Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723621

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 11 września 2019 r.
I SA/Ol 420/19
Ustalanie stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ryszard Maliszewski.

Sędziowie WSA: Przemysław Krzykowski, Asesor Katarzyna Górska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 11 września 2019 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "(...)", nr "(...)" w przedmiocie określenia opłaty ryczałtowej za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2017 rok

1. uchyla zaskarżoną decyzję,

2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Skarga k.m. (dalej: "strona" lub "skarżąca") dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "SKO" "Kolegium" lub "organ odwoławczy") utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy (dalej: "organ pierwszej instancji" lub "Wójt") z dnia "(...)" w przedmiocie określenia wysokości rocznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domków letniskowych lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe za 2017 r. (dalej: "opłata").

Z akt sprawy wynika, że strona w deklaracji D-OGOK (deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi) złożonej 8 sierpnia 2018 r. wykazała nieruchomość, deklarując selektywne zbieranie odpadów. W części deklaracji przeznaczonej do wypełnienia przez podatników posiadających domki letniskowe lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, użytkowane jedynie przez część roku - wskazano 1 nieruchomość w stawce 195 zł, nie zaznaczając, w jakich miesiącach nieruchomość będzie wykorzystywana.

Następnie 24 sierpnia 2018 r. strona złożyła kolejną deklarację, oznaczając ją jako zmiana w deklaracji. Wskazano nieselektywny sposób gromadzenia odpadów i zadeklarowano 1 pojemnik 120 I. Nie wykazano domku letniskowego ani nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. W dniu 22 listopada 2018 r. strona, na wezwanie organu, złożyła kolejną deklarację - korektę, w której wypełniła pole 62, w którym wykazuje się ilość osób zamieszkałych na nieruchomości, na której powstają odpady.

W dniu 12 grudnia 2018 r. Wójt wszczął postępowanie administracyjne w sprawie określenia wysokości ryczałtowej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w 2017 r.

W przedstawionych Sądowi aktach sprawy znajdują się pisma kierowane przez stronę do organu, w których strona wyjaśnia m.in., że jej nieruchomość nie ma charakteru rekreacyjnego, pierwotną deklarację złożyła omyłkowo, śmieci zabiera do domu, osoba, która obsługiwała w urzędzie jej sprawę nie posiada stosownego upoważnienia. W aktach sprawy znajduje się także skarga złożona na sposób naliczania opłaty za utylizację odpadów powstałych na terenie posiadłości strony. Skarga została uznana za bezzasadną pismem z dnia 2 października 2018 r.

Decyzją z dnia "(...)" organ pierwszej instancji określił wysokość rocznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2017 r. w kwocie 244 zł wraz z odsetkami za zwłokę.

W uzasadnieniu decyzji powołano przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: "ustawa u.c.p."): art. 6m ust. 1, art. 6j ust. 3b i art. 6q. Wskazano, że strona nie dopełniła obowiązku złożenia poprawnej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Organ pierwszej instancji wskazał, że przepisy te nakazują właścicielowi nieruchomości złożyć do wójta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku złożenia deklaracji w przypadku nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Wskazano w decyzji na uchwałę Rady Gminy z dnia "(...)" nr: "(...)" w sprawie objęcia nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe gminnym systemem gospodarowania odpadami komunalnymi odbieraniu odpadów z tych nieruchomości. Z dniem wejścia w życie uchwały, od dnia 1 stycznia 2017 r. strona była zobowiązana do złożenia deklaracji i wnoszenia rocznej opłaty ryczałtowej w wysokości określonej ww. uchwałą. W punktach 3 i 4 tej uchwały ustalono roczną opłatę ryczałtową za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domków letniskowych lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe w wysokości 195 zł w przypadku gdy odpady zbierane są w sposób selektywny, zaś gdy na ww. nieruchomościach odpady komunalne są zbierane w sposób nieselektywny, roczna opłata ryczałtowa wynosi 244 zł. Wzór deklaracji określono uchwałą nr "(...)" Rady Gminy z dnia "(...)" w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości na terenie Gminy.

Organ podkreślił, że strona, jako właścicielka nieruchomości, była zobowiązana do złożenia poprawnej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe już w terminie od 1 stycznia 2017 r., czego nie uczyniła. Zaś pierwsza deklaracja złożona w dniu 8 sierpnia 2018 r. była wypełniona prawidłowo. Kolejne były nieprawidłowe i nie były wypełnione w całości.

