Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1920123

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 20 lutego 2013 r.
I SA/Ol 13/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ryszard Maliszewski.

Sędziowie WSA: Wiesława Pierechod, Wojciech Czajkowski (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "(...)", Nr "(...)" w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2011 oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia "(...)" Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: ARiMR) przyznał A.S. pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na 2011 r. w wysokości 15.489,10 zł.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w złożonym w dniu 13 maja 2011 r. wniosku o przyznanie płatności ONW na rok 2011, A.S. zadeklarował 6 działek rolnych oznaczonych literami od A do F o łącznej powierzchni 149,33 ha, położonych w miejscowości R., w granicach działek ewidencyjnych o numerach: "(...)","(...)","(...)" i "(...)". W toku przeprowadzonej w dniu 6 października 2011 r. kontroli na miejscu stwierdzono różnice pomiędzy rzeczywistymi powierzchniami ww. działek rolnych a powierzchniami zadeklarowanymi przez producenta rolnego. W oparciu m.in. o wyniki tej kontroli oraz o raporty z kontroli administracyjnej organ I instancji wydał w dniu "(...)" decyzję, którą przyznał płatność ONW w pomniejszonej wysokości. W związku zaś z uchyleniem tej decyzji w dniu "(...)" przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, w ponownie prowadzonym postępowaniu przeprowadzono kontrolę gospodarstwa rolnego metodą FOTO, w wyniku której uznano za prawidłową zadeklarowaną przez stronę powierzchnię działki rolnej B (58 ha). Zakwestionowano natomiast powierzchnie działek oznaczonych we wniosku jako A, D i E, uznając, że łączna powierzchnia gruntów, do których przysługuje płatność ONW wynosi 147,96 ha, a nie jak deklarowała strona - 149,33 ha. Wyliczona różnica procentowa pomiędzy powierzchnią działek zadeklarowanych a powierzchnią stwierdzoną w toku kontroli wyniosła 0,9259%, w związku z czym organ I instancji odstąpił od pomniejszania płatności i obliczył jej wysokość w odniesieniu do powierzchni stwierdzonej, stosownie do art. 16 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzania procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz.UE.L 25 z dnia 28 stycznia 2011 r., s. 8).

W odwołaniu od powyższej decyzji strona, podnosząc zarzut naruszenia § 3 ust. 3 w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarstw na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 z późn. zm.), wskazała na niewłaściwe naliczenie płatności na obszarze ONW strefy nizinnej I. W jej ocenie, z uwagi na to, że płatność ONW do powierzchni działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW przekraczającej 50 ha jest przyznawana w wysokości 50% stawki podstawowej za powierzchnię powyżej 50,01 ha do 100 ha, określając stawkę płatności, organ powinien był uwzględnić nie globalną powierzchnię wszystkich działek, lecz powierzchnię poszczególnych działek rolnych zadeklarowanych we wniosku. W takiej bowiem sytuacji stawka w wysokości 50% stawki podstawowej znajdowałaby zastosowanie jedynie do działki rolnej B o powierzchni 58 ha. W przypadku zaś pozostałych działek, których powierzchnia nie przekracza 50 ha, należałoby przyjąć stawkę podstawową. W ocenie strony, płatność ONW na 2011 r. powinna więc wynieść 21.293,84 zł, a nie jak wyliczył organ I instancji - 15.489,10 zł.

