I SA/Lu 522/17, Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2427681

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 października 2017 r. I SA/Lu 522/17 Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer.

Sędziowie WSA: Wiesława Achrymowicz (spr.), Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 października 2017 r. sprawy ze skargi S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) kwietnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie zwrotu dotacji

I.

uchyla zaskarżoną decyzję,

II.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz S. kwotę (...) (siedem tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze (organ), po rozpatrzeniu odwołania A. w Z. (stowarzyszenie), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia (...) (organ I instancji), nakładającą na stowarzyszenie obowiązek zwrotu dotacji wypłaconej na prowadzenie w 2011 r. Niepublicznego Przedszkola Specjalnego w B. (przedszkole) w wysokości (...) zł jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz (...) zł jako nienależnie pobranej wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że została przeprowadzona kontrola dotycząca wykorzystania dotacji przyznanej stowarzyszeniu na potrzeby prowadzenia niepublicznego przedszkola w latach 2011 - 2013. Pozwoliła ona ustalić, że w 2011 r. z budżetu Gminy Miasta B. wypłacono stowarzyszeniu na ten cel dotację łącznie w wysokości (...) zł.

Zdaniem organu, dla weryfikacji rozliczenia analizowanej dotacji oświatowej ważne jest, że wydatki bieżące niepublicznego przedszkola można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich stanowią wydatki poniesione w celu realizacji ustawowych zadań oświatowych, natomiast do drugiej należy zakwalifikować wydatki niespełniające funkcji oświatowej, w tym poniesione na rzecz wykonywania zadań organu prowadzącego przedszkole.

Organ przyjął, że stowarzyszenie z dotacji uzyskanej w 2011 r. finansowało zadania organu prowadzącego przedszkole oraz inne zadania, pozostające poza zakresem art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty (Dz. U. 2004.256.2572 z późn. zm. w brzmieniu dla 2011 r. - u.s.o.) i na te pozaustawowe cele przeznaczyło łącznie (...) zł. Przedmiotowy zakres powyższych wydatków, które nie realizowały celów dotacji, szczegółowo został wymieniony przez organ I instancji w tabelarycznym zestawieniu na stronach 4 - 5 uzasadnienia jego decyzji, obejmującym 62 pozycje. Wydatki te powinny obciążać organ prowadzący przedszkole, gdyż to właśnie on miał obowiązek zapewnić odpowiednie warunki sanitarne i bytowe na potrzeby prowadzenia przedszkola na etapie jego organizowania. Ustawodawca bowiem skonkretyzował, że jedynie wydatki ponoszone na realizację zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, mogą zostać sfinansowane środkami pochodzącymi z dotacji. Pozostałe koszty prowadzenia działalności oświatowej, do których zaliczyć należy m.in. koszty obsługi administracyjnej i finansowej, ponosi organ prowadzący szkołę. Dlatego stowarzyszenie nie było uprawnione finansować środkami z dotacji oświatowej wydatków na: badania wstępne i okresowe pracowników, zakup książek, tabliczki wizytówkowe i wykonanie planszy, opłaty bankowe, zakup znaczków, prenumeratę czasopisma, tablicę reklamową, szkolenia pracowników i dyrektora, ubezpieczenia majątkowe i osobowe, usługi związane z utrzymaniem i eksploatacją budynku, zakup sprzętu i wyposażenia, remonty.

W dalszej kolejności organ argumentował, że stowarzyszenie z dotacji uzyskanej w 2011 r. przeznaczyło (...) zł na premie dla pracowników wraz ze składkami na rzecz ubezpieczenia społecznego, Funduszu Pracy i Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz z odpisami na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych. W ocenie organu, przedszkole jako pracodawca nie zawarło w umowach o pracę postanowień dotyczących zasad wypłaty premii dla pracowników tej placówki. Brak jest również w tej jednostce organizacyjnej aktów normujących zasady premiowania. Podstawą wypłaty omawianych premii nie mógł być regulamin wynagradzania pracowników organu prowadzącego, a więc stowarzyszenia. Organ zauważył również, że stowarzyszenie nie przedstawiło żadnego materiału dowodowego pozwalającego rzetelnie i konkretnie odtworzyć za co konkretnie, za jakie dodatkowe zadania, pracownicy przedszkola mieliby uzyskiwać premie w takiej skali. Według organu, wypłata premii w tak znaczących kwotach pod koniec 2011 r. oznacza, że stowarzyszenie chciało w ten sposób rozdysponować uzyskaną dotację.

W tych okolicznościach, jak motywował organ, (...) zł i (...) zł razem należy zakwalifikować jako dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem.

Następnie organ uzasadniał, że stowarzyszanie nienależnie pobrało dotację z tytułu prowadzenia przedszkola 2011 r. w wysokości (...) zł. W odniesieniu do sześciorga dzieci nie dysponowało bowiem prawidłowymi orzeczeniami o potrzebie kształcenia specjalnego z uwagi na niepełnosprawności sprzężone, zaś co do jednego dziecka w ogóle nie dysponowało takim orzeczeniem. Na potrzeby zweryfikowania prawidłowości uzyskania dotacji na rzecz przedszkola w 2011 r. stowarzyszenie przedstawiło orzeczenia wystawione przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną (poradnia) dotyczące potrzeby specjalnego kształcenia dzieci. Sześć z tych oświadczeń ma treść, która nie odpowiada wymogom przewidzianym w art. 71b ust. 1, 3 w związku z art. 3 pkt 18, 18b u.s.o. oraz w powiązaniu z wzorcem określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno - pedagogicznych (Dz. U. 2008.173.1072). W konsekwencji stowarzyszenie nieprawidłowo skalkulowało wysokość wnioskowanej dotacji, stosując zawyżone wagi niepełnosprawności, które nie miały potwierdzenia w uzyskanych orzeczeniach.

