Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 72608

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Lublinie
z dnia 11 października 2000 r.
I SA/Lu 738/99

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w L. po rozpoznaniu w dniu 11 października 2000 roku sprawy ze skargi "H." Spółki z o.o. w K. na decyzję Izby Skarbowej w L. z dnia 10 czerwca 1999 roku Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1997 rok

I. uchyla zaskarżoną decyzję;

II. zasądza od Izby Skarbowej w L. na rzecz "H." Spółki z o.o. w K. kwotę zł 1347,50 (jeden tysiąc trzysta czterdzieści siedem złotych 50 groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia 10 czerwca 1999 roku, Nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy Ordynacja podatkowa, po rozpatrzeniu odwołania "H." Spółki z o.o. w K. od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w L. z dnia 15 stycznia 1999 roku, Nr [...], określającej podatek dochodowy od osób prawnych za 1997 rok w wysokości zł 363220,00, zaległość podatkową w tym podatku w wysokości zł 119704,20 oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości podatkowej na dzień wydania decyzji, Izba Skarbowa w L. uchyliła decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia podatku dochodowego od osób prawnych za 1997 rok, zaległości w tym podatku oraz odsetek za zwłokę i określiła podatek dochodowy od osób prawnych za 1997 rok w wysokości zł 317244,00, zaległość podatkową w tym podatku w wysokości zł 67375,80 oraz odsetki za zwłokę od wymienionej zaległości podatkowej w wysokości zł 30633,60, w pozostałej zaś części utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.

Jak wynika z uzasadnienia powyższej decyzji, w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego dotyczącego prawidłowości rozliczeń z budżetem "H." Spółki z o.o. w K. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1997 rok Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w L. wydał decyzję z dnia 15 stycznia 1999 roku, w której stwierdził, że Spółka zaniżyła zobowiązanie z tytułu tego podatku poprzez zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o wydatki na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z odrębnymi przepisami stanowią podstawę naliczenia odpisów amortyzacyjnych - art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (zł 132897,54) oraz wydatki na leasing samochodu ciężarowego DAF wraz z przyczepą kontenerową typu TANDEM - art. 5 ust. 1 powołanej ustawy (zł 157164,51).

Od decyzji organu kontroli skarbowej strona wniosła odwołanie, w którym zakwestionowała zakwalifikowanie wykonanych prac budowlanych jako ulepszeń środków trwałych oraz zarzuciła, że wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych z tytułu umowy leasingu było wadliwe, gdyż wynikało z błędnej oceny materiału dowodowego i stanu faktycznego, a także samego stosunku prawnego leasingu.

Izba Skarbowa w L., opierając się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i obowiązujących przepisach, podzieliła pogląd odwołującej się Spółki, iż wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków w kwocie zł 132897,54 na prace budowlane było nieuzasadnione. Zauważyła przy tym, że zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się tylko wydatków na takie ulepszenie środka trwałego, które nastąpiło w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji; wydatki takie są rekompensowane w formie odpisów amortyzacyjnych. Analizując obszernie pojęcia "remont" i "ulepszenie" na gruncie prawa podatkowego, budowlanego i języka potocznego i dochodząc do wniosku, że istotą remontu jest przywrócenie pierwotnego stanu środka trwałego w toku jego eksploatacji, którego pogorszenie związane jest z jego używaniem, zaś przez ulepszenie należy rozumieć unowocześnienie środka trwałego, które podnosi jego wartość techniczną, użytkową lub przystosowuje środek trwały do wykorzystywania go w innym celu, organ odwoławczy stwierdził, że szczegółowa, przedstawiona w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, analiza materiału dowodowego sprawy, w tym opinii technicznej wydanej przez "T." s.c., nie daje podstaw do kwestionowania remontowego charakteru wykonanych prac, a co za tym idzie - do wyłączenia wydatków poniesionych na te prace z kosztów uzyskania przychodów.

