Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 7 lipca 2005 r.
I SA/Ol 140/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ryszard Maliszewski.

Sędziowie WSA: Tadeusz Piskozub (spr.), Asesor Wojciech Czajkowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2005 r. sprawy ze skargi L. i M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "(...)", Nr "(...)" w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 7 lipca 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 29 lipca 2003 r. Izby Skarbowej, Ośrodek Zamiejscowy, w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej z dnia 5 października 2000 r. w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. należnych od małżonków L. i M. M.

Przedmiotem opodatkowania był dochód osiągnięty w 1998 r. z działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą "A" Spółka cywilna J. K., M. M. z siedzibą w G., którego wysokość ustalono w decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 9 czerwca 2000 r., mocą której określono wymiar podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. J.M. K. i L. M. M.

Decyzją odwoławczą z dnia 5 października 2000 r. utrzymano w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 9 czerwca 2000 r. określającą L. i M. M. podatek dochodowy od osób fizycznych za 1998 r. w wysokości 46.338,60 zł zaległość podatkową 45.478,80 zł oraz należne odsetki za zwłokę

W odwołaniu od powyższej decyzji podatnicy zarzucili bezpodstawne przyjęcie przez Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej szacunkowych podstaw kontroli żywca rzeźnego przez "A" w G. i oparcie się Inspektora na danych w dokumentacji weterynaryjnej w postaci "Dziennika Urzędowego Badania Zwierząt i Mięsa" za 1998 r., przy pominięciu ewidencji podatników jako nierzetelnej w tej części. Podatnicy nie zaskarżyli ostatecznej decyzji wymiarowej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W dniu 6 września 2001 r. do Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy wpłynął wniosek L.M. M. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Izby Skarbowej z dnia 5 października 2000 r. Nr "(...)" w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego i zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. Jako przesłankę do wznowienia postępowania strona podała art. 240 § 1 pkt 3 i pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy postanowieniem z dnia 3 grudnia 2001 r. wznowiła na żądanie strony postępowanie w przedmiocie określenia L.M. M. zobowiązania i zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r.

Po przeprowadzeniu postępowania w dniu 31 grudnia 2001 r. Izba Skarbowa wydała decyzję, w której odmówiła uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia 5 października 2000 r., gdyż nie stwierdziła podstaw do jej uchylenia w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

W dniu 17 stycznia 2002 r. wpłynęło odwołanie od decyzji Izby Skarbowej z dnia 31 grudnia 2001 r., skierowane do Ministra Finansów. W wyniku jego rozpatrzenia Minister Finansów decyzją z dnia 11 maja 2002 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Izbę Skarbową.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy decyzją z dnia 17 czerwca 2002 r. po raz drugi odmówiła uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 5 października 2000 r.

Od tej decyzji strona odwołała się do Ministra Finansów, który w dniu l2 września 2002 r. decyzją uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister Finansów stwierdził, iż Izba Skarbowa dwukrotnie wznowiła postępowanie w tej sprawie tj. określenia L.M. M. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. Izba prowadziła zatem dwa odrębne postępowania wznowieniowe.

W wyniku powyższego Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy decyzją z dnia 23 kwietnia 2003 r. odmówiła uchylenia decyzji dotychczasowej w całości, gdyż nie stwierdziła istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 Ordynacji podatkowej. Od tej decyzji L.M. M. wnieśli odwołanie z dnia 2 maja 2003 r., w którym na podstawie art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej wnieśli m.in. o:

1.

uchylenie decyzji Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia 23 kwietnia 2003 r. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia 5.l0.2000 r. utrzymującej w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej S. W. w Urzędzie Kontroli Skarbowej z dnia 9 czerwca 2000 r. w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego za 1998 r.,

2.

uchylenie decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej S. W. w Urzędzie Kontroli Skarbowej z dnia 9 czerwca 2000 r. (data sprostowana postanowieniem Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 28 czerwca 2000 r. Nr "(...)") w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. w części dotyczącej nie uznania wydatków poniesionych na zakup żywca rzeźnego do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej A s.c. J. K. M. M.

Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy, po zapoznaniu się z aktami sprawy i przeanalizowaniu zarzutów odwołania, decyzją z dnia 29 lipca 2003 r. utrzymała w mocy decyzję Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy (organu I instancji) z dnia 23 kwietnia 2003 r.

