Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 29014

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Lublinie
z dnia 31 stycznia 1997 r.
I SA/Lu 514/96

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: s. NSA W. Sobuś.

Sędziowie: NSA K. Chorąży, del. s. SW G. Pawlos-Janusz (spr.).

Protokolant: apl. prok. W. Moncarzewski.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Bezspornym między stronami jest, że decyzja Urzędu Skarbowego została w dniu 6 grudnia 1995 r. odebrana przez pracownicę Kancelarii Notarialnej Anny D., a jej odbiór pokwitowano osobistą pieczątką skarżącej.

Zgodnie z treścią art. 42 § 1 kpa pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy.

Pismo dla adresata, którego doręczający nie zastanie w miejscu pracy, można doręczyć osobie upoważnionej do odbioru pism. Ewentualne doręczenie skarżącemu decyzji w dniach następnych nie ma wpływu na sposób obliczania terminu do zaskarżenia decyzji (por. Postanowienie NSA z dnia 18 września 1986 r. III SA 1181/86 nie publikowane).

Kancelaria notarialna jest miejscem pracy skarżącej. Domniemywać należy, że pracownik dysponujący pieczęcią osobistą notariusza i potwierdzający odbiór korespondencji jest osobą upoważnioną do odbioru pism.

O ile pobyt skarżącej za granicą do dnia 20 grudnia 1995 r. można uznać za przyczynę uzasadniającą uchybienie terminu do wniesienia odwołania, to 7 dni do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (art. 58 § 2 kpa) należy liczyć od daty powrotu skarżącej z zagranicy.

Skarżąca w odwołaniu przyznała, że w styczniu 1996 r. po otrzymaniu upomnienia prowadziła rozmowy telefoniczne z pracownikiem Urzędu Skarbowego. Trudno zatem dać wiarę, że nie znała treści spornej decyzji.

W tej sytuacji złożenie prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania dopiero 5 marca 1996 r. należy uznać za przekraczające dyspozycję art. 58 § 2 kpa.

Podnoszony przez skarżącą argument, że w spóźnionym odwołaniu starała się zwrócić większą uwagę na problemy merytoryczne i wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania liczyła, że Izba Skarbowa dokona wnikliwej analizy akt jest w sprawie bez znaczenia.

Z art. 58 kpa wynika, że uprawdopodobnienie braku winy powinno odnosić się wyłącznie do kwestii przyczyn niedotrzymania terminu, a nie być skierowane przeciwko podstawie prawnej, lub okolicznościom faktycznym dotyczącym samej decyzji.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA (Dz. U. 1995 r. Nr 74, poz. 368) orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.