Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1583816

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 19 listopada 2014 r.
I SA/Po 336/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.).

Sędziowie WSA: Izabela Kucznerowicz, Waldemar Inerowicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi MK na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Urzędu Skarbowego w (...) prowadzi wobec M. K. (wcześniej A.) postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia (...) listopada 2008 r., nr (...), wystawionego przez Ministra Finansów, a obejmującego należności obcego państwa (Niemiec) z tytułu cła, podatku obrotowego od importu i podatku akcyzowego od wyrobów tytoniowych.

Zawiadomieniem z dnia (...) października 2013 r., nr (...), organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą - X. Sp. z o.o. w (...). Odpis tytułu wykonawczego wraz z powyższym zawiadomieniem o zajęciu został doręczony zobowiązanej w dniu (...) października 2013 r. Dłużnik zajętej wierzytelności pismem z dnia (...) października 2013 r. poinformował organ egzekucyjny o wysokości otrzymywanego przez zobowiązaną wynagrodzenia za pracę za okres od lipca do września 2013 r.

W piśmie z dnia (...) października 2013 r. zobowiązana wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w (...) m.in. z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W argumentacji wniosku, jako przyczynę uzasadniającą zawieszenie postępowania, wskazała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 213 r., o sygn. akt I SA/Po 156/13, mocą którego została uchylona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia (...), nr (...) oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w (...) z dnia (...), nr (...), odmawiająca zmiany decyzji ostatecznej poprzez rozłożenie na dalsze raty zapłaty zaległości, wynikającej z tytułu wykonawczego obejmującego zaległość w podatku akcyzowym od wyrobów tytoniowych wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Zdaniem podatniczki postępowanie egzekucyjne powinno być zawieszone na czas ponownego rozpatrzenia sprawy. Strona podniosła, że jest matką samotnie wychowującą chorego syna, a zajęcie wynagrodzenia, które jest jej jedynym źródłem utrzymania, spowoduje brak środków potrzebnych do normalnego funkcjonowania, zakupu leków dla dziecka oraz na dojazd do pracy.

Postanowieniem z dnia (...) listopada 2013 r., nr (...), Naczelnik Urzędu Skarbowego w (...) odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm. - dalej w skrócie: "u.p.e.a."). Podkreślono, że toczące się postępowanie w sprawie rozłożenia na raty zapłaty egzekwowanych zobowiązań pieniężnych nie ma wpływu na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zaznaczono przy tym, że dopiero pozytywna decyzja udzielająca ulgi w spłacie należności pieniężnych skutkować będzie zawieszeniem postępowania egzekucyjnego.

Kwestionując powyższe postanowienie w zażaleniu, zobowiązana podniosła, że jedną z przesłanek, na podstawie których można umorzyć postepowanie egzekucyjne jest "w innych przypadkach przewidzianych w ustawie". Zdaniem żalącej się, zapis ten można rozumieć w ten sposób, że organ egzekucyjny może podejmować decyzje w sposób uznaniowy. Strona powołała się na trudną sytuację finansową, podkreślając, że z otrzymywanego - po dokonanym zajęciu - wynagrodzenia za pracę w kwocie (...) zł, nie jest w stanie utrzymać się przez miesiąc, tym bardziej, że jej syn ma stwierdzone (...) i musi być rehabilitowany oraz przyjmować leki. Podatniczka ma również inne zobowiązania finansowe, nie otrzymuje alimentów na syna, a jej rodzice nie są w stanie jej pomagać. W związku z powyższym zobowiązana wystąpiła z prośbą o umorzenie lub zawieszenie postępowania egzekucyjnego lub zwolnienie z egzekucji 60% z zajętej części wynagrodzenia.