Organ pierwszej instancji podkreślił, że właściciele nieruchomości są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W oparciu o orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że skoro dla przyjęcia stawek niższych niezbędne jest złożenie deklaracji o selektywnej zbiórce odpadów, to brak deklaracji jest równoznaczny z koniecznością ustalenia wysokości opłaty równej opłacie dla nieruchomości, której właściciel nie segreguje odpadów. W przypadku niezłożenia deklaracji zostanie wydawana jest decyzja określająca opłatę w wysokości 244 zł, zgodnie z § 1 ust. 5 uchwały nr "(...)" Rady Gminy z dnia "(...)" w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ustalając opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi odbieranymi w sposób nieselektywny Wójt powołał się na art. 6o ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz na treść deklaracji złożonej przez stronę, czyli przez właściciela nieruchomości wykorzystywane jedynie przez część roku. Wskazał, że zgodnie z § 1 ust. 1 uchwały nr "(...)" Rady Gminy z dnia "(...)" w sprawie określenia terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uiszcza się w terminie do 30 czerwca każdego roku, którego dotyczy obowiązek ponoszenia opłaty.

W odwołaniu strona stwierdziła, że deklaracja z 8 sierpnia 2018 r. złożona została pod dyktando pracownika Urzędu Gminy i zawiera nieprawdziwe dane, gdyż nieruchomość strony nie była i nie jest działką rekreacyjną. Po zapoznaniu się z uchwałą Rady Gminy nr "(...)" z dnia "(...)" w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi strona złożyła korektę deklaracji zgodną z ww. uchwałą. Uchwała mówi wyraźnie w § 1 ust. 5: "Ustala się stawki opłaty za jednorazowy odbiór, transport i unieszkodliwienie odpadów dla niżej wymienionych pojemników na odpady komunalne odbierane z nieruchomości niezamieszkanych.". Strona podkreśliła, że w wymienionej deklaracji zadeklarowała jeden pojemnik 120 I, zaznaczyła w deklaracji, w jakich miesiącach zamieszkiwała nieruchomość, a nie, że ją wykorzystywała na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Tego nie wzięto pod uwagę i organ domaga się opłaty za cały rok. Strona kwestionuje żądanie opłaty za 2017 r. w związku z tym, że powiadomienie o obowiązku złożenia deklaracji otrzymała od organu dopiero w lipcu 2018 r. Wskazuje, że ma obowiązek ponoszenia opłaty za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje, od czego się nie uchyla. Uważa, że gmina w sposób niezasadny próbuje wymusić na niej nienależną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Przyznaje, że nie dopełniła obowiązku złożenia deklaracji w terminie 14 dni od dnia zamieszkania w danej nieruchomości wynikającym z § 1 ust. 4 Uchwały nr "(...)" Rady Gminy. Uważa, że jest już objęta opłatą za gospodarowanie odpadami. Jest gotowa zapłacić za trzy miesiące zamieszkiwania ww. nieruchomości. Na nieruchomości nie zamieszkuje żadna osoba, co jest równoznaczne z brakiem wytwarzania jakichkolwiek odpadów komunalnych.

Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta.

SKO przytoczyło przepisy ustawy u.c.p., w tym art. 6c ust. 2, art. 6i ust. 1 pkt 2, art. 6c ust. 2, art. 6j ust. 3b i art. 6j ust. 3c. Ponadto wskazało na wymienioną w decyzji Wójta uchwałę Rady Gminy, tj. uchwałę nr "(...)" przewidującą odbiór odpadów od właścicieli nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe oraz na uchwałę nr "(...)" w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, obejmującą systemem odbierania odpadów komunalnych nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, a także uchwałę nr "(...)" przewidującą stawki opłat dla tego rodzaju nieruchomości oraz termin płatności.

Kolegium stwierdziło, że strona nie złożyła w 2017 r. deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość. W pierwszej zaś deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi złożonej w dniu 8 sierpnia 2018 r. obowiązującej od 1 stycznia 2018 r. podała, iż nieruchomość jest niezamieszkała, nie wykazała liczby pojemników, ilości opróżnień w miesiącu, stawki oraz wysokości opłaty. Wykazała jedynie jeden domek letniskowy oraz roczną stawkę ryczałtową opłaty. W kolejnej deklaracji za ww. nieruchomość, złożonej w dniu 24 sierpnia 2018 r., obowiązującej także od 1 stycznia 2018 r., nie wskazała stawki oraz wysokości opłaty, liczby osób zamieszkujących nieruchomość. Wykazała jednak, że odpady gromadzone będą w jednym pojemniku i wskazała na jedno opróżnienie w miesiącu oraz podała, iż nieruchomość jest użytkowana przez 3 miesiące w roku. W korekcie deklaracji złożonej w dniu 22 listopada 2018 r. nie wykazała ilości osób, liczby pojemników, ilości opróżnień w miesiącu, stawki oraz wysokości opłaty.