Za uzasadniony w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Izba Skarbowa w L. uznała także wydatek w kwocie zł 1620,00 na niwelację terenu, wyłączony uprzednio z kosztów uzyskania przychodów przez organ I instancji. Wskazała przy tym, iż - jak wynika z wyjaśnień strony - zniwelowany teren służył jako pole uprawne, na którym testuje się materiał siewny ziół, sprzedawany następnie kontrahentom podatnika.

Organ odwoławczy podzielił natomiast stanowisko organu kontroli skarbowej w zakresie wydatków związanych z umową leasingu samochodu DAF z przyczepą i podniósł, że z materiału dowodowego sprawy wynika, iż w dniu 31 października 1997 roku strona zawarła umowę leasingu z Funduszem Usług Finansowych "I.-M." Spółka z o.o. w L., której przedmiotem był samochód ciężarowy marki DAF z przyczepą kontenerową typu Tandem NKC, o łącznej wartości brutto zł 367871,52. Z wyjaśnień Spółki wynika, że w dniu zawarcia przedmiotowej umowy data odbioru pojazdu określona została na dzień 27 listopada 1997 roku, następnie przesunięto ją na dzień 6 grudnia 1997 roku, co było spowodowane tym, iż podwozie samochodu ciężarowego nie było przystosowane do ciągnięcia zamówionej przyczepy kontenerowej. W dniu zaś 6 grudnia 1997 roku wyszło na jaw, że samochód nie spełnia wymogów dotyczących parametrów technicznych, co znalazło odzwierciedlenie w ocenie technicznej otrzymanej przez Spółkę w 1998 roku. Skutkiem powyższego było nie przyjęcie przez stronę w 1997 roku samochodu z przyczepą i nie podpisanie protokołu zdawczo-odbiorczego z leasingodawcą, co dowodzi braku formalnego odbioru przedmiotu umowy. Wniosek ten znajduje potwierdzenie w piśmie podatnika do leasingodawcy z dnia 17 stycznia 1998 roku. W związku z tym w lutym 1998 roku aneksem do umowy leasingu dokonano zmiany samochodu DAF na samochód ciężarowy marki SCANIA.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wiceprezes Spółki złożył wyjaśnienia dotyczące nie przyjęcia samochodu DAF, po czym podczas przesłuchania stwierdził do protokołu, że przedmiotowy samochód był używany nie tylko w grudniu, ale i w listopadzie 1997 roku, pomimo tego, że pierwszy fizyczny jego odbiór, określony przez Spółkę jako nieformalny, miał miejsce 6 grudnia 1997 roku. Wyjaśnienia te budzą wątpliwości co do zgodności ze stanem faktycznym, ponieważ w toku postępowania stwierdzono brak rachunków na paliwo dla samochodu DAF, z wyjątkiem jednego na jazdę próbną (opis na fakturze) oraz jednego rachunku nieopisanego.

Zdaniem Izby Skarbowej wątpliwości budzi także kwestia ubezpieczenia samochodu DAF z przyczepą, gdyż podatnik twierdzi, że nie jest prawdą, iż pojazdy te nie były ubezpieczone w 1997 roku, a do odwołania dołączył kopie umów ubezpieczenia samochodu DAF i przyczepy na okres od 1 grudnia 1997 roku do 30 listopada 1998 roku oraz oświadczenie księgowej Spółki, że dokumenty te okazywano kontrolującym. Z materiału dowodowego sprawy wynika jednak, że w trakcie kontroli okazano jedynie niezapłacony rachunek za ubezpieczenie, wystawiony przez TU PBK SA wyjaśniając, że ponieważ formalnie nie odebrano samochodu DAF nie było potrzeby opłacania polisy, zaś wiceprezes Spółki zeznał, że przedmiot leasingu ubezpieczony był w 1998 roku. Potwierdzeniem tego jest również wynik kontroli u leasingodawcy, który podał, że z uwagi na wymagania banku opłacił polisę AC, oraz informacja TU PBK SA, iż polisa OC nie została opłacona.