W uzasadnieniu decyzji z dnia "(...)", utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uznał za prawidłowe ustalenia organu I instancji w zakresie stanu faktycznego sprawy. Podzielił ponadto stanowisko co do sposobu wyliczenia wysokości płatności ONW. Powołując § 2 i § 3 ust. 3 w zw. z § 4 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r., wskazał, że płatność ONW do powierzchni działek rolnych przekraczającej 50 ha jest udzielana w wysokości 50% stawki podstawowej za powierzchnię powyżej 50,01 ha do 100 ha oraz w wysokości 25% stawki podstawowej za powierzchnię powyżej 100,01 ha do 300 ha. Podniósł, że stawka podstawowa płatności do 1 ha na obszarze ONW typu nizinnego strefy nizinnej I została określona w § 3 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia i wynosi 179 zł. Odwołał się również do § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, w świetle którego wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha gruntu rolnego i powierzchni tego gruntu kwalifikującej się do płatności ONW, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Wskazał, że z uwagi na to, iż w niniejszej sprawie powierzchnia deklarowana działek wynosiła 149,33 ha, wysokość płatności wyliczono według wzoru (50 ha x 179 zł)+ (50 ha x 89,50 zł)+ (49,33 ha x 44,75 zł), co dawało kwotę 15.632,5175 zł. Kwotę tę następnie pomniejszono o kwotę odpowiadającą powierzchni 1,37 ha, tj. różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną w toku kontroli. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo wyliczył kwotę płatności ONW w wysokości 15.489,10 zł, natomiast za błędny organ uznał sposób wyliczenia tej płatności przedstawiony przez stronę w odwołaniu.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR podkreślił również, że w sprawie nie znajdował zastosowania art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1234/2007 w odniesieniu do wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz.UE.L Nr 316 z dnia 2 grudnia 2009 r. z późn. zm.). Producent rolny przy wypełnianiu wniosku dopuścił się bowiem winy polegającej co najmniej na niedbalstwie, gdyż powinien był dokonać pomiaru zgłoszonych działek rolnych, odliczając np. powierzchnie zadrzewione, zakrzaczone czy też drogi. Stosownie do podjętego we wniosku z dnia 16 maja 2011 r. zobowiązania, powinien był też niezwłocznie poinformować organ na piśmie o każdym fakcie i zmianie mających wpływ na przyznanie płatności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, wnosząc o uchylenie decyzji organu odwoławczego w całości, zarzuciła jej naruszenie:

1)

przepisów prawa materialnego, w szczególności:

a)

art. 16 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie ziściły się przesłanki zastosowania tego przepisu, podczas gdy w sytuacji, wystąpienia procentowej różnicy pomiędzy obszarem zadeklarowanym do ONW a stwierdzonym w wysokości 0,9259%, nie miał on zastosowania;

b)

§ 3 ust. 3 w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. poprzez niewłaściwe obliczenie wysokości płatności do obszaru ONW strefy nizinnej I;

2)

przepisów postępowania, w szczególności art. 10 § 1 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a.".

W uzasadnieniu podniosła, że pomimo braku podstawy prawnej organ II instancji zastosował art. 16 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r., chociaż procentowa różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym do ONW a stwierdzonym w toku kontroli wynosiła 0,9259%, co odpowiadało 1,37 ha. Tymczasem w świetle ww. przepisu nie było podstaw do zastosowania zmniejszeń i wykluczeń z płatności, gdyż te następują jedynie w przypadku różnic pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną przekraczających 3% lub 2 ha.

W ocenie strony, organ I instancji dokonał również nieprawidłowej subsumcji przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. do stanu sprawy. Odwołując się do § 3 ust. 3 oraz § 4 tego rozporządzenia, skarżący powtórzył argumentację odwołania, że obliczając wysokość płatności ONW, powinno uwzględniać się nie globalną powierzchnię wszystkich działek rolnych, lecz powierzchnie poszczególnych działek rolnych, a zatem odnosić powierzchnię każdej działki indywidualnie do obowiązującej dla niej stawki płatności. Zdaniem strony, ustawodawca nie wskazał bowiem, że przy obliczaniu kwoty płatności ONW należy brać pod uwagę łączną powierzchnię działek zadeklarowanych we wniosku. Tym samym dokonana przez organy interpretacja stoi w oczywistej sprzeczności z literalnym brzmieniem ww. przepisów. Zgodnie natomiast z wykładnią tych przepisów zaprezentowaną przez stronę, stawka w wysokości 50% stawki podstawowej znajdowałaby zastosowanie jedynie do działki rolnej B o powierzchni 58 ha w części przekraczającej 50 ha. W przypadku pozostałych działek, których powierzchnia nie przekracza 50 ha należałoby uwzględnić stawkę podstawową. W świetle powyższego płatność ONW na 2011 r. powinna wynieść 25.768,84 zł. Dodatkowo strona zarzuciła, że organ odwoławczy nie odniósł się do jej stanowiska w tym zakresie.

