Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2979038

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 24 kwietnia 2020 r.
I SA/Ol 27/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Kantecka.

Sędziowie WSA: Jolanta Strumiłło, Asesor Katarzyna Górska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "(...)", nr "(...)" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r.

1) uchyla zaskarżoną decyzję,

2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo A.

kwotę 4.017 (cztery tysiące siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia "(...)" Wójt Gminy W. (dalej: "organ pierwszej instancji" lub "Wójt") określił Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe Nadleśnictwo B. (dalej: "podatnik", "strona" lub "skarżący") zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2015 r. w wysokości 11.194 zł.

W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że podatnik w deklaracji dotyczącej podatku od nieruchomości na 2015 r. nie wykazał gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W wyniku postępowania podatkowego ustalono, że podatnik jest właścicielem gruntów pod liniami energetycznymi o powierzchni 13.209 m2. Z decyzji wynika, że powierzchnia ta ustalona została m.in. na podstawie umów służebności przesyłu, zawartych przez stronę ze Spółką A. (dalej: "operator energetyczny", "spółka), włączonych do akt sprawy jako dowód pochodzący z postępowania dotyczącego podatku od nieruchomości za 2017 r. Organ pierwszej instancji przyjął, że na podstawie umowy służebności przesyłu strona jest podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie dotyczącym działek: nr "(...)" w S., powierzchnia 6.827 m2, nr "(...)" w O., powierzchnia 1.755 m2, nr "(...)" w G., powierzchnia 4.520 m2 oraz nr "(...)" w O., powierzchnia 107 m2. Do tak ustalonej powierzchni organ pierwszej instancji zastosował stawkę 0,84 zł/ m2, tj. stawkę przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "organ odwoławczy", "Kolegium" lub "SKO") zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Wójta. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że aktem notarialnym z dnia "(...)" strona ustanowiła na rzecz Spółki służebność przesyłu na czas nieoznaczony na działkach nr "(...)" położonych w Gminie W., o łącznej powierzchni 13.209 m2, co skutkowało opodatkowaniem tych gruntów przez organ pierwszej instancji według najwyższej stawki podatku od nieruchomości, właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za kwestię sporną w sprawie Kolegium uznało zasadność zakwalifikowania gruntów pod liniami elektroenergetycznymi, będących przedmiotem umowy służebności, do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej Powołując przepisy art. 2 ust. 2 oraz art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "ustawa u.p.o.l.") SKO wskazało na brak ustawowej definicji pojęcia "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej". Dlatego Kolegium dokonało językowej interpretacji, prowadzącej do stwierdzenia, że przez zajęcie gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Kolegium zauważyło, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów leśnych jest fakt ich zajęcia na działalność gospodarczą, czyli rzeczywiste wykonywanie na nich czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Przy czym nie jest wykluczone, że na ww. gruntach prowadzona jest także innego rodzaju działalność.

SKO podkreśliło, że Spółka, jako operator, zobowiązana jest do realizacji celów publicznych m.in. w zakresie utrzymywania we właściwym stanie technicznym sieci dystrybucyjnej poprzez prowadzenie eksploatacji, konserwacji, remontów i modernizacji sieci w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania systemu dystrybucyjnego. Prowadząc działalność w zakresie przesyłu energii elektrycznej, spółka wykorzystuje w sposób trwały i z pewnością nieincydentalny dla potrzeb tej działalności pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi, wytyczone w związku z przebiegającymi przez las liniami energetycznymi, niezbędne do prowadzenia przesyłu energii. Operator energetyczny jest zobowiązany utrzymywać wskazane grunty w sposób umożliwiający bezpieczne i bezawaryjne funkcjonowanie linii napowietrznych przy uwzględnieniu szeregu przepisów prawa, regulujących m.in. kwestie bezpieczeństwa, funkcjonowania i posadowienia linii energetycznych. Dlatego w ocenie organu odwoławczego wykorzystywanie spornych gruntów przez Spółkę, pomimo możliwości dalszego wykonywania na nich działalności leśnej, ma wpływ na sposób ich opodatkowania. Już samo zainstalowanie nad gruntem linii energetycznych powoduje ich zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej. Przy czym zajęcie gruntów pod liniami napowietrznymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii elektrycznej nie wyklucza możliwości prowadzenia na nich, w ograniczonym zakresie, określonych czynności w ramach innej działalności (np. leśnej).

