Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2189524

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 15 grudnia 2016 r.
I SA/Ol 737/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca).

Sędziowie WSA: Jolanta Strumiłło, Renata Kantecka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej - działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia "(...)" nr "(...)" w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

W dniu "(...)" Kancelaria Radców Prawnych A. H., A. H. s.c. (dalej jako wnioskodawczyni, skarżąca, Spółka) złożyła wniosek, uzupełniony w dniu "(...)", o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącego podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowania sprzedaży samochodu.

W uzasadnieniu wniosku podano, że w dniu "(...)" 2007 r. A. G. kupiła od spółki samochód za kwotę brutto 20.999,99 zł, otrzymując fakturę VAT. W dniu "(...)" 2007 r. sprzedający wystawił notę korygującą do faktury, w której skorygował rodzaj pojazdu, tj. z osobowego na ciężarowy. W dniu "(...)" 2008 r. A. G. złożyła oświadczenie, że przekazuje na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą: Kancelaria Radcy Prawnego A. G.; samochód ciężarowy. Wartość początkową samochodu w kwocie 20.000 zł przyjęła na podstawie cen rynkowych tego typu samochodu o podobnych parametrach technicznych z grudnia 2007 r. oraz wyceny samochodu do celów ubezpieczenia AC. Pojazd o ustalonej wartości został wprowadzony do ewidencji środków trwałych ww. firmy. W okresie od marca 2008 r. do lutego 2013 r. podlegał amortyzacji. W dniu "(...)" 2015 r. A. H. (poprzednio A.G.) zawiązała z mężem A. H. spółkę cywilną pod firmą Kancelaria Radców Prawnych A. H., A. H. spółka cywilna. W dniu "(...)" 2015 r. dokonano zgłoszenia na druku NIP-2 oraz VAT-R. Dnia "(...)" 2015 r. ww. Spółce został nadany NIP. W dniu "(...)" 2015 r. A. H. wniosła aportem do Spółki prowadzone przez siebie przedsiębiorstwo, w tym samochód, o wartości 6.500 zł. Została złożona deklaracja p.c.c.-3 na okoliczność dokonanego aportu wynikającego z aneksu nr 3 z dnia "(...)" 2015 r. do umowy spółki. Dnia "(...)" 2015 r. zostało złożone zgłoszenie VAT-Z dotyczące likwidacji działalności gospodarczej pod firmą Kancelaria Radcy Prawnego A. H. W dniu "(...)" 2015 r. Spółka sprzedała osobie fizycznej ww. samochód za kwotę 6.000 zł wykazując podatek od towarów i usług w kwocie 1.121,95 zł w wystawionej fakturze VAT. Sprzedaż została zarejestrowana przy użyciu kasy fiskalnej. W deklaracji VAT-7 za październik 2015 r. wykazano podatek należny, w tym od sprzedaży ww. pojazdu osobie fizycznej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: czy w myśl ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług od sprzedaży pojazdu powinien być zapłacony podatek należny, gdy sprzedawca - wnioskodawczyni w zakresie działalności gospodarczej nie zajmuje się sprzedażą podobnych towarów, ani nie zamierza w przyszłości prowadzić sprzedaży podobnych towarów?

Zdaniem wnioskodawczyni, zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm., dalej jako ustawa VAT) nie jest zobowiązana do zapłaty podatku należnego od sprzedaży w dniu "(...)" października 2015 r. pojazdu, gdyż nie zajmuje się sprzedażą podobnych towarów, ani nie zamierza w przyszłości prowadzić sprzedaży podobnych towarów.

Do wniosku załączono kopie 22 dokumentów.

Dyrektor Izby Skarbowej, działając z upoważnienia Ministra Finansów, w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia "(...)", nr "(...)", uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe.

