Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2720731

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 14 sierpnia 2019 r.
I SA/Po 396/19
Niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki jako przesłanka odpowiedzialności członka zarządu za jej długi podatkowe.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Karol Pawlicki.

Sędziowie WSA: Katarzyna Nikodem (spr.), Monika Świerczak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w (...) z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu odsetek za zwłokę od nieuiszczonych zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych za luty i marzec 2014 r. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu decyzją z (...) marca 2019 r., po rozpoznaniu odwołania S.K. od decyzji Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w (...) z (...) października 2018 r. orzekającej o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu (...) w (...) za zaległości podatkowe spółki z tytułu odsetek za zwłokę od nieuiszczonych zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych za luty 2014 r. w kwocie (...) zł i marzec 2014 r. w kwocie (...) zł utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

Spółka nie wpłaciła na konto właściwego urzędu skarbowego zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych za luty i marzec 2014 r., co skutkowało powstaniem odsetek za zwłokę od nieuiszczonych zaliczek w łącznej kwocie (...) zł, określonych decyzją Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w (...) z (...) listopada 2017 r.

Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w (...) postanowieniem z (...) lipca 2018 r. wszczął postępowanie w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za ww. odsetki za zwłokę. Następnie decyzją z (...) października 2018 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki z tytułu odsetek za zwłokę od nieuiszczonych zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych za luty 2014 r. w kwocie (...) zł i marzec 2014 r. w kwocie (...) zł.

Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm., zwanej dalej O.p.) poprzez uznanie, że spółka nie złożyła wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, a także art. 197 § 1 O.p. poprzez niepowołanie w sprawie biegłego do ustalenia czasu właściwego do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości i poczynienie w tym zakresie ustaleń samodzielnie przez organ, pomimo że ustalenie daty powstania stanu niewypłacalności jest wiadomością specjalną.

Skarżący podniósł, że jako prezes zarządu spółki złożył wniosek o ogłoszenie upadłości spółki w dniu (...) grudnia 2014 r., niezwłocznie po powzięciu informacji o toczących się postępowaniach podatkowych, które mogły spowodować faktyczny brak możliwości dysponowania środkami spółki, zatem wniosek został złożony w czasie właściwym. Przyczyną oddalenia wniosku była wartość majątku spółki, zbliżona do wartości kosztów postępowania upadłościowego, co nie było jednak spowodowane działaniami dłużnika, lecz profilem działalności spółki. Ponadto działalność spółki była przedmiotem postępowań kontrolnych prowadzonych przez Urzędy Kontroli Skarbowej w (...) i (...). Na podstawie postanowienia prokuratora Prokuratury Okręgowej w (...) z (...) marca 2014 r. dokonano blokady rachunku bankowego na okres trzech miesięcy. Na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (...) z (...) czerwca 2014 r. dokonano zabezpieczenia na majątku spółki przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług poprzez zajęcie rachunków bankowych spółki, a środki na nich zgromadzone zostały odblokowane dopiero w listopadzie 2014 r., wskutek uchylenia ww. decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. Zablokowanie rachunków spowodowało paraliż przedsiębiorstwa i utratę możliwości płatniczych, co przyczyniło się do powstania stanu niewypłacalności spółki. Na dzień zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółka posiadała środki wystarczające na opłacenie kosztów postępowania, co w ocenie skarżącego wskazuje, że wniosek został złożony niezwłocznie po powstaniu stanu niewypłacalności spółki. Nieuzasadnione było dokonanie ustaleń faktycznych jedynie w oparciu o postanowienie oddalające wniosek o ogłoszenie upadłości, lecz konieczne było zwłaszcza badanie ksiąg spółki i powołanie biegłego.

