Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723164

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 4 września 2019 r.
I SA/Po 192/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.).

Sędziowie WSA: Szymon Widłak, Waldemar Inerowicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w (...) z dnia (...) nr (...) w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń za poszczególne miesiące 2016 r. oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Urzędu Skarbowego w (...) decyzją z 1 lutego 2018 r., nr (...) orzekł o solidarnej z "F (1)" sp. z o.o. odpowiedzialności X. X. (dalej: "skarżąca") za zaległości podatkowe tej spółki w podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń za miesiące od stycznia do grudnia 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Naczelnik ustalił, że spółka została wpisana do KRS 17 maja 2013 r. a skarżąca wchodziła w skład jednoosobowego zarządu spółki od dnia wpisu do dnia wydania omawianej decyzji. Spółka 31 stycznia 2017 r. złożyła deklarację roczną o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-4R). Skutkiem nieuregulowania w ustawowym terminie płatności zaliczek było wystawienie tytułów wykonawczych. Następnie organ pierwszej instancji pismem z 25 kwietnia 2017 r. zawiadomił o nieprzystąpieniu do egzekucji na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych z uwagi na uprawdopodobnienie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W zawiadomieniu tym powołał się na postanowienie z 30 listopada 2016 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z uwagi na bezskuteczność.

Naczelnik mając na względzie art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm. - dalej: "O.p.") stwierdził m.in., że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że skarżąca pełniła funkcję prezesa zarządu w okresie wymagalności stanowiących przedmiot postępowania zaległości. W kontekście przesłanek egzoneracyjnych wskazał, że Sąd Rejonowy (...) - (...) w (...) pismem z 12 stycznia 2017 r. poinformował, że wobec "F (1)" sp. z o.o. nie został złożony wniosek o ogłoszenie jej upadłości.

Naczelnik wyjaśnił, że spółka w zeznaniu CIT-8 za 2014 r. wykazała pierwotnie dochód w kwocie (...) zł oraz podatek do zapłaty w kwocie (...) zł. Następnie na skutek korekty wykazała dochód w kwocie (...) zł oraz podatek do zapłaty w kwocie (...) zł. W analogicznym zeznaniu za 2015 r. wykazała dochód w kwocie (...) zł oraz podatek do zapłaty w kwocie (...) zł. Następnie na skutek korekty wykazała dochód w kwocie (...) zł oraz podatek do zapłaty w wysokości (...) zł. W zeznaniu za 2016 r. wykazała dochód w kwocie (...) zł. Zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie (...) zł nie zostało uregulowane. Spółka posiada zaległości w podatku od towarów i usług za wszystkie cztery kwartały 2016 r. opiewające na kwotę (...) zł. Na spółce ciążą również zaległości z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconych w 2016 r. wynagrodzeń. Zadłużenie z tego tytułu wynosi (...) zł. Wydana została decyzja orzekająca o odpowiedzialności podatkowej spółki jako płatnika z tytułu pobranego a niewpłaconego w terminie podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za okres od stycznia do grudnia 2016 r.

W ocenie Naczelnika już w 2016 r. doszło do niewypłacalności spółki, która już w 2015 r. nie wpłacała zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. Od stycznia 2016 r. nie płacono natomiast zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wynagrodzenia pracowników. Nie regulowano również zobowiązań w podatku od towarów i usług. Zdaniem organu pierwszej instancji wniosek o ogłoszenie upadłości winien zostać złożony już w grudniu 2016 r. skarżąca nie wskazała również majątku spółki, z którego możliwe byłoby przeprowadzenie skutecznej egzekucji. Skarżąca w toku postępowania oświadczyła, że do 14 stycznia 2018 r. złoży korekty zeznań i deklaracji za okresy objęte postępowaniem w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej. Korekty te nie zostały jednak złożone.