Wskazano, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Podkreślono jednakże, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podatnika. Z treści art. 15 ust. 1 ustawy VAT wynika, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE. L Nr 347, z późn. zm., dalej jako dyrektywa) "podatnikiem" jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności. "Działalność gospodarcza" obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

W ocenie organu pojęcie "majątku prywatnego" nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. "Majątek prywatny" to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona, ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Stawka podatku - zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy VAT - wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże w myśl art. 146a pkt 1 tej ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego Analiza treści wniosku oraz przywołanych przepisów prawa podatkowego, zdaniem organu, prowadzi do stwierdzenia, że sprzedaż samochodu, wniesionego w formie aportu do Spółki i wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej, stanowiła sprzedaż składnika majątku dokonaną przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy VAT, a więc przez podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w ust. 1 tego przepisu. W tej sytuacji niezależnie od faktu, że przedmiotem działalności Spółki nie jest sprzedaż samochodów, nie można uznać, że dostawa ta stanowiła realizację prawa do rozporządzania majątkiem "osobistym" Spółki, zatem należy stwierdzić, że czynność ta podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że co prawda Spółce nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego (pojazd został wniesiony wraz z przedsiębiorstwem osoby fizycznej w formie aportu do Spółki), jednak nie był wykorzystywany wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku. Zatem jego sprzedaż nie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT lecz podlegała opodatkowaniu 23% stawką podatku.

Końcowo wskazano, że zgodnie z art. 14b § 3 ww. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 643, dalej jako O.p.), składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 O.p, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z cytowanych przepisów wynika, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny załączonych do wniosku o interpretację dokumentów. Wobec powyższego załączone do wniosku dokumenty nie były przedmiotem merytorycznej analizy, a oceny stanowiska Spółki dokonano wyłącznie na podstawie opisu zdarzenia zawartego we wniosku.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia "(...)" organ stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej.

Powyższą interpretację zaskarżyła w całości skarżącą wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie zapłaty kosztów postępowania.

Zaskarżonej interpretacji zarzuciła błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. art. 2, 5,7,8,15, 19a) ustawy VAT oraz art. 9 dyrektywy poprzez uznanie braku obowiązku opodatkowania sprzedaży osobie fizycznej samochodu w dniu "(...)" 10.2015 r. przez wnioskodawczynię za kwotę 6.000 zł wykazując podatek VAT w kwocie 1121,95 zł w wysławionej fakturze VAT sprzedaży zarejestrowanej w kasie fiskalnej ujętej w deklaracji VAT -7 za 10.2015 r., gdy w sprawie występują przesłanki do uznania braku obowiązku opodatkowania sprzedaży gdyż:

1.

sprzedaż nie była związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, była sprzedażą jednorazową, incydentalną wynikającą z przedstawionego stanu faktycznego ujętego we wniosku o interpretację,

2.

podmiot uiszczający podatek VAT nie działał w charakterze podatnika, a zatem sprzedaż pozostawała poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług,

3.

czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach nie wskazujących na zamiar wykonywania podobnej czynności w sposób częstotliwy w przyszłości (osobliwy przedmiot działalności gospodarczej wyłączający w ramach tej działalności gospodarczej wykonywanie innych inicjatyw gospodarczych zmierzających do osiągania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej w tym, np. przewozu osób i towarów sprzedanym pojazdem),

4.

sprzedaż rzeczy nie stanowiła wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskana z tego tytułu dochodu w rozumieniu art, 9 ust. 1 dyrektywy, zmienionej dyrektywą Rady 2006/138/WE z dnia 19 grudnia 2006 r.,

5.

sprzedaż pojazdu stanowiła jedynie czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

W uzasadnieniu wskazano, że podatek. od towarów i usług w kwocie 1.121,95 zł nie test należny i nie powinien być zapłacony, ponieważ sprzedaż nie była związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, była sprzedażą jednorazową, incydentalną wynikającą z przedstawionego stanu faktycznego ujętego we wniosku o interpretację. Podmiot uiszczający podatek VAT nie działał w charakterze podatnika, a zatem sprzedaż pozostawała poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach nie wskazujących na zamiar wykonywania podobnej czynności w sposób częstotliwy w przyszłości.