Decyzja ta została zaskarżona przez. małżonków M. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą z dnia 25 sierpnia 2003 r. przesłaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2004 r. sprawy ze skargi L.M. M. uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż wprawdzie w myśl art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, określone w tym przepisie przesłanki wznowienia (tj. ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, istotnych dla sprawy lub nowych dowodów istniejących w dacie wydania decyzji, a nie znanych organom podatkowym) nie muszą wystąpić łącznie, to niewątpliwie w sprawie niniejszej ustalenie, w jakim zakresie dokumentacja zbadania zwierząt i mięsa nie odzwierciedla stanu faktycznego, możliwe byłoby tylko poprzez konfrontację danych z tej dokumentacji z danymi wynikającymi ze świadectw jakości przedłożonych w toku wznowionego postępowania. Ponadto stwierdził, iż z decyzji nie wynika by przedmiotem analizy były również dane wynikające z przedłożonych w dniu 18 października 2002 r. oryginałów grzbietów świadectw jakości - szt. 700 gdy oczywistym jest, że te oryginały dokumentujące wydanie kontrahentom świadectw jakości zawierają ilości sprzedanych (wydanych) półtusz i ćwierćtusz takie same jak świadectwa jakości (na co wskazuje pobieżne porównanie kserokopii świadectw z grzbietami). Izba Skarbowa nie dokonała zsumowania danych wynikających z oryginałów świadectw jakości szt. 700, a tylko z 237 świadectw jakości. Niewątpliwie zaś ilość sprzedanych półtusz i ćwierćtusz bezpośrednio (po uwzględnieniu ilości zwierząt nie dopuszczonych do uboju) świadczy o ilości zwierząt zakupionych. W tym wyroku Sąd podkreślił, że wobec umorzenia śledztwa przez Prokuraturę Rejonową przeciwko lekarzom weterynarii, nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, dotycząca sfałszowania dowodów.

W związku z wyrokiem organ odwoławczy ponownie rozpatrzył odwołanie małżonków M. z dnia 2 maja 2003 r. (uzupełnione pismami z dnia l5 maja 2003 r. i z dnia 4 lipca 2003 r.) od decyzji Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia 23 kwietnia 2003 r.

Dyrektor Izby Skarbowej, po zapoznaniu się z aktami sprawy i przeanalizowaniu zarzutów odwołania oraz nowych dowodów w sprawie decyzją z dnia 25 lutego 2005 r. ponownie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej w całości. W uzasadnieniu tej decyzji (jako organ odwoławczy) stwierdził uwzględniając wyrok WSA w Olsztynie z dnia 7 lipca 2004 r. w niniejszej sprawie, po przeanalizowaniu wszystkich przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej (nie tylko wskazanych przez skarżących), że w rozpatrywanej sprawie wystąpiła przesłanka wskazana w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W postępowaniu wznowionym podatnicy przedłożyli 700 szt. grzbietów bloczków wydanych przez weterynarzy świadectw jakości (inaczej świadectw zdrowia) mięsa przeznaczonego do sprzedaży w 1998 r. w Ubojni w G.

Organ odwoławczy podjął działania zmierzające do zebrania wszystkich grzbietów bloczków świadectw jakości, w związku z oświadczeniem J. K. - pełnomocnika M. M., do protokółu z dnia 26 października 2004 r., iż brakuje jednego grzbietu bloczku świadectw wydanych przez lek. wet. S. P. w okresie od 17 marca 1998 r. do 29 czerwca 1998 r. W sytuacji, gdy niepowodzeniem zakończyły się starania pełnomocnika i tutejszej Izby co do otrzymania tego grzbietu bloczku od Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w O. (z uwagi na upływ terminu do przechowywania takich dokumentów), organ odwoławczy postanowił przyjąć za ten okres ilość półtusz i ćwierćtusz jaka wynika z grzbietów bloczków wydanych świadectw jakości w okresie od 17 marca 1998 r. do 29 czerwca 1998 r. przez drugiego lek. wet. tj. K. W. w ilości: 2.722 szt. półtusz wieprzowych, 480 szt. ćwierćtuszy wołowych, 16 szt. tuszy cielęcych.

W wynikach podliczeń ilości półtuszy wieprzowych, ćwierćtuszy wołowych i tuszy cielęcych oraz owczych podanych na 700 szt. grzbietów bloczków wydanych świadectw jakości w 1998 r. ustalono: 14.160 szt. półtusz wieprzowych, 2.886 szt. ćwierćtuszy wołowych, 87 szt. tuszy cielęcych, 2 szt. tuszy owczych.

