Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1999957

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 24 lutego 2016 r.
I SA/Po 1695/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku (...) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia (...) lipca 2015 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

W skardze z dnia (...) sierpnia 2015 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r., którą nałożono na (...) karę pieniężną w wysokości (...) zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że uzyskuje miesięczny dochód w wysokości ok. (...) zł netto, jednak nie pokrywa on nawet jego niezbędnych potrzeb. Skarżący posiada bardzo wysokie zadłużenie w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Wobec groźby zawalenia się jego domu w (...), obecnie zamieszkuje on w hotelu robotniczym i z tego tytułu ponosi stałą opłatę w kwocie (...) zł. Pozostałą kwotę skarżący przeznacza na wyżywienie i środki higieniczne. Wobec skarżącego prowadzone są postępowania na podstawie tytułów wykonawczych na około (...) zł. Ciężar finansowy związany z ilością wydanych i aktualnie przymusowo egzekwowanych decyzji organów podatkowych powoduje w chwili obecnej istotną dolegliwość. W ocenie skarżącego należy zwrócić uwagę na formularz PIT - 36 w wysokości poniesionej straty w roku podatkowym 2014 oraz na fakt, iż nadal toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Zdaniem skarżącego, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnia też niejasny stan prawny dotyczący jego sprawy, wątpliwości związane ze stosowaniem w praktyce ustawy o grach hazardowych w jej brzmieniu z dnia 19 listopada 2009 r. oraz nagminne i wielokrotne zawieszanie postępowań przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi związanymi z rozpatrywaną przedmiotową materią do czasu wydania rozstrzygnięć przez Trybunał Konstytucyjny.

Postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W sytuacji gdy Sąd ma wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności strona skarżąca musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05). Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347).

W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Skarżący nie wykazał jaki jest jego ogólny stan majątkowy, nie przedłożył bowiem żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jego aktualnej kondycji finansowej. Znajdujące się w aktach sądowych sprawy dokumenty tj. odpisy tytułów wykonawczych wystawionych przez Dyrektorów Izb Celnych w Katowicach i Krakowie zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) marca 2015 r. o niezłożeniu przez skarżącego dokumentu ZUS ZUA (zgłoszenie do ubezpieczeń) z datą (...) września 2014 r. oraz dokumentów rozliczeniowych za okres luty-listopad 2012 r. i od września 2014 r. do nadal oraz wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej o zaprzestaniu wykonywania przez skarżącego działalności gospodarczej z dniem (...) września 2015 r. nie są wystarczające do kompleksowej oceny przez Sad sytuacji majątkowej skarżącego.

Podkreślenia wymaga, iż w przypadku przedsiębiorców, jakim był również skarżący - kondycję finansową obrazują konkretne informacje dotyczące danych o zyskach i stratach przedsiębiorstwa, stanie kont, wysokości stałych kosztów utrzymania itp. Tymczasem skarżący tego rodzaju informacji nie przedstawił, uniemożliwiając Sądowi pełną ocenę jego sytuacji w kontekście wymogów stawianych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd zauważa również, że wymaganych dokumentów skarżący nie przedłożył do złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2016 r. tut. Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego odmawiające (...) przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że pomimo trzykrotnego wezwania Sądu skarżący nie podał w jakiej wysokości od początku roku z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej uzyskał przychody, w jakiej wysokości poniósł koszty uzyskania przychodów, nie przedłożył również mimo wezwania odpisu książki przychodów i rozchodów, deklaracji VAT-7 za ostatnie sześć miesięcy, nie wyjaśnił nawet czy deklaracje VAT-7 składał w Urzędzie Skarbowym, nie przedłożył ewidencji środków trwałych, nie wyjaśnił ilu zatrudniał pracowników. Skarżący mimo wezwania nie złożył także zeznań rocznych podatkowych za 2013 i 2014 r., nie wyjaśnił czy zeznania roczne podatkowe za ww. okres złożył w Urzędzie Skarbowym. Wnioskodawca mimo wezwania Sądu nie wyjaśnił czy zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako bezrobotny, od kiedy, czy przyznano mu zasiłek dla bezrobotnych, jeżeli nie zarejestrował się to nie wyjaśnił dlaczego.

W ocenie Sądu nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania określonej kwoty długu celnego przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, bowiem w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie stronie zwrócona. Podkreślić należy, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682 - powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie skarżącego, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu przez wykonanie zaskarżonej decyzji znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.