Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1145294

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 5 kwietnia 2012 r.
I SA/Ol 85/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Pierechod.

Sędziowie WSA: Ryszard Maliszewski, Renata Kantecka (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "(...)" Nr "(...)" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 r. oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

A. Spółka z o.o. w W. (do dnia 17 listopada 2010 r. B. sp. z o.o. z siedzibą w W.) - dalej powoływana jako Spółka, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 grudnia 2011 r., nr "(...)" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 r.

Z akt sprawy wynika, iż pismami z dnia 26 listopada 2010 r. Spółka wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 r. w kwocie 12.578,70 zł i za okres styczeń - marzec 2006 r. w kwocie 3.144,66 zł. Do wniosków dołączono korekty deklaracji na podatek od nieruchomości. W uzasadnieniu wniosków wskazano, iż w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Posiadane przez Spółkę drogi wewnętrzne oraz chodniki wchodzące w skład drogi w 2005 r. i 2006 r. nie podlegały więc opodatkowaniu.

Prezydent decyzją z dnia 7 września 2011 r. określił Spółce zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2005 r. w wysokości 192.490,50 zł, zaś za rok 2006 w kwocie 49.042 zł. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 grudnia 2011 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Mając na względzie powyższe, decyzją z dnia 26 września 2011 r. Prezydent odmówił Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 rok.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaskarżone rozstrzygniecie.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ przytoczył treść art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) - dalej powoływana jako O.p. oraz wskazał, iż w sytuacji, gdy podatnik wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty złoży korektę deklaracji podatkowej, wykazując wysokość zobowiązania w mniejszej kwocie od uprzednio wykazanej, a organ podatkowy kwestionuje wysokość zobowiązania podatkowego wynikającą ze skorygowanego zeznania, to obowiązany jest w pierwszej kolejności, po wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego, określić w formie decyzji prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, a następnie rozstrzygnąć co do istoty wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty. Nadto przyjmuje się, że postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego względem postępowania o stwierdzenie nadpłaty ma charakter procedury zasadniczej, bowiem od wyniku tego postępowania zależy rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Podkreślono, że ustalenie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego stanowi część ustaleń faktycznych, niezbędnych dla załatwienia sprawy w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku.

Zdaniem organu ustalenia poczynione w toku postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego są wiążące dla organu podatkowego, który rozpatruje wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty.

Organ zaznaczył, iż Spółka w odwołaniu od zaskarżonej decyzji podniosła zasadniczo te same argumenty, co od decyzji z dnia 7 września 2011 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 rok, do których organ odwoławczy wyczerpująco odniósł się w decyzji z dnia 15 grudnia 2011 r., uznając je za niezasadne. Podkreślono również, że w sytuacji gdy zostaje wydana decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, to w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty bada się jedynie, w jakiej wysokości Spółka dokonała wpłat na poczet podatku i czy odpowiadają one wysokością zobowiązaniu podatkowemu, określonemu ww. decyzją. Brak nadpłaty wynika bowiem z matematycznego zestawienia wysokości zobowiązania określonego ww. decyzją z dokonanymi przez podatnika wpłatami. Spółka dokonała wpłat za 2005 i 2006 rok w wysokości odpowiadającej wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za te lata, określonego decyzją z dnia 7 września 2011 r. W związku z czym Spółka nie posiada nadpłaty z powyższego tytułu.

Zdaniem organu odwoławczego, organ podatkowy winien prowadzić dwa odrębne postępowania, wszczęte na wniosek o stwierdzenie nadpłaty i wydać dwie odrębne decyzje. Wskazane uchybienie, w ocenie organu, nie stanowi jednak uchybienia, w stopniu uzasadniającym uchylenie przedmiotowej decyzji.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzuciła błędną wykładnię przepisów art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w okresie od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. w związku z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz naruszenie przepisów postępowania - art. 120, art. 212 i art. 207 O.p. poprzez wydanie jednej decyzji kończącej dwa postępowania.

W uzasadnieniu, powołując szereg wyroków sądów administracyjnych, wskazano, iż ewidencja gruntów i budynków nie ma w podatku od nieruchomości decydującego znaczenia, ponieważ przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wskazują na konieczność jej stosowania, zwłaszcza w tych sytuacjach, gdy nie przewiduje ona oznaczenia dla pewnych kategorii gruntów (np. "pas drogowy"). Zdaniem skarżącej organ podatkowy uzależniając zastosowanie zwolnienia wynikającego z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych od oznaczenia gruntu zajętego przez drogę wewnętrzną w ewidencji gruntów symbolem "dr", naruszył wskazany przepis w zw. z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, ponieważ ewidencja gruntów i budynków nie przewiduje kategorii gruntu pod nazwą "pas drogowy", a symbol "dr" - droga, na gruncie prawa podatkowego oznacza budowlę, a nie grunt. W ocenie skarżącej zapisy zawarte w ewidencji mają charakter drugorzędny, a przesłanką wymiaru podatku od nieruchomości jest wystąpienie zdarzenia, z którym ustawa wiąże skutek w postaci powstania obowiązku podatkowego.