Decyzją z (...) marca 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu wskazał w szczególności, że termin płatności zobowiązania podatkowego spółki, za które została orzeczona solidarna odpowiedzialność skarżącego jako osoby trzeciej, upływał w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki, który pełnił funkcję członka zarządu od (...) stycznia 2013 r., także w dniu wydania decyzji. Na przedmiotową zaległość podatkową wystawiono tytuł wykonawczy. Egzekucja z majątku spółki nie przyczyniła się do całkowitego zaspokojenia zaległości podatkowej. Z egzekucji z rachunków bankowych uzyskano i na poczet zaległości głównej zaksięgowano (...) zł oraz na poczet odsetek za zwłokę - (...) zł. Ustalono, że spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada faktycznej siedziby, nie składa deklaracji VAT-7 i CIT-8 oraz sprawozdań finansowych, a (...) lutego 2017 r. została wykreślona z rejestru jako podatnik VAT. Postanowieniem Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w (...) z (...) marca 2017 r. z uwagi na brak majątku, do którego można skierować egzekucję - umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec spółki.

Sąd Rejonowy (...) w (...) postanowieniem z (...) maja 2015 r. oddalił wniosek spółki o ogłoszenie upadłości likwidacyjnej spółki z uwagi na fakt, że majątek spółki nie wystarczał na zaspokojenie kosztów postępowania, co stanowi również dowód potwierdzający bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec spółki.

Spółka nie wskazała również mienia, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części, natomiast skarżący nie wykazał, że wniosek o ogłoszenie upadłości został zgłoszony we właściwym czasie, ani nie wykazał braku winy w niezgłoszeniu wniosku we właściwym czasie. Skarżący objął funkcję członka zarządu, gdy w spółce już występował stan niewypłacalności spółki o charakterze trwałym. Jak wynika ze sprawozdań finansowych spółki za 2011 i 2013 r. wartość zobowiązań, majątku i ujemną wartość kapitału własnego (odpowiednio (...) zł, (...) zł i -(...) zł w dniu (...) grudnia 2011 r. oraz (...) zł, (...) zł i -(...) zł) - ziściła się przesłanka niewypłacalności spółki. Wprawdzie sprawozdania finansowe spółki za następne okresy (2013 r. oraz od (...) stycznia do (...) listopada 2014 r.) mogą świadczyć o przezwyciężeniu zapaści finansowej, to spółka miała w tym okresie problemy z terminowym regulowaniem zobowiązań finansowych, a od (...) maja 2014 r. do (...) lipca 2016 r. miała zawieszoną działalność gospodarczą.

Ponadto jak wskazał Sąd Rejonowy w (...) w ww. postanowieniu z dnia (...) maja 2015 r., spółka nie wykonywała wymagalnych zobowiązań wobec pięciu wierzycieli, a do najstarszych zobowiązań spółki należało zobowiązanie z terminem płatności (...) stycznia 2014 r. Przeprowadzone postępowanie kontrolne wobec spółki wykazało, że spółka nieprawidłowo rozliczała podatek od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do czerwca 2013 r., wobec czego Naczelnik (...) Urzędu Celno - Skarbowego w (...) decyzją z dnia (...) stycznia 2019 r. określił spółce kwoty podatku od towarów i usług do zapłaty za miesiące marzec, kwiecień i czerwiec 2013 r. w łącznej wysokości (...) zł, który stanowi zaległość podatkową. Świadczy to o trwałym zaprzestaniu płacenia długów przez spółkę, gdyż nie wykazywała ona zobowiązań w prawidłowych wysokościach i nie odprowadzała ich na konto właściwego urzędu skarbowego.

W ocenie organu wniosek o ogłoszenie upadłości spółki winien być złożony najpóźniej w lutym 2013 r., zatem skarżący powinien zgłosić taki wniosek w terminie dwóch tygodni od dnia objęcia stanowiska, zatem nie można uznać, że wniosek złożony w dniu (...) grudnia 2014 r. był wnioskiem zgłoszonym we właściwym czasie. Powoływanie biegłego nie było konieczne, bowiem ustalenie właściwego czasu było możliwe na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższe rozstrzygnięcie skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł o jej uchylenie i zarzucił naruszenie:

1. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez bezpodstawne i nieznajdujące oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym ustalenie, że wniosek o ogłoszenie upadłości spółki powinien być zgłoszony najpóźniej w lutym 2013 r. i ustalenie, że skarżący był zobowiązany złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości spółki w terminie dwóch tygodni od dnia objęcia obowiązków prezesa zarządu,

2. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie, że dzień (...) grudnia 2014 r. nie był czasem właściwym do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości i ustalenie, że skarżący nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości spółki w czasie właściwym,

3. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie, że wniosek o ogłoszenie upadłości spółki nie został merytorycznie rozpoznany,

4. art. 116 § 1 ust. 1 lit. a O.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że do zwolnienia członka zarządu z odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania spółki z o.o. nie jest wystarczające złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości w czasie właściwym, ale także "konieczne jest kontynuowanie postępowania upadłościowego wszczętego tym wnioskiem, aż do jego merytorycznego rozpatrzenia przez sąd upadłościowy",

5. art. 18 prawa upadłościowego, art. 149 prawa upadłościowego oraz art. 116 § 1 ust. 1 lit. a O.p. poprzez nieprawidłową wykładnię polegającą na braku odróżnienia postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości od postępowania upadłościowego prowadzonego po ogłoszeniu upadłości,

6. art. 116 § 1 ust. 1 lit. a O.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że do uwolnienia członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki niewystarczające jest samo złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości w czasie właściwym tylko w zasadzie zawsze konieczne jest jeszcze uwzględnienie tego wniosku przez sąd,

7. art. 116 § 1 ust. 1 lit. a O.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w sytuacji, w której wniosek o ogłoszenie upadłości spółki zostaje oddalony z uwagi na brak majątku wystarczającego nawet na zaspokojenie kosztów postępowania oznacza, że wniosek o ogłoszenie upadłości spółki nie został zgłoszony we właściwym czasie i był spóźniony W uzasadnieniu wskazał w szczególności, że złożył wniosek w czasie właściwym, niezwłocznie po powzięciu informacji o toczących się postępowaniach podatkowych, które mogły spowodować niewypłacalność spółki i dokonanych zajęciach rachunków bankowych, które spowodowały faktyczną niemożliwość dysponowania środkami spółki. W ocenie skarżącego organ nie wskazał daty, która była właściwa do złożenia wniosku, a nadto bazuje wyłącznie na wartościach z bilansu, bez wskazania określonego majątku. Nieuprawnione jest również założenie, że jeśli (...) stycznia 2013 r. wartość zobowiązań przewyższała wartość majątku, to było tak również (...) stycznia 2013 r., ponieważ między (...) stycznia 2013 r. a (...) grudnia 2013 r. wartość majątku stała się niemal dziesięciokrotnie wyższa od sumy zobowiązań. Powołana przez organ decyzja Naczelnika (...) Urzędu Celno - Skarbowego w (...) z dnia (...) stycznia 2019 r. jest nieprawomocna i jest już trzecią wydaną w tej materii decyzją po uchyleniu obu poprzednich wskutek złożonych przez spółkę odwołań. Nie ma znaczenia sposób rozstrzygnięcia przez sąd wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, lecz prawidłowość złożenia wniosku. Dopiero zajęcie rachunków bankowych spółki przyczyniło się do niewypłacalności spółki, w skład majątku której wchodzą zgromadzone na czterech rachunkach bankowych środki w wysokości (...) EUR oraz (...) zł, co jest wystarczające na koszty postępowania upadłościowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew jej zarzutom, rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji znajduje podstawy w prawie materialnym, zaś wydanie decyzji poprzedziło postępowanie, w którym wbrew zarzutom skargi nie uchybiono regułom procesowym.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że postępowanie podatkowe reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm., zwanej dalej O.p.), o czym stanowi określony w jej art. 1 pkt 3 zakres przedmiotowy. Tym samym niezasadne są zarzuty naruszenia art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, zwanej dalej k.p.a.). Należy jednak zauważyć, że zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.) sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu organy podjęły działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 O.p.) i w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły zebrany materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.). Zdaniem Sądu organy podatkowe wnikliwie przeanalizowały cały zgromadzony materiał dowodowy. Należy pamiętać, że zasada zupełności materiału dowodowego wynikająca z art. 187 § 1 O.p. nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, tj. że z innych dowodów, poza ujawnionymi, nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego. Organ podatkowy jest zobowiązany bowiem do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego dla rozstrzygnięcia sprawy. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Tym samym organ podatkowy, na podstawie art. 188 O.p. nie jest zobowiązany do uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014 r., I FSK 1647/13, LEX nr 1636821, i powołane tam orzecznictwo).