Łączna ilość z powyższych zestawień wynosi:

-

14.l60szt. + 2.722 szt. = 16.882 szt. półtusz wieprzowych: 2 =8.441 szt. trzody chlewnej,

-

2.886 szt. + 480 szt. = 3.366 szt. ćwierćtusz wołowych: 4 = 841,5 szt. bydła,

-

87 szt. + 16 szt. 103 szt. tuszy cielęcych = 103 szt. cieląt,

-

2 szt. tuszy owczych = 2 szt. owiec.

Po uwzględnieniu 20 szt. zwierząt padniętych (oświadczenie podatników w piśmie z dnia 26 października 2004 r.), uwzględniając wskaźnik procentowy ilości bydła do ilości trzody chlewnej, ostateczna ilość zwierząt wyniosła:

-

8.441 szt. + 18 szt. = 8.459 szt. trzody chlewnej,

-

841,5 szt. + 2 szt. 843,5 szt. bydła,

-

103 szt. cieląt,

-

2 szt. owiec,

co w porównaniu z ilością ustaloną przez Inspektora kontroli skarbowej w UKS stanowi ilości znacznie mniejsze. Inspektor bowiem w decyzji z dnia 9 czerwca 2000 r. stwierdził, iż z uwagi na różne liczby badanych przez lekarzy weterynarii zwierząt i niemożliwością ustalenia, która z liczb jest zgodna ze stanem rzeczywistym, przyjął najwyższą liczbę zwierząt wynikającą z dowodów sporządzanych przez lekarzy jako najkorzystniejszą z punktu ustalenia podstawy opodatkowania.

Tym samym nowe dowody w sprawie, tj. grzbiety bloczków wydanych świadectw jakości, rozpatrywane jako przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie mają istotnego znaczenia w przedmiotowej sprawie, z uwagi na wynikającą z nich mniejszą liczbę zbadanych i przeznaczonych do sprzedaży zwierząt, niż przyjął Inspektor UKS do ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Stąd dowody te bezpośrednio nie prowadzą do rozstrzygnięcia istoty sprawy w sposób odmienny tj. do uchylenia lub zmiany decyzji dotychczasowej (art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Mimo wystąpienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji, zgłoszone przez podatników nowe dowody w sprawie nie doprowadziły do ustalenia, że decyzja dotychczasowa powinna ulec zmianie (art. 245 § 1 pkt 3a Ordynacji podatkowej). Zgodnie bowiem z art. 245 § 1 pkt 3a Ordynacji podatkowej organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 Ordynacji (tj. postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy) wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa. Natomiast stosownie do zapisu art. 234 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia 5 października 2000 r. utrzymującej w mocy decyzję Inspektora UKS z dnia 9 czerwca 2000 r. w sprawie określenia małżonkom M. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r.

Dyrektor Izby Skarbowej powołał także stanowisko jakie zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 czerwca 2004 r. sygn. akt III SA 1108/03, w uzasadnieniu którego stwierdzono, że aby wznowić postępowanie w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, muszą pojawić się istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody. Stwierdzono zarazem, że ocenę "istotności" nowych okoliczności lub dowodów, ustawodawca pozostawia organom podatkowym rozstrzygającym w indywidualnej sprawie.

Uznał również, iż uwagi i wnioski odwołujących się dot. ponownego ustalenia podstaw opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. nie wymagają odniesienia ze względu na brak podstaw do uchylenia dotychczasowej, ostatecznej decyzji wymiarowej w tej sprawie.

Zarzuty dotyczące decyzji wymiarowej Inspektora UKS z dnia 9 czerwca 2000 r. nie są skuteczne w postępowaniu i nie mogą doprowadzić do uchylenia decyzji ostatecznej, określającej L. i M. M. podatek dochodowy od osób fizycznych za 1998 r.

Organ II instancji uznał, iż niemożliwe jest dokonywanie w niniejszym postępowaniu przeliczeń w oparciu o wskaźniki wydajności poubojowej ustalonej ilości żywca wieprzowego i porównywanie tak wyliczonej ilości z faktycznie sprzedaną ilością mięsa z faktur. Te kwestie leżą w gestii postępowania podatkowego zmierzającego do ustalenia innych niż w zeznaniu podstaw opodatkowania i określenia innej wysokości podatku dochodowego (decyzja wymiarowa Inspektora). Z tego też powodu wyroki przywołane przez odwołujących się, a dotyczące ustalenia podstaw opodatkowania nie mają związku z niniejszym postępowaniem w sprawie przesłanek do wznowienia postępowania.