Odwołując się natomiast do art. 10 § 1 i art. 140 k.p.a., podniosła, że w toku toczącego się ponad 5 miesięcy postępowania odwoławczego nie dopełniono obowiązku umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, czym naruszono zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczas prezentowaną argumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Badając zgodność zaskarżonej decyzji organu z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, Sąd stwierdził, że wniesiona przez A.S. skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), zaskarżony akt ulega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Analizując okoliczności faktyczne niniejszej sprawy i dokonaną przez organy ich ocenę prawną, Sąd nie stwierdził aby w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji doszło do skutkującego koniecznością jej uchylenia, naruszenia przepisów prawa.

Z treści skargi wynika, że skarżący nie zgadza się z określeniem przez organy niższej niż zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności powierzchni gruntów, dla których przyznano płatność ONW na 2011 r. Jego zdaniem, nie zaistniały bowiem przesłanki do zastosowania pomniejszeń i wykluczeń w odniesieniu do wielkości obszaru, o których mowa w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L 25 poz. 8, z dnia 28 stycznia 2011 r.).

W świetle akt sprawy, w dniu 14 marca 2012 r. przeprowadzona została zasadnicza kontrola całego gospodarstwa rolnego A.S. W jej toku, w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zamieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31 stycznia 2009 r., str. 16, z późn. zm.) oraz na podstawie wyniku kontroli na miejscu organ ustalił, że powierzchnia obszaru gruntów gospodarstwa A.S. ONW w strefie nizinnej I wynosi 147,96 ha, a nie jak zadeklarowano we wniosku o przyznanie płatności - 149,33 ha.

Wbrew twierdzeniom skargi, zastosowanie w związku z powyższymi ustaleniami organy przepisu art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r., było prawidłowe. W myśl ust. 3 tego artykułu, jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru przypisanego do tej grupy upraw. Jeżeli jednak różnica między całkowitym zatwierdzonym obszarem a całkowitym obszarem zadeklarowanym we wniosku o płatność w przypadku danego środka wynosi do 0,1 hektara włącznie, zatwierdzony obszar uważa się za równy obszarowi zadeklarowanemu. Z kolei, z treści ust. 5 artykułu 16 ww. rozporządzenia wynika, że w przypadku zawyżenia powierzchni zadeklarowanej pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru pomniejszonego o podwojoną różnicę, którą stwierdzono, jeżeli różnica ta przekracza albo 3% albo dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru.

Jeżeli zatem, jak prawidłowo ustaliły organy, różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym do ONW, a obszarem stwierdzonym wyniosła w niniejszym przypadku 1,37 ha, zaś w ujęciu procentowym 0,9259%, słusznym było określenie kwoty płatności dla powierzchni rzeczywiście stwierdzonej, tj. 147,96 ha, bez pomniejszania o podwojoną różnicę, ani o jakąkolwiek inną sankcję wymienioną w ust. 5 art. 16 ww. rozporządzenia.

W tym stanie rzeczy zarzuty strony kwestionujące odmowę przyznania płatności w odniesieniu do zawyżonej w deklaracji powierzchni ONW (1,37 ha), należało uznać za całkowicie bezzasadne. W sytuacji zaś, gdy określenie kwoty płatności dotyczyło rzeczywistej powierzchni gruntów, zaś w związku z ustaleniami w sprawie nie było podstaw do stosowania obniżek i sankcji, o których mowa w art. 16 ust. 5 ww. rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 27 stycznia 2011 r., zbędną jest zawarta w uzasadnieniu decyzji argumentacja organu w kwestii zawinienia strony w związku z podaniem we wniosku o płatność nierzetelnych danych.

Na uwzględnienie nie zasługuje też drugi z zarzutów skargi, dotyczący obliczenia kwoty płatności z naruszeniem § 3 ust. 3 w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r.

Zgodnie z treścią § 3 ust. 3 ww. rozporządzenia, płatność ONW do powierzchni działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW przekraczającej 50 ha jest przyznawana w wysokości:

1)

50% stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 50 ha do 100 ha;

2)

25% stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 100 ha do 300 ha.

Natomiast w myśl § 4 tego aktu, kwotę płatności ONW oblicza się, biorąc pod uwagę działki rolne lub ich części położone na obszarach ONW, dla których obowiązują stawki podstawowe - w kolejności od najwyższej do najniższej.

