Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2393025

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 13 października 2017 r.
I SA/Lu 603/17
Zajęcie „pustego” konta skutkujące przerwaniem biegu przedawniania

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda, Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk.

Sędziowie WSA: Grzegorz Wałejko (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 października 2017 r. sprawy ze skargi I. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

UZASADANIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (organ odwoławczy), po rozpatrzeniu zażalenia I. B. (zobowiązana, skarżąca) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w L. (organ egzekucyjny, organ I instancji) z dnia (...) odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie sprawy.

Organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne na podstawie między innymi tytułów wykonawczych wystawionych przez Burmistrza Miasta Ł. z dnia 17 listopada 2010 r., nr (...), z dnia 31 maja 2011 r., nr (...) i z dnia 6 września 2011 r., nr (...) obejmujących nieuregulowany w terminie podatek od nieruchomości za cały 2010 r. oraz I i II ratę 2011 r.

Organ egzekucyjny podejmował stosowne działania celem ściągnięcia należności, w tym zawiadomieniem z 11 marca 2015 r. nr (...) dokonał zajęcia rachunku bankowego zobowiązanej w Banku (...) we W. (bank). Odpis zawiadomienia o zajęciu doręczono skarżącej w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) w dniu 30 marca 2015 r. Bank zawiadomienie otrzymał w dniu 17 marca 2015 r., a w dniu 19 marca 2015 r. częściowo zrealizował powyższe zajęcie na kwotę (...) zł, natomiast w dniu 23 marca 2015 r. na kwotę (...) zł.

W dniu 24 stycznia 2017 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo pełnomocnika zobowiązanej, które zgodnie z jego treścią organ egzekucyjny potraktował jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: (...), (...), (...) i (...) obejmujących podatek od nieruchomości za 2010 r. i za 2011 r., złożony na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 z późn. zm.) - dalej: "ustawa egzekucyjna". Pełnomocnik podnosił zarzut przedawnienia zobowiązań objętych tymi tytułami wykonawczymi.

Rozpatrując wskazany wyżej wniosek organ egzekucyjny, po uzyskaniu wyjaśnień od wierzyciela, postanowieniem z dnia dniu (...). umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) obejmującego zaległości w podatku od nieruchomości z tytułu III i IV raty podatku od nieruchomości za 2011 r. z uwagi na przedawnienie objętych nim zobowiązań oraz postanowieniem z dnia (...) odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie pozostałych wyżej wymienionych tytułów wykonawczych.

W zażaleniu na postanowienie z dnia (...) odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego pełnomocnik zobowiązanej zarzucił naruszenie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm.), poprzez przyjęcie że doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z rachunku bankowego, w sytuacji, gdy zajęty rachunek bankowy był rachunkiem osobistym męża zobowiązanej, na którym zgromadzone były środki stanowiące jego "odrębny majątek osobisty".

Rozpatrując zażalenie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odwołał się do przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, o jakich mowa w art. 59 § 1 ustawy egzekucyjnej i wyjaśnił, że pełnomocnik zobowiązanej wskazał na zaistnienie w sprawie przesłanki z art. 59 § 1 pkt 2 tej ustawy, to jest brak wymagalności obowiązku, umorzenie lub wygaśnięcie z innego powodu albo nieistnienie obowiązku. Następnie uzasadniał, że w myśl art. 59 § 1 pkt 9, art. 70 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia, czyli z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, przy czym bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie termin na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Zasadniczo zatem w świetle powyższych regulacji i przy zastosowaniu art. 6 § 7 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 z późn. zm.) bieg terminu przedawnienia wyżej wymienionych zaległości podatkowych rozpoczął się z dniem 1 stycznia 2011 r. w stosunku do zaległości za 2010 r. i z dniem 1 stycznia 2012 r. w stosunku do zaległości za 2011 r. Jednakże, wbrew przekonaniu zobowiązanej, wskazującej na zajęcie rachunku jej męża, zawiadomieniem z 11 marca 2015 r. skutecznie zastosowano środek egzekucyjny w postaci egzekucji z rachunku bankowego zobowiązanej. Jaka ustalono bowiem (pismo banku z dnia 5 kwietnia 2017 r.) zobowiązana posiada rachunek bankowy w tym banku i został on zajęty na podstawie zawiadomienia z 11 marca 2015 r. Zatem środek egzekucyjny poprzez zajęcie rachunku bankowego został zastosowany skutecznie, co oznacza, że został przerwany bieg terminu przedawniania. Tym samym pięcioletni termin przedawnienia egzekwowanych należności zaczął biec na nowo od 18 marca 2015 r., czyli dnia następnego po dniu zastosowania ostatniego środka egzekucyjnego i upłynie z dniem 18 marca 2020 r., o ile oczywiście nie nastąpią okoliczności wpływające na jego przesunięcie.