Stowarzyszenie złożyło skargę na powyższą decyzję organu. Domagało się jej uchylenia wraz z decyzją organu I instancji. Zarzuciło naruszenie:

- art. 8, art. 16 oraz art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. - k.p.a.), gdyż decyzje wydane przez organy są sprzeczne z wcześniejszą kasacyjną decyzją organu z (...) co doprowadziło do naruszenia zasad trwałości decyzji, zaufania obywateli do organów oraz związania organów wskazaniami sformułowanymi w decyzji ostatecznej na potrzeby ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia danej sprawy;

- art. 6, art. 8 k.p.a., bowiem organy nie zastosowały przepisów prawa obowiązujących w dacie wydania decyzji i tym samym nie uczyniły zadość zasadzie legalizmu, a postępowanie prowadziły w sposób niebudzący zaufania;

- art. 7, art. 8, art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. przez brak umożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, nieprzeprowadzenie postępowania, niewyjaśnienie faktycznego i prawnego stanu sprawy, podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów;

- art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. z tego powodu, że organy, wbrew istotnemu interesowi społecznemu, prowadziły działania i wydały decyzje rażąco łamiące prawo, interes grupy obywateli, w szczególności dzieci niepełnosprawnych i ich rodziców; 

- art. 107 § 1 k.p.a. z uwagi na brak uzasadnienia decyzji, zwłaszcza odnośnie do zastosowania w rozstrzygnięciu przepisów obowiązujących w 2011 r., nie na dzień orzekania przez organ;

- art. 16 k.p.a., bowiem dwukrotnie orzeczono w sprawie zwrotu dotacji;

- art. 75, art. 77 w związku z art. 7 k.p.a., co polegało na pominięciu przedstawianych dowodów, nieuwzględnieniu oferowanych dokumentów, niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy;

- art. 80 k.p.a., gdyż organy zaniechały wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, co doprowadziło do całkowicie dowolnych ustaleń faktycznych i prawnych;

- art. 90 ust. 3d u.s.o. w związku z art. 124 ust. 3, art. 131, art. 152 ust. 4, art. 252 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 ustawy o finansach publicznych (Dz. U. 2009.157.1240 z późn. zm. - u.f.p.) z powodu błędnej wykładni i wadliwego przyjęcia, że zakwestionowane wydatki nie mogły być finansowane środkami pochodzącymi z dotacji, gdy miały one charakter wydatków bieżących i służyły realizacji zadań z zakresu kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej;

- art. 90 ust. 3d u.s.o. z tego względu, że został zastosowany w brzmieniu nieobowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji i w sposób powodujący nieuprawnione wkroczenie w kompetencje organu prowadzącego przedszkole dotyczące określania wysokości wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w tej placówce;

- art. 90 ust. 2b u.s.o. z uwagi na przyjęcie, że dotacja przysługiwała jedynie na dzieci posiadające orzeczenie o niepełnosprawności na dzień 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji, podczas gdy przepisy zobowiązują do udzielania dotacji na wszystkich uczniów faktycznie uczęszczających do przedszkola w roku budżetowym;  

- art. 5 ust. 7 u.s.o. przez uznanie, że jedynym możliwym pracodawcą dla pracowników przedszkola jest samo przedszkole, tymczasem według tej regulacji pracodawcą jest organ prowadzący;

- art. 44 u.f.p. dlatego, że błędne jest stanowisko organu, według którego przepis ten należy odnosić także do niepublicznej placówki oświatowej, a w konsekwencji, że zawarte w nim rozwiązanie uprawnia do zakwestionowania premii wypłaconych pracownikom;

- art. 252 ust. 4 u.f.p. w związku z tym, że organ nałożył obowiązek zwrotu dotacji jako pobranej nienależnie, podczas gdy nie zaistniała taka sytuacja.

Obszerne uzasadnienie skargi można sprowadzić do kilku zasadniczych tez:

W ocenie stowarzyszenia istotne znaczenie dla sprawy ma okoliczność, że przedszkole jest finansowane wyłącznie z dotacji, których źródłem są środki pochodzące z budżetu państwa. W kosztach jego prowadzenia nie uczestniczy ani gmina, ani rodzice dzieci. Przedszkole nie przynosi też żadnych dochodów stowarzyszeniu.

W przekonaniu stowarzyszenia, wszystkie sporne wydatki dotyczyły bieżącej działalności przedszkola. Innymi słowy, bez nich przedszkole nie mogłoby funkcjonować w warunkach odpowiadających prawu, a przede wszystkim w celu realizowania zadań związanych z opieką, edukacją i wychowaniem dzieci niepełnosprawnych w wieku przedszkolnym.