SKO za prawidłowe uznało przyjęcie, że strona jest podatnikiem podatku od nieruchomości, na którym ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości.

Kolegium podkreśliło, że bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy pozostaje kwestia zmiany stanu prawnego dotyczącego opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów zajętych pod linami napowietrznymi, dokonanej ustawą nowelizującą z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku leśnym. Z uzasadnienia do projektu ww. ustawy nowelizującej wynika, że celem zmian jest wprowadzenie jednolitych zasad opodatkowania gruntów, na których są posadowione urządzenia służące do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów lub energii elektrycznej oraz infrastruktura telekomunikacyjna - poprzez wskazanie, że korzystanie z tych gruntów przez przedsiębiorcę nie będącego ich właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub posiadaczem, nie jest traktowane jako zajęcie ich na prowadzenie działalności gospodarczej. Ww. nowelizacją ustawodawca wprowadził nową regulację prawną. Brak przepisów przejściowych nie upoważnia do stosowania tej regulacji do zobowiązań podatkowych powstałych przed 2019 r. Nowe przepisy prawa materialnego mają zastosowanie do stanów faktycznych zaistniałych po ich wejściu w życie.

W ocenie SKO organ pierwszej instancji słusznie uznał, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest strona oraz w prawidłowej wysokości określił ciążące na niej zobowiązanie podatkowe. Według Kolegium organ pierwszej instancji wziął pod uwagę całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonał jego oceny i analizy w sposób zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, zgodnie z obowiązującym na dzień powstania zobowiązania podatkowego stanem prawnym w tym zakresie. Za niesłuszne uznane zostały wskazane w odwołaniu zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, gdyż Wójt w sposób prawidłowy przeprowadził całe postępowanie w sprawie, a co za tym idzie, wydał rozstrzygnięcie zgodne z prawem, w związku z czym zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego nie są zasadne.

W skardze wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

Zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (dalej: "Op") przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo naruszenia w niej następujących przepisów postępowania:

- art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 187 § 1 i § 3 w związku z art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 Op - co dotyczy braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji organu pierwszej instancji, niezebrania i nierozpatrzenia kompletnego materiału dowodowego przez organy obu instancji oraz nieuwzględnienia treści uzasadnienia do ustawy zmieniającej, która wskazuje, że grunty pod liniami energetycznymi nie są związane z działalnością gospodarczą, a także nieuwzględnienia skutków społeczno-gospodarczych rozstrzygnięcia organów, istoty zawierania umów ustanowienia służebności przesyłu, mających charakter przymusowy i odszkodowawczy, a nie dobrowolny i odpłatny oraz ustaleń w zakresie możliwości wykorzystania gruntów leśnych przez skarżącego w ramach działalności leśnej,

- art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 188 Op poprzez naruszenie przez organ pierwszej instancji zasady prawdy obiektywnej oraz zasady obowiązku zebrania całego materiału dowodowego, w wyniku czego organy obu instancji wadliwie ustaliły stan faktyczny sprawy, co miało istotny wpływ na wynik całego postępowania.

W zakresie prawa materialnego zarzucono naruszenie:

- art. 2 ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 4, 6 i 7 i ust. 2 pkt 1 ustawy u.p.o.l. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że grunty leśne będące w zarządzie skarżącego są związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez przedsiębiorstwo energetyczne na podstawie umów o ustanowienie służebności, pomimo że prawidłowo przeprowadzone postępowanie i wykładnia przepisów prawa materialnego doprowadziłyby do wniosku, że grunty te nie są zajęte na działalność gospodarczą prowadzoną przez przedsiębiorstwo energetyczne,