Pismem z 27 lutego 2018 r. skarżąca wniosła odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji. W toku postępowania odwoławczego wniosła o zawieszenie postępowania uzasadniając to zawiadomieniem Prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przeciwko dokumentom na jej szkodę. Wraz z tym wnioskiem przedłożyła zaświadczenie lekarskie z 22 listopada 2018 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w (...) decyzją z 14 grudnia 2018 r., nr (...) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W ocenie organu odwoławczego termin płatności zobowiązań z których powstały zaległości podatkowe bezsprzecznie upływał w okresie pełnienia przez skarżącą funkcji członka zarządu. W kontekście bezskuteczności egzekucji wskazał, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna i powołał się na zawiadomienie z 25 kwietnia 2017 r. o nieprzystąpieniu do egzekucji. Zawiadomienie to odwoływało się z kolei na postanowienie z 30 listopada 2016 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki. Zdaniem Dyrektora skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności mogących uwolnić ją od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. W świetle przesłanek ogłoszenia upadłości stwierdził, że pierwsze symptomy problemów finansowych spółki pojawiły się już w 2015 r. Niemniej za organem pierwszej instancji przyjął, że spółka stała się niewypłacalna w 2016 r. "F (1)" sp. z o.o. posiada zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. w kwocie (...) zł, zaległość z tytułu odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na wskazany ostatnio podatek w kwocie (...) zł, zaległość z tytułu zaliczek na podatek dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2016 r. w kwocie (...) zł oraz zaległość w podatku od towarów i usług za cztery kwartały 2016 r. w kwocie (...) zł. Spółka posiada również zadłużenie względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za okres od marca do czerwca 2016 r.

Mając na uwadze, że od marca 2016 r. zaprzestano wywiązywania się ze zobowiązań względem ZUS Dyrektor stwierdził, że spółka winna wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości w czerwcu 2016 r. Zaznaczył, że odmienne ustalenie przez organ pierwszej instancji terminu właściwego do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Stwierdził również, że skarżąca nie wykazała aby niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło z przyczyn od niej niezawinionych. Nie wskazała również mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Wyjaśnił, że wniosek o zawieszenie postępowania został rozstrzygnięty postanowieniem z 11 grudnia 2018 r. Zaznaczył również, że skarżąca ustanowiła w toku postępowania pełnomocnika wobec czego zabrakło podstaw do dalszego przedłużania terminu zakończenia postępowania z uwagi na powoływanie się przez skarżącą na zamiar skorzystania z prawa do czynnego udziału w postępowaniu w późniejszym terminie motywowany chorobą.

Pismem z 21 stycznia 2019 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na omówioną powyżej decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w (...) wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy wskazanemu ostatnio organowi do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu pierwszej instancji. Wniesiono również o zwolnienie skarżącej od odpłaty od skargi. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 121 w zw. z art. 169 i art. 145 § 2 O.p. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że skierowanie wezwania do usunięcia braków formalnych pełnomocnictw złożonych dla A. A. winno nastąpić wyłącznie do podatnika - tym bardziej, że w późniejszej korespondencji organ potwierdził skuteczne ustanowienie pełnomocnika (vide komparycja skarżonej decyzji oraz pism adresowanych do strony w okresie od września do grudnia 2018 r.) a w konsekwencji powyższego pominięcie ustanowionego pełnomocnika i przesyłanie całej korespondencji wyłącznie do strony i to pomimo wskazania pełnomocnika jako adresata pism organu;

2) art. 155 w zw. z art. 235 oraz art. 145 § 2 O.p. poprzez zaniechanie wezwania pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego pełnomocnictwa, przez wskazanie adresu do doręczeń w kraju oraz adresu elektronicznego;

3) art. 121 O.p. poprzez wskazanie w komparycji pism pochodzących od organu jako adresata pełnomocnika w osobie A. A., podczas gdy wbrew regulacji art. 145 § 2 O.p. organ nie doręczał pełnomocnikowi jakichkolwiek pism, wprowadzając stronę w błąd w przedmiocie faktu zapewnienia ustanowionemu pełnomocnikowi czynnego udziału w postępowaniu, a w konsekwencji pozbawiając skarżącą możliwości czynnego udziału w postępowaniu;

4) art. 123, art. 124 oraz art. 127 w zw. z art. 145 § 2 O.p. poprzez niedokonywanie doręczeń pism wydawanych w postępowaniu pełnomocnikowi skarżącej, przy jednoczesnym wprowadzeniu skarżącej w błąd poprzez udzielenie pouczenia, iż korespondencja będzie doręczana pełnomocnikowi. W konsekwencji wywołanie przez organ błędnego przekonania, że pełnomocnik jest informowany o czynnościach w sprawie oraz będzie mógł skorzystać z przysługujących stronie uprawnień, w szczególności do złożenia wniosków dowodowych oraz wypowiedzenia się w przedmiocie materiału dowodowego zebranego w sprawie;