Powołując się na wyrok WSA w Olsztynie z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt I SA/OI 51/15 i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (do wejścia w życie traktatu lizbońskiego Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości) wyroki z dnia 5 lutego 1963 r., 26/62 Van Gend 7 Loos, z 15 lipca 1964 r., 6/64 Costa v. E.N.E.L., 9 marca 1978 r., 106/77 Simmenthal, z dnia 15 września 2011 r. C-180/10 i C-181/10, z dnia 20 czerwca 1996 r. C-155/94 Wellcome Trust, z 3.03.2005 C-32/03 Fini H, z 29 kwietnia 2004 r. C-77/01 EOM, z 21 października 2004 r. C-8/03 BBL, z dnia 15 lipca 2004 r. C-321/02 Harbs, z 26 maja 2005 r. C-43/04 Stadt Sundern, wskazano, że Rzeczpospolita Polska nie skorzystała z art. 12 ust. 1 dyrektywy. Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy pozwala państwom członkowskim uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy, w szczególności pojedynczej dostawy terenu budowlanego. A zatem istniała możliwość uznania za podatnika, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Natomiast z gramatycznego brzmienia art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT wynikało, że podatnikiem jest osoba dokonująca czynności jednorazowej, jednakże w "okolicznościach wskazujących na zamiar częstotliwy". Treść przepisu krajowego, w świetle orzeczenia TSUE w połączonych sprawach C-180/10 i C-181/10 wskazuje, że ustawodawca krajowy wadliwie implementował przepisy dyrektywy. Czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być bowiem uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Majątek prywatny osoby fizycznej może być również przedmiotem działalności gospodarczej jak i czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Tym samym stwierdzono, że ustawodawca krajowy przy redakcji art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT pominął okoliczności, że transakcje sprzedaży nieruchomości jako majątku prywatnego osoby fizycznej) mogą być zarówno przedmiotem działalności gospodarczej jak i czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W związku z czym w takiej sytuacji sprzedaż gruntu należy uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W świetle powyższych ustaleń faktycznych i rozważań prawnych w rozpoznawanej sprawie organ błędnie uznał, że sprzedaż zabudowanej działki gruntu odbywa się w ramach działalności gospodarczej. Skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej. Planowana sprzedaż zabudowanej działki gruntu dokonywana jest w ramach majątku prywatnego jest dokonywana w ramach zwykłego wykonywania prawa własności.

We wniosku o interpretację wskazano, że w dniu "(...)".2008 r. A. G. złożyła oświadczenie, że przekazuje na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą Kancelaria Radcy Prawnego A. G. samochód ciężarowy, z ostrożności nie mogło oznaczać dla organu podatkowego przeniesienia prawa własności pojazdu ani na firmę Kancelaria Radcy Prawnego A. G., ani na firmę Kancelaria Radców Prawnych A. H., A. H. spółka cywilna. Pojazd został przekazany jedynie - zgodnie z wnioskiem - na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej przez osobę fizyczną, do działalności gospodarczej wykonywanej przez tą samą osobę fizyczną.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał wydaną przez siebie interpretację, jak również wcześniejszą argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Odnosząc się do odpowiedzi na skargę organu skarżąca dodatkowo podała, że:

- nie jest prawdą, iż A. G. nabyła pojazd do celów działalności gospodarczej, okoliczność ta nie została przedstawiona we wniosku o udzielnie interpretacji, ani nie wynika z załączników do wniosku, A. G. nabyła pojazd "(...)" 2007 r. jako osoba fizyczna do celów prywatnych, po ok. 8 miesiącach, tj. "(...)" 02.2008 r. złożyła oświadczenie o przekazaniu pojazdu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej,

- nie jest prawdą, że przedmiotowy pojazd przez cały okres był wykorzystywany do działalności gospodarczej, przez pierwsze 8 miesięcy był wykorzystywany jednie do celów prywatnych, zaś po "(...)" 02.2008 r. był wykorzystywany do celów prywatnych oraz do celów związanych z prowadzoną przez A. G. działalnością gospodarczą,

- nie jest prawdą, że pojazd nie stanowił majątku prywatnego, A. G. od chwili zakupu była właścicielem pojazdu, złożone oświadczenie o przekazaniu samochodu ciężarowego na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej nie wskazuje na przeniesienie praw do rzeczy ruchomej; złożone oświadczenie stanowi jedynie czynność techniczną; przyjęcie przez organ, że po złożeniu oświadczenia wyzbyła się ona praw jest błędne.

Niedorzeczne, zdaniem skarżącej, jest twierdzenie organu, że osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą mogła przenieść przedmiotowy pojazd na przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę fizyczną. Przeniesienie prawa między osobą fizyczną a jej firmą prowadzoną jedynie przez nią nie jest możliwe.