W odniesieniu do wniosku Skarżących z dnia 15 maja 2003 r. (w piśmie uzupełniającym odwołanie) dot. żądania ponownego przesłuchania lekarzy weterynarii S. P. i K. W. organ odwoławczy stwierdził, iż ponowne przesłuchanie lekarzy weterynarii nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Podobnie za bezzasadny uznał wniosek o powołanie biegłego sądowego w celu dokonania rozliczenia technologicznego Ubojni za rok 1998.

W skardze z dnia 25.O3.2005 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie L. i M. M. wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej z dnia 25 lutego 2005 r. jako niezgodnej z prawem, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem nowych okoliczności jakie podatnicy ujawnili wnosząc o wznowienie postępowania z jednoczesnym zobowiązaniem Izby Skarbowej by swoje ustalenia oparła na obowiązujących w tym zakresie normach, zasadach i orzecznictwie NSA.

W uzasadnieniu skargi powtarzają, ponownie jak w odwołaniach i poprzedniej skardze, zarzuty dotyczące decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w UKS z dnia 9 czerwca 2000 r. Ponadto precyzują uwagi i zalecenia co do sposobu ponownego określenia podstaw opodatkowania wspólnikom spółki cywilnej - "A" w G.

Wskazują również, iż ujawnione przez nich nowe dowody w sprawie jakimi są świadectwa jakości wyrażające sprzedaż mięsa w ujęciu sztukowym i ich analiza w powiązaniu z fakturami sprzedaży w półtuszach wyrażonej w kilogramach jednoznacznie wskazuje, że dokumentacja prowadzona przez lekarzy weterynarii jest nierzetelna i nie może być podstawą do rozliczenia jakie przeprowadził Inspektor UKS. Analiza ta dyskwalifikuje wyniki rozliczeń wykonanych przez Inspektora UKS. Skarżący opisują również sposób ustalenia podstaw opodatkowania przez Inspektora i formułują zarzuty dot. ustalenia im dochodu i podatku dochodowego za 1998 r.

Ponadto stwierdzają, iż prowadzona przez lekarzy weterynarii jako urzędowego organu badania mięsa dokumentacja służy do ewidencjonowania ilościowego, w tym przypadku ilości sztuk zakupionego żywca w kontekście jakości zdrowotnej i nigdy nie jest, nie była i prawdopodobnie nie będzie podstawą do przeprowadzania rozliczenia technologicznego.

Jako istotne uważają podniesienie braku jakiejkolwiek analizy ekonomicznej w opracowaniu Inspektora UKS. W związku z tym wnoszą w skardze do WSA w Olsztynie o wykonanie takiego rozliczenia zgodnie z obowiązującymi w przemyśle mięsnym metodyką i procedurami biorąc za podstawę do wyliczeń ilości kg mięsa sprzedanego w półtuszach z wykorzystaniem ich norm zakładowych. Wykonane w powyższy sposób wyliczenie doprowadzi do uzyskania wyniku najbardziej zbliżonego do prawdy, a w konsekwencji do właściwego ustalenia podstawy opodatkowania.

Ich zdaniem przeprowadzone w powyższy sposób rozliczenie stanowić będzie dowód w sprawie zgodny ze stanowiskiem WSA w Olsztynie.

Jednocześnie stwierdzili, że wykonując wyrok WSA w Olsztynie Izba Skarbowa ponownie oparła się na dowodach i dokumentacji sporządzonej przez lekarzy weterynarii, które są nierzetelne i tego faktu nikt nie kwestionuje.

W ocenie skarżących wyliczenia dokonane przez Izbę Skarbowa na str. 21-22 zaskarżonej decyzji nie mogą być podstawą do formułowania wniosku, że w rozpatrywanej sprawie nie ma przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 Ordynacji podatkowej. Reasumując podnieśli, że decyzja ostateczna została wydana w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania podatkowego niezgodnego z duchem i intencją wydanego w sprawie wyroku sądowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z obowiązującymi przepisami, sąd administracyjny nie dopatrzył się aby została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia.