5) art. 200 w zw. z art. 145 § 2 O.p. poprzez błędne uznanie, że pismo którym wyznaczono stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego zostało prawidłowo doręczone, pomimo wskazania pełnomocnika jako adresata pisma, a w konsekwencji naruszenie art. 123 w zw. z art. 200 O.p. poprzez uniemożliwienie stronie zapoznania się z materiałem sprawy, a także możliwością wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału;

6) art. 120 w zw. z art. 121 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku skutecznego wprowadzenia do obrotu prawnego skarżonej decyzji w związku z naruszeniem art. 145 § 2 O.p., tj. poprzez doręczenie decyzji stronie, w przypadku ustanowienia w postępowaniu pełnomocnika profesjonalnego;

7) art. 124 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, albowiem uzasadnienie skarżonej decyzji nie zawierało uzasadnienia w zakresie ustalonych faktów, jak i prawa w przedmiocie podstawy obciążenia skarżącej odpowiedzialnością z tytułu odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych jak i kosztami postępowania egzekucyjnego.

8) art. 191 oraz art. 187 § 1 i art. 122 O.p. poprzez wadliwe i dowolne przyjęcie, że skarżąca po 2014 r. pełniła funkcję członka zarządu spółki, a dokumenty zebrane w aktach rejestru przedsiębiorców KRS za lata poczynając od 2015 pochodzą od strony, pomimo dokumentów wskazujących w sposób bezsporny i niewymagający analizy z dziedziny pismoznawstwa, że nie zawierają podpisu skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w (...) podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Sąd rację w sporze przyznał organowi. Kwestionując legalność zaskarżonej decyzji strona skarżąca podniosła szereg zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej kwestionując m.in. skuteczność doręczenia pism w toku postępowania odwoławczego zarzucając w konsekwencji uniemożliwienie stronie zapoznania się z materiałem sprawy oraz nieskuteczność wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego. W ocenie organu nie budzi wątpliwości, że skarżąca do dnia wydanie zaskarżonej decyzji nie wskazała adresu pełnomocnika. Organ kierując się zapewnieniem skarżącej możliwości ochrony jej interesów uznał za skuteczne ustanowienie pełnomocnika w sprawie zastrzegając jedynie, że korespondencja będzie kierowana na dotychczasowy adres strony.

Sąd nie podziela zarzutów podniesionych w pkt od 1 do 6 petitum skargi. Odnosząc się do zarzutów w tym zakresie w pierwszej kolejności, stwierdza, że pełnomocnictwo nie jest podaniem w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Z uwagi na brzmienie art. 168 § 1 O.p., przez podania należy rozumieć jedynie żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, ponaglenia, wnioski. Braki formalne złożonego już w toku postępowania odwoławczego pełnomocnictwa nie mogą zatem być uzupełniane w trybie art. 169 O.p. W tego rodzaju sytuacji zastosowanie winny znaleźć postanowienia art. 155 O.p. Przepis ten uprawnia organy podatkowe do wzywania strony lub innej osoby do dokonania określonej czynności, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.

W sprawie niniejszej sąd podkreśla, że odwołanie zostało wniesione samodzielnie przez skarżącą. Następnie 3 września 2018 r. do organu wpłynęła przesyłka zawierająca pełnomocnictwo z 30 sierpnia 2018 r., upoważniające doradcę podatkowego A. A., do reprezentowania skarżącej. W pełnomocnictwie tym nie zawierało żadnych informacji dotyczących adresu pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze, kierując się art. 155 O.p. Dyrektor pismem z 11 września 2018 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków tego pełnomocnictwa o dane identyfikacyjne pełnomocnika, tj. jego identyfikator podatkowy oraz adres do doręczeń w kraju pouczając zarazem pouczył skarżącą, że niezastosowanie się do wezwania skutkować będzie doręczaniem korespondencji na jej dotychczasowy adres. Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych pełnomocnictwa w terminie otwartym do ich uzupełnienia. Następnie 10 października 2018 r. do organu wpłynęła przesyłka zawierająca kolejne pełnomocnictwo dla doradcy podatkowego A. A. Pełnomocnictwo to powtórnie nie wskazywało identyfikatora podatkowego pełnomocnika, jak również jego adresu do doręczeń. Mając na uwadze powyższe braki Dyrektor pismem z 23 października 2018 r. wezwał skarżącą do wskazania adresu korespondencyjnego doradcy podatkowego A. A., na który mają być kierowane pisma. W wezwaniu tym zawarł pouczenie, że niewywiązanie się z wezwania skutkować będzie doręczaniem korespondencji na dotychczasowy adres strony. Skarżąca na wezwanie to nie udzieliła odpowiedzi.

