątku skarżącej przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2017 i 2015.

W toku ponownego rozpoznania sprawy, organy obowiązane będą uwzględnić dokonaną przez Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę wykładnię art. 33 § 1 o.p. Dokonają ponownej oceny okoliczności faktycznych i wskażą argumenty, które uzasadniają obawę niewykonania zobowiązania podatkowego, przytaczając podstawy tak faktyczne jak i prawne swoich ustaleń, o ile dojdą do przekonania, że w sprawie zachodzą przesłanki zabezpieczenia zobowiązania podatkowego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.