Zdaniem stowarzyszenia, rozliczenie dotacji powinno zostać zweryfikowane z uwzględnieniem art. 90 ust. 3d u.s.o. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, na co organ zwracał uwagę w decyzji z dnia (...) uchylającej wcześniejszą decyzję organu I instancji z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Przed wydaniem zaskarżonej decyzji stowarzyszenie miało tylko 13 dni na zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem. Termin ten nie był wystarczający, aby zająć stanowisko w sprawie i odnieść się do wszystkich istotnych okoliczności, rozważyć potrzebę poszerzenia materiału dowodowego. Poza tym pełnomocnik stowarzyszenia nie był informowany o możliwości zapoznania się z aktami przed wydaniem kwestionowanej decyzji.

Stowarzyszenie argumentowało, że organ przeanalizował tylko kilka umów o pracę z pracownikami przedszkola, konkretnie sześć, gdy w 2011 r. pracowało w nim 16 osób. W tych okolicznościach organ dowolnie zakwestionował przeznaczenie dotacji na premie dla pracowników przedszkola. W ocenie stowarzyszenia, nie ma żadnych uzasadnionych wątpliwości co do tego, że premie wypłacone kadrze pedagogicznej i niepedagogicznej były bieżącymi wydatkami przedszkola, a organ wypłacający dotacje nie ma żadnego uprawnienia do ingerowania w zasady wynagradzania pracowników dotowanej placówki. Premie zostały wypłacone w grudniu rozpatrywanego roku, bowiem miały one charakter roczny, jak to ma miejsce w większości zakładów pracy. Stowarzyszenie podkreślało, że pracodawcą dla personelu przedszkola było stowarzyszenie, nie przedszkole, a więc wszelkie regulacje, także te dotyczące premiowania, wiążące stowarzyszenie miały zastosowanie również w odniesieniu do pracowników przedszkola.

Według stowarzyszenia, dotacje niewątpliwie zostały przeznaczone na edukację i wychowanie dzieci z niepełnosprawnościami sprzężonymi, co wynika z zaoferowanych organowi dokumentów. Organ I instancji błędnie zmienił rozliczenie dotacji odnośnie do: M. M. przyjmując wagę niepełnosprawności 36 zamiast 38, H. M. według wagi 28, K. M. z pominięciem wagi 36. Stowarzyszenie podkreślało, że organ I instancji dysponował obecnie podważanymi dokumentami, w tym orzeczeniami z poradni, już w momencie wypłacania dotacji i wówczas nie zgłaszał jakichkolwiek zastrzeżeń co do ich prawidłowości. Także kontrola przeprowadzona w 2015 r. zasadniczo nie ujawniła nieprawidłowości w spornym obecnie zakresie, dotyczącym dokumentowania niepełnosprawności, wymagających szczególnych środków wychowawczo - dydaktycznych i zwiększających dotację (wówczas jedynie w odniesieniu do jednego dziecka - E. M. stwierdzone zostały nieprawidłowości przy kwalifikacji wag niepełnosprawności).

W ocenie stowarzyszenia, uzasadnienie decyzji organu I instancji, jak również organu nie wyjaśnia dlaczego zakwestionowane zostały konkretne wydatki. W istocie organy poprzestały na odwołaniu się do ich tabelarycznego zestawienia. Dlatego, zdaniem stowarzyszenia, uzasadnienie kwestionowanych decyzji nie wyjaśnia powodów faktycznych i prawnych, które mogłyby uzasadniać nałożenie na nie obowiązku zwrotu dotacji w całości finansującej działalność przedszkola.

Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

W toku postępowania sądowego stowarzyszenie złożyło dodatkowe pismo (k. 55 i nast. akt sądowych), w którym ponowiło argumentację zaprezentowaną w motywach skargi. Podkreśliło w nim, że w sprawie należało zastosować art. 90 ust. 3d u.s.o. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, a wypłacone premie bez wątpienia stanowiły element wynagrodzenia należnego pracownikom przedszkola, zgodnie z umowami o pracę i postanowieniami regulaminowymi, zwłaszcza że to stowarzyszenie miało wyłączne prawo do kształtowania warunków wynagradzania i premiowania pracowników przedszkola.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Część zarzutów zawartych w skardze zasługuje na uwzględnienie.

Spór stowarzyszenia z organem zasadniczo sprowadzał się do kwestii czy stowarzyszenie uzyskało i wykorzystało dotację oświatową dotyczącą 2011 r. w sposób spełniający wymogi określone w art. 90 ust. 3d u.s.o., a więc czy na realizację zadań ukierunkowanych na rozwój, edukację i wychowanie dzieci w wieku przedszkolnym, stosownie do zakresu, charakteru niepełnosprawności każdego z nich.

Na potrzeby oceny prawnej tak zarysowanego sporu trzeba przypomnieć, że w stanie prawnym obowiązującym od 22 kwietnia 2009 r. do końca 2013 r. art. 90 ust. 3d u.s.o. stanowił, że dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Poczynając od dnia 1 stycznia 2014 r. (ustawa nowelizująca Dz. U. 2013.827) art. 90 ust. 3d u.s.o. mówił o tym, że dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki, w tym na wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego, z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego; 2) zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obejmujących: a) książki i inne zbiory biblioteczne, b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, przedszkolach i placówkach, c) sprzęt sportowy i rekreacyjny, d) meble, e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania. Następnie od dnia 31 marca 2015 r. (ustawa zmieniająca Dz. U. 2015.357) według art. 90 ust. 3d pkt 1 u.s.o. dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki, w tym na: a) wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego, b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7 - z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego. Tej treści art. 90 ust. 3d u.s.o. obowiązywał w dacie wydania przez organ kontrolowanej decyzji.

