Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723020

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 4 września 2019 r.
I SA/Po 193/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.).

Sędziowie WSA: Szymon Widłak, Waldemar Inerowicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w (...) z dnia (...) nr (...) w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za I, Ii, III, IV kwartał 2016 r. oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Urzędu Skarbowego w (...) decyzją z 1 lutego 2018 r., nr (...) orzekł o solidarnej z "F (1)" sp. z o.o. odpowiedzialności X. X. (dalej: "skarżąca") za zaległości podatkowe tej spółki w podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Naczelnik ustalił, że spółka została wpisana do KRS 17 maja 2013 r. a skarżąca wchodziła w składnej jednoosobowego zarządu w okresie od dnia wpisu do dnia wydania omawianej decyzji. Spółka złożyła w 2016 r. deklaracje VAT-7K za poszczególne kwartały tego roku wykazując w nich podatek do zapłaty. Skutkiem nieuregulowania w ustawowym terminie płatności powyższych zobowiązań było wystawienie tytułów wykonawczych. Następnie organ pierwszej instancji postanowieniem z 30 listopada 2016 r. umorzył postępowanie egzekucyjne z uwagi na jego bezskuteczność. Następnie pismem z 28 grudnia 2016 r. zawiadomił o nieprzystąpieniu do egzekucji podatku od towarów i usług za III kwartał 2016 r. z uwagi na uprawdopodobnienie, że nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W zawiadomieniu tym powołał się również na wskazane powyżej postanowienie z 30 listopada 2016 r. Pismem z 25 kwietnia 2017 r. zawiadamiające z kolei o nieprzystąpieniu do egzekucji podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r. z analogicznych przyczyn.

Organ pierwszej instancji w kontekście art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm. - dalej: "O.p.") stwierdził m.in., że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że skarżąca pełniła funkcję prezesa zarządu w okresie wymagalności stanowiących przedmiot postępowania zaległości. Mając na uwadze przesłanki egzoneracyjne wskazał, że Sąd Rejonowy (...) - (...) w (...) pismem z 12 stycznia 2017 r. poinformował, że względem "F (1)" sp. z o.o. nie został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości. Naczelnik wyjaśnił, że spółka w zeznaniu CIT-8 za 2014 r. wykazała pierwotnie dochód w kwocie (...) zł oraz podatek do zapłaty w kwocie (...) zł. Następnie na skutek korekty wykazała dochód w kwocie (...) zł oraz podatek do zapłaty w kwocie (...) zł. W analogicznym zeznaniu za 2015 r. wykazała dochód w kwocie (...) zł oraz podatek do zapłaty w kwocie (...) zł. Następnie na skutek korekty wykazała dochód w kwocie (...) zł oraz podatek do zapłaty w wysokości (...) zł. W zeznaniu za 2016 r. wykazała dochód w kwocie (...) zł. Zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie (...) zł nie zostało uregulowane. Spółka posiada zaległości w podatku od towarów i usług za wszystkie cztery kwartały 2016 r. opiewające na kwotę (...) zł. Na spółce ciążą również zaległości z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconych w 2016 r. wynagrodzeń. Zadłużenie z tego tytułu wynosi (...) zł. Wydana została decyzja orzekająca o odpowiedzialności podatkowej spółki jako płatnika z tytułu pobranego a niewpłaconego w terminie podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za okres od stycznia do grudnia 2016 r.

W ocenie Naczelnika już w 2016 r. doszło do niewypłacalności spółki, która już w 2015 r. nie wpłacała zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. Od stycznia 2016 r. nie płaciła natomiast zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wynagrodzenia pracowników. Nie regulowała również zobowiązań w podatku od towarów i usług. Zdaniem organu pierwszej instancji wniosek o ogłoszenie upadłości winien zostać złożony już w grudniu 2016 r. Skarżąca nie wskazała również majątku spółki, z którego możliwe byłoby przeprowadzenie skutecznej egzekucji. Skarżąca w toku postępowania oświadczyła, że do 14 stycznia 2018 r. złoży korekty zeznań i deklaracji za okresy objęte postępowaniem w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej. Korekty te nie zostały jednak złożone.