Pismem z dnia (...) grudnia 2013 r. zobowiązana, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie postanowienia organu I instancji, ponowne rozpoznanie wniosku i uchylenie czynności egzekucyjnych. Strona powołała się na jedną z przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, wynikającą z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą takiego zawieszenia jest decyzja rozkładająca na raty spłatę należności. Wprawdzie do dnia (...) października 2013 r. taka decyzja nie została wydana w sprawie, ale pełnomocnik podatniczki stanął na stanowisku, że postępowanie egzekucyjne powinno zostać zawieszone do dnia wydania ostatecznej decyzji w sprawie udzielenia rat. Ponownie opisano trudną sytuację osobistą strony, tj. choroba syna, brak świadczeń alimentacyjnych, brak (poza wynagrodzeniem) innych źródeł utrzymania oraz konieczność wywiązywania się z zobowiązań cywilnoprawnych wobec innych wierzycieli. Powyższe zdaniem pełnomocnika świadczy o ważnym interesie zobowiązanej, przemawiającym za uchyleniem dotychczas dokonanych czynności egzekucyjnych.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia (...), nr (...), utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że przepis art. 56 § 1 u.p.e.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek, dlatego też zawieszenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić tylko i wyłącznie w przypadku wystąpienia którejkolwiek z tych okoliczności i jest obligatoryjne. Zdaniem organu II instancji zobowiązana nie wykazała istnienia żadnej z przesłanek wymienionych w powyższym przepisie, a jedynie ponownie opisała swoją trudną sytuację osobistą i materialną oraz powołała się na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 sierpnia 2013 r., o sygn. akt I SA/Po 156/13, dotyczący sprawy odmowy udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania w postaci układu ratalnego. Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że organ egzekucyjny zasadnie odmówił zawieszenia postępowania. Zaznaczono, że w sprawie nie jest kwestionowana trudna sytuacja materialna zobowiązanej i problemy zdrowotne jej syna, jednakże z okoliczności tych, jak również innych przyczyn świadczących o ważnym interesie zobowiązanej, nie można uczynić przesłanki do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że podstawą do zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie jest okoliczność, że obecnie toczy się postępowanie w sprawie rozłożenia na raty spłaty zobowiązania. Samo złożenie do wierzyciela wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązania powoduje jedynie wszczęcie postępowania podatkowego w tym zakresie i nie stanowi żadnej przeszkody do prowadzenia egzekucji. Dopiero wydanie pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia, tj. rozłożenia na raty spłaty zobowiązania, będzie skutkować zawieszeniem postępowania egzekucyjnego, na mocy art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. K., reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła o uchylenie powyższego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w P. i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów sądowych. Autor skargi sformułował zarzuty naruszenia przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na:

- niezastosowaniu art. 56 § 3 u.p.e.a., tj. niewydaniu postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, pomimo wystąpienia przesłanek ustawowych wynikających z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w postaci decyzji o rozłożeniu na raty spłaty należności pieniężnej;

- błędnym zastosowaniu art. 57 § 1a u.p.e.a., tj. podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego mimo niewydania przez organ egzekucyjny postanowienia w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego;

- niewłaściwym zastosowaniu art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm. - dalej w skrócie: "k.p.a."), tj. niezebraniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niedokładnym wyjaśnieniu okoliczności faktycznych oraz nierozważeniu wszechstronnie i wnikliwie całokształtu sprawy.

Z ostrożności procesowej, w przypadku, gdyby okazało się, że doszło do wydania przez organy egzekucyjne stosownych postanowień, które nie zostały jednak doręczone skarżącej, zarzucono organom naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. i w zw. z art. 18 u.p.e.a., polegające na niezastosowaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. postanowień k.p.a. nakazujących zawieszenie postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie postanowienia zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w (...), wydając w dniu (...) maja 2010 r. decyzję rozkładającą zapłatę zaległości podatkowej na raty, powinien, stosownie do postanowień art. 56 § 1 u.p.e.a., wydać także postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, które nie zostało skarżącej doręczone. Stwierdzono, że z dniem (...) stycznia 2013 r., kiedy Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w (...) z dnia (...) października 2012 r. odmawiającą zmiany decyzji ostatecznej z dnia (...) lutego 2012 r. i rozłożenia na kolejne raty zapłaty zaległości podatkowej, powinien, zgodnie z art. 57 § 1 i § 1a u.p.e.a., po uprzednim skonsultowaniu się z Głównym Urzędem Ceł w B., wydać postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego w zakresie w jakim wierzyciel uznałby to za stosowne. Tego rodzaju postanowienie nie zostało doręczone skarżącej, a to, zdaniem autora skargi, oznacza, że postępowanie egzekucyjne nie powinno w ogóle się toczyć z braku istnienia ku temu podstaw prawnych. W skardze powołano się na toczące się przed WSA w Poznaniu postępowanie zainicjowane skargą M. K., o sygn. akt I SA/Po 629/13, w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego zajęcia prawa majątkowego z tytułu zwrotu podatku. W postępowaniu tym nie zapadł, na etapie składania niniejszej skargi, prawomocny wyrok, w którym Sąd oceniłby wpływ niewydania przez organ egzekucyjny postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego, na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W przekonaniu strony skarżącej, organ egzekucyjny powinien zatem na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. i w zw. z art. 18 u.p.e.a. zawiesić prowadzone postępowania egzekucyjne, gdyż rozpatrzenie przedmiotowej sprawy przez WSA i wydanie postanowienia zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez WSA, w sprawie o sygn. akt I SA/Po 629/13, tj. jaki wpływ ma niewydanie przez organ egzekucyjny postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego, na możliwość kontynuowania postępowania egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym akcie i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia (...) lipca 2014 r. skarżąca, reprezentowana przez doradcę podatkowego, rozszerzyła argumentację podniesioną uprzednio w skardze. Organ odniósł się do powyższego w piśmie z dnia (...) lipca 2014 r., a w kolejnym piśmie procesowym wskazano, że WSA w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 8 maja 2014 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Po 629/13, oddalił skargę M. K.

