I SA/Po 1314/16 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2241784

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 lutego 2017 r. I SA/Po 1314/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.).

Sędziowie WSA: Barbara Rennert, Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w (...) z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia w całości zaległości podatkowej od przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości za 2013 r. oraz odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w ww. podatku wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) marca 2016 r. nr (...), (...) Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., na podstawie m.in. art. 207 w związku z art. 67a § 1 pkt 2 i pkt 3 oraz art. 57 § 1-4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm. - dalej: "O.p."), po rozpatrzeniu wniosku R. L.:

1)

odmówił umorzenia w całości zaległości podatkowej w podatku dochodowym od przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości w 2013 r., w kwocie (...) zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości (...) zł,

2)

odroczył zapłatę zaległości podatkowej w podatku dochodowym od przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości w 2013 r., w kwocie (...) zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości (...) zł - do dnia (...) stycznia 2017 r.

Przedstawiając przebieg postpowania organ wyjaśnił, że wnioskiem z dnia (...) lutego 2016 r. podatnik zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o umorzenie podatku lub odroczenie zapłaty zaległości podatkowej w podatku dochodowym do sprzedania swojego mieszkania przy ul. (...).

W uzasadnieniu żądania podatnik wskazał na trudną sytuację finansową i zdrowotną argumentując, że utrzymuje się z najniższego wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia oraz, że przewlekle choruje.

W toku przeprowadzonego postępowania podatkowego organ ustalił, że R. L. w dniu (...) kwietnia 2014 r. złożył w Urzędzie Skarbowym (...) zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-39 za 2013 rok, w którym wykazał kwotę dochodu zwolnionego w wysokości (...) zł. Następnie w dniu (...) lutego 2016 r. podatnik w Urzędzie Skarbowym w S. złożył korektę zeznania podatkowego PIT-39 za 2013 r., w której opodatkował kwotę osiągniętego dochodu, po potrąceniu dochodu zwolnionego ((...) zł) w wysokości (...) zł. Na koncie księgowym zobowiązanego, do dnia złożenia wniosku o ulgę w przedmiotowej sprawie, tj. (...) lutego 2016 r. stwierdzono zaległość podatkową w podatku dochodowym od przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości w roku 2013, w kwocie (...) zł należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości (...) zł. Na podstawie zebranego materiału dowodowego, w tym oświadczenia o stanie majątkowym z dnia (...) lutego 2016 r. organ ustalił, że R. L. sam zajmuje mieszkanie o powierzchni (...) m2, położone w (...) przy ul. (...). Strona wskazała, że utrzymuje się z dochodów pochodzących z wynagrodzenia za pracę w kwocie około (...) zł netto miesięcznie. Łączne średnio-miesięczne wydatki podatnika wynoszą około (...) zł. Podatnik posiada majątek nieruchomy w postaci lokalu mieszkalnego o powierzchni (...) m2, położonego w (...), dla którego prowadzona jest księga wieczysta. Powyższy majątek nie jest obciążony hipoteką. Podatnik jest właścicielem samochodu osobowego (...) (...), rok prod. (...), który z uwagi na niską wartość rynkową nie może stanowić przedmiotu zastawu skarbowego. Na podstawie złożonych zeznań podatkowych R. L. za lata 2013 - 2014 ustalono, że jego dochody po potrąceniu składek na ubezpieczenie społeczne, kształtowały się następująco: PIT-39 za 2013 r. dochód: (...) zł, PIT-37 za 2014 r. dochód: (...) zł, rok 2015 - brak zeznania, ustawowy termin do złożenia zeznania upływa z dniem 30 kwietnia 2016 r. Z przedłożonej informacji o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w roku 2015 wynika, że podatnik osiągnął dochód w kwocie (...) zł (po odliczeniu składek ZUS), co daje miesięcznie kwotę (...) zł. W toku przeprowadzonego postępowania podatkowego ustalono, że wobec strony nie toczy się postępowanie egzekucyjne.

Zdaniem organu okoliczności sprawy nie potwierdziły przesłanek powodujących możliwość umorzenia w całości powstałej zaległości podatkowej w podatku dochodowym od przychodów z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w roku 2013. Brak możliwości jednorazowej spłaty nie może stanowić przesłanki do automatycznego umorzenia zaległości podatkowej.

Natomiast według organu rozwiązaniem sprzyjającym efektywnej realizacji zaległego zobowiązania podatkowego jest umożliwienie stronie odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowej w podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w roku 2013 - do dnia (...) stycznia 2017 r.

W odwołaniu z dnia (...) kwietnia 2016 r. podatnik wniósł o umorzenie zaległości w podatku dochodowym od przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości, w całości bądź w części.