Analizując przytoczone wyżej zmiany art. 90 ust. 3d u.s.o. należy zwrócić uwagę, że w stanie prawnym obowiązującym do końca 2013 r. ustawodawca wyznaczając cele omawianych dotacji oświatowych, nawiązał do pojęcia wydatków bieżących szkół, którego nie zdefiniował na potrzeby ustawy o systemie oświaty. Jednocześnie tym samym pojęciem wydatków bieżących szkół czy przedszkoli ustawodawca posłużył się w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r., przy czym zdecydował się wyraźnie określić, jakie kategorie wydatków obejmuje zakresem tego pojęcia (por. art. 90 ust. 3d pkt 1 u.s.o.). Ponadto art. 90 ust. 3d omawianej ustawy konsekwentnie w analizowanych stanach prawnych od 2009 r. do 2015 r. stanowił o przeznaczeniu dotacji na dofinasowanie realizacji tych samych zadań szkoły czy placówki, a więc w zakresie kształcenia, wychowania, opieki, w tym profilaktyki społecznej.

Zatem, w ocenie sądu, zmiana art. 90 ust. 3d u.s.o. z dniem 1 stycznia 2014 r., a następnie od dnia 31 marca 2015 r., w istocie doprecyzowała pojęcie wydatków bieżących szkół. Ustawodawca nie wprowadził nowych pojęć na potrzeby określenia celów dotacji oświatowej, natomiast sprecyzował co należy rozumieć pod pojęciami, którymi już wcześniej posłużył się w omawianej ustawie. Wobec tego wydatki bieżące szkół wyraźnie wymienione w art. 90 ust. 3d u.s.o. w stanie prawnym od dnia 1 stycznia 2014 r., a także od dnia 31 marca 2015 r., również miały charakter wydatków bieżących pod rządem art. 90 ust. 3d u.s.o. przed dniem 1 stycznia 2014 r., a więc m.in. w rozpatrywanym 2011 r.

Podobnie należy oceniać art. 90 ust. 3d pkt 2 u.s.o., skoro zakupy określonych środków trwałych ustawodawca sam zdecydował się wyraźnie zaliczyć do realizujących zadania przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki.

Wymaga przy tym odnotowania, że od dnia 22 kwietnia 2009 r. art. 5 ust. 7 u.s.o. stanowił, że organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności: 1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki; 2) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie; 3) zapewnienie obsługi administracyjnej, finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. 2002.76.694 z późn. zm.), i organizacyjnej szkoły lub placówki; 4) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczych, przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych. Następnie z dniem 31 marca 2015 r. (ustawa zmieniająca Dz. U. 2015.357) art. 5 ust. 7 u.s.o. uzyskał nowe brzmienie, w myśl którego organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności: 1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki; 1a) zapewnienie warunków umożliwiających stosowanie specjalnej organizacji nauki i metod pracy dla dzieci i młodzieży objętych kształceniem specjalnym; 2) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie; 3) zapewnienie obsługi administracyjnej, w tym prawnej, obsługi finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. 2013.330 z późn. zm.), i obsługi organizacyjnej szkoły lub placówki; 4) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczych, przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych. Tej treści art. 5 ust. 7 u.s.o. obowiązywał do dnia 1 września 2016 r. (zaskarżona decyzja została wydana w dniu (...), przy czym kolejna zmiana art. 5 ust. 7 u.s.o. aż do 1 września 2017 r. nie wniosła nowości normatywnych w omawianym zakresie).