Podczas rozprawy w dniu 19 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że postępowanie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego nie zostało zakończone, a organ egzekucyjny nadal oczekuje na odpowiedź od niemieckich organów podatkowych. Wskazano także, że postępowanie w sprawie rozłożenia zaległości na raty ulgi, tj. po wyroku WSA w Poznaniu w sprawie o sygn. akt I SA/Po 156/13, jest kontynuowane również z uwagi na oczekiwanie na odpowiedź od niemieckich organów podatkowych, stąd w obrocie nie ma decyzji w przedmiocie rozłożenia zaległości na raty.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Badając zaskarżone postanowienia według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a."), Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem, wbrew jej zarzutom, zaskarżone postanowienia nie naruszają prawa materialnego, a ich wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie niniejszych rozważań Sąd wskazuje, że rozpoznawana sprawa dotyczy dokonania oceny, czy w sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania egzekucyjnego określone w przepisie art. 56 § 1 u.p.e.a. Istota sporu sprowadza się zasadniczo do rozważenia, czy powołane przez skarżącą we wniosku z dnia (...) października 2013 r. okoliczności, mogły stanowić podstawę zawieszenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia (...) listopada 2008 r., wystawionego przez Ministra Finansów, a obejmującego należności obcego państwa (Niemiec) z tytułu zaległości w podatku akcyzowym od wyrobów tytoniowych.

Tytułem wstępu Sąd zauważa, że z urzędu wiadomym mu jest, że prawomocnym wyrokiem z dnia 8 maja 2014 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Po 629/13, WSA w Poznaniu oddalił skargę M. K. w przedmiocie odmowy zawieszenia tego samego postępowania egzekucyjnego.

Rozstrzygnięcie zawisłego sporu wymaga w pierwszej kolejności wskazania, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 56 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach prawem przewidzianych. Z powołanego przepisu wynika, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego jest związane z wystąpieniem ściśle określonych okoliczności, które uniemożliwiają zapewnienie prawidłowego toku postępowania. Podkreślić należy, że wskazany przepis nie pozostawia organowi egzekucyjnemu swobody, co do orzekania o zawieszeniu, jak również nie zezwala na uwzględnienie innych powodów, aniżeli wyraźnie wskazane w ustawie. W sytuacji ziszczenia się którejkolwiek z wymienionych enumeratywnie w art. 56 § 1 u.p.e.a. przesłanek, organ egzekucyjny zobligowany jest zawiesić postępowanie egzekucyjne. Należy zauważyć, że u.p.e.a. nie przewiduje instytucji obligatoryjnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego na wniosek zobowiązanego. Wobec powyższego to strona, wnosząc o zawieszenie postępowania egzekucyjnego jest zobligowana do wskazania jednej z okoliczności, o których mowa w art. 56 § 1 pkt 1-3 i 5 u.p.e.a.

W badanej sprawie skarżąca, jako podstawę żądania zawieszenia egzekucji wskazała prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 213 r., o sygn. akt I SA/Po 156/13, mocą którego została uchylona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia (...), nr (...) oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w (...) z dnia (...), nr (...), odmawiająca zmiany decyzji ostatecznej poprzez rozłożenie na dalsze raty zapłaty zaległości. Następnie podczas rozprawy przed WSA w Poznaniu pełnomocnik strony potwierdził, że po powyższym wyroku organy egzekucyjne nie wydały wobec skarżącej decyzji w przedmiocie rozłożenia zaległości na raty. Jednocześnie w treści skargi, zarzucając naruszenie przepisu art. 56 § 3 u.p.e.a., wskazano, że wystąpiła przesłanka ustawowa wynikająca z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w postaci decyzji o rozłożeniu na raty spłaty należności pieniężnej. W tym stanie rzeczy w pierwszej kolejności należało ustalić, czy w istocie doszło do rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej, czy też strona skarżąca sama sobie przeczy.