Decyzją z dnia (...) czerwca 2016 r. nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 67a § 1 pkt 2 i pkt 3 O.p. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ zaznaczył, że okoliczności niniejszej sprawy nie wyczerpały znamion "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" i nie stanowiły przesłanki do udzielenia wnioskowanej ulgi. Organ odwoławczy dokonał ponownej analizy finansowo-materialnej podatnika kierując się przy tym dyspozycją przepisu art. 67a § 1 pkt 3 O.p., nie stwierdzając jednak wystarczających podstaw dla uwzględnieniu żądania strony. W ocenie organu niewątpliwie sytuacja finansowa podatnika nie pozwalała na jednorazową spłatę przedmiotowego zadłużenia podatkowego. Jednak zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do odroczenia spłaty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od przychodów z tytułu zbycia nieruchomości w 2013 r., w kwocie (...) zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości (...) zł. Zatem organ podatkowy I instancji odraczając do dnia (...) stycznia 2017 r. dał podatnikowi wystarczająco długi okres na podjęcie skutecznej próby sprzedaży lokalu mieszkalnego oraz odzyskanie na drodze sądowej niesłusznie według strony, zajętych środków finansowych na poczet należności alimentacyjnych wobec córek podatnika. Organ zwrócił uwagę na fakt, że podatnik pomimo, jak twierdził, zagrożenia korzystania w przyszłości z pomocy opieki społecznej, nie zrezygnował ze zbycia swojego mieszkania, nadal bowiem lokal ten figurował w ofercie biura nieruchomości i jak sam wskazał odwołujący został wystawiony do sprzedaży po ponownym obniżeniu ceny, która wówczas wynosiła (...) zł.

Ponadto podatnik wystąpił z powództwem do Sądu w celu odzyskania zajętych przez komornika sądowego środków finansowych w kwocie (...) zł, która to sprawa nie została jeszcze zakończona. W związku z tym, zdaniem organu, nadal istniała możliwość uregulowania przez podatnika przedmiotowej zaległości podatkowej.

W skardze z dnia (...) lipca 2016 r. skarżący wniósł m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz umorzenie wobec skarżącego podatku zgodnie z wnioskiem z dnia (...) lutego 2016 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania do Dyrektora Izby Skarbowej.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

1.

art. 2a w zw. z art. 67a § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie nie dającej się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa na niekorzyść podatnika;

2.

art. 67a § 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż w ważnym interesie podatnika nie znajduje się zachowanie możliwości utrzymania się;

3.

art. 121 O.p. poprzez działanie sprzeczne z budzącym zaufanie do organu podatkowego, tj. ograniczenie wykładni art. 67a § 1 O.p. do zawężonej granicami wyroków sądowych, na które powoływano się w postępowaniu przed organem administracyjnym;

4.

art. 191 O.p. poprzez przejście ze swobodnej do dowolnej oceny materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi podatnik podważył stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, który wprawdzie uznał trudną sytuację finansową skarżącego nie pozwalającą na jednorazową zapłatę przedmiotowego zadłużenia, to jednak nie pochylił się w ogóle nad wnioskiem skarżącego o umorzenie zaległości podatkowej tylko dlatego, że jak wskazał organ zobowiązany w podaniu z dnia (...) lutego 2016 r. skierowanym do organu podatkowego I instancji o udzielenie ulgi w postaci umorzenia zaległości, wnioskował w dalszej kolejności o ewentualne odroczenie spłaty. W ocenie skarżącego skoro organ odwoławczy dostrzegł trudną sytuację podatnika oraz brak możliwości jednorazowej spłaty zadłużenia winien choćby w części je umorzyć. Ponadto w opinii strony w przedmiotowej sprawie zachodzi zarówno "ważny interes podatnika", jak i "interes publiczny". Na poparcie stanowiska skarżący powołał orzecznictwo sądów administracyjnych.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w WSA w Poznaniu pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że powództwa R. L. wobec jego córek o zwrot alimentów zostały w przeważającej części oddalone. Zakupione mieszkanie nadal pozostaje w ofercie do sprzedaży. Skarżący jest zatrudniony jako kierowca do końca 2017 r. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a niepopłaconej nawet w części.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 67a § 1 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:

1)

odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;

2)

odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek;