Jeśli chodzi o sprawę odbioru i używania przedmiotu leasingu w wyjaśnieniach z dnia 14 listopada 1998 roku strona podała, że w dniu 6 grudnia 1997 roku miał miejsce nieformalny odbiór samochodu DAF z przyczepą, o czym świadczy fakt nie podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego przez obie firmy. Podatnik przedstawił dwa protokoły zdawczo-odbiorcze samochodu i przyczepy wystawione przez WŚT "Z." Spółkę z o.o. w B. (bez daty, ale zawierające szczegółowy opis braków) oraz protokół przekazania samochodu DAF przez "H." do leasingodawcy z dnia 21 grudnia 1997 roku (bez pieczęci strony przyjmującej).

Ponadto jednak istnieją inne dokumenty potwierdzające zasadność tezy, że samochód DAF z powodu posiadania groźnych usterek technicznych nie był użytkowany przez podatnika w 1997 roku. Są to: protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 10 grudnia 1997 roku, w którym stwierdzono między innymi, że "odbierający oświadcza, że nie zgadza się na odebranie zamówionego samochodu i zabudowy" i wymieniono szereg usterek, oraz protokół z dnia 29 grudnia 1997 roku, zawierający między innymi zapis, iż "przedstawiciele firmy "H." oświadczyli, że przedmiot leasingu nie został odebrany".

Pomimo tych dokumentów strona twierdzi, że od dnia 6 grudnia 1997 roku do dnia oddania pojazdu w celu przełożenia zabudowy na samochód ciężarowy marki SCANIA była w posiadaniu i użytkowała pierwotny przedmiot leasingu, a ponadto dostawca przedmiotu leasingu, chcąc zrekompensować podatnikowi przedłużający się termin odbioru zamówionego pojazdu, użyczała innych samochodów DAF z zabudową. Na okoliczność tę nie przedstawiono jednak żadnych dowodów. Natomiast właściciele "M.-C." oświadczyli, że użyczali podatnikowi samochodów DAF jeden raz - na jazdę próbną w dniach 14-18 listopada 1997 roku.

Reasumując powyższe Izba Skarbowa stwierdziła, że materiał dowodowy świadczy, iż samochód DAF z przyczepą typu TANDEM nie był odebrany w 1997 roku, a więc w roku tym nie mógł być używany i nie przyniósł przychodu. Z tego powodu wydatki poniesione przez stronę w 1997 roku w związku z umową leasingu (zł 157164,51; opłata inicjalna + dwie raty leasingowe) nie stanowią kosztów uzyskania przychodów tego roku w świetle art. 15 ust. 1 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Na powyższą decyzję "H." Spółka z o.o. w K. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w L.

Zarzucając, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 188, art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i wnosząc o jej uchylenie, w uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ odwoławczy zawiadomił stronę o niezałatwieniu odwołania w terminie z powodu konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, jednak nie umożliwił stronie zapoznania się z wynikami tego postępowania, a ponadto uznała za bezpodstawne wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów kwoty zł 157164,51 uiszczonej w wykonaniu umowy leasingu. Podkreśliła, że brak formalnego odbioru przedmiotu leasingu od leasingodawcy nie jest okolicznością wystarczającą do nieuznania przedmiotowych wydatków za koszt uzyskania przychodów, skoro w świetle materiału dowodowego niewątpliwe jest, że w dniu 6 grudnia 1997 roku pojazd faktycznie wydany został leasingobiorcy, nie jest też prawdą, że z powodu "groźnych usterek technicznych" nie mógł być w 1997 roku używany, o czym świadczy sama treść ekspertyzy, na którą powołuje się Izba Skarbowa. Twierdzenie organu odwoławczego, że samochód DAF nie był wydany leasingobiorcy sprzeczne jest nawet z ustaleniami Inspektora Kontroli Skarbowej, który podał, że przedmiot leasingu był "zdawany, odbierany, testowany, oceniany i badany", a organy obu instancji odmówiły przeprowadzenia na te okoliczności dowodu z zeznań świadków. Natomiast okoliczność, że przedmiot leasingu (jego część) była reklamowana z powodu wad jakościowych nie zmienia oceny poniesionych w 1997 roku wydatków w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Niezależnie od tego skarżąca zwróciła uwagę, że wyłączono z kosztów uzyskania przychodów także wydatki związane z leasingiem przyczepy, której posiadania i używania przez stronę w 1997 roku nie kwestionowano.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w L. wniosła o jej oddalenie, podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i zauważyła, że fakt nie zapoznania strony z uzupełnionym materiałem dowodowym nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie prawne

Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem (art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) stwierdzić należy, że wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem sporna w sprawie, a istotna dla jej rozstrzygnięcia kwestia posiadania i użytkowania przez skarżącą w 1997 roku samochodu ciężarowego marki DAF i przyczepy kontenerowej typu TANDEM nie została wyjaśniona należycie w świetle art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 106 z 1993 r., poz. 482 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Ponadto, stosownie do ust. 4 omawianego przepisu koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe; w tym przypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione. Zatem - co do zasady - za koszty uzyskania przychodów danego roku podatkowego mogą być uznane tylko takie koszty nie wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy, które pozostają z przychodami danego roku podatkowego w związku przyczynowym tego rodzaju, że poniesienie tych kosztów powinno w normalnych warunkach spowodować powstanie lub zwiększenie przychodów.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ kontroli skarbowej i organ odwoławczy zakwestionowały istnienie wymienionego wyżej związku w odniesieniu do wydatków skarżącej Spółki na opłatę inicjalną i raty czynszu leasingowego związane z umową leasingu samochodu ciężarowego DAF i przyczepy kontenerowej TANDEM ponieważ ustaliły, iż w 1997 roku skarżąca nie używała przedmiotu leasingu, przy czym ustalenie to wywiodły z następujących faktów i dowodów: 1) przedmiot leasingu nie został formalnie odebrany, co wynika z wyjaśnień strony, jej pisma do leasingodawcy z dnia 17 stycznia 1998 roku, nie podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego, 2) nie przedstawiono dowodów zakupów paliwa (poza dwoma rachunkami), 3) nie przedstawiono dowodu ubezpieczenia przedmiotu leasingu w zakresie OC, a w zakresie AC ubezpieczenia dokonał leasingodawca, 4) przedmiotowy samochód DAF nie mógł być używany z powodu posiadania groźnych usterek technicznych, o czym świadczy obszerna dokumentacja ekspertyz technicznych oraz zastrzeżenia do protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia 10 grudnia 1997 roku i protokół ze spotkania zainteresowanych podmiotów z dnia 29 grudnia 1997 roku.

Analiza powołanych dowodów, w kontekście całości materiału dowodowego oraz wyjaśnień podatnika, nie daje - zdaniem Sądu - podstaw do konkluzji poczynionych przez organy rozpoznające sprawę.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie jest sporne, iż w dniu 31 października 1997 roku "H." Spółka z o.o. w K. zawarła z Funduszem Usług Finansowych "I.-M." Spółką z o.o. w L. umowę leasingu nr [...], której przedmiotem był leasing samochodu ciężarowego DAF i przyczepy kontenerowej typu TANDEM. Zgodnie z warunkami umowy przedmiot leasingu miał być oddany leasingobiorcy do odpłatnego używania na okres 24 miesięcy od dnia podpisania umowy, zaś leasingobiorca miał uiszczać leasingodawcy umówiony czynsz. W dniu podpisania umowy obowiązany był uiścić czynsz inicjalny. Przy tym leasingobiorca miał sam uzgodnić ze sprzedawcą warunki i termin dostawy przedmiotu leasingu i odebrać go w imieniu leasingodawcy dokonując jego sprawdzenia, a podpisanie przez niego protokołu odbioru rzeczy stanowić miało dowód potwierdzający przekazanie leasingobiorcy przedmiotu leasingu do używania.