Ponadto, w orzecznictwie przyjmuje się, że zasady postępowania podatkowego wynikające m.in. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa dotyczą tych postępowań, w których ciężar dowodzenia wszystkich okoliczności istotnych dla ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego leży po stronie organów podatkowych. Natomiast art. 116 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa określa wyjątek od tej zasady i jest przepisem szczególnym. Wynika z niego wprost, że ciężar wykazania wystąpienia przesłanek uwalniających od odpowiedzialności jest przeniesiony na członka zarządu. Organy podatkowe powinny zaś poddać weryfikacji i ocenie przedłożone przez stronę dowody na okoliczność wystąpienia przesłanki (przesłanek) uwalniającej od odpowiedzialności, przy czym ten obowiązek organów podatkowych nie zmienia zasady, że ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności uwalniających od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu spółki kapitałowej. Takie ulokowanie ciężaru dowodu ma uzasadnienie nie tylko normatywne, ale również celowościowe. Skoro bowiem jedną z przesłanek uwalniających członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki jest brak jego winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki we właściwym czasie, to wydaje się oczywistym, że wiedzę o braku winy posiada członek zarządu, zaś organ podatkowy (osoby postronne) z natury rzeczy takiej wiedzy nie ma. Stwierdzić zatem trzeba, iż niezasadne jest przypisywanie organowi podatkowemu naruszenia art. 116 § 1 pkt 1 lit. b ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie dowodzenia wystąpienia przesłanek egzoneracyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt II FSK 2733/16).

Zasady odpowiedzialności podatkowej osób trzecich określone są w rozdziale 15 O.p. Zgodnie z art. 107 § 1 O.p. tylko w przypadkach i w zakresie przewidzianym w tym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Podmiotami odpowiedzialnymi solidarnie za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialności są zgodnie z art. 116 § 1 O.p. członkowie zarządu. Członkowie zarządu odpowiadają za zaległości podatkowe spółki z tytułu jej zobowiązań podatkowych powstałych w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu. Mogą być pociągnięci do odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki tylko i wyłącznie wówczas, gdy egzekucja należności podatkowych z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Te okoliczności musi wykazać organ podatkowy.

Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 143/17, w sprawie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością organy podatkowe obowiązane są wykazać, iż zaległości wynikają ze zobowiązań, których termin płatności upłynął w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu oraz, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części nieskuteczna (tak zwane pozytywne przesłanki odpowiedzialności członka zarządu). Z kolei orzeczenie odpowiedzialności jest wykluczone w razie stwierdzenia, że we właściwym czasie zgłoszony został wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Ponadto, orzeczenie odpowiedzialności członka zarządu eliminuje wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (tak zwane przesłanki negatywne odpowiedzialności członka zarządu).

Skarżący nie wykazał którejkolwiek z przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 § 1 pkt 1 Op.