W ocenie SKO, organ pierwszej instancji mógł mieć uzasadnione wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, co doprowadziło do wszczęcia postępowania administracyjnego. Za prawidłowe uznało SKO ustalenia, że strona jest właścicielem nieruchomości wykorzystywanej na cele wypoczynkowo-rekreacyjne, zaś z jej wyjaśnień wynika, że nieruchomość jest użytkowana przez 3 miesiące w roku w sezonie letnim. Właściciel nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, wykorzystywany jedynie przez część roku, ma obowiązek zbierania powstałych na nieruchomości odpadów komunalnych i pozbywania się tych odpadów zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz w prawie miejscowym. Dlatego zasadne było określenie stronie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w drodze decyzji, uwzględniając przy tym obowiązujące przepisy prawa powszechnie obowiązującego, jak i prawa miejscowego.

Ponadto Kolegium podkreśliło, że na nieruchomościach wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe na których znajdują się domki letniskowe, wykorzystywane jedynie przez część roku, co do zasady powstają odpady komunalne zważywszy, że ich powstawanie związane jest ściśle z bytowaniem człowieka, w określonym miejscu. Zatem nawet sporadyczne wizyty w celach kontrolnych czy porządkowych na nieruchomości o charakterze rekreacyjno-wypoczynkowym, powodują powstawanie odpadów komunalnych. Ww. opłata ma charakter powszechny i przymusowy. Podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, ewentualnego jej obniżenia lub odstąpienia od niej oraz terminu zapłaty. Elementy te określa bowiem ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie (art. 6k i art. 61 u.c.p.g.). Opłata należy do dochodów publicznych i jest przeznaczona na realizację celów publicznych. Danina ta służy pozyskaniu środków na funkcjonowanie całego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi w gminie.

SKO stwierdziło, że aby daną nieruchomość zakwalifikować do nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy i mających jednocześnie charakter rekreacyjno-wypoczynkowych wystarczy jedynie wykazanie, że może być ona wykorzystywana w takim celu. Każdy nawet krótki pobyt na takiej nieruchomości w okresie, którego dotyczy opłata, wymóg nałożenia tej opłaty realizuje. Strona jako właścicielka tego rodzaju nieruchomości dysponuje prawem do korzystania z niej i niezależnie od tego, czy z prawa tego korzysta, jest zobowiązana do uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W skardze na decyzję Kolegium zarzucono, że SKO jednostronnie rozpatrzyło odwołania. Nie uwzględniło bowiem zarzutów strony co do wysokości ustalonej stawki ryczałtowej za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości. Skarżąca podkreśliła, że opłata za odpady komunalne powinna być adekwatna co do ilości wytworzonych odpadów. Nie powinno tak być, że jeden organ państwowy ustala stawkę w wysokości 50 zł rocznie, a drugi organ samorządowy ustala 244 zł rocznie. Poddaje w wątpliwość, czy produkcja odpadów komunalnych położonych w gminie jest aż tak wysoka, że należało ustalić tak wysokiej stawki ryczałtowej za odpady komunalne wytworzone na nieruchomościach zaliczonych przez urzędników Gminy jako działki wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

Dlatego skarżąca wnosi o zapoznanie się z całą przedłożoną dokumentacją dowodową w sprawach oraz oczekuje od Sądu, stwierdzenia, czy obie wydane przez wójta decyzje, a raczej decyzje wydane z upoważnienia Wójta Gminy przez podinspektora ds. księgowości gospodarki odpadami w Urzędzie Gminy są zgodne z prawem. Z powołanej przez ten organ ustawy wynika, że to rada gminy może wydać taką decyzję. Rada Gminy uchwałą upoważniła Wójta Gminy do wykonywania uchwały, a nie urzędnika działu księgowości Urzędu Gminy. Skarżąca podnosi, że decyzje wydane w jej sprawach nie zawierają sygnatury pisma upoważniającego podinspektora do spraw odpadów komunalnych przez Wójta Gminy do wydawania decyzji. Dlatego skarżąca żąda od Sądu wykładni prawnej w tej sprawie. Wskazuje, że SKO pismem z dnia 25 marca 2019 r. poinformowało ją o przewidywanym terminie rozpatrzenia sprawy 29 kwietnia 2019 r. Następnie, bez powiadomienia o wcześniejszym terminie rozpatrzenia odwołań, zostały one rozpatrzone "(...)", a więc dwanaście dni przed planowanym rozpatrzeniem. To uniemożliwiło skarżącej uczestniczenia w posiedzeniu Kolegium i przedłożenia swoich racji. Pisma strony z dnia 18 kwietnia 2019 r., zawierające nowy materiał dowodowy, nie zostały dołączone do spraw, gdyż posiedzenie kolegium odbyło się wcześniej.