Z uwagi na przedstawioną powyżej chronologię zdarzeń sąd sprawę podziela pogląd organu, że strona nie może wywodzić dla siebie korzystnych skutków prawnych z uwagi na uporczywe niewskazywania, z sobie tylko wiadomych przyczyn, adresu pełnomocnika. Zasadnie więc w odpowiedzi na skargę organ zaakcentował, że w takiej sytuacji nie można oczekiwać od organu, że ten będzie się domyślał bądź też poszukiwał adresu pełnomocnika pod którym należy dokonywać doręczeń. Sąd podkreśla fakt, że pełnomocnikiem został ustanowiony doradca podatkowy, a więc przedstawiciel profesji powołanej m.in. do zawodowego reprezentowania podatników przed organami administracji publicznej w sprawach obowiązków podatkowych. Zawodowy pełnomocnik winien zdawać sobie sprawę z konieczności wskazania w dokumencie pełnomocnictwa swojego adresu. W ocenie sądu organ trafnie przyjął, że wolą skarżącej było ustanowienie pełnomocnikiem w sprawie doradcy podatkowego A. A. Mając jednak na uwadze, że mimo dwukrotnych wezwań nie został organowi podany m.in. adres do doręczeń pełnomocnika prawidłowo organ zdecydował, że doręczeń należy dokonywać pod adresem skarżącej. Sąd podziela również pogląd wyrażony w wyroku NSA z 10 października 2018 r., I FSK 1701/16 w świetle, którego zasada demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) oraz zasada zaufania (art. 121 § 1 O.p.), jakkolwiek adresowane są przede wszystkim do organów władz publicznych, to jednak wymagają od adresatów decyzji administracyjnych (postanowień) wykazania minimum lojalności w toku postępowania administracyjnego, przejawiającego się w podejmowaniu elementarnych działań mających na celu współpracę z organem w wykonywaniu jego ustawowych kompetencji, zaniechaniu działań uniemożliwiających organom prowadzenie postępowania (np. w drodze dokonywania doręczeń) oraz niewprowadzaniu organów w błąd. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, aktywny udział w postępowaniu jest co do zasady uprawnieniem, a nie obowiązkiem strony. Zaniechanie współdziałania z organem przy wyjaśnianiu sprawy może w pewnych sytuacjach rodzić zarzut nadużycia prawa (J. Parchomiuk, "Nadużycie prawa w prawie administracyjnym", Warszawa 2018, s. 576).

Sąd nie podziela również zarzutów naruszenia art. 124 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji prawidłowo została ustalona wysokość odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych "F (1)" sp. z o.o. będących przedmiotem postępowania. Odsetki od zaległości podatkowych są naliczane z mocy samego prawa (art. 53 § 1 O.p.). Co więcej, zgodnie z art. 53 § 3 O.p., odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub osoba trzecia odpowiadająca za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 53a, art. 62 § 4, art. 66 § 5, art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 i art. 76a § 1. Z przytoczonej regulacji jednoznacznie wynika, że obowiązek naliczana odsetek za zwłokę co do zasady obciąża m.in. osobę trzecią odpowiadającą za zaległości podatkowe. Mając powyższe na uwadze sąd podziela wyrażony przez organ w odpowiedzi na skargę pogląd, że przedstawienie sposobu wyliczania odsetek za zwłokę nie stanowi koniecznego elementu każdej decyzji orzekającej o odpowiedzialności osoby trzeciej. W ocenie sądu uzasadnienie w powyższym zakresie winno zostać sporządzone jedynie w sytuacji kwestionowania przez stronę poprawności zidentyfikowania wysokości odsetek powstałych z mocy samego prawa. Zbierając materiał dowodowy organ sporządził listę zaległości "F (1)" sp. z o.o. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2016 r. wraz z odsetkami obliczonymi na 1 lutego 2018 r. zawierającą informacje za jaki okres, od jakiej daty początkowej i od jakiej kwoty zostały naliczone odsetki, wskazującą okresy i terminy początkowe naliczenia odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek. Mając powyższe na uwadze sąd stwierdza, że organ wywiązał się z obowiązku prawidłowego wskazania wysokości odsetek związanych z zaległościami podatkowymi spółki stanowiącymi przedmiot postępowania. Sąd zauważa, że również, że wydane w sprawie decyzje zawierają orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącej za jakiekolwiek koszty postępowań egzekucyjnych.