W dniu "(...)" 2015 r. A. H. wniosła aportem do spółki cywilnej prowadzone przez siebie przedsiębiorstwo, w tym samochód. Również i ta okoliczność nie może wskazywać na przeniesienie własności pojazdu na przedsiębiorstwo prowadzone przez nią i odrębne przedsiębiorstwo przez jej męża. Aport przedsiębiorstwa prowadzonego pod firmą Kancelaria Radcy Prawnego A. G. do firmy Kancelaria Radców Prawnych A. H., A. H. spółka cywilna nie przemawia o przeniesieniu praw związanych z pojazdem na spółkę cywilną. Pojazd po zawarciu związku małżeńskiego stanowił majątek odrębny A. H., o którym mowa w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sąd administracyjny, rozpoznający skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego jest związany zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną.

Trzeba zaznaczyć, że specyfika aktu będącego przedmiotem zaskarżenia zasadza się na tym, że organ interpretujący wyraża stanowisko w odniesieniu do przedstawionego przez stronę stanu faktycznego i jej własnej oceny prawnej (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej). Podany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne. Zgodnie z art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej indywidualna interpretacja zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie oceny negatywnej, organ wyraża własne stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym. Uzasadnienie prawne winno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej z przywołaniem przepisów prawa mających zastosowanie w danej sprawie.

W rozpoznawanej sprawie zarzuty i argumenty skargi nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 2, art. 5, art7,.art. 8, art. 15 i art. 19a ustawy o podatku VAT i art. 9 Dyrektywy 2006/112/WE. Organ Interpretujący przytoczył treść odpowiednich przepisów i dokonał ich subsumpcji do podanego stanu faktycznego. W sprawie nie ulega wątpliwości, że podmiotem sprzedającym samochód była Kancelaria Radców Prawnych A. H., A. H. s.c. tj. jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej, będąca podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, oraz w rozumieniu art. 9 w związku z art. 11 Dyrektywy 2006/112/WE. Bezsporne jest, że spółce przysługiwało prawo dysponowania pojazdem jak właściciel, gdyż samochód został wniesiony tytułem aportu do spółki i stanowił składnik jej majątku, co do zasady wykorzystywany w działalności gospodarczej. Należy wskazać, że w świetle cywilnoprawnego uregulowania umowy spółki cywilnej (art. 860-875 k.c.) majątek spółki (objęty współwłasnością łączną-vide art. 862 i 863 k.c.) jest majątkiem odrębnym od majątku każdego ze wspólników. Natomiast czynność wniesienia do spółki cywilnej rzeczy tytułem aportu stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT. Norma z art. 6 pkt 1, według której przepisów ustawy nie stosuje się m.in. do transakcji wniesienia całego przedsiębiorstwa, nie zmienia zasady, że dokonana następnie przez spółkę cywilną sprzedaż któregokolwiek składnika tego przedsiębiorstwa podlega opodatkowaniu, z uwagi na jego wykorzystywanie w działalności gospodarczej, chyba, że przepisy ustawy wyraźnie stanowią, że dostawa taka jest zwolniona od podatku.

Wobec powyższego zupełnie nieadekwatne w odniesieniu do podanego stanu faktycznego, jest odwoływanie się przez skarżącą spółkę oraz przytaczanie niemal w całości uzasadnienia wyroku WSA w Olsztynie z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 51/15, dotyczącego kwestii uznania za podatnika podatku VAT Spółdzielni Mieszkaniowej w zakresie sprzedaży nieruchomości, w którym z kolei Sąd odwoływał się do orzecznictwa TSUE, w tym do wyroku Trybunału z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C- 181/10.

Nietrafna jest argumentacja, że wykorzystywany w działalności gospodarczej osoby fizycznej samochód, który następnie jako składnik jej przedsiębiorstwa został wniesiony do spółki cywilnej, stanowił mienie prywatne tej osoby w momencie sprzedaży przez spółkę.

Oczywiście prawidłowe jest stanowisko Organu Interpretującego, który dokonywał oceny czynności sprzedaży samochodu, dokonanej w dniu "(...)" października 2015 r. na gruncie przepisów ustawy o VAT, według stanu prawnego obowiązującego w tym dniu. Zasadnie organ wskazał, że w odniesieniu do tej czynności nie ma zastosowania zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Według tego przepisu, "zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego".

Skoro podmiotem dokonującym dostawy była spółka cywilna prowadząca działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem VAT, a samochód stanowił jej środek trwały, a zatem był wykorzystywany w tej działalności, to prawidłowo spółka naliczyła i wykazała w fakturze dokumentującej jego sprzedaż podatek VAT należny. Okoliczność że dostawa samochodu nastąpiła na rzecz osoby fizycznej nie ma w sprawie znaczenia.

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.