Pismem z 27 lutego 2018 r. skarżąca wniosła odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji. W toku postępowania odwoławczego wniosła o zawieszenie postępowania uzasadniając to zawiadomieniem Prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przeciwko dokumentom na jej szkodę. Wraz z tym wnioskiem złożyła zaświadczenie lekarskie z 22 listopada 2018 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w (...) decyzją z 14 grudnia 2018 r., nr (...) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego termin płatności zobowiązań z których powstały zaległości podatkowe bezsprzecznie upływał w okresie pełnienia przez skarżącą funkcji członka zarządu. Postępowanie egzekucyjne dotyczące I i II kwartału 2016 r. zostało umorzone postanowieniem organu pierwszej instancji z 30 listopada 2016 r. z uwagi na stwierdzenie, że w postępowaniu tym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Następnie pismami z 28 grudnia 2016 r. oraz 25 kwietnia 2017 r. skarżąca została zawiadomiona o nieprzystąpieniu do egzekucji zobowiązań w podatku od towarów i usług odpowiednio za III oraz IV kwartał 2016 r. Zdaniem Dyrektora skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności mogących uwolnić ją od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. W kontekście przesłanek ogłoszenia upadłości stwierdził, że pierwsze symptomy problemów finansowych spółki pojawiły się już w 2015 r. Niemniej w ślad za organem pierwszej instancji przyjął, że spółka stała się niewypłacalna w 2016 r. "F (1)" sp. z o.o. posiada zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. w kwocie (...) zł, zaległość z tytułu odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na wskazany ostatnio podatek w kwocie (...) zł, zaległość z tytułu zaliczek na podatek dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2016 r. w kwocie (...) zł oraz zaległość w podatku od towarów i usług za cztery kwartały 2016 r. w kwocie (...) zł. Spółka posiada również zadłużenie względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za okres od marca do czerwca 2016 r. Dyrektor mając na uwadze, że od marca 2016 r. spółka niewywiązywała się ze zobowiązań względem ZUS stwierdził, że spółka winna wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości w czerwcu 2016 r. Zaznaczył, że odmienne ustalenie przez organ pierwszej instancji terminu właściwego do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości pozostaje bez wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie. Stwierdził również, że skarżąca nie wykazała aby niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło z przyczyn od niej niezawinionych. Nie wskazała również mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Wyjaśnił, że wniosek o zawieszenie postępowania został rozstrzygnięty postanowieniem z 11 grudnia 2018 r. Dyrektor zaznaczył również, że skarżąca ustanowiła w toku postępowania pełnomocnika wobec czego nie znalazł podstaw do dalszego przedłużania terminu zakończenia postępowania z uwagi na powoływanie się przez skarżącą na zamiar skorzystania z prawa do czynnego udziału w postępowaniu w późniejszym terminie motywowany chorobą.

Pismem z 21 stycznia 2019 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na omówioną powyżej decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w (...) wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy wskazanemu ostatnio organowi do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu pierwszej instancji jak również o zwolnienie skarżącej od opłaty od skargi.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 121 w zw. z art. 169 i art. 145 § 2 O.p. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że skierowanie wezwania do usunięcia braków formalnych pełnomocnictw złożonych dla A. A. winno nastąpić wyłącznie do podatnika - tym bardziej, że w późniejszej korespondencji organ potwierdził skuteczne ustanowienie pełnomocnika (vide komparycja skarżonej decyzji oraz pism adresowanych do strony w okresie od września do grudnia 2018 r.) a w rezultacie pominięcie ustanowionego pełnomocnika poprzez przesyłanie całej korespondencji wyłącznie do strony i to pomimo wskazania pełnomocnika jako adresata pism organu;

2) art. 155 w zw. z art. 235 oraz art. 145 § 2 O.p. poprzez zaniechanie wezwania pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego pełnomocnictwa, przez wskazanie adresu do doręczeń w kraju oraz adresu elektronicznego;

3) art. 121 O.p. poprzez wskazanie w komparycji pism pochodzących od organu jako adresata pełnomocnika w osobie A. A., podczas gdy wbrew regulacji art. 145 § 2 O.p. organ nie doręczał pełnomocnikowi jakichkolwiek pism, wprowadzając stronę w błąd w przedmiocie faktu zapewnienia ustanowionemu pełnomocnikowi czynnego udziału w postępowaniu, a w konsekwencji pozbawiając skarżącą możliwości czynnego udziału w postępowaniu;

4) art. 123, art. 124 oraz art. 127 w zw. z art. 145 § 2 O.p. poprzez niedokonywanie doręczeń pism wydawanych w postępowaniu pełnomocnikowi skarżącej, przy jednoczesnym wprowadzeniu skarżącej w błąd poprzez udzielenie pouczenia, iż korespondencja będzie doręczana pełnomocnikowi. W konsekwencji wywołanie przez organ błędnego przekonania, iż pełnomocnik jest informowany o czynnościach w sprawie oraz będzie mógł skorzystać z przysługujących stronie uprawnień, w szczególności do złożenia wniosków dowodowych oraz wypowiedzenia się w przedmiocie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;