Stosownie do art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1112 z późn. zm.) upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Niewypłacalność oznacza niewykonywanie przez dłużnika jego wymagalnych zobowiązań (art. 11 ust. 1 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze). Jeżeli zatem dłużnik nie wykonuje ciążących na nim wymagalnych zobowiązań, wówczas jest niewypłacalny, co stwarza podstawę ogłoszenia go upadłym. Przy czym nieistotne jest, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań, czy też tylko niektórych z nich. Dla określenia, czy dłużnik jest niewypłacalny nieistotne jest też, czy nie wykonuje wymagalnych zobowiązań pieniężnych czy też niepieniężnych. Niewykonywanie zarówno jednych, jak i drugich powoduje, że dłużnik jest niewypłacalny w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze. Nieistotny też jest rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań. Nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność w rozumieniu art. 11 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze. Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia też jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn (zob. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2529/18, wyrok NSA z dnia 10 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 1717/17).

Co istotne w niniejszej sprawie, w orzecznictwie przyjmuje się, że czasem właściwym w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest termin czternastu dni od dnia objęcia funkcji, jeżeli nastąpiło to w sytuacji uzasadniającej wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 207/18).

W niniejszej sprawie skarżący pełni funkcję członka zarządu od dnia 14 stycznia 2013 r.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego trafnie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, na podstawie danych bilansowych zawartych w sprawozdaniach finansowych za lata 2011 i 2013, że spółka stała się niewypłacalna już na dzień (...) grudnia 2011 r., kiedy to wartość jej aktywów nie wystarczała na zaspokojenie wszystkich zobowiązań. Ponadto spółka od 2013 r. miała problemy z terminowym regulowaniem zobowiązań podatkowych, z czym wiąże się również wydana przez Naczelnika (...) Urzędu Celno-Skarbowego w (...) z dnia (...) stycznia 2019 r. określająca wysokość podatku od towarów i usług do zapłaty za poszczególne miesiące 2013 r. w łącznej wysokości (...) zł. Ponadto, jak wynika z postanowienia Sądu Rejonowego (...) w (...) z dnia (...) maja 2015 r. oddalającego wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, do najstarszych zobowiązań spółki należało zobowiązanie z terminem płatności (...) stycznia 2014 r.

Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił stanowisko organów, że sytuacja majątkowa Spółki uzasadniała wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości w terminie czternastu dni od dnia objęcia funkcji członka zarządu (co nastąpiło dnia (...) stycznia 2013 r.). Jak zasadnie zauważył organ, skarżący nie wskazał żadnych okoliczności ani nie przedłożył dokumentów na potwierdzenie tezy, że między (...) stycznia 2013 r. a dniem objęcia funkcji członka zarządu spółki sytuacja spółki uległa radykalnej zmianie.

Należy również zauważyć, co podkreślał organ, że dokonując oceny, czy zgłoszenie wniosku o upadłość nastąpiło we właściwym czasie (art. 116 § 1 O.p.) należy mieć na względzie, że powinno to nastąpić w takim momencie, aby zapewnić ochronę zagrożonych interesów wszystkich wierzycieli, aby po ogłoszeniu upadłości wszyscy wierzyciele mieli możliwość uzyskania równomiernego, chociaż tylko częściowego zaspokojenia z majątku spółki. Zarząd powinien zgłosić wniosek o upadłość, jeżeli tylko zachodzi zagrożenie niewypłacalnością, której nastąpienie w sposób oczywisty niweczy sens postępowania upadłościowego, pozbawiając wszystkich wierzycieli jakiejkolwiek ochrony prawnej ich interesów (zob. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 103/17).

Jak wskazały organy, postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec spółki zostało umorzone postanowieniem Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w (...) z dnia (...) marca 2017 r. z uwagi na brak majątku, do którego można skierować egzekucję. Skarżący nie wskazał przy tym mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części (art. 116 § 1 pkt 2 O.p.).

Niezrozumiały jest, nieuzasadniony w żaden sposób, zarzut naruszenia art. 18 i 149 Prawa upadłościowego poprzez ich nieprawidłową wykładnię, gdyż przepisy te nie stanowiły podstawy prawnej wydanych decyzji.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd orzekający w sprawie doszedł do przekonania, że wszystkie zarzuty skargi dotyczące naruszenia tak prawa materialnego jak i przepisów postępowania należało uznać za niezasadne.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.