Z analizy treści przytoczonych wyżej art. 90 ust. 3d i art. 5 ust. 7 u.s.o., z uwzględnieniem ich zmian w 2014 r. i w 2015 r., wynika, że ustawodawca nie tyle poszerzał cele dotacji oświatowych, co uznał za konieczne, aby wyraźnie określić jakie zadania zalicza do oświatowych, związanych z prowadzaniem szkół, w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, wymagających finansowego wsparcia w postaci dotowania środkami publicznymi. Tym samym chciał zapobiec zawężaniu celów dotacji oświatowych, z tym uzasadnieniem, że nie zostały one nazwane w ustawie o systemie oświaty, kiedy chodziło o wydatki niewątpliwie niezbędne z punktu widzenia bieżącego prawidłowego funkcjonowania szkoły (obsługa administracyjna, biurowa szkoły, wyposażenie szkoły w niezbędny sprzęt, pomoce naukowe), które jednak nie dotyczyły ściśle samego procesu nauczania (jak ma to miejsce przykładowo w odniesieniu do wynagrodzenia dla kadry pedagogicznej). Wprowadzając kolejne nowelizacje, o których wyżej, ustawodawca wyraźnie wyjaśnił, że nie tak wąsko należało rozumieć cel omawianych dotacji. W uzasadnieniu nowelizacji wyjaśnione zostało, że nowe brzmienie art. 90 ust. 3d u.s.o. polega na zdefiniowaniu wydatków, które mogą być pokrywane z dotacji. Jednocześnie proponowana zmiana brzmienia ma charakter doprecyzowujący, potwierdzając (zgodnie z dotychczasową praktyką w interpretacji tego przepisu), że w ramach wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, które mogą być pokrywane z dotacji, można uwzględniać również wydatki związane z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7 u.s.o. Odnośnie zaś zmiany art. 5 ust. 7 u.s.o. wyjaśniono w uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej, że zmiana ta dotyczy "doprecyzowania zadań organu prowadzącego szkołę w zakresie zapewnienia szkole, w ramach dotychczas świadczonej obsługi administracyjnej, również obsługi prawnej (zmiana art. 5 ust. 7 pkt 3 u.s.o.)". Co istotne, omawianym nowelizacjom nie towarzyszyły szczególne regulacje przejściowe, a zatem należało przyjąć, że wolą ustawodawcy było zastosowanie wprowadzonych zmian do weryfikacji przeznaczenia dotacji udzielonych wcześniej, zwłaszcza że - jak to zostało wyjaśnione wyżej - omawiane zmiany art. 90 ust. 3d w zw. z art. 5 ust. 7 u.s.o. nie wyrażały nowości normatywnej w stosunku do stanu prawnego sprzed 1 stycznia 2014 r., a jedynie konkretyzowały, nazywały określone kategorie wydatków, realizujących wyznaczone przez ustawodawcę cele dotacji oświatowych.

Dlatego, co do zasady, należy zgodzić się ze stowarzyszeniem w tej kwestii, że oferowane przez nie rozliczenie dotacji powinno być zweryfikowane przy uwzględnieniu nowego brzmienia art. 90 ust. 3d w zw. z art. 5 ust. 7 u.s.o., które obowiązywało w dacie dokonywania tej weryfikacji, w szczególności mając na względzie doprecyzowujący charakter zmian stanu prawnego w tym zakresie. Ustawodawca dopiero w 2014 r. i w 2015 r. sam wyjaśnił, co należy rozumieć przez bieżące wydatki szkół, co więcej, przez wydatki na potrzeby kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, wymagające dotowania, zapobiegając równocześnie zawężaniu w praktyce celów objętych dotowaniem, wbrew zamierzeniom samego ustawodawcy.

W tej materii sąd w składzie orzekającym w pełni podziela zapatrywanie prawne, jakie zostało przyjęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. II GSK 2197/14, a więc, że nowelizacji art. 90 ust. 3d w powiązaniu z art. 5 ust. 7 u.s.o. z dniem 1 stycznia 2014 r. należy przypisać charakter doprecyzowujący, co wynika z uzasadnienia projektu tej nowelizacji. Tej treści stanowisko jest jak najbardziej aktualne w odniesieniu do kolejnej nowelizacji tych unormowań, z końcem marca 2015 r.

Zdaniem sądu, jeśli analizowana dotacja oświatowa miała służyć realizacji kształcenia, wychowania i opieki, w tym przypadku dzieci w wieku przedszkolnym z niepełnosprawnościami, nie można zasadnie wykluczać z zakresu dotowania wydatków nieodłącznie i na bieżąco towarzyszących kształceniu, wychowaniu czy opiece, w tym wynikających z konieczności zatrudnienia i utrzymania niezbędnej kadry pedagogicznej i - posługując się uogólnieniem - administracyjnej, konieczności nabycia pomocy do edukacji i rozwoju dzieci, nagród za ich osiągnięcia, utrzymania czystości pomieszczeń, zapewnienia odpowiednich warunków higienicznych, bezpieczeństwa, odpowiedniego wyposażenia sal, w których dzieci mają uczyć się i rozwijać.

W orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, że poczynając od kwietnia 2009 r. omawiane dotacje mają charakter, obok podmiotowego, także przedmiotowy. Służą bowiem realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej.

Trzeba też zauważyć, że według art. 251 ust. 4 u.f.p. wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, albo, w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach. W przypadku art. 90 ust. 3d u.s.o. ustawodawca mówi o przeznaczeniu dotacji na dofinansowanie realizacji określonych celów. Zatem przeznaczenie i wykorzystanie dotacji sam ustawodawca wiąże przede wszystkim z realizacją celu. Z kolei zgodnie z art. 90 ust. 4 u.s.o. organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ustala tryb udzielania i rozliczania dotacji, o których mowa w ust. 1a-1c i 2-3b, oraz tryb i zakres kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystywania, uwzględniając w szczególności podstawę obliczania dotacji, zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji i w rozliczeniu jej wykorzystania, oraz termin i sposób rozliczenia dotacji.