5) art. 200 w zw. z art. 145 § 2 O.p. poprzez błędne uznanie, że pismo którym wyznaczono stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego zostało prawidłowo doręczone, pomimo wskazania pełnomocnika jako adresata pisma, a w konsekwencji naruszenie art. 123 w zw. z art. 200 O.p. poprzez uniemożliwienie stronie zapoznania się z materiałem sprawy, a także możliwością wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału;

6) art. 120 w zw. z art. 121 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku skutecznego wprowadzenia do obrotu prawnego skarżonej decyzji w związku z naruszeniem art. 145 § 2 O.p., tj. poprzez doręczenie decyzji stronie, w przypadku ustanowienia w postępowaniu pełnomocnika profesjonalnego;

7) art. 124 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, albowiem uzasadnienie skarżonej decyzji nie zawierało uzasadnienia w zakresie ustalonych faktów, jak i prawa w przedmiocie podstawy obciążenia skarżącej odpowiedzialnością z tytułu odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych jak i kosztami postępowania egzekucyjnego.

8) art. 191 oraz art. 187 § 1 i art. 122 O.p. poprzez wadliwe i dowolne przyjęcie, iż skarżąca po 2014 r. pełniła funkcję członka zarządu spółki, a dokumenty zgormadzone w aktach rejestru przedsiębiorców KRS za lata poczynając od 2015 pochodzą od strony, pomimo zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów spółki, które w sposób bezsporny i niewymagający analizy z dziedziny pismoznawstwa nie zawierają podpisu skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w (...) podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Kwestionując legalność zaskarżonej decyzji strona skarżąca podnosi szereg zarzutów naruszenia przepisów O.p. Kwestionuje się m.in. skuteczność doręczenia pism w toku postępowania odwoławczego. W konsekwencji podnosi się również zarzut uniemożliwienia stronie zapoznania się z materiałem sprawy oraz zarzut nieskutecznego wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego. W ocenie organu nie budzi wątpliwości, że skarżąca do dnia wydanie zaskarżonej decyzji nie wskazała adresu pełnomocnika. Organ kierując się zapewnieniem skarżącej możliwości ochrony jej interesów uznał za skuteczne ustanowienie pełnomocnika w sprawie zastrzegając jedynie, że korespondencja będzie kierowana na dotychczasowy adres strony.

Rację w przedstawionym powyżej sporze należało przyznać organowi. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela zarzutów podniesionych w pkt od 1 do 6 katalogu zarzutów. Odnosząc się do zarzutów w tym zakresie należy w pierwszej kolejności, stwierdzić, że pełnomocnictwo nie jest podaniem w rozumieniu O.p. Z uwagi na brzmienie art. 168 § 1 O.p., przez podania należy rozumieć jedynie żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, ponaglenia, wnioski. Braki formalne złożonego już w toku postępowania odwoławczego pełnomocnictwa nie mogą zatem być uzupełniane w trybie art. 169 O.p. W tego rodzaju sytuacji zastosowanie winny znaleźć postanowienia art. 155 powołanego aktu. Przepis ten daje organom podatkowym możliwość wzywania strony lub innej osoby do dokonania określonej czynności, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.

W realiach niniejszej sprawy należy podkreślić, że odwołanie zostało wniesione samodzielnie przez skarżącą. Następnie 3 września 2018 r. do organu wpłynęła przesyłka zawierająca pełnomocnictwo z 30 sierpnia 2018 r., upoważniające doradcę podatkowego A. A., do reprezentowania skarżącej. W pełnomocnictwie tym nie wskazano żadnych informacji dotyczących adresu pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze, kierując się dyspozycją art. 155 O.p. organ pismem z 11 września 2018 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków ww. pełnomocnictwa o dane identyfikacyjne pełnomocnika, tj. jego identyfikator podatkowy oraz adres do doręczeń w kraju. W omawianym piśmie Dyrektor pouczył skarżącą, że niezastosowanie się do wezwania skutkować będzie doręczaniem korespondencji na jej dotychczasowy adres. W terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych pełnomocnictwa skarżąca nie uzupełniła ich. Następnie 10 października 2018 r. do organu wpłynęła przesyłka zawierająca kolejne pełnomocnictwo dla doradcy podatkowego A. A. W pełnomocnictwie tym powtórnie nie wskazano identyfikatora podatkowego pełnomocnika, jak również jego adresu do doręczeń. Mając na uwadze powyższe braki organ pismem z 23 października 2018 r. wezwał skarżącą do wskazania adresu korespondencyjnego doradcy podatkowego A. A., na który mają być kierowane pisma. W wezwaniu tym zawarto pouczenie, że niewywiązanie się z wezwania skutkować będzie doręczaniem korespondencji na dotychczasowy adres strony. Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie z 23 października 2018 r.