Jak wynika z potwierdzenia zamówienia z dnia 6 października 1997 roku, a okoliczność ta nie budzi sporu, zarówno stanowiąca przedmiot leasingu przyczepa, jak i samochód, posiadać miały zabudowę kontenerową. Zabudowę samochodu wykonała w listopadzie 1997 roku Wytwórnia Środków Transportu "Z." Spółka z o.o. w Z., na co uzyskała pozytywną ekspertyzę techniczną.

Przyczepę zarejestrowaną w Wydziale Komunikacji Urzędu Miejskiego w L. w dniu 18 listopada 1997 roku za numerem [...] i samochód DAF o numerze rejestracyjnym [...] (rejestracja w dniu 1 grudnia 1997 roku) za protokołami zdawczo-odbiorczymi (bez dat) odebrał z WŚT "Z." A. S., jak twierdzi skarżąca, a czego nie kwestionują organy - jej pracownik.

Z powyższego wynika, że pojazdy będące przedmiotem leasingu znajdowały się w posiadaniu skarżącej Spółki.

Potwierdzeniem posiadania przez skarżącą w grudniu 1997 roku przedmiotowego samochodu DAF jest fakt protokolarnego przekazania go w dniu 21 grudnia 1997 roku przez S. S. z "H." Spółki z o.o. w K. pracownikowi "M. C." (nieczytelny podpis i numer dowodu osobistego) celem zamontowania topsleepera.

Powyższe okoliczności organy rozpoznające sprawę dostrzegły, ale całkowicie zignorowały ich znaczenie niesłusznie koncentrując się na braku formalnego odbioru przedmiotu leasingu. Wprawdzie bowiem w 1997 roku nie nastąpił, co jest zresztą niesporne, formalny odbiór przedmiotowego samochodu DAF i przyczepy pomiędzy sprzedawcą a leasingobiorcą zgodnie z warunkami umowy leasingu - ten ostatni odmówił odebrania samochodu wskazując w piśmie z dnia 10 grudnia 1997 roku na mniejszą od uzgodnionej pojemność zbiornika paliwa pojazdu, brak spoilera dolnego z halogenami i topsleepera, uszkodzone opony tylne, podejrzewaną wadliwość tylnych resorów i inne zastrzeżenia, także co do zabudowy, jednak nie przesądza to jeszcze o tym, że podatnik nie mógł używać przedmiotu leasingu.

W aktach sprawy brak jest, wbrew twierdzeniom organów obu instancji, dowodu, aby wady przedmiotów leasingu uniemożliwiały ich wykorzystanie, a powołana przez nie ocena techniczna z dnia 16 stycznia 1998 roku, nr [...] została przeanalizowana wybiórczo i oceniona jednostronnie. Z dokumentu tego wynika bowiem jedynie, że przedmiotowy samochód DAF nie może być bezpiecznie eksploatowany przy obciążeniu ładunkiem 9000 kg, tj. przy wykorzystaniu pełnej zakładanej ładowności, może natomiast przewozić ładunki mniejsze, np. o masie 7000 kg. Jednocześnie zaś w omawianym dokumencie wskazano, że informacje o właściwościach jezdnych samochodu uzyskano od kierowcy kierującego badanym pojazdem, z czego wynika, że pojazd ten był eksploatowany, a co organy pominęły.

Zauważyć też należy, co zostało pominięte w toku postępowania, że w protokole ze spotkania przedstawicieli leasingobiorcy, leasingodawcy i sprzedawcy z dnia 29 grudnia 1997 roku wskazując na brak oddania przedmiotu leasingu do używania i brak jego odbioru strony wyraźnie nawiązały do treści § 1 pkt 2 ogólnych warunków umowy leasingowej, a odnosząc się do wad przedmiotu leasingu podały, że uniemożliwiają one jego wykorzystanie nie w ogóle, ale "zgodnie z celem", a więc także odniosły je do uzgodnionych warunków dostawy. Ponadto, pomimo braku formalnego odbioru przedmiotu leasingu faktu jego posiadania przez skarżącą nie kwestionował ani sprzedawca, ani leasingodawca, który w oświadczeniu złożonym Inspektorowi Kontroli Skarbowej w dniu 22 grudnia 1998 roku potwierdził faktyczny odbiór samochodu przez leasingobiorcę w 1997 roku z zastrzeżeniami co do jego przydatności i sprawności.