Podsumowując powyższe wywody trzeba stwierdzić, że ocena przeznaczenia omawianej dotacji wymaga przede wszystkim respektowania treści art. 90 ust. 3d u.s.o., przy jednoczesnym uwzględnieniu celów przypisanych tym dotacjom przez ustawodawcę. Jednocześnie od dnia 1 stycznia 2014 r. ustawodawca wyraźnie usunął już wszelkie wątpliwości interpretacyjne przyjmując, że obok wydatków bieżących, o których stanowi art. 90 ust. 3d pkt 1 u.s.o., dotacje mogą być wykorzystywane także na zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, według art. 90 ust. 3d pkt 2 tej ustawy. We wcześniejszym stanie prawnym, dostrzegając uzasadnioną potrzebę finasowania środkami pochodzącymi z dotacji również zakupów określonych składników majątkowych, niewątpliwie ściśle na potrzeby edukacji prowadzonej w dotowanych placówkach, w orzecznictwie zauważano, że nie należy automatycznie stawiać znaku równości pomiędzy wydatkami bieżącymi według art. 90 ust. 3d u.s.o. w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2014 r. a wydatkami bieżącymi wymienionymi w art. 236 ust. 2 i 3 u.f.p., pochopnie zawężając tym samym przedmiotowy zakres celów dotacji oświatowej, jakie wynikają z istoty działalności edukacyjnej szkół (por.m.in. sprawa sygn. II GSK 1885/14). Jednak na potrzeby analizowanej sprawy wystarczy przypomnieć, że znowelizowane brzmienie art. 90 ust. 3d u.s.o. wyraźnie wskazało na zamiar ustawodawcy objęcia dotowaniem m.in. określonej kategorii wydatków rzeczowych, także pod rządem wcześniejszego stanu prawnego, a więc między innymi w 2011 r.

W świetle powyższego nie można zgodzić się z organem co do tego, że wszystkie wydatki wymienione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji na stronach od 4 do 6 (poz. 1 - 62) nie mogły być finansowane z dotacji oświatowej wypłaconej stowarzyszeniu na potrzeby kształcenia, wychowania i opieki dzieci z niepełnosprawnościami w wieku przedszkolnym, w ramach niepublicznej placówki przedszkolnej. Przede wszystkim organ powinien (w rozumieniu obowiązku) wziąć pod uwagę prawidłowe brzmienie istotnych w tym zakresie regulacji prawnych, zgodnie z przedstawionym wyżej stanowiskiem i rozważyć każdy konkretny wydatek, który budził zastrzeżenia organu. Jak dotąd organ nie wyjaśnił dlaczego wydatki dotyczące przykładowo: nabycia dzienników zajęć, książek na koniec roku szkolnego, książki do prowadzenia ewidencji dzieci, malowania sal, szkolenia BHP pracowników przedszkola, ich badań wstępnych i okresowych, pomiarów instalacji elektrycznej, prenumeraty "Miesięcznika dyrektora przedszkola", konserwacji sprzętu biurowego, oprogramowania finansowo-księgowego czy na potrzeby obsługi kadrowej przedszkola, serwisu oprogramowania, tabliczek wizytówkowych, urządzenia gabinetu dyrektora nie mieściły się w zakresie wyznaczonym przez art. 90 ust. 3d u.s.o., który nawiązuje do każdego wydatku na cele działalności przedszkola (por. art. 90 ust. 3b pkt 1 u.s.o.). Zabrakło ze strony organu wyjaśnienia z jakich konkretnie powodów przyjął, że wszystkie wydatki wymienione w tabeli przez organ I instancji nie służyły funkcjonowaniu przedszkola, które przecież nie realizowało innych celów, poza rozwojem, edukacją, wychowaniem dzieci niepełnosprawnych. Zatem w dalszym postępowaniu organ będzie zobowiązany przeanalizować i uzasadnić dlaczego każdy konkretny wydatek pozostaje, w jego ocenie, poza zakresem art. 90 ust. 3d u.s.o. w brzmieniu doprecyzowanym przez ustawodawcę. Stanowisko organu dopiero wówczas, stosownie do inicjatywy stowarzyszenia, będzie podlegało merytorycznej sądowej kontroli z punktu widzenia zgodności z prawem. Sąd nie jest uprawniony do zastępowania organu w wyjaśnianiu istotnych okoliczności faktycznych i stosowaniu adekwatnych unormowań prawa materialnego.