Mając na uwadze przedstawioną powyżej chronologię zdarzeń sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd organu, że strona nie może wywodzić dla siebie korzystnych skutków prawnych z uwagi na niewskazanie, z sobie tylko wiadomych przyczyn adresu pełnomocnika. Trafnie w tym kontekście w odpowiedzi na skargę zaakcentowano, że w takiej sytuacji nie można oczekiwać od organu, że ten będzie się domyślał bądź też poszukiwał adresu pełnomocnika pod którym należy dokonywać doręczeń. Podkreślić należy również fakt, że pełnomocnikiem ustanowiono doradcę podatkowego, a więc przedstawiciela profesji powołanej m.in. do zawodowego reprezentowania podatników przed organami administracji publicznej w sprawach obowiązków podatkowych. Zawodowy pełnomocnik winien zdawać sobie sprawę z konieczności wskazania w dokumencie pełnomocnictwa swojego adresu. W ocenie sądu organ trafnie przyjął, że wolą skarżącej było ustanowienie pełnomocnikiem w sprawie doradcy podatkowego A. A. Mając jednak na uwadze, że mimo dwukrotnych wezwań nie podano m.in. adresu do doręczeń pełnomocnika trafnie przyjęto, że doręczeń należy dokonywać pod adresem skarżącej. Sąd podziela również pogląd wyrażony w wyroku NSA z 10 października 2018 r., I FSK 1701/16 w świetle, którego zasada demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) oraz zasada zaufania (art. 121 § 1 O.p.), jakkolwiek adresowane są przede wszystkim do organów władz publicznych, to jednak wymagają od adresatów decyzji administracyjnych (postanowień) wykazania minimum lojalności w toku postępowania administracyjnego, przejawiającego się w podejmowaniu elementarnych działań mających na celu współpracę z organem w wykonywaniu jego ustawowych kompetencji, zaniechaniu działań uniemożliwiających organom prowadzenie postępowania (np. w drodze dokonywania doręczeń) oraz niewprowadzaniu organów w błąd. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, aktywny udział w postępowaniu jest co do zasady uprawnieniem, a nie obowiązkiem strony. Zaniechanie współdziałania z organem przy wyjaśnianiu sprawy może w pewnych sytuacjach rodzić zarzut nadużycia prawa (J. Parchomiuk, Nadużycie prawa w prawie administracyjnym, Warszawa 2018, s. 576).

Sąd nie podziela również zarzutów skargi podnoszących naruszenie art. 124 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono wysokość odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych "F (1)" sp. z o.o. będących przedmiotem postępowania. Prawidłowo ustalono również wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego związanych z dochodzeniem tych zaległości. Odsetki od zaległości podatkowych są naliczane z mocy samego prawa (art. 53 § 1 O.p.). Co więcej, zgodnie z art. 53 § 3 O.p., odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub osoba trzecia odpowiadająca za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 53a, art. 62 § 4, art. 66 § 5, art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 i art. 76a § 1. Z przytoczonej regulacji jednoznacznie wynika, że obowiązek naliczana odsetek za zwłokę co do zasady obciąża m.in. osobę trzecią odpowiadającą za zaległości podatkowe. Mając powyższe na uwadze należy podzielić wyrażony przez organ w odpowiedzi na skargę pogląd głoszący, że przedstawienie sposobu wyliczania odsetek za zwłokę nie stanowi koniecznego elementu każdej decyzji orzekającej o odpowiedzialności osoby trzeciej. W ocenie sądu uzasadnienie w powyższym zakresie winno zostać sporządzone jedynie w sytuacji kwestionowania przez stronę poprawności zidentyfikowania wysokości odsetek powstałych z mocy samego prawa. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty kwestionujące brak uzasadnienia w przedmiocie obciążenia skarżącej kosztami postępowania egzekucyjnego. Wysokość tego rodzaju kosztów jest zdeterminowana zakresem czynności podjętych w postępowaniu egzekucyjnym. Gromadząc materiał dowodowy sporządzono listę zaległości "F (1)" sp. z o.o. w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami obliczonymi na 1 lutego 2018 r. W liście tej zwarto informację za jaki okres, od jakiej daty początkowej i od jakiej kwoty zostały naliczone odsetki, wskazano okresy i terminy początkowe naliczenia odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek. Z kolei w piśmie Działu Egzekucji Administracyjnej Urzędu Skarbowego w (...) z 8 sierpnia 2017 r. przedstawiono w ujęciu tabelarycznym informacje dotyczące m.in.: okresu, rodzaju podatku oraz kwoty kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego względem spółki. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ wywiązał się z obowiązku prawidłowego wskazania wysokości odsetek oraz kosztów postępowania egzekucyjnego związanych z zaległościami podatkowymi spółki stanowiącymi przedmiot postępowania.