Dokonując oceny legalności zaskarżonych postanowień Sąd stwierdził, że w świetle przytoczonego powyżej przepisu art. 56 § 1 u.p.e.a. w pełni zasadne jest stanowisko organów egzekucyjnych o braku podstaw do zawieszenia prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego w oparciu o przesłankę określoną w art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Przede wszystkim wskazać należy, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w (...) przeprowadził postępowanie w celu wyjaśnienia, czy w sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek określonych w art. 56 § 1 u.p.e.a. Następnie, gdy w wyniku podjętych czynności stwierdził, że nie wystąpiła żadna z tych okoliczności, w szczególności co potwierdza sama strona skarżąca, nie doszło do rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej, zasadnie odmówił skarżącej zawieszenia postępowania. Organ I instancji prawidłowo wskazał, że na wniosek skarżącej w sprawie odroczenia lub rozłożenia na raty zapłaty należności państwa obcego, zapłata tych należności została wcześniej rozłożona na raty, jednakże wobec nieterminowej i nie w pełnej wysokości spłaty wyznaczonych decyzją rat, Naczelnik Urzędu Skarbowego w (...) w dniu (...) października 2012 r. wydał decyzję nr (...), w której odmówił zobowiązanej udzielenia dalszej ulgi w spłacie egzekwowanych należności, a decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. Powyższe ustalenia zostały w pełni zaaprobowane przez organ egzekucyjny II instancji.

W oparciu o akta sprawy Sąd stwierdza, że w analizowanej sprawie na dzień złożenia wniosku, wydania zaskarżonych postanowień organu I i II instancji, jak i na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z obligatoryjnych przesłanek, o których mowa w art. 56 § 1 u.p.e.a. Nie było bowiem podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego z powodu wydania przez organ podatkowy decyzji o rozłożeniu na raty spłaty należności pieniężnej. Ponad wszelką wątpliwość wyjaśniono, że w dacie orzekania przez organy w niniejszej sprawie w obrocie prawnym nie było decyzji wobec skarżącej w przedmiocie rozłożenia na raty. Powyższe oznacza zatem, że dochodzona na drodze postępowania egzekucyjnego należność nie została rozłożona na raty, a tym samym nie ziściła się w sprawie przesłanka do zawieszenia postępowania. Trafnie zatem organ odwoławczy podkreślił, że nie złożenie wniosku, ale dopiero wydanie pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia, tj. rozłożenie na raty spłaty zobowiązania, będzie skutkować zawieszeniem postępowania egzekucyjnego, na mocy art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające zastosowanie przesłanek opisanych w punktach 1-4 tego przepisu. Jak bowiem wynika z akt sprawy strona we wniosku, a następnie w zażaleniu, nie wskazywała na wystąpienie żadnej z tego rodzaju okoliczności, a i materiał dowodowy zebrany w sprawie nie dawał podstaw do takich ustaleń. Należy w tym miejscu także zauważyć, że w toku postępowania skarżąca zmodyfikowała swoje stanowisko, podnosząc, że podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego skarżąca upatruje w normie zawartej w przepisie art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., tj. w innych przypadkach przewidzianych w ustawach oraz zarzuca, że organ egzekucyjny rozpoznając sprawę nie rozważył w sprawie przesłanki "ważnego interesu podatnika". Z kolei w skardze i późniejszych pismach procesowych, pełnomocnik skarżącej, jako ustawową przesłankę do obligatoryjnego zawieszenia postępowania wskazał art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. wydanie w sprawie decyzji o rozłożeniu na raty spłaty należności pieniężnej, a następnie co wykazano powyżej, na rozprawie przed WSA w Poznaniu potwierdził, że takiej decyzji brak.

Jak trafnie podniósł organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, przepis art. 56 § 1 u.p.e.a. nie pozostawia uznaniu organu egzekucyjnego, czy w danym przypadku zawiesić postępowanie. Nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżąca nie wskazała żadnej z enumeratywnie wymienionych przesłanek zawieszenia postępowania, ani w treści wniosku, ani też w zażaleniu. Za takową nie można bowiem uznać powoływaną przez skarżącą okoliczność uwzględnienia skargi przez WSA w Poznaniu w prawomocnym wyroku z dnia 20 sierpnia 213 r., o sygn. akt I SA/Po 156/13. Wprawdzie w orzeczeniu tym uchylono decyzje organów I i II instancji odmawiające zmiany decyzji ostatecznej poprzez rozłożenie na dalsze raty zapłaty zaległości. Powyższe oznacza jedynie tyle, że organy mają ponownie rozpoznać wniosek skarżącej o rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, a nie, że ziściła się przesłanka z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. że istnieje decyzja o rozłożeniu na raty spłaty należności pieniężnej. Również okoliczność prowadzenia równoległego do niniejszej sprawy postępowania sądowoadministracyjnego, w sprawie o sygn. akt I SA/Po 629/13, przed WSA w Poznaniu ze skargi M. K. w przedmiocie odmowy zawieszenia tego samego postępowania egzekucyjnego, nie stanowi przesłanki do jego zawieszenia.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Sąd stwierdził, iż organy egzekucyjne słusznie uznały, że skoro w sprawie nie zaistniała żadna z sytuacji enumeratywnie wymienionych w przepisie art. 56 § 1 u.p.e.a., to nie było podstaw do zawieszenia prowadzonego względem skarżącej postępowania egzekucyjnego.