3)

umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Z użytego przez ustawodawcę sformułowania "może" wynika, że decyzja wydana w oparciu o powyższe uregulowania prawne daje podstawę organom podatkowym do orzekania w ramach tzw. uznania administracyjnego. Charakter decyzji w przedmiocie ulg podatkowych regulowanych wskazanym wyżej przepisem nie budzi wątpliwości zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem (por.m.in. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., II FSK 1652/10, LEX nr 1121075), sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych organów podatkowych podlega ograniczonej kontroli sądu administracyjnego, który nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest trafny. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności decyzji administracyjnej. Uznaniowy charakter decyzji podejmowanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. sprawia, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie kontroluje się merytorycznej zasadności decyzji (wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 stycznia 2013 r., I SA/Lu 944/12, LEX nr 1298349). Sąd administracyjny nie rozstrzyga o tym, czy zaległość podatkowa, odsetki za zwłokę winny zostać umorzone. Takie rozstrzygniecie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Natomiast zaskarżona decyzja "uznaniowa" podlega w pełnym zakresie badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi, a więc do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustalonych granicach zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne. Uznanie administracyjne oznacza, że rozstrzygnięcie nie jest ściśle zdeterminowane obowiązującą normą prawną, ale ustawodawca do decyzji organu administracyjnego (podatkowego) pozostawił wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia. Uznanie administracyjne nie oznacza jednak dowolności rozstrzygnięcia, ponieważ organ zobowiązany jest wziąć pod uwagę ważny interes podatnika oraz interes publiczny.

Przesłankę "interesu publicznego" interpretuje się zazwyczaj jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. (B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki - Ordynacja podatkowa. Komentarz 2004, Oficyna Wydawnicza "Unimex", Wrocław 2004, str. 282). Przy jej ocenie należy również uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy.

"Ważny interes podatnika" jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją określonej osoby. Musi on być na tyle istotny i wyjątkowy, aby jego pominięcie przyniosło dla tej osoby wyraźnie dostrzegalne negatywne skutki, przy czym nie można przesłanki tej utożsamiać wyłącznie z koniecznością wystąpienia nadzwyczajnych zdarzeń losowych. "Ważny interes podatnika" ocenia się, mając na uwadze kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny oraz zagrożenie egzystencji; "ważnego interesu podatnika" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej.

Przy badaniu wskazanych przesłanek trzeba brać również pod uwagę, że umorzenie zaległości jest w istocie całkowitą rezygnacją z podatku, jest zatem odstępstwem od konstytucyjnej zasady powszechności i równości opodatkowania. Skoro bowiem zasadą jest, aby zobowiązanie podatkowe zostało zrealizowane, to podatnik nie powinien być z niego pochopnie zwalniany. Należy jednak podkreślić, że uznaniowy charakter decyzji nakłada na organy podatkowe obowiązek wnikliwego ustalenia stanu faktycznego oraz prawidłowej oceny zebranych dowodów. Kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny oraz, czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Ocena, czy przesłanki umorzenia istnieją w konkretnej sprawie, może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych. Obowiązki te bezpośrednio wynikają z treści art. 191, art. 187 § 1 i art. 122 O.p. Po uwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego i po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych organ winien zatem jednoznacznie stwierdzić, czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 67a § 1 O.p. (wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 marca 2013 r., I SA/Kr 1663/12, LEX nr 1305394).

W kontekście poczynionych wyżej uwag Sąd stwierdza, że organy podatkowe wywiązały się z ciążących na nich obowiązków i w sposób uprawniony uznały, że brak jest wystarczających przesłanek do udzielenia skarżącemu wnioskowanej ulgi w postaci umorzenia przedmiotowej zaległości. Organy odmówiły umorzenia w całości zaległości podatkowej w podatku dochodowym od przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości w 2013 r., w kwocie (...) zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości (...) zł i jednocześnie odroczyły zapłatę zaległości podatkowej w podatku dochodowym od przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości w 2013 r., w kwocie (...) zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości (...) zł - do dnia (...) stycznia 2017 r.

Zdaniem Sądu w toku postępowania organy prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy oraz zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów dokonały jego analizy. Ponadto wyczerpująco uzasadniły swoje rozstrzygnięcia w wydanych decyzjach obu instancji. Organy prowadziły postępowanie wyjaśniające zgodnie z obowiązującymi zasadami, zbadały sytuację materialną skarżącego, wzięły pod uwagę jego sytuację zdrowotną oraz poddały ocenie wszelkie argumenty i dowody, na które powoływał się skarżący. Ocenie tej, zdaniem Sądu, nie można zarzucić dowolności, gdyż opiera się ona na przyjętej w orzecznictwie i doktrynie wykładni przepisów i mieści się w ramach przyznawanego organom uznania administracyjnego.

W zaskarżonej decyzji szczegółowo wyjaśniono skarżącemu zasadność przesłanek, którymi organy obu instancji kierowały się przy załatwieniu sprawy. Zostały one przedstawione stronie w toku całego postępowania poprzez umożliwienie stronie zapoznania się z zebranym materiałem. Organy obu instancji dokonały niezbędnych do prowadzenia postępowania czynności oraz wysunęły właściwe wnioski, które zamieściły w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Tym samym organy wnikliwie rozpatrzyły wniosek strony, jak i wszelkie towarzyszące temu okoliczności. Ponadto organy prowadząc postępowanie wyjaśniające zachowały wszelkie reguły zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. W ramach oceny materiału dowodowego nie zaistniały przypadki rozstrzygania wątpliwości na niekorzyść strony postępowania. Odmienna ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przez organ podatkowy, która nie zadowala strony skarżącej, nie może prowadzić do postawienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania zawartych w Ordynacji podatkowej.