Do skarg załączone zostały:

- pismo z dnia 18 kwietnia 2019 r. do Prezesa SKO,

- pismo Urzędu Gminy z dnia 25 lipca 2018 r. informujące o obowiązku złożenia deklaracji i wnoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi,

- pismo Urzędu Gminy z dnia 8 sierpnia 2018 informujące o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi,

- deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia 28 marca 2019 r. (1 osoba, nieruchomość niezamieszkała, 12x6,30 zł),

- pismo Urzędu Gminy z dnia 29 marca 2019 r. informujące o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi,

- upoważnienie dla Z.S., ojca skarżącej, do załatwiania wszelkich spraw w związku z nieruchomością.

W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że nie jest zasadna i wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 11 września 2019 r. pełnomocnik skarżącej przedłożył umowę darowizny sporządzoną w formie aktu notarialnego w dniu "(...)", z której wynika, że K.S. nabyła w drodze darowizny lokal mieszkalny nr "(...)" wraz z udziałem we własności nieruchomości oraz udział w niezabudowanej nieruchomości. Przedłożył także zawiadomienia z Sądu Rejonowego- Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia 1 września 1997 r. o wpisie do księgi wieczystej.

Na rozprawie w dniu 11 września 4 lipca 2019 r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. DzU 2018 poz. 1302 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") połączył sprawy o sygnaturach: I SA/Ol 420/19 i I SA/Ol 421/19 do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. DzU 2017 r. poz. 2361 z późn. zm.).

Na podstawie art. 6c ust. 1 ustawy u.c.p. gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Zgodnie z ust. 2 art. 6c ww. ustawy rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.

Z art. 6i ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy u.c.p. wynika, że w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 ustawy u.c.p. obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Natomiast w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 2 obowiązek ten powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. Zaś w przypadku gdy w danym miesiącu na danej nieruchomości mieszkaniec zamieszkuje przez część miesiąca, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w miesiącu, w którym nastąpiła zmiana, uiszcza się w gminie, w której dotychczas zamieszkiwał, a w nowym miejscu zamieszkania - począwszy od miesiąca następnego, po którym nastąpiła zmiana (art. 6i ust. 2 ustawy u.c.p.).

W art. 6j ustawy u.c.p. przewidziano sposób wyliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w zależności od tego, czy opłata dotyczy nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, czy nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Ponadto w ust. 3b art. 6j ustawy u.c.p. przyjęto, że dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

Zgodnie z art. 6m ust. 1 i 1a ustawy u.c.p. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o ustawy u.c.p.).

Stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalanie są na podstawie artr.18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506 z późn. zm.) oraz art. 6k ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy u.c.p., w formie uchwały rady gminy.

SKO powołało się w zaskarżonej decyzji na uchwałę Rady Gminy z dnia "(...)" nr "(...)". Zważyć jednak należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia "(...)" stwierdził nieważność ww. uchwały w § 1 ust. 4 i 5, w których ustalone były stawki rocznej ryczałtowej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domków letniskowych lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe w wysokości 195 zł w przypadku, gdy odpady zbierane są w sposób selektywny oraz w wysokości 244 zł, gdy odpady te nie są zbierane w sposób selektywny.

Zatem Kolegium błędnie powołało się na tę podstawę prawną naliczania opłaty, co prowadzi do stwierdzenia, że decyzja organu odwoławczego zapadła z naruszeniem prawa materialnego, skutkującym jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a.

Ponadto Sąd wziął pod uwagę, że skarżąca pierwotnie zadeklarowała, że jest właścicielką domku letniskowego lub nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, lecz w toku postępowania wyjaśniła, że popełniła błąd. W tej sytuacji organ pierwszej instancji miał podstawy do wszczęcia postępowania. Organ do określenia opłaty przyjął, że skarżąca wykorzystuje nieruchomość na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. W aktach sprawy nie ma jednak żadnych dowodów wskazujących, aby przedmiotowa nieruchomość miała charakter rekreacyjno-wypoczynkowy albo by znajdował się na niej budynek letniskowy. Nie wskazano, co składa się na nieruchomość. Organ nie poczynił żadnych ustaleń w tym kierunku, antycypując, że sprawa dotyczy nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Stoi to w sprzeczności z twierdzeniami strony, która na rozprawie przedłożyła dokument nabycia nieruchomości, z którego nie wynika, aby nieruchomość miała charakter rekreacyjo-wypoczynkowy. Z aktu notarialnego wynika, że skarżąca nabyła lokal mieszkalny oraz niezabudowaną nieruchomość. Pełnomocnika skarżącej wyjaśnił, że lokal mieszkalny znajduje się w budynku po byłym PGR.