Sąd nie podziela argumentacji skargi, iż przyjęcie przy obliczeniu płatności, globalnej powierzchni wszystkich działek rolnych, a nie poszczególnych działek rolnych, stoi w sprzeczności z literalnym brzmieniem powyższych uregulowań. W ocenie Składu orzekającego w sprawie, przywołane wyżej przepisy prawa, w powiązaniu z uregulowaniami ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2012 r. poz. 243) oraz Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - (Dz.U.UE.L z 2011 nr 339 str.1), jednoznacznie wskazują, iż płatność przysługuje producentowi rolnemu, który faktycznie użytkuje rolniczo odpowiedni areał zadeklarowanych działek rolnych. Dla potrzeb pomocy obszarowej, podstawowe znaczenie ma zatem rzeczywisty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona określona uprawa, a nie powierzchnia ewidencyjna każdej z będących w posiadaniu rolnika działek.

Określając w Preambule do Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 zasadnicze cele tego aktu, w punkcie 20 prawodawca unijny wskazał, iż w odniesieniu do kapitału rzeczowego należy udostępnić szereg środków dotyczących modernizacji gospodarstw rolnych, podwyższenia wartości gospodarczej lasów, zwiększania wartości dodanej produktów rolnych i leśnych, wspierania rozwoju nowych produktów, procesów i technologii w sektorze rolnym i żywnościowym oraz w sektorze leśnym, poprawy i rozwoju infrastruktury rolnej i leśnej, przywrócenia potencjału produkcji rolnej zniszczonego w wyniku klęsk żywiołowych oraz wprowadzenia właściwych środków zapobiegawczych.

Zgodnie z pkt 21 ww. Preambuły, celem wspólnotowej pomocy dla inwestycji w gospodarstwa rolne jest zaś modernizacja gospodarstw rolnych w celu poprawy ich sytuacji ekonomicznej poprzez lepsze wykorzystanie czynników produkcji.

Artykuł 37 tego aktu wskazując w ust. 2, iż płatności udziela się rolnikom, którzy zobowiązują się do kontynuowania działalności rolniczej, stanowi w ust. 4, iż płatności mają charakter degresywny powyżej progu określonej powierzchni na gospodarstwo, który zostanie określony w programie. W świetle tak sformułowanych celów wsparcia rozwoju obszarów wiejskich w aktach prawa wspólnotowego, przyjąć zdaniem Sądu należy, iż ukierunkowane jest ono dofinansowanie gospodarstwa rolnego, w którym prowadzone są określone uprawy, a nie wchodzących w skład tego gospodarstwa ewidencyjnych działek rolnych. Jak już bowiem wskazano, podstawowe znaczenie ma w tym przypadku rzeczywisty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona określona uprawa, a nie obszar ewidencyjny wchodzących w skład gospodarstwa działek.

Zdaniem Sądu, trafnie organ odwoławczy zauważył w odpowiedzi na skargę, iż uznanie stanowiska jakie prezentuje strona skarżąca za prawidłowe, prowadzić mogłoby do prób obejścia przepisów prawa, poprzez podział gruntów w celu zmniejszenia powierzchni działek ewidencyjnych dla uzyskania wyższych płatności.

Na uwzględnienie nie zasługiwał ponadto zarzut skargi odnośnie nie dopełnienia przez organy obowiązku umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i naruszenia zasady czynnego jej udziału w postępowaniu. Powyższemu twierdzeniu przeczy dołączone do akt pismo organu II instancji z dnia 12 lipca 2012 r., którym poinformowano stronę o prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się na temat zebranych dowodów i materiałów. Według zwrotnego potwierdzenia odbioru pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 16 lipca 2012 r. Z akt wynika, że z przewidzianego art. 10 § 1, art. 73 § 1 i art. 140 k.p.a. uprawnienia strona nie skorzystała, pomimo, iż decyzję wydano po blisko czterech miesiącach od daty doręczenia zawiadomienia, a w okresie tym nie były podejmowane czynności dowodowe.

Po analizie całości materiałów sprawy Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Zebrano niezbędne dowody do rozstrzygnięcia w sprawie, po czym dokonano prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. W treści decyzji organy wnikliwe przedstawiły argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia.

Dlatego też Sąd uznał, że nie doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), należało skargę oddalić.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.