Nie można również zaakceptować stanowiska organu, według którego sześcioro dzieci, wymienionych na stronie 11 decyzji organu I instancji, nie uzyskało orzeczeń z poradni o potrzebie kształcenia specjalnego z uwagi na niepełnosprawności sprzężone, gdyż zaoferowane organowi orzeczenia mówiły o jednej niepełnosprawności, nie posługiwały się ustawowymi sfomułowaniami. Z art. 71b ust. 3 u.s.o. wynika, że poradnia wystawia orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, określając w nich zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego. Z kolei art. 3 pkt 18 u.s.o. definiuje niepełnosprawności sprzężone jako występowanie u dziecka niesłyszącego lub słabosłyszącego, niewidomego lub słabowidzącego, z niepełnosprawnością ruchową, z upośledzeniem umysłowym albo z autyzmem co najmniej jeszcze jednej z wymienionych niepełnosprawności. Organ I instancji na stronie 11 uzasadnienia swojej decyzji przytoczył fragmenty kwestionowanych orzeczeń wydanych przez poradnię, w których znalazły się zapisy o opóźnieniu zamiast niepełnoprawności, o zaburzeniach sprzężonych zamiast niepełnosprawnościach sprzężonych oraz zauważył brak sprecyzowania stopnia niepełnosprawności czy stwierdzenie niepełnosprawności sprzężonych bez ich wymienienia. W ocenie sądu, w zaistniałym stanie sprawy, stanowisko organu jest nieprawidłowe. Skoro poradnia wystawiała orzeczenia, oznacza to, że działała w oparciu o regulację zawartą w art. 71b ust. 3 u.s.o., mając w polu widzenia definicję z art. 3 pkt 18 u.s.o. Treść analizowanych orzeczeń niewątpliwie nie jest ścisła. Jednak rzeczą organu było przeanalizować i wyjaśnić czy mamy do czynienia z nieścisłymi sfomułowaniami zawartymi w orzeczeniach, w których opóźnienie było traktowane jako równoznaczne z niepełnosprawnością, a zaburzenia sprzężone z niepełnosprawnościami sprzężonymi. W tej kwestii przede wszystkim organ był zobowiązany zasięgnąć informacji w poradni w celu rzetelnego wyjaśnienia na ile w analizowanych orzeczeniach posłużono się nieadekwatnymi określeniami. Rozliczenie dotacji ma być bowiem oparte na prawdzie obiektywnej, a więc na orzeczeniu poradni mającym u podstaw dokumentację medyczną dotyczącą niepełnosprawności dziecka, a nieścisłości w orzeczeniach wystawianych przez poradnię należało stanowczo wyjaśnić. Opóźnienia czy zaburzenia w rozwoju ruchowym bądź psychoruchowym niewątpliwie - w szerszym ujęciu - mogły odnosić się do niepełnosprawności dziecka. Wymaga odnotowania, że w orzeczeniu poradni, w którym stwierdzone zostały niepełnosprawności sprzężone jednocześnie znalazło się sformułowanie właśnie o opóźnionym rozwoju funkcji intelektualnych, co podważa stanowisko organu i może wskazywać na opisywanie niepełnosprawności sprzężonych innymi słowami niż uczynił to ustawodawca. Ponadto przytoczone regulacje stanowią o obowiązku poradni sfomułowania w orzeczeniu określonych zaleceń co do edukacji i rozwoju dziecka w nawiązaniu do jego niepełnosprawności. Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno - pedagogicznych (wymienionego na wstępie) w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego określa się zalecane: 1) warunki realizacji potrzeb edukacyjnych, formy stymulacji, rewalidacji, terapii, usprawniania, rozwijania potencjalnych możliwości i mocnych stron dziecka oraz inne formy pomocy psychologiczno-pedagogicznej; 2) najkorzystniejsze dla dziecka formy kształcenia specjalnego: w przedszkolu ogólnodostępnym, w tym z oddziałami integracyjnymi, integracyjnym albo specjalnym, szkole ogólnodostępnej, szkole integracyjnej lub oddziale integracyjnym, szkole specjalnej lub oddziale specjalnym, ośrodku rewalidacyjno-wychowawczym albo w szkole zorganizowanej w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, młodzieżowym ośrodku socjoterapii lub specjalnym ośrodku szkolno - wychowawczym. W załączniku nr 1 do powołanego rozporządzenia określono wzór orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego i według tego wzoru należy w nim wskazać rodzaj niepełnosprawności dziecka, w tym stopień upośledzenia umysłowego, lub niedostosowanie społeczne, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy; w przypadku niepełnosprawności sprzężonej należy wskazać współwystępujące niepełnosprawności oraz diagnozę (zespół przedstawia diagnozę, w tym informacje o możliwościach rozwojowych i potencjale dziecka), jak również zalecenia z uzasadnieniem. W myśl § 11 ust. 1 pkt 1 - 3 powołanego rozporządzenia wydaje się nowe orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, gdy zaistniały zmiany okoliczności stanowiących podstawę wydania poprzedniego orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego; wystąpi potrzeba zmiany wskazanych w poprzednim orzeczeniu zaleceń, o których mowa w § 8 ust. 2 bądź zmiany okresu, na jaki zostało wydane poprzednie orzeczenie. Według zaś § 6 powyższego rozporządzenia do wniosku o wydanie orzeczenia wnioskodawca dołącza dokumentację uzasadniającą wniosek, w szczególności wydane przez specjalistów opinie, zaświadczenia oraz wyniki obserwacji i badań psychologicznych, pedagogicznych i lekarskich (ust. 2), a jeżeli do wydania orzeczenia albo opinii jest niezbędna informacja o stanie zdrowia dziecka, wnioskodawca dołącza do wniosku wydane przez lekarza zaświadczenie o stanie zdrowia dziecka, z zastrzeżeniem ust. 4. (ust. 3).

Z powyższych rozwiązań prawnych wynika, że orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego ma nawiązać do stanu zdrowia dziecka na potrzeby prawidłowego zastosowania art. 71b ust. 3 u.s.o. Ewentualne luki, nieścisłości czy wątpliwości dotyczące treści takiego orzeczenia, ujawnione w toku weryfikacji rozliczenia dotacji, podlegają wyjaśnieniu przez organ. Dotacja jest bowiem przyznawana nie z uwagi na zupełność treści analizowanego orzeczenia, ale z uwagi na stan dziecka, który został medycznie udokumentowany na potrzeby jego wydania. Ewentualne niedociągnięcia, niejasności w zakresie sformułowania orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego nie mogą wykluczać dofinasowania takiego kształcenia, jeśli zgromadzony materiał dowodowy pozwoli organowi wyjaśnić, że w istocie orzeczenia takie, których treść jakkolwiek rodzi wątpliwości, to jednak opisują stan uprawniający do dofinasowania.