Należy wskazać, że Sąd nie może podważać dokonanej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, jeśli organ nie naruszył reguł postępowania, bowiem rozstrzygnięcie meritum niniejszej sprawy należy do wyłącznej kompetencji organów, zaś sąd administracyjny kontroluje realizację norm proceduralnych przez organy w toku stosowania przez nie prawa podatkowego. W konsekwencji, na gruncie niniejszej sprawy, należy uznać, że organy obu instancji w sposób prawidłowy, w granicach uznania administracyjnego, przyjęły, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest wystarczających podstaw do zastosowania ulgi. Podniesione w skardze zarzuty, polegające na niezbadaniu wszystkich okoliczności sprawy, należy uznać za nieuzasadnione.

Przy rozstrzyganiu sprawy organy uwzględniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, który dawał natomiast podstawę do odroczenia spłaty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od przychodów z tytułu zbycia nieruchomości w 2013 r., w kwocie (...) zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości (...) zł - do dnia (...) stycznia 2017 r. W tym miejscu należy zaznaczyć, że skarżący we wniosku z dnia (...) lutego 2016 r. alternatywnie w dalszej kolejności występował o odroczenie zapłaty przedmiotowej zaległości podatkowej.

W ocenie Sądu treść wniosku o udzielenie ulgi może zawierać żądanie alternatywne (umorzenie, odroczenie lub rozłożenie na raty). Jednakże zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku wskazane jest konkretne określenie terminu odroczenia, liczby i wysokości konkretnych rat. Podatnik jest bowiem najbardziej zorientowany jakie warunki są możliwe przez niego do spełnienia.

W swoim wniosku podatnik obok umorzenia wniósł ewentualne o odroczenie zapłaty do czasu sprzedania swojego mieszkania. Zatem organ podatkowy I instancji odraczając do dnia (...) stycznia 2017 r. spłatę zaległego podatku, dał tym samym podatnikowi wystarczająco długi okres na podjęcie skutecznej próby sprzedaży lokalu mieszkalnego oraz odzyskanie na drodze sądowej niesłusznie według strony zajętych środków finansowych na poczet należności alimentacyjnych wobec jego córek. Na podkreślenie zasługuje fakt, że podatnik sam wcześniej wskazał źródła dochodów pozwalających na uregulowanie przedmiotowego zadłużenia w najbliższym okresie. Dopiero w skardze zawarł nowe argumenty odnoszące się do przebiegu wszczętych postępowań sądowych, które w jego ocenie mogą się znacznie przedłużyć i nie gwarantować zamierzonych skutków. Należy też zwrócić uwagę, że wystawiony do sprzedaży przez podatnika lokal mieszkalny, nadal figuruje w ofercie biura nieruchomości i istnieje realna szansa uzyskania z tego tytułu dochodu na pokrycie zaległości podatkowej. W tej sytuacji organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że okoliczności niniejszej sprawy nie wyczerpały znamion "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" i nie stanowiły przesłanki do udzielenia wnioskowanej ulgi. Istotne w tym zakresie unormowanie zawarte zostało bowiem w art. 84 Konstytucji RP. Przepis ten określa zasadę powszechności opodatkowania, będącej wyrazem zasady sprawiedliwości podatkowej, wynikającej z art. 217 Konstytucji RP. Każda ulga w spłacie jest odstępstwem od konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, zawartej w art. 32 Konstytucji RP. Przy jego wykładni należy bowiem uwzględniać respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa. Udzielenie tak dalece idącej ulgi w spłacie, jaką jest umorzenie bez szczególnie uzasadnionych powodów powoduje bezzasadne postawienie strony w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do innych podmiotów, realizujących rzetelnie i terminowo swoje obowiązki podatkowe.

W świetle powyższego nie znajduje również uzasadnienia zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 2a O.p, który co do zasady nakazuje rozstrzyganie wątpliwości na korzyść podatnika. Zarówno organ podatkowy I jak i II instancji, nie miały bowiem żadnych wątpliwości zastosowania obowiązującego prawa podatkowego, w obu prowadzonych przez siebie postępowaniach.

Sąd stwierdza, że kontrola legalności wydanej w sprawie decyzji pozwala na uznanie, że organy obu instancji podjęły niezbędne działania celem należytego wyjaśnienia i załatwienia sprawy, zebrały kompletny materiał dowodowy i uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych mogących wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.