Odnosząc się do podniesionych zarzutów dotyczących podjęcia zawieszonego postępowania pomimo niewydania postanowienia w tym zakresie, Sąd podtrzymuje dotychczasowe stanowisko, zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu z dnia 8 maja 2014 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Po 629/13 i stwierdza, że rzeczywiście organy nie wydając owego postanowienia naruszyły przepisy procedury, jednakże okoliczność ta nie miała wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Przedmiotem badanej sprawy było bowiem wyłącznie rozstrzygnięcie, czy powołane przez skarżącą we wniosku z dnia (...) października 2013 r. okoliczności, mogły stanowić podstawę zawieszenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia (...) listopada 2008 r. W konsekwencji uznać należy, że zgłaszane zarzuty nie dotyczą w istocie przedmiotu rozpoznawanej sprawy, tj. odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Już tylko z tego powodu ich rozważanie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonych aktów nie może być przydatne. Dodatkowo Sąd zauważa, że w aktach administracyjnych sprawy (wspólnych dla spraw o sygn. akt: I SA/Po 629/13 i I SA/Po 336/14) znajduje się pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w (...) z dnia (...) kwietnia 2010 r., nr (...), które jednoznacznie wskazuje, że prowadzone względem zobowiązanej postępowanie egzekucyjne zostało wznowione z dniem (...) kwietnia 2010 r. (k. 9 akt. adm.), a skarżąca została o tym fakcie powiadomiona w dniu (...) kwietnia 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 13 akt adm.).

Za całkowicie chybiony Sąd uznał zarzut skargi niezastosowania art. 97 § 1 pkt 4 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. i w związku z art. 18 u.p.e.a. Jak bowiem trafnie wskazał w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie ma zastosowania w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Przepisy k.p.a. na gruncie postępowania egzekucyjnego mają bowiem zastosowane tylko uzupełniająco, tj. w przypadkach, gdy regulacja ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest niekompletna. Tymczasem ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania, przesłanki jego zawieszenia, wskazane w art. 56. Wobec powyższego zasadnie organ uznał, że brak jest podstaw do stosowania w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów art. 97 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2012 r., o sygn. akt II OSK 2101/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lipca 2010 r., o sygn. akt VII SA/Wa 878/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r., o sygn. akt II OSK 2101/10, według którego przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w ogóle nie dopuszczają możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego ze względu na wystąpienie zagadnienia wstępnego związanego z egzekwowanym obowiązkiem.

Wbrew zarzutom procesowym skargi w niniejszej sprawie organy podjęły prawidłowe rozstrzygnięcia, zawierające przekonywujące uzasadnienia faktyczne i prawne (art. 124 § 2 k.p.a.), opierając się na całokształcie materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) i mając na uwadze znaczenie poszczególnych dowodów dla sprawy, zasady logiki oraz doświadczenia życiowego, co było warunkiem poprawności dokonanej oceny, nie wykraczającej poza granice swobodnej oceny dowodów, w świetle art. 80 k.p.a. Sąd uznał, że zaskarżone postanowienia zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (u.p.e.a. i k.p.a.). Fakt, że odmowa zawieszenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie nie jest zgodna z oczekiwaniami skarżącej, nie świadczy o tym, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz zasad proceduralnych, w tym zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w treści art. 7 k.p.a.

Dodatkowo należy zauważyć, że wniosek dowodowy zawarty w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącej z dnia 17 lipca 2014 r. nie mógł być uwzględniony na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., a opisany dokument jest Sądowi znany z urzędu i był uwzględniony w sprawie o sygn. akt I SA/Po 629/13.

Reasumując Sąd stwierdza, że w analizowanej sprawie nie było podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Tym samym podniesione w skardze i w pismach procesowych zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy stwierdzić, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające konieczność wyeliminowania zaskarżonych postanowień z obrotu prawnego. Z tych też względów Sąd, w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a., uznał skargę za nieuzasadnioną i orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.