Sąd nie podziela również zarzutów skargi podnoszących wadliwe i dowolne przyjęcie, iż skarżąca po 2014 r. pełniła funkcję członka zarządu spółki. W aktach sprawy zgromadzono m.in. pismo F

1) z 6 lipca 2016 r. przesyłające Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w (...) sprawozdanie finansowe wraz z uchwałami o jego zatwierdzeniu. Pismo to zostało podpisane przez skarżącą oraz opatrzone pieczęcią o treści "Prezes Zarządu - X. X.". Dołączone do pisma dokumenty zostały opatrzone parafą oraz pieczątką o wskazanej ostatnio treści. Również analogicznego rodzaju pismo spółki z 3 lipca 2015 r. przesyłające sprawozdanie finansowe za 2014 r. wraz z uchwałami o jego zatwierdzeniu zostało opatrzone podpisem oraz pieczątką o identycznej treści. Dołączony do tego pisma rachunek zysków i strat, wprowadzenie do sprawozdania finansowego, dodatkowe informacje i wyjaśnienia do bilansu jak i sprawozdanie z zarządu zostały opatrzone parafką oraz pieczątką o omówionej powyżej treści. Protokół Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 30 czerwca 2015 r. został zaś opatrzony parafami. Z akt rejestrowych spółki pozyskano również: 1) bilans na 31 grudnia 2013 r. oraz rachunek zysków i strat za okres od 17 czerwca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., opatrzone m.in. parafką i pieczątką skarżącej,

2) protokół Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 30 czerwca 2014 r. wraz z listą obecności wspólników opatrzone w miejscu przewodniczącego parafką i pieczątką skarżącej,

3) protokół Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 30 czerwca 2015 r. wraz z listą obecności opatrzone parafkami,

4) bilans sporządzony na 31 grudnia 2014 r. oraz rachunek zysków i strat za okres od 17 czerwca 2014 do 31 grudnia 2014 r., opatrzone m.in. parafką i pieczątką skarżącej,

5) uchwałę zarządu spółki z 29 marca 2016 r. w sprawie utworzenia oddziału spółki, opatrzona parafką i pieczątką skarżącej,

6) bilans spółki sporządzony na 31 grudnia 2015 r. oraz rachunek zysków i strat spółki za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r., opatrzone m.in. parafką i pieczątką skarżącej,

7) sprawozdanie zarządu z działalności spółki za 2015 r., opatrzone parafką i pieczątką skarżącej,

8) protokół Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 30 czerwca 2016 r.

wraz z listą obecności wspólników opatrzone w miejscu przewodniczącego parafką i pieczątką skarżącej.

Dodatkowo sąd zauważa, że również z rejestru przedsiębiorców KRS wynika, że skarżąca w okresie upływu płatności zobowiązania podatkowego, z którego powstała zaległość podatkowa jak i w okresie płatności zaliczek na to zobowiązanie wchodziła w skład jednoosobowego zarządu "F (1)" sp. z o.o. Trafnie w tego rodzaju okolicznościach stwierdzono, że brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności dokumentów złożonych przez spółkę w sądzie rejestrowym oraz organie podatkowym. Skarżąca nie przedstawiła również żadnego dowodu mogącego podważać wiarygodność pozyskanej przez organ dokumentacji.

Podsumowując sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Organy nie naruszyły reguł postępowania podatkowego prawidłowo ustalając, że w sprawie wystąpiły przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności skarżącej za zaległości "F (1)" sp. z o.o.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.