Na podstawie art. 6 ust. 12 ustawy u.c.p. do opłat stosuje się przepisy Działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm. dalej: "Op"). Zgodnie z art. 122 Op w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W oparciu o art. 187 § 1 Op organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jednym ze środków dowodowych przewidzianych w Op są oględziny (art. 198 Op). Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, organ zgodnie z art. 191 Op ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Brak jakichkolwiek ustaleń w zakresie charakteru należącej do skarżącej nieruchomości czy też sposobu korzystania z niej sprawia, że przedwczesne było obciążenie skarżącej zryczałtowaną opłatą roczną należną od nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

Dlatego należy ponownie przeprowadzić postępowanie, celem którego będzie wyjaśnienie, jaki charakter ma nieruchomość i w jaki sposób jest wykorzystywana przez skarżącą, a następnie, w zależności od efektów tych ustaleń zastosować odpowiednią stawkę opłaty. Ponadto w deklaracji skarżąca wskazuje nieruchomość położoną w W., zaś z umowy darowizny przedłożonej na rozprawie wynika, że nieruchomość położona jest w O. Organ pierwszej instancji kierował się treścią deklaracji i nie zweryfikował jej w tym zakresie, zaś organ odwoławczy przyjął to, co zostało stwierdzone przez Wójta. Zatem należy wyjaśnić także tę kwestię.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących braku podstaw do wydawania i podpisywania przez pracownika Urzędu Gminy decyzji w imieniu Wójta Gminy, Sąd zarzuty te uznaje za niezasadne. Z przepisów art. 26, art. 30 i art. 33 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506 z późn. zm.) wynika, że organem wykonawczym gminy jest wójt. Wójt wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa. Wójt wykonuje zadania przy pomocy urzędu gminy. Organizację i zasady funkcjonowania urzędu gminy określa regulamin organizacyjny, nadany przez wójta w drodze zarządzenia.

Za oczywiste należy uznać, że to nie wójt osobiście, lecz upoważnione przez niego osoby prowadzą postępowania administracyjne i wydają w imieniu wójta decyzje. Z treści regulaminu organizacyjnego urzędu wynika upoważnienie pracowników zatrudnionych na określonych stanowiskach do wydawania decyzji w imieniu wójta. Z decyzji organu pierwszej instancji wynika, że została podpisana z upoważnienia Wójta, zaś Sąd nie znajduje podstaw, aby upoważnienie to podważać.

W kwestii porównania stawek opłaty w Gminie oraz w innych gminach Sąd nie zajmuje stanowiska, gdyż nie należy to do zakresu rozpatrywanej sprawy, podobnie jak sama wysokość stawek.

Nie dopatrzył się Sąd uchybień w działaniu organu odwoławczego poprzez podanie przewidywanej daty zakończenia postępowania oraz wydania zaskarżonej decyzji przed upływem tej daty. W piśmie z 25 marca 2019 r. SKO poinformowało o przewidywanym końcowym terminie wydania decyzji, ale mogło wydać ją wcześniej. Posiedzenia SKO nie są jawne, odbywają się bez udziału stron, zatem skarżąca nie mogłaby wziąć udziału w posiedzeniu.

Złożone ze skargą pisma nie są dowodami w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a., nie są to bowiem dokumenty lecz ich kopie. Ponadto okoliczności dotyczące opłaty za 2019 r. nie dotyczą rozpatrywanej sprawy, dlatego nie mogły zostać wzięte pod uwagę przez Sąd.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej przedstawił kopię prawomocnego wyroku z dnia "(...)", z którego wynika, że Sąd Okręgowy rozwiązał przez rozwód małżeństwo skarżącej k.m., a ponadto pełnomocnik podniósł, że skarżąca powróciła do poprzedniego nazwiska S. Nie przedstawił jednak na tę okoliczność żadnych dokumentów, dlatego w sentencji wyroku jako skarżąca wskazana została k.m.

Zatem stwierdziwszy niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oraz naruszenie art. 122, art. 187 § 1 Op i art. 191 Op Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni ocenę prawną dokonaną w wyroku, a w szczególności ustali, jaki charakter ma należąca do skarżącej nieruchomość podlegająca opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi i jak jest wykorzystywana, a także ustali, w jakiej miejscowości położona jest nieruchomość podlegająca opłacie oraz zastosuje obowiązujące stawki opłaty.

O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.