Organ odwoławczy dodał, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały także pozostałe okoliczności umorzenia postępowania egzekucyjnego o jakich mowa w art. 59 § 1 i § 2 ustawy egzekucyjnej.

W skardze do sądu na postanowienie organu drugiej instancji pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w części co do tytułów wykonawczych nr (...) i nr (...) i umorzenie postępowania egzekucyjnego co do tych tytułów wykonawczych oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik argumentował, że skoro dokonane zajęcie skutkowało wyegzekwowaniem kwoty około (...) zł, która wystarczyła na zaspokojenie części zaległości tylko z jednego z tytułów wykonawczych, to pozostałe kwoty z dwóch tytułów wykonawczych nie były objęte skuteczną egzekucją. Tylko skuteczna czynność wywiera skutek w postaci przerwania biegu przedawnienia. Zatem jeśli pieniądze uzyskane z zajęcia wystarczyły tylko na pokrycie części zaległości z jednego z tytułów wykonawczych, to tylko wobec tej zaległości objętej tym tytułem został skutecznie przerwany bieg przedawnienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Na rozprawie w dniu 13 października 2017 r. pełnomocnik skarżącej, modyfikując skargę i wnosząc o uchylenie w całości zarówno zaskarżonego jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji wniósł o dopuszczenie dowodu z zaświadczenia banku, z którego wynika, że rachunek z którego prowadzona jest egzekucja jest rachunkiem indywidualnym męża skarżącej, do którego skarżąca jest jedynie upoważniona.

Sąd postanowił na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a." dopuścić dowód z wyżej wymienionego zaświadczenia banku.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnię, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

W okolicznościach analizowanej sprawy spór sprowadza się do zagadnienia, czy doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi nr (...), (...), (...) obejmujących podatek od nieruchomości za 2010 r. i z tytułu I i II raty podatku od nieruchomości za 2011 r. i czy w związku z powyższym zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej.

Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne obowiązków o charakterze pieniężnym umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał.

Według stanowiska pełnomocnika skarżącej, zmodyfikowanego na rozprawie, w sprawie nie można mówić o skutecznym przerwaniu biegu terminu przedawnienia wszystkich egzekwowanych w rozpatrywanej sprawie zobowiązań podatkowych, przede wszystkim z tej przyczyny, że egzekucja została przeprowadzona z rachunku osobistego małżonka zobowiązanej, a nie z rachunku samej zobowiązanej. Ponadto, według argumentacji przedstawionej w pisemnej skardze, skoro zajęcie rachunku bankowego skutkowało wyegzekwowaniem kwoty, która wystarczyła na zaspokojenie części zaległości tylko z jednego spośród trzech tytułów wykonawczych, to zobowiązania wymienione w pozostałych dwóch tytułach wykonawczych nie były objęte skuteczną egzekucją. Według skarżącej tylko skuteczna czynność wywiera skutek w postaci przerwania biegu przedawnienia. Zatem jeśli środki uzyskane z zajęcia wystarczyły tylko na pokrycie części zaległości z jednego z tytułów wykonawczych, to tylko wobec zobowiązania objętego tym jednym tytułem został skutecznie przerwany bieg przedawnienia.

Według organu odwoławczego środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego został zastosowany skutecznie w stosunku do zobowiązań objętych wszystkimi trzema tytułami wykonawczymi. W związku z tym został przerwany bieg terminu przedawniania wszystkich zobowiązań W ocenie Sądu, zgodzić się należy z organem odwoławczym, że w przedmiotowej sprawie środek egzekucyjny w postaci egzekucji z rachunku bankowego został skutecznie zastosowany w celu egzekucji zobowiązań podatkowych objętych wszystkimi trzema tytułami wykonawczymi, co oznacza przerwanie biegu terminu wszystkich tych zobowiązań podatkowych, bez względu na sposób realizacji przez bank czynności egzekucyjnej (zajęcia).

Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, płatny jest w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego (art. 6 § 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).

Tym samym bieg terminu przedawnienia zaległości podatkowych, o jakich mowa w sprawie rozpoczął się z dniem 1 stycznia 2011 r. w stosunku do zaległości za 2010 r. i z dniem 1 stycznia 2012 r. w stosunku do zaległości za 2011 r., co oznacza, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r. i 2011 r. przedawniłoby się odpowiednio z końcem 2015 r. i 2016 r.

Jednakże zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Przez zastosowanie środka egzekucyjnego należy rozumieć, w myśl art. 1a pkt 12 lit. a ustawy egzekucyjnej między innymi egzekucję z rachunków bankowych.

Według art. 67 § 1 ustawy egzekucyjnej, podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności (...) sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych (...).

Zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego organ egzekucyjny dokonuje w świetle art. 80 ustawy egzekucyjnej przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty (§ 1). Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia (§ 2). Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego (§ 3).

Jaka wynika z powyższej regulacji zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest więc dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Tym samym skutki zajęcia wywołuje jedynie doręczenie bankowi zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, oczywiście pod warunkiem posiadania w tym banku rachunku przez zobowiązanego.

Jak ustalił organ odwoławczy w Banku (...) we W. skarżąca posiada rachunek bankowy, który objęto zawiadomieniem o zajęciu z dnia 11 marca 2015 r. (pismo banku z 5 kwietnia 2017 r. - k. 100 akt administracyjnych). Tych ustaleń skarżąca nie podważyła. Z treści zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego wynika, że zajęcia dokonano w celu wyegzekwowania należności między innymi objętych trzema wymienianymi wyżej tytułami wykonawczymi (k.70 akt administracyjnych). Tym samym, w tym stanie sprawy, zgodzić się należy z organem, że doszło w sprawie do skutecznego zastosowania środka egzekucyjnego, a więc także do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym zobowiązana została powiadomiona (okoliczność bezsporna).

Podkreślić przy tym należy, że skuteczne zastosowanie środka egzekucyjnego przez zajęcie rachunku bankowego nie ma nic wspólnego z istnieniem na tym rachunku wierzytelności nadających się do zrealizowania w dniu zajęcia. Zajęcie obejmuje także wierzytelności przyszłe z umowy rachunku bankowego, a więc takie wierzytelności, które powstaną na skutek wpływu na rachunek środków z jakiegokolwiek tytułu. Okoliczność braku środków pieniężnych na zajętym rachunku bankowym nie ma więc żadnego znaczenia dla skuteczności przerwania biegu terminu przedawnienia. Ustawodawca w żadnym przepisie ani Ordynacji podatkowej ani ustawy egzekucyjnej nie ustanawia wymogu posiadania przez dłużnika środków na rachunku bankowym dla skuteczności tego zajęcia, a jedynie wymaga zastosowania środka uniemożliwiającego dłużnikowi swobodne korzystanie z rachunku bankowego i ewentualnych przyszłych środków na tym rachunku. Zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym mowa w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej oznacza najogólniej rzecz ujmując wprowadzenie go w życie. Także art. 1a w pkt 2 ustawy egzekucyjnej przez czynność egzekucyjną rozumie wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a przez zajęcie egzekucyjne rozumie się z kolei czynność organu egzekucyjnego, w wyniku której organ egzekucyjny nabywa prawo rozporządzania składnikiem majątkowym zobowiązanego w zakresie niezbędnym do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 1a pkt 18 ustawy egzekucyjnej).

Według przytoczonej wyżej regulacji art. 80 ustawy egzekucyjnej (zwłaszcza § 2 tego przepisu) samo zajęcie rachunku bankowego bez wątpienia pozbawia dłużnika możliwości korzystania zgodnie z jego wolą z ewentualnych środków, które wpłyną na ten rachunek.