Sąd nie podziela również zarzutów wadliwego i dowolnego przyjęcia, że skarżąca po 2014 r. pełniła funkcję członka zarządu spółki. W aktach sprawy znajduje się m.in. pismo "F 1)" z 6 lipca 2016 r. przesyłające Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w (...) sprawozdanie finansowe wraz z uchwałami o jego zatwierdzeniu. Pismo to zostało podpisane przez skarżącą oraz opatrzone pieczęcią o treści "Prezes Zarządu - X. X.". Dołączone do pisma dokumenty zostały opatrzone parafą oraz pieczątką o wskazanej ostatnio treści. Również analogicznego rodzaju pismo spółki z 3 lipca 2015 r. przesyłające sprawozdanie finansowe za 2014 r. wraz z uchwałami o jego zatwierdzeniu zostało opatrzone podpisem oraz pieczątką o identycznej treści. Dołączony do tego pisma rachunek zysków i strat, wprowadzenie do sprawozdania finansowego, dodatkowe informacje i wyjaśnienia do bilansu jak i sprawozdanie z zarządu zostały opatrzone parafką oraz pieczątką o omówionej powyżej treści. Protokół Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 30 czerwca 2015 r. został zaś opatrzony parafami. Z akt rejestrowych spółki pochodzą również:

1) bilans na 31 grudnia 2013 r. oraz rachunek zysków i strat za okres od 17 czerwca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., opatrzone m.in. parafką i pieczątką skarżącej,

2) protokół Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 30 czerwca 2014 r. wraz z listą obecności wspólników opatrzone w miejscu przewodniczącego parafką i pieczątką skarżącej,

3) protokół Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 30 czerwca 2015 r. wraz z listą obecności opatrzone parafkami,

4) bilans sporządzony na 31 grudnia 2014 r. oraz rachunek zysków i strat za okres od 17 czerwca 2014 do 31 grudnia 2014 r., opatrzone m.in. parafką i pieczątką skarżącej,

5) uchwałę zarządu spółki z 29 marca 2016 r. w sprawie utworzenia oddziału spółki, opatrzona parafką i pieczątką skarżącej,

6) bilans spółki sporządzony na 31 grudnia 2015 r. oraz rachunek zysków i strat spółki za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r., opatrzone m.in. parafką i pieczątką skarżącej,

7) sprawozdanie zarządu z działalności spółki za 2015 r., opatrzone parafką i pieczątką skarżącej,

8) protokół Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 30 czerwca 2016 r.

wraz z listą obecności wspólników opatrzone w miejscu przewodniczącego parafką i pieczątką skarżącej.

Dodatkowo sąd stwierdza, że również z rejestru przedsiębiorców KRS wynika, że skarżąca w okresie upływu płatności zobowiązania podatkowego, z którego powstała zaległość podatkowa wchodziła w skład jednoosobowego zarządu "F (1)" sp. z o.o. Zasadne w tych okolicznościach jest stwierdzenie, że brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności dokumentów złożonych przez spółkę w sądzie rejestrowym oraz organie podatkowym. Skarżąca nie przedstawiła również żadnego dowodu mogącego podważać wiarygodność pozyskanej przez organ dokumentacji.

Podsumowując rozważania sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Organy nie naruszyły reguł postępowania podatkowego prawidłowo ustalając, że w sprawie wystąpiły przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności skarżącej za zaległości "F (1)" sp. z o.o.

Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.