Strona skarżąca podniosła również, że przepisy Ordynacji podatkowej regulujące zasady prowadzenia postępowania podatkowego nie przewidują możliwości zakończenia jedną decyzją dwóch odrębnych, wszczynanych zupełnie niezależnie postępowań. Spółka złożyła dwa odrębne wnioski, co oznacza iż nastąpiło wszczęcie dwóch postępowań: w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty za 2005 r. oraz odrębnego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty za okres od stycznia do marca 2006 r. Zwrócono uwagę, iż organ podatkowy nie dokonał połączenia obu postępowań w jedno, co ewentualnie umożliwiłoby wydanie tylko jednej decyzji. Zdaniem Spółki Ordynacja podatkowa nie przewiduje takiej możliwości. Oznacza to, iż organ I instancji nie miał prawnego umocowania do wydania jednej decyzji kończącej dwa odrębne postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), określanej dalej jako p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W rozpoznanej sprawie strona skarżąca podjęła próbę wykazania nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 r., sięgając po instytucję stwierdzenia nadpłaty (art. 75 O.p.). Zgodnie z powołanym przepisem z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatnicy mają prawo wystąpić w trzech sytuacjach, a mianowicie, gdy:

1)

kwestionują zasadność pobranego podatku przez płatnika lub wysokość pobranego podatku;

2)

wykazali w deklaracjach zobowiązanie nienależne lub w wysokości wyższej od należnej albo mniejszą kwotę nadpłaty; w takich przypadkach podatnicy zobowiązani do składania deklaracji (w tym i zeznań), którzy błędnie wyliczyli kwotę podatku (zawyżenie) albo nadpłaty (zaniżenie), mogą wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, korygując jednocześnie deklarację;

3)

nie będąc zobowiązanymi do złożenia deklaracji (zeznania), dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej.

W toku niniejszego postępowania organ podatkowy wszczął jednakże z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2005 - 2006. Postępowanie to zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 grudnia 2011 r. Decyzja ta została następnie poddana kontroli Sądu, który wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2012 r., oddalił skargę Spółki. Podkreślić przy tym należy, że decyzja w przedmiocie wymiaru zobowiązania podatkowego stanowi w rozpoznanej sprawie podstawę wydania zaskarżonej decyzji.

W postępowaniu wymiarowym, organ podatkowy ustalił, że podatnik jest zobligowany do uiszczenia zobowiązania w wysokości zadeklarowanej pierwotnie i odpowiadającej wysokości dokonanych przez niego wpłat - za 2005 r. w wysokości 192.490,50 zł, zaś za rok 2006 w kwocie 49.042 zł.

W niniejszym postępowaniu, mając zatem na uwadze ostateczną decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 r. oraz wysokość wpłat dokonanych przez Spółkę stwierdzić należy, iż prawidłowo organ stwierdził, że w sprawie nie występuje nadpłata.

Argumenty i zarzuty podnoszone przez stronę skarżącą w niniejszej sprawie odnoszą się przy tym wyłącznie do określania wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. Do tej kwestii organ podatkowy ustosunkował się w postępowaniu zakończonym decyzją wydaną w tym przedmiocie. Decyzja ta nie podlega badaniu w niniejszym postępowaniu.

Wobec powyższego należy wskazać, że stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006 może nastąpić jedynie w przypadku uchylenia lub zmiany decyzji określającej Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za te lata. Na marginesie zaznaczyć należy, że w przypadku uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2005-2006, strona będzie mogła uruchomić tryb nadzwyczajny - wznowienie postępowania. Zgodnie bowiem z art. 240 § 1 pkt 7 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądowego, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji.

W ocenie Sądu słusznym jest zarzut strony skarżącej, dotyczący wydania przez organ podatkowy jednej decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty za 2005 i 2006 r., czyli kończącej dwa, odrębne postępowania, niemniej jednak jest to naruszenie przepisów postępowania, które nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, skutkującego uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe rozważania na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i w związku z tym na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.