Również sama w sobie okoliczność, że przedmiotowy samochód DAF nie był przez skarżącą lub leasingodawcę ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej nie świadczy o braku możliwości używania tego samochodu. Używanie samochodu bez ważnego ubezpieczenia OC, chociaż narusza prawo, nie ma znaczenia dla oceny kosztowego charakteru wydatków związanych z tym używaniem na tle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Niezależnie od powyższego podnieść należy, że wyłączając z kosztów uzyskania przychodów strony wszystkie wydatki poniesione w 1997 roku w realizacji umowy leasingu z dnia 31 października 1997 roku i dokonując wspólnych ustaleń dla obu przedmiotów leasingu, tj. samochodu DAF i przyczepy kontenerowej TANDEM organy przyjęły bez bliższego uzasadnienia, że również przyczepa nie była używana przez skarżącą w 1997 roku, chociaż z wystawionego przez Towarzystwo Ubezpieczeniowe PBK SA potwierdzenia nr [...] wynika zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC dla przyczepy o numerze rejestracyjnym [...] na okres od 1 grudnia 1997 roku do 30 listopada 1998 roku, a w toku postępowania nie ustalono, aby pojazd ten miał jakiekolwiek wady lub aby nie mógł być eksploatowany z innej przyczyny.

Wobec przywołanych faktów i dowodów należało szczegółowo ustalić (art. 122, art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa) przy wykorzystaniu dostępnych środków dowodowych (art. 180 powołanej ustawy) i z uwzględnieniem całego zebranego materiału dowodowego (art. 191 tej ustawy) kiedy dokładnie przedmiotowy samochód DAF oraz przyczepa znalazły się w posiadaniu podatnika, czy podatnik z nich korzystał, w jakim okresie i czy w sposób zmierzający do uzyskania przychodów, a także czy oddanie do dyspozycji strony przez "M. C." innego samochodu DAF w listopadzie 1997 roku miało związek z zawartą umową leasingu i przedłużającym się terminem dostawy samochodu będącego jej przedmiotem. Należało także ewentualnie rozważyć, czy czynności podejmowane przez podatnika nie miały charakteru postępowania reklamacyjnego przysługującego nabywcy (rękojmia, gwarancja; por.: § 1 pkt 1 i 5 Ogólnych warunków umowy leasingu oraz art. 556 i nast. kc). Uzasadnienie decyzji powinno przy tym zawierać nie tylko wskazanie, jakich ostatecznie ustaleń dokonano w toku postępowania, ale także jasną ocenę całego materiału dowodowego ze wskazaniem, na jakich konkretnie dowodach ustalenia oparto, a jakim dowodom i dlaczego odmówiono wiarygodności (art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa).

Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, to wskazać należy, że w odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w L. przyznała, że powołany przepis został naruszony, jednak nie miało to wpływu na wynik sprawy. Pogląd ten jest, zdaniem Sądu, prawidłowy, przy czym podkreślenia wymaga, że w istocie nie było prowadzone postępowanie, o którym mowa w art. 229 ustawy Ordynacja podatkowa, a jedynie organ I instancji przedstawił pismo zawierające szczegółowe uzasadnienie stanowiska zajętego w sprawie.

Za uzasadnione należy także uznać stwierdzenie skargi, do którego zresztą nie odniesiono się w odpowiedzi na nią, że w rzeczywistości organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w całości i orzekł co do istoty sprawy w całym zakresie objętym rozstrzygnięciem tego organu. Jednak również i to uchybienie przepisom postępowania (art. 210 § 1 pkt 5 i art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy Ordynacja podatkowa) nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy.

W sytuacji, gdy - jak wykazano wyżej - zaskarżona decyzja wydana została z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa należało ją uchylić na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 powołanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i zasądzić na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania stosownie do art. 55 ust. 1 tej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.