Organ egzekucyjny, zajmując wierzytelność wstępuje wszak w prawa i obowiązki zobowiązanego. Przy takim zajęciu dłużnikowi nie wolno wypłacać zobowiązanemu zajętej kwoty, lecz jest on zobowiązany do jej przekazania organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, natomiast konieczną przesłanką warunkująca skuteczność tego środka jest zawiadomienie o jego zastosowaniu zobowiązanego. Jak już zauważono bezsporne jest, że przesłanka ta w przedmiotowej sprawie została spełniona. Bezpośrednim skutkiem zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego jest zakaz dokonywania wypłat z tego rachunku bez zgody organu egzekucyjnego i bezzwłoczne wpłacenie zajętej kwoty do organu egzekucyjnego. W konsekwencji więc zajęcie rachunku bankowego stanowi czynność egzekucyjną zmierzającą do zaspokojenia wierzyciela i zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest skuteczne do czasu całkowitego zapłacenia egzekwowanej należności (por. wyroki NSA w sprawach sygn. akt: II FSK 1978/09, SIP LEX nr 785921, II FSK 962/10, SIP LEX nr 1132032, czy II FSK 578/12, SIP LEX nr 1450319).

Z tych zatem powodów organ egzekucyjny, dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanej, nie naruszył art. 80 ustawy egzekucyjnej i nie ulega wątpliwości, że doszło do przerwy biegu przedawnienia w niniejszej sprawie przed upływem 5 letniego terminu przewidzianego dla przedawnienia, a tym samym brak było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Nie można podzielić poglądu skarżącej, że skuteczne zajęcie rachunku bankowego, powodujące przerwę biegu przedawnienia, to takie zajęcie, które prowadzi do zaspokojenia zobowiązania. Do przerwy biegu przedawniania może bowiem prowadzić też takie zajęcie, które, ze względu na brak środków na rachunku w dniu zajęcia i brak wpływów na rachunek w przyszłości, w rezultacie nie przyniesie zaspokojenia zobowiązania w jakimkolwiek zakresie. Mimo całkowitego braku środków na zajętym rachunku bankowym lub braku środków wystarczających do zaspokojenia należności z wszystkich egzekwowanych tytułów wykonawczych, zajęcie takiego rachunku i zawiadomienie o tym zobowiązanego jest skutecznym zastosowaniem środka egzekucyjnego, prowadzącym do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań wymienionych we wszystkich tytułach wykonawczych będących podstawą zajęcia.

Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje sposób realizacji zajęcia egzekucyjnego przez bank. Z wyżej wskazanej informacji banku z dnia 5 kwietnia 2017 r. wynika, że w tym samym banku dwa rachunki posiada także mąż zobowiązanej i że rachunki te także potraktowano jako zajęte. Z historii rachunku bankowego męża zobowiązanej złożonej na rozprawie może wynikać, że w dniu 23 marca 2015 r. zrealizowano z tego rachunku zajęcie egzekucyjne na kwotę (...) zł. Zwrócić jednak należy uwagę, że według zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego z dnia 11 marca 2015 r. zajęte zostały także rachunki bankowe męża zobowiązanej, który został też wymieniony w częściach N poszczególnych tytułów wykonawczych. Same tytuły wykonawcze zostały wystawione na małżonków (części A tytułów wykonawczych), co oznacza, że zostały wystawione z zastosowaniem art. 27c ustawy egzekucyjnej. Zgodnie bowiem z tym przepisem, jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku zobowiązanego, jak i jego małżonka, jak też z ich majątków osobistych tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków.

Niemniej jednak nawet ewentualna wadliwość wystawienia tytułu wykonawczego przeciwko małżonkowi zobowiązanej, która w rzeczywistości nie była podnoszona w niniejszej sprawie, i ewentualna wadliwość realizacji zajęcia przez bank rachunku bankowego męża zobowiązanej (podnoszono, że jest to majątek osobisty męża), nie mogą mieć wpływu na ustalenie, że w sprawie prawidłowo zastosowano środek egzekucyjny w postaci egzekucji z rachunku bankowego samej zobowiązanej. W konsekwencji doszło do przerwy biegu terminu przedawnienia zobowiązań w podatku od nieruchomości za 2010 r. i za I i II ratę 2011 r., a więc brak było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie zobowiązań. Zauważyć dodatkowo należy, że skutkiem zajęcia rachunków bankowych było nie tylko wyegzekwowanie wskazywanej przez skarżącą kwoty (...) zł w dniu 23 marca 2015 r., ale także kwoty (...) zł w dniu 19 marca 2017 r., co do której skarżąca nie wykazywała, aby była wyegzekwowana z rachunku osobistego jej męża.

Biorąc po uwagę wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.