Natomiast w sytuacji, w której poradnia zawarła stwierdzenie o niepełnosprawności sprzężonej, organ nie był uprawniony kwestionować rozliczenie dotacji tylko dlatego, że nie wymieniono w orzeczeniu jakie konkretne niepełnosprawności występują w sprzężeniu.

Podsumowując powyższe rozważania, należy zgodzić się ze stowarzyszeniem, że kontrolowana decyzja nie odpowiada prawu, a w szczególności art. 90 ust. 3d u.s.o. Przeprowadzone dotąd postępowanie wyjaśniające nie uwzględniło wszystkich okoliczności faktycznych, mających znaczenie dla prawidłowej weryfikacji rozliczenia dotacji przez stowarzyszenie, co istotnie narusza art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz w następstwie art. 107 § 3 k.p.a. W tych okolicznościach organ dowolnie przyjął rozmiar dotacji przyznanej nienależnie czy wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, w rozumieniu art. 252 ust. 1-5 u.f.p.

Natomiast należy zgodzić się z organem co do tego, że w sytuacji, w której dziecko nie legitymowało się orzeczeniem o niepełnosprawności sprzężonej należało odpowiednio zweryfikować rozliczenie dotacji. Trzeba jednak w tym miejscu uściślić, korygując stanowisko organu, że zgodnie z art. 90 ust. 1a, 2b u.s.o. w brzmieniu obowiązującym w 2011 r. ustawodawca wymagał zgłoszenia właściwemu organowi najdalej do 30 września roku poprzedzającego rok udzielenia dotacji planowanej liczby dzieci. Zatem nie wiązał tej granicznej daty, zakreślonej na potrzeby wnioskowania o dotację, z przedłożeniem organowi orzeczeń wydanych przez poradnię o potrzebie i formach zalecanego kształcenia specjalnego. Innymi słowy, ustawodawca nie wykluczył uwzględnienia w rozliczeniu dotacji zmian zaistniałych w wagach niepełnosprawności dotyczących roku udzielenia dotacji. Ważne jest, aby orzeczenia poradni ujmowały stan istniejący w dotowanym czasie. Z tej perspektywy prawnej organ powinien (w rozumieniu obowiązku) przeanalizować i ocenić okoliczności sprawy dotyczące między innymi M. M.

Prawidłowe jest również stanowisko organu, który stwierdził, że premie wypłacone pracownikom przedszkola z końcem 2011 r. na poziomie łącznie (...) zł nie mogły być finansowane z dotacji oświatowej. Przede wszystkim na potrzeby rozliczenia dotacji trzeba pamiętać, że wynagrodzenia dla pracowników i wypłacana im premia nie są tożsamymi należnościami. Ponadto, co istotne w okolicznościach analizowanej sprawy, stowarzyszenie nie wyjaśniło konkretnie jak kalkulowało wypłacane premie poszczególnym pracownikom, w związku z jakimi okolicznościami. Tymczasem dotacja nie może być traktowana na takich samych zasadach jak wypracowany zysk czy gratyfikacje za realizację określonych zadań. Jak to zostało wyjaśnione wyżej, omawiana dotacja ma służyć realizacji zadań przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Wypłacane premie tego celu nie realizowały. Natomiast w istocie stanowiły przysporzenie majątkowe dla pracowników, bez wykazanego uzasadnienia, nawiązującego do wykonywania obowiązków pracownika. Co do zasady, należy zgodzić się ze stowarzyszeniem, że organ nie jest uprawniony ingerować w decyzje pracodawcy, a więc pracodawca niewątpliwie mógł premiować pracowników przedszkola, tyle tylko, że nie kosztem dotacji uzyskanej na zupełnie inne cele.

Dla dopełnienia oceny prawnej, trzeba wyjaśnić stowarzyszeniu, że ani przeprowadzona kontrola, ani też wcześniejsze uchylenie decyzji organu I instancji z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia nie były przeszkodą do wydania kontrolowanej decyzji, bowiem nie załatwiały istoty sprawy dotyczącej zwrotu dotacji w sposób ostateczny.

Ponadto z załącznika do decyzji organu I instancji wynika, że w odniesieniu do H. M. i K. M. stowarzyszenie uzyskało zaniżoną kwotę dotacji. Jak to zostało wyjaśnione, uznano za właściwe "dopłacenie" stowarzyszeniu odpowiedniej kwoty należnej dotacji (s. 12 uzasadnienia decyzji organu I instancji).

W omówionym wyżej zakresie zarzuty formułowane przez stowarzyszenie nie są uzasadnione.

W dalszym postępowaniu organ będzie zobowiązany uwzględnić powyższe stanowisko prawne. Jednocześnie stowarzyszenie będzie uprawnione podejmować inicjatywę dowodową.

Orzeczenia powołane w nin. uzasadnieniu są dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl oraz w elektronicznym zbiorze LEX.

Dlatego zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017.1369 z późn. zm. - p.p.s.a.). Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Obejmują one wpis od skargi oraz wynagrodzenie radcy prawnego zgodnie z § 2 pkt 6 w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015.1804 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.