- art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o podatku leśnym oraz art. 1 ustawy o podatku rolnym przez niezastosowanie do przedmiotowego gruntu leśnego i rolnego w związku z uznaniem ich za grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, w sytuacji gdy nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a wykorzystywane są do działalności leśnej i rolnej,

- art. 3 ust. 1 pkt 4 lit.a ustawy u.p.o.l. przez uznanie że skarżący jako zarządca nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa jest podatnikiem podatku od nieruchomości, w sytuacji, gdy w przypadku zawarcia przez Spółkę ze skarżącym umowy służebności umożliwiającej wykonywanie służebności przesyłu na gruntach Skarbu Państwa znajdujących się pod zarządem skarżącego - podatnikiem podatku od nieruchomości staje się posiadacz zależny, którym jest Spółka.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono szczegółowo argumentację dotyczącą postawionych w podstawach skargi zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 119 pkt2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W rozpatrywanej sprawie przesłanka ta została spełniona, gdyż skarżący złożył wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, zaś organ, decyzja którego podlegała zaskarżeniu, we wskazanym w przepisie terminie wyraził zgodę na rozpatrzenie sprawy we wskazanym trybie.

Istotne elementy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, takie jak przedmiot i podmiot (podatnika) podatku, podstawa opodatkowania oraz moment powstania obowiązku podatkowego określają przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2015 r. Do dnia 1 stycznia 2019 r. przepisy tej ustawy stanowiły, że gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy u.p.o.l.). Zaś przez działalność gospodarczą należy zgodnie z pkt 4 ust. 1 art. 1a ww. ustawy, rozumieć działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646). Zastrzeżono przy tym w art. 1a ust. 2 pkt 1 ustawy u.p.o.l., że za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy nie uważa się działalności rolniczej lub leśnej. Za działalność leśną uznaje ustawa u.p.o.l. w art. 1a ust. 1 pkt 7 działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym. Ponadto, zgodnie z art. 1a ust. 3 ustawy u.p.o.l., przez użytki rolne, lasy, nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków.

Na podstawie art. 2 ust. 1 ww. ustawy opodatkowaniu podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy u.p.o.l., z podstawy opodatkowania wyłączone zostały użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Za podstawę opodatkowania dla gruntów przyjmuje ustawa ich powierzchnię (art. 4 ust. 1 pkt 1).

Za podatników podatku od nieruchomości uznaje ustawa u.p.o.l. w art. 3 ust. 1 i 3 osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych bądź posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych. Zastrzeżono jednak w ust. 3 art. 3 ustawy u.p.o.l., że jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. W szczególny sposób traktuje ustawa w art. 3 ust. 2 obowiązek podatkowy dotyczący nieruchomości będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, uznając, że ciąży on na jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy u.p.o.l., obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Okolicznościami tymi są, m.in., nabycie własności lub posiadania nieruchomości, co w niektórych sytuacjach wiąże się ze sposobem ich wykorzystywania.

Wadliwość zaskarżonej do WSA decyzji wynika z zaakceptowania przez organ odwoławczy stanu faktycznego ustalonego przez organ pierwszej instancji w nieprawidłowy sposób. Wójt bez oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym przyjął bowiem, że podstawa opodatkowania gruntów zajętych w 2015 r. przez Spółkę wynosi 13.209 m2. Błąd polega na uwzględnieniu w tej powierzchni działki nr "(...)" o powierzchni 107 m2, położonej w O. Jak wynika z decyzji Wójta (tabelka str.3), a przede wszystkim ze znajdujących się w aktach sprawy umów służebności ("(...)"), ww. działka została obciążona służebnością przesyłu dopiero 23 grudnia 2015 r. Nie było zatem możliwe objęcie tego gruntu postępowaniem podatkowym za 2015 r., co wynika z wyżej przytoczonego art. 6 ust. 1 ustawy u.p.o.l. Podatek od tego gruntu mógł zostać określony dopiero od stycznia 2016 r., tj. od miesiąca następującego po miesiącu, w którym doszło do ustanowienia służebności przesyłu.