Sąd Administracyjny dokonując oceny jej zasadności wskazuje, iż zaskarżona decyzja jest wydana w trybie nadzwyczajnym dotyczącym wznowienia postępowania. Z tego powodu ocenie co do zgodności z prawem podlegało zagadnienie przesłanki do wznowienia postępowania.

Rozpatrując niniejszą sprawę zauważyć należy, że tylko w drodze wyjątku od zasady trwałości decyzji administracyjnej, Ordynacja podatkowa dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji podatkowych.

Chodzi tutaj o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania (art. 240-246 Ordynacji podatkowej), a także o stwierdzenie nieważności (art. 247-252 Ordynacji podatkowej) wskutek wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji ostatecznej.

W drodze wyjątku może także dojść do uchylenia lub zmiany decyzji prawidłowych lub dotkniętych wadami niekwalifikowanymi (art. 253-257 Ordynacji podatkowej).

Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej.

Postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach i na co należy zwrócić szczególnie uwagę, przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

Małżonkowie M. jako podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia 5 października 2000 r. utrzymującą w mocy decyzję Inspektora UKS z dnia 9 czerwca 2000 r., podali przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 1,3 i 5 Ordynacji podatkowej. Rozpoznając niniejszą sprawę oraz mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2004 r. w tej sprawie, Sąd badał jedynie dopuszczalność wznowienia postępowania z uwagi na przesłankę istotnych okoliczności lub dowodów nieznanych organowi w dniu wydania decyzji.

Zaś art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej pozwala wyłącznie na wznowienie postępowania, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który taką decyzję wydał.

Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy:

-

ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

-

okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego,

-

powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach sprawy wznowienia postępowania Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja prawu odpowiada.

Skarżący pomijają zupełnie, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w bardzo zawężonych ramach. Przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Dlatego też Dyrektor Izby Skarbowej słusznie przyjął zasadę nie zajmowania stanowiska w kwestii zarzutów dotyczących decyzji wymiarowej, wydanej przez Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 9 czerwca 2000 r., oraz zasadnie nie ustosunkowywał się do wniosków, zaleceń i rozważań podatników w przedmiocie sposobu ponownego określenia podstaw opodatkowania w sprawie zobowiązań podatkowych za 1998 r.

Nowymi dowodami przedstawionymi przez skarżących były oryginały grzbietów bloczków świadectw jakości zwierząt (700 szt. - posiadających te same dane co świadectwa). Dowodów tych nie kwestionowali jako nierzetelne, do momentu przeliczenia w wyniku którego ustalono, iż dane z bloczków wskazują na mniejszą ilość zakupionych zwierząt niż przyjął to Inspektor UKS określając podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 1998. Sąd uznał, iż niekonsekwencją skarżących jest twierdzenie, że cała dokumentacja weterynaryjna jest nierzetelna zwłaszcza w aspekcie przedstawienia grzbietów bloczków wydanych świadectw jako nowych dowodów w sprawie.

W ocenie Sądu skoro analiza danych wynikających z grzbietów bloczków wykazała, że ilość sprzedanych zwierząt wynikająca z tych dowodów jest znacznie mniejsza w porównaniu z ilością przyjętą przez Inspektora UKS, uznać należy za prawidłowy i logiczny wniosek, że przedstawione nowe dowody nie mają istotnego znaczenia w przedmiotowej sprawie. Dowody te bowiem nie prowadzą do rozstrzygnięcia istoty sprawy w sposób odmienny. W tym miejscu należy dodać, iż skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 czerwca 2004 r. sygn. akt III SA 1108/03, zgodnie z którym "nowe dowody są istotne dla sprawy wówczas, gdy można na ich podstawie stwierdzić, iż gdyby były znane organowi orzekającemu, to mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Nowe dowody muszą więc dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne konieczne dla jej rozstrzygnięcia, a więc wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych."

Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę należy uznać, iż organy podatkowe nie naruszyły zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa jest w art. 191 Ordynacji podatkowej. Poczynione ustalenia w sprawie, w której zapadła zaskarżona decyzja są logiczne, spójne oraz oparte o pełny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i niezbędny do zbudowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego. Z poczynionych ustaleń wyprowadzono prawidłowe wnioski prawne, co oznacza że nie naruszono obowiązującego prawa.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało skargę oddalić z powodu jej bezzasadności.