Powyższa wadliwość postępowania organu pierwszej instancji nie została dostrzeżona w postępowaniu odwoławczym. SKO nie poddało weryfikacji powierzchni gruntów przyjętych do opodatkowania. W decyzji wymieniło jedną z dwóch umów służebności znajdujących się w aktach sprawy, tj. umowę z "(...)", w której nie została ustanowiona służebność przesyłu na działce nr "(...)" w O. o pow. 107 m2. Ta służebność, jak wcześniej wskazano, została ustanowiona dopiero na podstawie umowy z 23 grudnia 2015 r. Zatem przyjęta do opodatkowania powierzchnia 13.209 m2 jest zawyżona o 107 m2.

Podkreślenia wymaga, że obowiązkiem SKO jako organu odwoławczego nie jest rozstrzygnięcie sporu między stroną postępowania a organem pierwszej instancji, lecz powinność ponownego rozpatrzenia całej sprawy. Zadaniem SKO nie jest jedynie kontrola prawidłowości postępowania pierwszoinstancyjnego przez pryzmat zarzutów odwołania. Obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczy także stanu faktycznego, tj. zbadania, czy został prawidłowo ustalony, a jeśli nie, to organ odwoławczy może uzupełnić go we własnym zakresie, korzystając z przepisu art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.), zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli konieczne jest uzupełnienie postępowania dowodowego w zakresie przekraczającym granice wynikające z przytoczonego przepisu, organ odwoławczy uchyla decyzję na podstawie art. 233 § 2 Op, mówiącego, że organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ponadto, jeżeli stan sprawy na to pozwala, tj. gdy nie ma konieczności uzupełnienia materiału dowodowego, organ odwoławczy może na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit.a Op uchylić decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy.

Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Mając na względzie ww. przepisy Sąd uznał, że należy uchylić zaskarżoną decyzję z uwagi na naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 Op, gdyż nie było podstaw do jego zastosowania, tj. nie wystąpiły przesłanki do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, że względu na błędne ustalenia faktyczne w zakresie powierzchni gruntów, na których, w okresie objętym decyzją, ustanowiona była służebność przesyłu. W ocenie Sądu stwierdzona wadliwość postępowania mogła mieć bezpośredni wpływ na wynik sprawy, gdyż ustalona przez organy powierzchnia podlegająca opodatkowaniu, z wyżej podanych przyczyn, nie może zostać uznana za prawidłową. Organ odwoławczy nie dostrzegł błędu popełnionego przez organ pierwszej instancji i błąd ten utrwalił w zaskarżonej decyzji. Tym samym zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zasad ogólnych postępowania podatkowego, tj. zasady legalizmu określonej w art. 120 Op oraz zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie, zawartej w art. 121 Op. Uzasadnienie faktyczne tej decyzji jest niezgodne z art. 210 § 4 Op, który wymaga, aby zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. W zakresie gruntów o powierzchni 107 m2, położonych w O., działka nr "(...)" wymóg ten nie został zachowany, gdyż ze wskazanych w decyzji SKO dowodów nie wynika, aby przedmiotowa działka była objęta służebnością.

Przede wszystkim jednak organ odwoławczy naruszył art. 233 § 1 pkt 1 Op, utrzymując w mocy wadliwą proceduralnie decyzję.

Rozpatrując sprawę ponownie organ prawidłowo ustali stan faktyczny sprawy, tj. uwzględni prawidłową powierzchnię gruntów zajętych przez operatora energetycznego na podstawie umowy służebności z 2013 r., a następnie dokona oceny prawnej zgromadzonego materiału dowodowego, tj. stwierdzi, czy sporne grunty powinny zostać opodatkowane według stawki przewidzianej dla gruntów wykorzystywanych do działalności gospodarczej. Organ rozważy również zasadność zastosowania art. 233 § 1 pkt 2 lit.a Op.

Mając na względzie stwierdzone uchybienia proceduralne, Sąd uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. 2018 poz. 265). Na zasądzoną kwotę składają się uiszczony wpis sądowy, opłata skarbowa oraz koszty zastępstwa procesowego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.